Irréversible (2002)

Irriteerde me echt behoorlijk bij het zien van deze 'door velen geprezen' film. Niet alleen vind ik het concept behoorlijk goedkoop en niet echt werkend. De schokkerige beelden vond ik ook gewoon irritant. Als je dat dan vergelijkt met bvb Rosetta, dan is het gebruik hier toch gewoon bedoeld om een 'coolere' en 'jeugdigere' indruk te maken. (Anderzijds, zonder deze letterlijke en figuurlijke schokeffecten zou de film nog minder blijven staan). Ook het stroboscopische einde was gewoon om slecht van te worden. Gelukkig is Vincent Cassel, zoals vaak, wel sterk. 2.5*

Film met een ijzersterke montage en een schitterende beeldvoering. De muziek draagt enorm bij tot de sfeer van de film en het omgekeerde verhaalperspectief is volgens mij een juiste keuze van de regisseur. Over de inhoud ben ik er nog niet volledig uit, maar voorlopig geef ik Irréversible het voordeel van de twijfel. Het audiovisuele aspect is in elk geval zeer geslaagd.

5*

Wat is deze film chaotis zeg!

niks voor mij.

2.0*

Indrukwekkende film. Hij begint erg goed, met een snelle vaart erin. Irreversible heeft dezelfde stijl als Memento, wat minder uitpakte bij deze film.

Het begin was erg boeiend en goed, maar naarmate je naar het rustige begin naderde, werd het toch al veel minder interessant. Hetgene wat deze film zo boeiend maakte, was allang gebeurd en er was dan ook niets interessants meer te zien in het laatste halfuur. Naja niets interessants is weer wat overdreven. Een aantal mooie scene's maar die absoluut niet passen bij het begin van de film.

Het verhaal kende ik al. Voor mij leek het wat standaard, maar de regisseur heeft er toch wat van weten te maken. De uitwerking was behoorlijk goed. Ook de hoge tempo in de film zorgde ervoor dat je je niet verveelt. Het 1e uur vloog zo voorbij.

Het acteerwerk... Ja, daar ben ik het meest tevreden over. Monica Belluci, geweldig gewoon. Vooral in de o zo ontroerende scene doet ze het uitstekend. Vincent Cassel en Monica's ex konden niet echt aan haar tippen, maar deden het toch wel goed.

Wel interessant dat als je zo een verhaal vanaf het einde begint te kijken, je oordeel alsmaar verandert. Bijvoorbeeld Vincent. Ik zag hem eerst als een goede echtgenote die zon op wraak, maar al 20 minuten later zag ik alweer dat het zijn eigen schuld was.

Hoe dan ook, Gaspar Noe heeft van een standaard verhaal toch iets moois weten te maken en ondanks het iets mindere einde heeft het een mooi resultaat opgeleverd. Ik ben zeker wel tevreden.

door alleen het begin van de film was ik al gelijk uitgekeken. flikkers

Jammer dat je niet wat meer geduld had, want daarna begon de film pas echt.

Pas geleden weer herzien en hij spookt nog steeds door mijn hoofd.

Monica Bellucci speelt een prachtrol als elegante dame die in zwaar weer terecht komt. En Vincent Cassel speelt een multifunctionele rol als party animal en veronruste vriend tegelijk. De reddeloosheid van beide vrienden wordt treffend in beeld gebracht met in het begin onophoudelijke, energieke camerabewegingen.

De muziek sluit perfect op de film aan. Een wat monotoon geluid dat telkens terugkomt. Elke keer als de camera weer voorbij wat personen flitst voel je de adrenaline door je lijf gieren. De zoektocht naar de dader wordt beleefd in een bepaalde trance. Er is geen tijd om helder na te denken dus oogt het camerawerk chaotisch en herhaalt de muziek zich. Al zou er andere muziek gedraaid worden in de disco, de hoofdpersonen zouden het niet meekrijgen. Daarom vind ik het ook zo goed dat er gekozen is om een muziekje constant te blijven herhalen. Het doet je in een trance belanden. Als je zelf iets schokkends te horen krijgt dan zul je immers ook geen acht slaan op gebeurtenissen in je omgeving. Het camerawerk en de muziek zorgen ervoor dat je niet kunt ontsnappen, je zit er bovenop. En wordt met hetgene geconfronteerd, niet altijd leuk. Zoals bij de beruchte verkrachtingsscène maar wel zeer functioneel en reëel. Het staat ook haaks op wat veel mensen doen als ze getuigen zijn van een misdrijf: weglopen.

Verder is de film ook prima verzorgd en erg onderhoudend. Eerst het 1ste chaotische deel en daarna de rustige 2de helft. Met name het stukje in de tram was imponerend en samen met de ontwaak scène vooral enorm contrasterend. Eerst luchtige gesprekjes voeren over sex ten overstaan van iedereen, op een van de meest toegankelijke plaatsen in Parijs: de metro en daarna verdwalen in een nachtmerrie in de achtersteegjes van Parijs.

Verder is de film ook prachtig belicht. Veel rode tinten. De klasse druipt van deze film af. Een opwaardering is wel op z`n plaats. 5*

wat een film zeg, goed in beeld gebracht. als of je er zelf door heen vloog, van 't eind tot begin. realistische "in your face" film. geen film voor tere hartjes. een ****.

Deze film ook maar eens bekeken, hij begon echt fantastisch. camerawerk was erg interessant en de soundtrack was spannend. maar na de verkrachting zakte hij heel wat in, er gebeurde niks bijzonders, maar slecht werd hij ook niet. 4 sterren.

'De tijd maakt alles kapot' lijkt de centrale boodschap te zijn die heraut Gaspar Noé aan zijn onderdanen wenst mee te geven. Van het begin tot het einde van de film, of beter gesteld van het einde naar het begin van de verhaallijn, fundeert deze boodschap op een paar controversiële scènes.

De film, laat in een omgekeerde volgorde zien hoe de protagonisten, na geconfronteerd te worden met het beeld van hun gemolesteerde en verkrachte vriendin c.q. minnares, in blinde woede op zoek gaan naar de "vermeende" dader die luistert naar de naam 'lintworm'.

Uit de thematiek destilleert de kijker slechts één verhaallijn die, in een simplistisch drieluik, achterstevoren en met duizelingwekkende camerashots wordt weergegeven.

De omgekeerde volgorde presenteert eerst het heden, het leven is mooi en vol pracht en glorie; er lijkt niets aan de hand. Voorts komt de vermeende "wake-up call", de boodschap die in het begin al werd aangeduid met de woorden 'tijd maakt alles kapot', niets is wat het lijkt te zijn, het eindstation in het leven betreft louter kommer en kwel. Met als het onvermijdelijke toetje, 'irréversible', de ontknoping, de vernietiging van het laatste restje humaniteit.

Volgens passanten bij de plaats delict, grijpt de overheid nooit in. Een andere passant maakt zich snel uit de voeten bij het zien van de verkrachting... und so weiter.

De "mens" is "slecht" betreft de onderliggende boodschap. De "wraakactie" in deze film is geen toeval maar een onvermijdelijk scenario, de lotsbestemming voor elk individu dat geconfronteerd wordt met tegenslag en een falend overheid, 'tijd maakt alles stuk'.

Dit soort pseudo-wijsheden aangedikt met duizelingwekkende camerashots is waar de film van een, ogenschijnlijk, interessante verhaallijn degradeert tot een misplaatste pedanterie dat "geweld" onvermijdelijk is en dat men in een wereld leeft waarbij de sterkste entiteiten overleven. Wie dat niet inziet of niet wenst in te zien wordt onvermijdelijk slachtoffer.

Aan de hand van een voortdurend bombardement van dit soort facetten lijkt regisseur Gaspar Noé vanaf het witte doek, vis-à-vis met het publiek, te willen schreeuwen: "Dit is de realiteit, kijk eens hoe slecht het met de mensheid is gesteld!".

De leegte die, na het weglaten van de controversiële scènes, ontstaat spreekt boekdelen. Zonder "shockerende" gebeurtenissen betreft "Irréversible" een reeks plaatjes zonder ziel aangedikt met stroboscoop effecten, korte dialogen en duizelingwekkende camerashots.

Eindoordeel: 0.5

Irreversible is in het verkeerde keelgat gevallen.

Ik ben er helemaal niet mee bezig wat meneer Gaspar Noé ons eventueel wil opdringen. Ik heb eerst Seul Contre Tous gezien die een verpletterende indruk op me maakte. Hij heeft een 'voorkeur' om de donkerste kanten van de mens te laten zien, over grenzen te gaan waar andere regisseurs netjes binnen blijven. Weinig regisseurs die zover durven afdalen. En ja, natuurlijk krijg je dan ook allerlei verwijten naar je kop geslingerd die niets met je intenties te maken hebben.

Daarom schrijf ik ook "lijkt", het is zoals het op mij overkomt. Deze film te vergelijken met bijvoorbeeld A Clockwork Orange vind ik dan ook veel te ver gaan.

Voorts, als de regisseur zelf nota bene aangeeft dat het lot niet te vermijden is, werkt dit inderdaad in op mijn gaapspieren.

Smaken verschillen natuurlijk, gelukkig maar. Ik kijk bijvoorbeeld liever naar een film waar het draait om de dialoog dan om de constructie van de film als zodanig.

De constructie is hier wel een belangrijk aspect ja, maar hoeveel films zijn er nou die zo'n constructie hebben, niet erg veel.

Dit is ook geen film die om dialogen draait nee, maar moet dat altijd dan?

Nu praat je alweer over de regisseur. Hoezo geeft de regisseur aan dat het lot niet te vermijden is? Volgens mij maakt elke scenarioschrijver gebruik van het begrip lot. Cinema put daar toch vaak inspiratie uit (ontmoetingen die zo moesten zijn, 'toevallige' samenloop van omstandigheden, mensen die voor elkaar bestemd zijn). Ik vind het

vreemd om dat deze film aan te rekenen toevallig omdat het om zulke zware thematiek gaat. Maar wellicht begrijp ik je niet goed. Tell me.

Klopt. Maar men kan ook drie uur lang een paardenbloem filmen. Ook niet eerder voorgekomen om eveneens met een drogreden aan te komen. M.a.w. wat is de toegevoegde waarde?

Nee, vanzelfsprekend hoeft dat niet altijd.

De film is doordrenkt met deze boodschap, de regisseur geeft dit nota bene zelf aan, ik citeer: "De premisse van de film luidt: "Tijd maakt alles kapot. Het lot is, met andere woorden, onontkoombaar". Ik vind zo'n uitspraak uitermate clichématig. Het zijn dat soort misplaatste wijsheden die mij tegen de borst stuiten, het maakt eenvoudigweg geen indruk.

Jazeker, alleen elke film geeft hier zijn/haar invulling aan is het niet? Te stellen dat elke scenarioschrijver gebruik maakt van het begrip "lot" komt mijns inziens namelijk wederom over als een drogreden.

Ik refereer hier namelijk aan de wijze waarop de regisseur in deze context het begrip "lot" hanteert.

Het is niet de constructie waar ik tegen ageer, maar de invulling ervan en het voortdurend herhalen van de moraal dat de mens "slecht" is. Voorbeelden hiervan heb ik beschreven in mijn commentaar hier beneden.

Misschien dat u mijn kritiek nu beter begrijpt?!

Jij hecht veel waarde aan een zinnetje in een interview met de regisseur. Ik vind dat je het nogal onder een vergrootglas legt en de hele film ermee bekijkt 'zie je wel, nu wil de regisseur dit, en nu wil de regisseur dat'. Volgens mij is dat immer een manier die je als kijker zal frustreren bij het kijken naar film. Maar goed, ik ben iemand die vindt dat er zelden iets zinnigs uit regisseurs komt bij interviews en ik vind dat geen enkele film toelichting behoeft. Degene die dat goed begrepen heeft is David Lynch, die praat er gewoonweg niet over 'hoe het bedoeld is'. Maar goed, ik dwaal af.

Dat is onjuist. In mijn commentaar beschrijf ik heel duidelijk dat wat mij "stoort" is het ogenschijnlijk "diepzinnige" boodschap die de film wenst over te brengen. Als de regisseur dit ook nog eens onderschrijft met aspecten die ik persoonlijk heb kunnen waarnemen verstevigt dit alleen maar mijn conclusie.

Pas later in deze discussie kom ik met uitspraken van de regisseur op de proppen.

Maar tot slot, dat "ene" zinnetje betreft wel de essentie van de gehele film.

Flauw. U draait de rollen om. U schets mij nu af als een, bij wijze van spreken, ietwat kille redenaar die aan de hand van interviews afgenomen met de regisseur elke frame in de film analyseert.

Leuk gevonden maar daar klopt niets van. Ik heb de film gisteravond bekeken en al mijn bevindingen funderen serieus op hetgeen ik heb waargenomen. En als u het zo nodig wilt weten, ik kijk met een gevuld glas rode wijn met wat hapjes naar een film.

Serieus, noch een laptop om bronnen na te pluizen noch essays van film critici zijn op die set aanwezig.

Ik kan u verzekeren, ik kijk uiterst relaxed naar een film, maar zeg nu zelf, is dat nu relevant?

Deels mee eens. Soms vind ik een mening van een regisseur wel interessant, met name als ik een film voor mijn gevoel niet begrijp.

Ik beschreef tal van facetten die niets met de regisseur te doen hebben. Nogmaals, het zijn vooral de, mijns inziens, pseudo wijsheden die bij mij volledig in het verkeerde keelgat vallen.

En daar, mijn beste, valt over en weer serieus niet over te twisten

mijn mening:

'De tijd maakt alles kapot' is idd de premisse vd de film, het uitgangspunt, het idee. Ik zie het absoluut niet als een boodschap en ook niet als een (pseudo-)wijsheid.

De manier waarop Noé deze premisse heeft uitgewerkt, voelbaar en tastbaar heeft gemaakt vind ik zeer origineel en indrukwekkend.

De premisse wordt je niet aangeboden als een stelling die je zelf mag overwegen, waar je het wel/niet mee eens kan zijn, maar krijg je snoeihard in je gezicht gesmeten.

Eens met Johan1.

@dragje

Ik beleef de film dan toch heel anders.

In de voorbeelden die je noemt zie ik geen (pseudo-)wijsheden.

Wraak is een veelvoorkomend en dankbaar thema in cinema. In werkelijkheid gebeurt dat veel minder, althans ik lees dat zelden (wel dat ze roepen dat ze het van plan zijn).

Natuurlijk laat deze film uitersten van goed en kwaad zien. Dat contrast is hier bewust gekozen. Het is het lot van de mensen in deze film, maar dat betekent toch niet dat mensen in werkelijkheid ook zo reageren en handelen?

Ik snap niet waarom je zo op de (eventuele) boodschap gefixeerd bent. Het zijn altijd de regisseurs die wat verder dan het geijkte pad durven gaan die er op worden afgerekend. Bij Von Trier lees je ook continu 'hoe haalt ie het in z'n hoofd' en 'de boodschap die je door de strot geduwd wordt' en woorden van die strekking.

Voor boodschappen moet je bij de Albert Heijn zijn.

@Kappeuter en johan:

De regisseur "zelf" nota bene wel en het vormt het moraal, nota bene, van deze hele film!!! Ik durf bijna te stellen de essentie.

Daarbij vind ik juist het idee "tijd maakt alles stuk" een pseudo wijsheid in optima forma.

Maar goed, van het "concert des levens heeft niemand een program" en zo ook niet van de belevingswereld van de bioscoop bezoeker zo blijkt, om maar met een cliché af te sluiten

Origineel? Nee, het concept is al eens eerder toegepast. Indrukwekkend? Dat is subjectief zoals u zelf al stelt.

Precies!

En dat is nu precies(!) de kern van mijn ergernis bij het zien van deze film. Ik vind het allereerst "niet" origineel aangezien het geen vernieuwend methodiek betreft terwijl de film in haar geheel wel sterk hierop fundeert; het verhaal in rewind mode.

Voorts betreft de boodschap die de film uitdraagt één die alles behalve realistisch te noemen is, maar wel als zodanig naar voren wordt geschoven.

Resumerend.

Het betreft hier geen platte actie maar actie met een moraal. Twee zaken waar ik allergische uitslag van krijg:

- leg een moraal op (poging toe)

- en stel dat het moraal de enige juiste betreft.

Wat dat betreft, om dan toch maar op die "ene" opmerking in te haken, komt de Albert Heijn met meer diversiteit aanzetten om te consumeren.

Het is mijns inziens ronduit flauw om te stellen dat ik "gefixeerd zou zijn op de boodschap, de film doet "zelf" niets anders dan het publiek, en dus ook mij, te bombarderen met een moralisme waar ik u tegen zeg. Ik ben daar om genoemde redenen gewoon niet van gediend.

Als ik de "boodschap" zou moeten negeren dan is het restant een paar minuten intro en aftiteling. Ik kan dan net zo goed mijn gehele film verzameling in de gracht gooien.

Tip: liefhebbers van deze film zullen wellicht ook de film Baise-Moi appreciëren. Niet achterstevoren wel van achteren, onder en boven straight foward sex met veel geweld waarbij "wraak" eveneens een centraal thema speelt.

En daar laat ik het bij.

Ik vind het vreemd dat iemand deze vooruitstrevende film tot een "boodschap" en de "rewind mode" denkt te kunnen reduceren.

Als ik Irreversible origineel noem, doel ik niet op die "rewind mode" (hoewel ik zelf geen film ken die het zo effectief gebruikt) en ook niet op de premisse "de tijd vernietigt alles".

Ik doel er op dat de regisseur subliem alle mogelijke middelen heeft aangewend om je een audio-visuele ervaring te bieden. De cinematografie (camera-beweging,(onder)belichting, subtiele sfx, stroboscoop), de doeltreffende muziek, de uitstekende cast. Het verhaal dat frustreert, kwaad maakt, ontroert, verwarring brengt, stof tot nadenken biedt...

Om deze redenen vind ik persoonlijk de vergelijking met het klunzige, goedkope Baise-moi ietwat laag-bij-de-gronds. Die film vind ik zo slecht dat ik er niet eens aanstoot aan kon nemen.

lijkt me ook. Ook Seul Contre Tous is zo'n enorm vervelende film die er alleen maar om draait om ophef te veroorzaken. Qua filmmaken zo enorm leeg!

Het goeie aan Irréversible vond ik ondermeer dat het in elk geval een erg rauw portret schetst van hoe 'kut' het leven eenmaal kan zijn. Op het einde van de film besef je dat een dag nochtans nog zo mooi kan beginnen. En inderdaad, een flinke dosis maatschappijkritiek die de verantwoordelijkheid/lafheid van vele mensen uit onze soms niet altijd te beste -steeds individualistischer wordende- samenleving aan de kaak stelt. Ook dit is dan ook bikkelharde realiteit. Bij ons in Belgie hebben we bv helaas dit jaar enkele nieuwsberichten ontvangen waarbij vermeld werd dat er niemand te hulp schoot aan het slachtoffer die aangevallen werd (en dit vaak zelfs op klaarlichte dag met heel veel volk aanwezig). Op zo'n momenten besef je wat voor een cruciale rol die donkere kanten van ons wel niet kunnen spelen. Zo ook met de film.

Dat dat allemaal misschien niet zo'n diepe wijsheden zijn zou kunnen, maar voor mij doet dat er ook niet toe. Het belangrijkste is hier dat we een zeer confronterende (pijnlijke) maatschappijspiegel voorgeschoteld krijgen met een wijsheid die te halen valt uit -voor mij- een bijzonder goeie maatschappijvisie van de heer Noé. Weliswaar worden de donkerste kanten op de voorgrond geplaatst, maar dat is nu net het interessante omdat de meeste filmmakers niet die (extreem rotte) weg inslaan. Het zijn dingen die wij als mens liever niet zien, maar -ik herhaal het nog eens- sowieso aanwezig zijn en een erg nefaste rol kunnen spelen. Dan vind ik het heel goed dat zo'n film er ons eens hard op duidt.

En dan het zwierende camerawerk aan het begin waar je haast misselijk van wordt etc, het draagt allemaal bij tot het rotgevoel die je aan de film overhoudt. Irreversible: het blijft toch wel een paar dagen nazinderen... Ik verhoog mijn stem maar eens.


- Los hiervan kan ik verder best begrijpen dat dit zeker niet iedereen kan aanspreken.

Naar mijn mening een van de beste films ooit gemaakt!

Niet vanwege de twee heftig besproken scènes. Maar vanwege het totaal concept van de film. Het rewind mode dat wordt ondersteund door het kleur gebruik (begin van de film duister op het eind veel felle kleuren), is gewoon genieaal. Dit zelfde geld voor de muziek en de camera shots die Gasper heeft gebruikt. Deze helpen mee om een bepaald gevoel/ sfeer op te wekken bij deze film.

Tuurlijk kan de vraag gesteld worden, of de “2 scènes” echt zo schokkerend neergezet moeten worden. Daar kan men veel over discussiëren of gewoon aanvaarden dat Gasper ervoor heeft gekozen dit wel te doen. Wat eigenlijk ook te verwachten is na een film als Seul Contre Tous.

Daarnaast heb ik respect voor Monica dat ze deze rol op zich heeft genomen. Ze heeft veel kritiek gekregen door deze film. Terwijl ze net zoals de rest van de cast een ijzer sterke rol neer heeft gezet.

Dit is dan ook waarom ik deze film 5 sterren geef. Maar ben het met djelle eens dat niet iedereen deze film net zo goed vind als mij.

Een half uur geleden zou ik deze film nog een 3* hebben gegeven. Nu wordt t waarschijnlijk een puntje hoger.

Aparte manier van filmen, vooral tot het verkrachtingsdeel. Dat mag ik wel, MAAR ik werd er ronduit ziek van en duizelig. Die eindflitsen werd ik al helemaal misselijk van en even dacht ik tegen een migraine aanval aan te zitten. Gelukkig niet.

De film zelf is tot DE scene erg in your face. Visueel is het allemaal niet prettig wat je te zien krijgt. Toch denk ik niet dat het mensen zo schokt omdat de beelden nou zo vreselijk zijn. Het is meer de intentie en de gedachte die de beelden oproepen. Wat dat betreft word dat wel versterkt door de sfeer die de film met zich meedraagt en door de manier van filmen.

Het breekpunt komt dan juist hard aan, terwijl ik dat pas achteraf als schokkend zag. In de film zelf vond ik het nog een beetje saai, maar toen ik erover na ging denken werd het des te pijnlijker.

Ik zal deze film niet snel nog eens gaan zien. Dit mede door de manier van filmen waar ik echt letterlijk ziek van werd. Toch heeft ie veel indruk gemaakt. Dat is al te zien aan het stuk tekst dat ik heb neergezet hier.

Ietsje aftrek vanwege de camera.

4*

Trouwens opmerkeilijk dat werkelijk iedereen die ik spreek over deze film de titel in het Engels uitspreekt.

Ik hou van cultfilms, alternatieve films en arthouse-films maar deze film vond ik zo slecht dat ik meteen de dag erna terug ben gegaan naar de winkel om deze te ruilen.

Deze film is te geforceerd alternatief, er word te geforceerd een zogenaamd naar sfeertje geschapen.

Deze film is het gewoonweg niet.

Ik was niet geschokt maar verveeld en ik begrijp dat het hip is om deze film heel goed te vinden maar ik trek me nooit wat aan van wat anderen van een film vinden, ik vond dit een erg zwakke en saaie film die me geen seconde heeft weten te boeien.

Cijfer: 1

Walgelijke film , zonde van mijn tijd

0.5

Ik vind dat echt onzin. Ik vind deze film helemaal niet cool omdat het hip gefilmd is ofzo.

Het is juist een keertje origineel tussen alle andere films, ik ben er tevens ook door geinspireerd. Het sfeertje is trouwens perfect en het werkt er goed, alle scenes en effecten, de titel en de camera bewegingen vormen een geheel en het is erg goed gelukt.

Ik ga hem misschien binnenkort maar nog een keer kijken.

Van waaruit begrijp je dat het hip is om deze film heel goed te vinden?

Het is nou eenmaal hip om alternatieve of zeer slechte films goed te vinden, vooral van die 'Nacht van de Wansmaak' films.

Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik sommige 'Nacht van de Wansmaak' wel erg vermakelijk vind.