Easy Rider (1969)

Roadmovie over absolute vrijheid, die o.a. als inspiratie diende voor de motorbike cultuur. Veel coolness maar inhoudelijk viel het me tegen. Mijn classic zal dit nooit worden. Twee vrienden rijden met een smak geld naar New Orleans en onderweg komen ze in een hippiecommune terecht, belanden even in de cel, pikken ze een rare snuiter op, ervaren enkele trips onder invloed en trekken verder. Het einde illustreert dat totale vrijheid alleen een illusie blijft. Easy Rider vind ik niet meer dan een matig interessante lowbudget experimentele film die als vaandeldrager van de tegencultuur een status heeft verworven. Want iedereen kent deze film gewoon. Weeral een opvallende rol van Nicholson.

Nutteloos.

Dit soort films liggen me echt niet. Dat ligt verder niet aan hoe oud de film is of wat de betekenis nou precies zou moeten zijn, ik kan hier gewoon niet zo veel mee. Voor mij is dit niet veel meer dan een lelijk geschoten vakantiefilm afkomstig van Hopper, ongeacht welke betekenis je daaraan wil plakken.

Easy Rider is voor mij niet veel meer dan eens saaie, langdradige en luie film die 130 minuten lijkt te duren. De speelduur is enkel 95 minuten en ik sta ervan versteld dat je zo weinig kan vertellen in een film. De betekenis daarachter is uiteraard aanwezig, maar ik vind dat je die veel beter op andere manieren kan laten zien die meer verhaal hebben.

Qua regie verder erg lelijk. De film wordt geholpen door mooie locaties en landschappen maar die weten niet te verhullen dat de film maar simpel in elkaar gedraaid is. Lelijk camerawerk, saaie montage en mislukte LSD-scenes zetten steeds weer de toon voor wat komen gaat. Daarbij moet je nog wat matig acteerwerk optellen afkomstig van de twee motormuizen.

Ik vind dat bijna elke scene gewoon niets verteld. Ik kan er zeer weinig mee. Het herhaalt zichzelf steeds weer een beetje door veel scenes te tonen van Hopper en Fonda die op hun motortje zitten en tussendoor komen ze steeds weer een andere vreemde vogel tegen.

Uiteindelijk strompelt de film richting een bijzondere finale maar dan is het eigenlijk al te laat om echt een blijvende indruk te maken. Easy Rider is voor mij een saaie, lege film die nergens echt weet te boeien of te verbazen. Slecht geregisseerd verder. Een film waar ik bitter weinig mee kan. Leuk dat het zo'n succes was, maar wat mij betreft best onverdiend.

Net weer herbezien (was op ONS). Film stijgt in mijn achting. Niet alleen een tijdsdocument, maar ook een bewijs dat van tijd tot tijd het rurale, ugly America de kop opsteekt. Jack Nicholson als advocaat George Hansen: "This used to be a damn fine country". Alleen waren toen bikers soms hippies, zoals in de film, en nu is het vooral MAGA tuig. Het verhaal lijkt allemaal zo lineair te verlopen zonder duidelijke boodschap, maar het zit beter in elkaar dan ik in eerdere bezichtigingen voor ogen had. Uncredited, maar aan het begin is toch duidelijk John Huston te zien. Storend slechte edit van het nummer The Weight van The Band alleen.

De vergelijking in paardenkrachten met vervanging is tekenend. This was once a hell of a great country... en dat blijkt eens temeer naarmate beiden dieper in t Zuiden terecht komen. Krachtige roadmovie uit het magische jaar 1969. Hopper en Fonda vormen illuster duo, waarbij ook Nicholson nog aanhaakt. Het gegeven van vrijheid versus de indoctrinatie van de bevolking in de gelovige staten van de US die diezelfde bevolking doordenken van een absolute waarheid komt goed tot uiting in de Finale. De commune van hippies, alsmede de lsd trip zijn confrontatieve innerlijke belevingen in het spanningsveld van datzelfde geloof. Goede muziek. 4,0*