Irréversible (2002)

De film draait dan ook veel meer rond emoties dan personages.

Al zou het mij verder niet verbazen moest Noé net specifiek voor deze banale personages, in hun zogenaamde banale wereldje, gekozen hebben. Het komt zo akelig dicht bij de "ze hebben het zelf gezocht" discussie.

Een soort gevoel dat ik iig een klein beetje kreeg op bepaalde momenten. Ik voelde me er erg schuldig over, want uiteindelijk verdiend niemand dat. Hoe onvoorzichtig of losbandig je ook bent.

Dat bedoelde ik dan ook met Noé die wellicht deze dubbele moraal aan de orde wilde stellen.. en je precies het dubbele gevoel dat djelle beschrijft wil meegeven.

In dat geval is het eigenlijk wel prima geslaagd. Ik kon in ieder geval geen tranen laten om deze hoofdpersonen of hun lot, hoe vreselijk dan ook.

Same here, maar dat had bij mij geloof ik vooral te maken doordat de film achterstevoren is, en ik gewoonweg niet genoeg meeleefde met de personages.

Ik begon me juist hoe langer hoe minder te bekommeren om ze terwijl de film vorderde

Maar het achterstevoren effect heeft daar uiteraard zeker ook invloed op.

Dat ik dit meer dan anderhalf jaar geleden geschreven heb.

Intussen heb ik de film nog een keer of 2 gezien en ben ik hem steeds meer gaan appreciëren. Zit echt geweldig goed in elkaar.

Minstens 4 sterren waard.

Het is inderdaad ook de bedoeling is geweest om dat dubbele moraal erin te stoppen. Dat is nu net de kracht van de film en word ondersteund doordat het verhaal achterstevoren - allá Memento - wordt verteld. In het begin zul je de hoofpersonen (door die expliciete vechtscène) misschien verafschuwen, maar naarmate het verhaal terug gaat begint er toch een vorm van symphatie te groeien. De prachtige laatste scene is een mooie antithese voor de eerste scene en dan krijg je toch het gevoel van een stukje ''rechtvaardigheid'' ondanks dat de hoofpersonen zich met ''foute'' zaken bezig houden als drank, drugs, geweld en ordinaire feestjes.

Niet recent gezien, maar dat acht ik ook niet nodig aangezien het hier mijn favoriete film betreft.

Ik weet nog goed dat ik ontzettend heb uitgekeken naar hét moment; het moment dat het onomkeerbaar was.

Ik weet nog goed welk ik gevoel ik had nadat de dvd automatisch terugsprong naar het hoofdmenu; een gevoel dat onomkeerbaar is.

Geweldige cinema dit. De cinematografie, de soundtrack en natuurlijk -niet op de laatste plaats- de vertelstijl. Vanaf moment één word je als het ware meegezogen in de wereld van irréversible; de film grijpt je vanaf moment één bij de keel om die vervolgens pas bij de tunnelscene weer los te laten. Het klinkt misschien raar, aangezien deze scene één van de twee beruchte scenes is, maar ik vind het geweldig dat Noe tijdens die scene voor het eerst de camera langdurig op één vast punt laat staan.

Natuurlijk duurt de scene vrij lang, maar ja: welkom in de realiteit. De realiteit die Noe op een geweldige manier laat zien. Liefde, angst, vriendschap, egoisme en wraak zijn enkele thema's die aan bod komen in dit meesterwerk, thema's die in de realiteit enkele fundamentele vraagstukken van het leven vormen.

Een echt meesterwerk, bestaande uit allerlei kunstwerkjes (elke scene los is een genot voor elk zintuig). En sorry voor de Memento fans: Noe laat zien hoe je effectief gebruik maakt van de "rewind-button"

Onomkeerbaar: *****

goede film. 4,0. deze is veel beter dan the last house on the left

Eet jij ook liever appels dan peren ?

Ik snap ook het verband niet goed.

Je kan het beiden onder exploitation/shock-cinema scharen, misschien zit daar een of andere vergelijking...

Deze en Last House zijn beiden: 'Rape 'n' Reveche'.

Gister voor tweede maal bekeken met een goede vriend, kon me nog herinneren dat de eerste keer gepaard ging met me ongemakkelijk voelen op mijn eigen bank tijdens de verkrachtingsscene.

Hier ben ik het mee eens, erg confronterend. Het viel me op dat het camerawerk een soort weerspiegeling was van Marcus' stemming. Zijn frivole bui tijdens de houseparty bracht een wat stabielere hand bij de lens in vergelijking met latere scenes (die daaraan vooraf gingen) die beheerst werden door blinde gevoelens van vergelding. De film kan daardoor wat afstoten in het begin ("wat zitten ze nou interessant te doen met die camera?" hoorde ik van anderen weleens), maar blijkt al gauw erg functioneel in de beleving van de kijker. De aangehaalde CGI is erg subtiel en draagt tevens bij aan de tonnen stijl die de film brengt. Ook was ik erg te spreken over het kleurgebruik, en de ontwikkeling daarin naarmate we meer zien van het leven van de hoofdrolspelers later in de film.

Acteren is geen probleem voor de spelers, moet ook wel met zulke lange shots (sommige scenes lijken één shot!). Ik vond de zielige discussie waarin Pierre gefrustreerd tracht te analyseren wat de oorzaak was van zijn onkunde in de liefde simpelweg wat te lang, waardoor daar een overbodige nadruk op kwam te liggen. Maar dit kan liggen aan het gebruik van enkele shots, waarbij andere takes tot minder tevredenheid leidden van Mr. Noe.

Erg wrange maar stijlvolle film, eenzaam in zijn soort. Typisch een beleving.

3,5* (met 4* in het verschiet bij herziening)

heb de film net gekeken. het eerste stuk (tot aan de beruchte **** scene in de tunnel), kreeg ik een benauwd gevoel van deze film, het camera werk, de belichting, de muziek, bezorgen je een onaangenaam gevoel.

de**** scene in de tunnel vond ik idd wat aan de lange kant, op een gegeven moment kreeg ik ook echt een misselijk makend gevoel. daarna gaat het verhaal bergafwaarts. wat jammer is, verder prima film, maar niet voor de Tere Zieltjes onder ons.

4 * krijgt ie van me .

Aan het eind komen de emoties pas, als je ziet hoe gelukkig ze zijn geweest en hoe de tijd alles vernietigt heeft. Erg geniaal vond ik het flikkerende scherm aan het eind met als sluiter de tekst 'Le temps detruit tout'. Toen werd ik toch wel geraakt.

Ik denk dat de meeste kijkers de symboliek er niet inzien en het maar een akelige, perverse film vinden. Dan moet je maar Miami Vice of Bad Boys gaan kijken ofzo.

- 4,5* -

Zieke film. Geniaal. Ik liep nog twee dagen met een vervelend gevoel rond van deze film.

Camera werk liep paralel met het verhaal en de emotie. Op het begin druk, warrig en wazig en later als alles rustiger is word ook het camerawerk rustig.

Goed verhaal. Jammer dat het op het einde eigenlijk niet meer weet te boeien

4*

Klopt. Afgezien dat de meest heftige scene met een compleet stilstaande camera is gefilmd. Geweldig effect.

Vond het einde juist de perfecte climax. Dat die knoop in je maag op springen staat.

Het minste dat je van de film kan zeggen is dat hij zijn effect niet mist, maar daar houdt het voor mij dan ook op.

Toen ik enkele jaren terug de cinema uitsrompelde, was ik wel overdonderd (en gedegouteerd), maar achteraf gezien kan ik er toch niet veel mee. het blijft bij die ene shock.

Natuurlijk is het een verdienste om mensen iets te doen ervaren in de cinema, om emoties op te wekken. Als je dit echter doet door enkel te shockeren, vind ik het toch een beetje makkelijk.

dat is dan ook mijn grootste probleem met de film, het is te gemakkelijk, te banaal, er zit niets onder.

'Le temp detruit tout' wordt zeer letterlijk vertaald naar het scherm, maar op zo'n manier dat ik achteraf denk: "ja, en dan??" Meer dan dat heeft hij dan precies toch niet te zeggen.

Uiteindelijk zie ik er niet veel meer in dan goedkope shockcinema.

Goedkope shockcinema?

Vindt niet dat als er in een film twee heftige scenes zitten die ook nog functioneel zijn voor de film dat het dan maar goedkope cinema is.

Ja, functioneel in die zin dat ze inderdaad shockeren. op dat vlak vind ik de film dan ook geslaagd, maar zoals gezegd, meer zie ik er niet in.

Dat je die twee scenes shockerend vindt dat snap ik, maar om het dan direct goedkope cinema te noemen vind ik wat goedkoop. Er zitten toch veel meer vraagstukken in de film?

Is toch genoeg, of niet?

Bovendien vind ik 'shockeren om te shockeren' altijd zo'n raar (negatief) criterium. Baise-moi vind ik een film die goedkoop wil scoren met zijn grove beelden. Het ergste vond ik echter dat het er niet uitzag (wellicht: niet realistisch was). Deze film wil wel shockeren (om het shockeren) maar slaagt daar niet eens in.

Irréversible gebruikt zijn schokkende scenes als deel van een boeiend (liefdes/tragisch) verhaal en heeft bovendien een extreem hoge mate van realisme, hoe compromisloos (of shockerend) dan ook.

Als het dan toch shockeert omwille van het shockeren (en je het verhaal eromheen niet interessant vindt), dan is het al heel wat dat hij daarin slaagt.

Inderdaad. De film daalt letterlijk en figuurlijk af in de Hel om te eindigen in een idylle. Erg mooi gedaan. Camerawerk van Benoit DeBie is zoals ik van hem ('Calvaire', 'Innocence') ken hallucinerend.

Making Of van de SFX... Erg intressant om eens te zien... Bevat spoilers, bovendien alleen te zien met een acount op Youtube.

Mooi om te zien hoe ze dat gedaan hebben.

Ik sluit me hier vollediig bij aan. IRREVERSIBLE is een nihilistische prent die een vervelend, weerzinwekkend "spektakel" is. De camerabewegingen zijn enerverend, het verhaal is simplistisch en barst van pretentie, de muziek is slecht. Het grootste deel is een aaneenschakeling van extreem-negatieve beelden die enkel de bedoeling hebben om te shockeren. Voor mij een toonbeeld van anti-cinema en beslist een overbodige film - geen tweede visie waard.

*0,5*

Natuurlijk blijft het allemaal subjectief, maar de vorm van negativiteit die uit deze woorden spreekt doet me haast 'verplichten' een korte reactie te geven.

Ik begrijp dat mensen de beelden (lees: een aantal specifieke scene's) shockerend vinden. Echter; ik kan het totaal niet begrijpen wanneer men schrijft dat die betreffende beelden "enkel de bedoeling hebben om te shockeren".

Wanneer je de intentie van de betreffende beelden niet kan (wil) inzien, heb je totaal geen -goed- beeld van de film. Irréversible is emotie-cinema van een zeer hoog niveau, waarbij een combinatie van factoren een invloedrijke rol hebben om het als geheel te doen slagen.

Al je commentaar kan je eigenlijk terugkoppelen op hetgeen hierboven staat; de intentie gemist. Cameravoering enerverend? Je moet er inderdaad van houden, maar ook hierover is nagedacht (opgevallen dat het eerste echte rustige moment (qua beeldvoering) de verkrachting is? De camera sleept je alsware mee om je vervolgens op dat moment keihard te confronteren.

Nihil? Simplistisch? Ik kon het -natuurlijk- niet laten om even je stemgedrag te bekijken. Ik denk dat ik daarmee genoeg heb gezegd.

In plaats van eerst de hoofdpersonen te leren kennen, koos de regisseur hier juist voor het omgekeerde door eerst een paar gruwelijke stukjes te laten zien en dan pas de kijker de nodige symphatie/medelijden te laten krijgen voor oa Belucci....ik moet zeggen, vrij origineel, alhoewel niet helemaal(maar dat hou je nooit) het werkte wel! Flim sloeg uiteindelijk dus toch in als een bom en dat is onomkeerbaar!

Daardoor toch een welverdiende 4*

Irreversible.
Een film die erg veel indruk op me heeft gemaakt en momenteel op de nr.1 positie staat.

Irrversible begint gelijk heftig , zo heftig zelfs dat je eigenlijk niet weet waar het verhaal naartoe gaat.
Feitenlijk is het dus kijken naar een paar lugubere scenes over personages die je vrij weinig doen omdat je ze nog amper kent.
Gaarndeweg leer je de personages kennen en leef je steeds meer met ze mee , want ja je weet al hoe het afloopt. Ook ga je dus steeds meer opzien tegen die ene beruchte scene .. een scene die erg realistisch is neergezet en ook het eerste moment is dat de camera stil staat na een lange reeks van wentelingen en schokkingen. ( prachtig werk overgens )
De scene is eigenlijk het keerpunt in de film en is zoals de titel al zegt omonkeerbaar.

Het tweede deel van de film vind ik eigenlijk nog het best.
Prachtige romantische scenes tussen Vincent Cassel en Monica Belluci. Toch hou je hier een erg wrang gevoel aan over want je weet dat dit sprookje in de vertelwijze van de film snel zal aflopen ...
En sterker nog door verschillende aanwijzingen zoals dat er ook een baby op komst was nog luguberder word.
Dan nog als afsluiter van de film een prachtige scene buiten die voor het eerst velle kleuren laat zien en nog een schepje boven het wrange gevoel opdoet.

Verder bevat de film steengoede acteerprestaties en zijn ook alle tussenliggende scenes bijna even boeiend.

5*

Boem, in je gezicht deze film. Ik had een soort van liefdesdrama verwacht , omdat ik weinig over de film wist. Het enige wat ik wist, was dat Monica 'bella fantastico' Bellucci erin speelde. Maar dat ging even anders, en ik besefte mijzelf weer waarom je voordat je een film kijkt er het beste zo weinig mogelijk over kunt weten.

Van begin tot einde met verbazing gekeken naar wat Noe mij voorschotelde. De chaos en onrust in het begin zorgde ervoor dat ik niet snapte wat er in godsnaam aan de hand was. Tijdens de film heb ik me ook meerdere keren afgevraagd wat ik er mee moest. Waarom dit leed? Moet ik hier iets van vinden? Heeft dit nut? Toen de camera wat rustiger werd nadat de meest gruwelijke verkrachtinsscene die ik ooit gezien heb eindelijk was afgelopen, begon ik me te realiseren dat geweld en misbruik ook geen antwoorden hebben op die vragen. Dat is bijzonder als je dat op zo'n manier opmerkt. Want hoe vaak word in films niet geprobeerd onrecht te laten zien, en je het 'drama' ook te laten voelen. Vaak met een wijzende vinger, en vaak ook goedkoop. (vaak ook niet hoor ) Shockeren om te shockeren las ik hier al. Tijdens het kijken heb ik wel tegen deze mening aangezeten. Maar omdat het einde weer zo mooi emotioneel is pik ik het van harte. De film heeft me geraakt zoals een film dat niet vaak doet. Toch zou ik de film nou niet aanraden aan b.v. mijn ouders .

4,5 ster, alhoewel ik twijfel of ik niet gewoon voor de volle mep moet gaan.