Irréversible (2002)

Even een vraagje tussendoor. Ik heb mij laten horen vertellen dat bij de scène met die brandblusser een lijk is gebruikt. Dat de persoon waarop wordt ingeslagen, een lijk is. Het lijkt me een erg sterk verhaal omdat ik niet kan begrijpen dat dat niet in strijdt is met een of andere wet maar toch vroeg ik het me af. Bedankt ook al is het misschien een rare vraag!

De making-of van de Special Fx die ik een hele tijd geleden gezien had was het gewoon een pop. De scene was statisch opgenomen (camerabewegingen digitaal ingevoegd later) en de acteur word door een pop vervangen. Uiteraard geen echt lijk.

Oke, bedankt! Het leek mij al té bizar voor woorden.

Mooie originele gemaakte film jammer dat het verhaal niet echt origineel is. Wel heel realistisch

3.5

Wat is er mooi aan deze film.............. Meer dan het in beeld brengen van buitensporig geweld, een verkrachting en wat sex, daar doorheen een flinterdun verhaaltje van achter naar voren laten lopen en wat gezwaai met de camera is het niet.......toch? Een film als deze is niet moeilijk te maken en acteren hoef je ook niet echt te kunnen om er in mee te spelen...... als je maar bereid bent de kleertjes uit te doen. Gewoon stomzinnig geknutsel en een paar buitensporige gebeurtenissen in beeld brengen dat is Irréversible..........tijd maakt alles kapot, deze film bekijken is echt zonde van je tijd ja...........................tenzij je nog nooit in een darkroom geweest bent en zelf weinig aan sex doet 1*

Irreversible is Frans voor 'onomkeerbaar' en dat zullen we geweten hebben. Van aftiteling (neiz tsree sud ew tad) tot vertelstructuur, alles is in omgekeerde richting (wat dus in het 'echte' leven onmogelijk is). Het idee om een verhaaltje averechts te tonen is nu niet bepaald origineel, maar voor een keertje was het eens functioneel, toepasselijk en met betekenis. Bovendien wordt dit gecombineerd met ondermeer een zeer gewaagde (maar geslaagde) cameravoering en ultraharde beelden (die zodanig rauw en realistisch kunnen worden dat het nauwelijks kijkbaar is) zodat we toch wel kunnen spreken van vrij innovatieve cinema.

Vincent Cassel bewijst hier dat ie naast zijn geweldige charisma ook een stevig acteertalent heeft, en zet een indrukwekkende prestatie neer. Minder indrukwekkend was dan weer de duistere (onder)belichting dat -hoewel het wel zo zal bedoeld zijn- soms erg lelijk en storend kan zijn. En hoe fantastisch dat hele idee met "de steeds rustiger wordende camera" ook is, in het begin is het wel heel erg overdadig. De scenes na de bewuste verkrachtingsscene waren zeker en vast functioneel, toch wist het met momenten niet altijd meer te boeien (weinigzeggende dialogen die overdreven lang aanslepen e.d.).

Niettemin blijft het een sterke film die blijft nazinderen (geen klap, een gigantische vuist krijg je in het gezicht), een vernieuwende ervaring en een tamelijke audiovisuele trip (doch met schoonheidsfoutjes). Irreversible is een mooi experiment dat in grote mate geslaagd is (maar je moet er wel een ferme maag voor hebben). Hoedanook, een aanrader. En dat is onomkeerbaar...

3,5*

Ik ben inderdaad nog nooit in een darkroom geweest. Schande (weet ik).

Apart filmpje. Wat het eerst opvalt is toch wel het camerawerk. Aan het begin vond ik het wel leuk, maar op den duur werd dit toch een beetje storend. Gelukkig werd er wel normaal gefilmd hoe verder de film vorderde. Daar waar ik had verwacht te moeten gruwelen van de beelden, vielen deze heel erg mee. De scène met de brandblusser zag er maar nep uit. De andere beruchte scène was wel pijnlijk aan het oog, maar dan meer om emotionele redenen. Het concept van een film die acterstevoren draait had ik al een gezien in Memento, waar het niet werkte voor mij. In Irréversibe stoort het niet en maakt het de film zelfs interessanter om te volgen, want op zichzelf stelt het verhaal niet veel voor. Ook zijn er dan redelijk veel scènes die veel te lang uitgesponnen worden. Wat is hier dan mee dat ik de film toch wel waarderen kon? Het sfeertje was bijvoorbeeld zeer oké en ook de acteerprestaties waren dik in orde. De negatieve punten die ik noem zijn niet zo zwaar dat ze niet tegen de positieve op kunnen en daarom beland Irréversible bij mij op een krappe 3.5 sterren.
Niet een film die ik binnenkort weer zal pakken..

Deze film vanmiddag gekeken. Ik was gewaarschuwd voor de explicite beelden, maar bij de 9 minuten durende verkrachtingsscene kreeg ik toch een knoop in mijn maag. En ik ben toch wel wat gewend.

andere scenes zijn ook erg realistisch, niet alleen de geweldadige. Knap acteerwerk, apart filmwerk. De zwiepende camera en het gebrek aan kader geeft je een gevoel van dronken te zijn.

Het eind vond ik wel een anticlimax (hoe kan het ook anders als de film terug in de tijd gaat), ik had daar een goeie clou verwacht.

Filmwerk 7, acteerwerk 7,5, rotgevoel na de film 9.

Van mij krijgt hij 3,5*

misschien moeten ze een nieuwe leeftijd grens voor z'n films geven. niet alleen "16 jaar en ouder" maar ook "40 jaar en jonger".

Wat is de gesproken taal in deze film? Gewoon frans neem ik aan? Heb namelijk een versie te pakken dat ze italiaans spreken

Frans ja.

Kwoot van mezelf van exact 4 jaar geleden (1 augustus 2002):

Het was natuurlijk onvermijdelijk dat ik deze film ooit eens zou gaan zien, maar ik ben toch wel blij dat ik 'm destijds inderdaad links had laten liggen. En ik moet zeggen dat ik er heftig door geraakt ben in zowel ontredderde afschuw als totaal ontredderde verliefdheid bij de 'laatste' scenes in de film.

Ik geloof dat ik nog nooit een filmpersonage zo intens heb gehaat als die totaal zieke [blanked out] die een weerloze vrouw bruut verkracht, vervolgens in elkaar schopt en voor dood achterlaat. Wat ik ook vrij gruwelijk vond om te zien was het persoon die tijdens de verkrachting de tunnel in wil lopen, even blijft kijken... en vervolgens zich omdraait en wegloopt. Het houdt je op confronterende wijze een spiegel voor: iedereen roept natuurlijk om het hardst dat ze meteen te hulp zouden zijn geschoten, maar wat zou je in alle eerlijkheid doen als je zoiets in het echt ziet gebeuren? Bovendien legt dat piepkleine detail misschien nog wel het beste de 'reden' van deze film bloot: gruwelijke dingen gebeuren elke dag, en het is makkelijker om daarvoor weg te lopen in plaats van jezelf ermee te confronteren. En de kijker er nu eens *wel* mee confonteren is precies wat Irreversible doet. Je kunt daar je bedenkingen of zelfs afkeuring bij hebben, maar persoonlijk vind ik het terecht om de kijker eens in de maag te beuken met iets wat nu eenmaal ook onderdeel is van onze maatschappij.

Ik geloof niet dat Noé deze film heeft gemaakt om te shockeren pur sang, maar dat deze film niet met zachte sokjes om de hete brei heen kon draaien en shockerend móest zijn, en dan ook maar meteen zo gruwelijk mogelijk. De wereld bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit Amélie-achtige pais en vree. Onrecht gaat zo ver als dat een volslagen ziek iemand een vrouw verkracht en halfdood schopt, een louche figuur uit de reddeloosheid van de echtgenoot van die vrouw snel wat geld wil verdienen en uiteindelijk een random gekozen persoon als dader wordt gekozen en bruut wordt koudgemaakt. Zeer, zeer onrechtvaardig, vooral wanneer je je in het achterhoofd bedenkt dat degene die verantwoordelijk is voor de vernieling van het leven van deze mensen uiteindelijk zonder enige wroeging bij zijn vrouw tussen de lakens kruipt als het ware. Niet dat ik als een pessimist in het leven sta, maar ik weet ook wel dat achter elk "pagina zeven" krantenberichtje een onvoorstelbare poel van ellende schuil kan gaan.

Irreversible is tegelijk romantisch en afschuwelijk. De emotie die je als kijker voelt wordt ook perfect gevangen in de cameravoering: bij de verliefde scenes tussen Marcus en Alex fladder je als het ware om de personages heen. De lange scene waarin Alex en Marcus wakker worden en volkomen verliefd om elkaar heen dralen is schitterend en zeer ontroerend. Maar daar tegenover: de paniek, ontreddering en blinde woede van Marcus aan het begin van de film worden des te tastbaarder door de krankzinnig rondschietende beelden. Je spiedt en zoekt als kijker als het ware samen met Marcus naar iemand om je woede op af te koelen. Ik kan me voorstellen dat het storend kan zijn, want je kunt je als kijker letterlijk *nergens* op focussen - maar het drukt de razernij van een man in totale blinde woede des te sterker naar voren.

De film 'begint' bijna onmogelijk romantisch en 'eindigt' gruwelijk, confronterend, git- en git- en gitzwart en in totale bijna tastbare paniek en reddeloosheid. De emotie slaat zeer heftig naar beide kanten uit. Enkel de nogal overbodige en quasi grappig bedoelde metro-scene houdt me van de max score af: 4,5* voor Irreversible.

klinkt wel leuk en interesant om te zeggen ( ik ben slim,ik begrijp de film ,deze film is echt goed ) maar laat je dan maar nakijken bij de dokter want dan is er echt iets goed mis met je

want dit is toch echt een van de vreselijkste goedkoop gemaakte shitfilm allertijden

als je hier dus anderhalve uur je tijd mee vol kan maken heb je dus echt geen leven of je bent ziek in je hoofd

ik heb de film 10 minuten gekeken en daarna 60 keer versneld afgespeeld tot het eind

als je benieuwd ben naar de film en je wilt een poging wagen om deze te kijken raad ik aan hetzelfde te doen

Heb je het over dat je mensen dom vind dat ze deze film goed vinden en daardoor denken slim te zijn. en jij denkt dat je slim bent omdat je een film met 60x de snelheid kan oordelen. lijkt me handig als je het kan. ga het ook eens oefenen. (onee mijne kan maar 32x)

ik kan toch ook over een film zeggen: "ja was echt een saaie film. maar moet er wel bij zeggen dat ik hem met 60x de snelheid heb gekeken. als je de film ook wil zien moet je zelfde doen want dan is ie het saaist. ik snap niet dat mensen dit een goede film kunnen noemen als de film niet eens leuk is als je hem met 60x de snelheid afspeeld. echt een super slechte film."

waarom zet je z'n bericht neer??? natuurlijk mag je een film slecht vinden en dat ook zeggen, maar zeg de volgende keer gewoon dat het een slechte film is en maak je zelf niet belachelijk.

ik vond het trouwens een goede film. en dat was niet de rede waarom ik dit bericht heb geschreven. ik heb dit geschreven omdat ik vind dat je een film gezien moet hebben voordat je je mening geeft. en niet met 60x de scelheid

Als je een film afspeelt met versnelling ben je niet goed bezig dan vind ik zelfs star wars slecht dus dan ben je het echt wel niet waard om over deze film te oordelen. Waarschijnlijk vond je de camera maar niks.

Misschien is star wars nu juist wat beter te verdragen met een versnelling

NEE

Na Irreversible eventjes te laten hebben bezinken ben ik toch wel verschoten wat een meesterwerkje het wel is. Bij Memento stoorde ik mij aan dat de film eerst het einde liet zien en dan het begin, hier is het juist leuk want dan is het precies of je op het laatste een gewone film zonder iets speciaals. Ik vind het genre horror nu wel iets te overdreven zou Thriller niet beter zijn? .

Vincent Cassel speelde super goed en is met deze film weeral een van mijn favoriete acteurs geworden.

In het begin is het wel een rare camera maar dat vond ik juist niets storen gewoon het geluid van je tv harder zetten en je zit goed in het sfeertje van de film. Later wordt de camera wat beter maar toch soms het dogme gevoel nog wel, maar dat vind ik realistischer dan dat het gewoon gefilmd wordt en is zeker bij deze film goed.

De film is ook hard en laat de scenes die waarbij normaal de camera wordt weggedraaid gewoon zien. Het enige minpunt dat ik aan de film vond is dat je op het laatste toch niet terug naar het einde ging en dat dan de verkrachter in elkaar geslagen werd daar snakte ik toch wel echt naar maar ja nu geef ik hem 4,5 en waarschijnlijk bij de volgende kijkbeurt, want dat heeft deze film bij mij toch wel nodig zou het goed een 5 kunnen worden.

Mooie en realistische film met een uitstekende Cassel. Ik kende hem alleen van Guest House Paradiso maar hij kan dus ook meer dan komedie. Heel mooi.

ik heb 'm vandaag gezien en waar ik eerst gedegouteerd was heb ik hem even later nog even overdacht. de conclusie die ik trok kan ik gerust vervatten in "waardeloos".

de eerste twintig minuten (misschien een kwartier, zo nauw heb ik het niet bijgehouden) werd ik ronduit misselijk en draaierig van de camerabeweging. waar sommige dit hier omschrijven als verniewend vind ik dit ronduit disfunctioneel. het is erg storend en ik snap niet in welk opzicht iemand het een meerwaarde kan vinden dat de cameravoering op deze manier geschiedt.

Dat deze geleidelijkaan rustiger werd was enigszinds een geruststelling, al werd het verhaal er niet sterker op. Het verhaal is me erg stereotyp en brengt verre van iets nieuws (moest dat betreffende de cameravoering het opzet zijn...)

In andere films (bvb. memento) werkt de techniek van het verhaal omgekeerd te brengen wel en is dit zelfs een noodzakelijkheid om het verhaal te kunnen brengen. In deze film vond ik het (nu lijkt het of ik in herhaling val) wederom disfunctioneel (al was het hier niet storend in tegenstelling tot de cameravoering)

kortom: een erg wansmakelijke vertoning waarbij ik na 15 minuten reeds aan het aftellen was tot het einde.

*1,5 (geen 0.5 omdat het acteerwerk niet buitensporig ondermaats was)

Even over die verkrachting-scene, wat daar nu zo afschuwelijk aan is is mij een raadsel, kan iemand misschien even zeggen waarom hij/zij zo geshoqueerd was na het bekijken ervan?

En users die mijn mening delen mogen ook gerust reageren.

Omdat je gedwongen wordt er zo lang naar te kijken
en het zo gewoon wordt weergegeven (zonder dat de camera beweegt)
alles is ook stil, geen muziek, het enige wat je hoort is de verkrachting

Hinderlijke dronkenmans 180/90 graden camera hoeken, afgewisseld met op je zenuwen werkende neurotische synthesizer muziek de eerste 10 minuten van de film. Als je daar al niet misselijk van wordt dan wel het meest perverse wereldje waarin zich de eerste scene voltrekt: een derde rangs gay-kelder waar de ranzigheid van af drabt en menig geslachtsdeel zichzelf opdringt aan je netvlies, die eindigt met een scene waarvan je op zijn zachtst gezegd kan denken dat ie best wel "brandveilig" is maar allerminst eetlust opwekkend. Mijn zwakke maag daargelaten. Een goeie special effect maar tegelijk ook wel heel erg verontrustende uiting van zinvol geweld.

De retroactieve verhaallijn is anders dan bij "Memento" en derhalve zeer voorspelbaar en zelfs omgekeerd wat betreft spanningsopbouw; Ja!! hij wordt ECHT alleen maar saaier.

Na mijzelf door de zeer ongemakkelijk lange en overtuigende verkrachtingsscene geworsteld te hebben kan je mogelijkerwijs niet anders dan symphatie opbrengen voor zowel de onderkant van Monica Belluci als wel de onderkant van die brandblusser.

Wat er zich daarna afspeelt (dus feitelijk het begin van het verhaal) slaat kant nog wal en is alleen maar een verplicht teruggaande lineaire visuele inbreuk op het leven van het stel met hier en daar een semi-profetische droom van Belluci over wat haar te wachten zou staan, bijna direct gevolg door haar vriendje's wens haar eens lekker anaal te pakken. Goh, wat een rode lijn, poeh poeh.

M.a.w. mocht ze ooit nog uit de coma geraken, dan zijn alle mannen natuurlijk hetzelfde.

Deprimerende pretentieuze rotzooi die realistisch moet overkomen. Als dit filmhuis is dan liever bassie en adriaan.

zoals Monica zelf zei "NIET DOEN!!!"

Je moet ervan houden .

Heel eigenwijs maar o zo waar. Alleen werd ik niet warm of koud van het geweld. Wellicht omdat het zo'n opdringerige film is.

Ik kan deze film (helaas) niet hoger waarderen dan een 2,5.
Ik kreeg het benauwd van de sfeer en het camerawerk. Ik neem aan dat als een regisseur dat voor elkaar krijgt, hij toch wel degelijk werk heeft afgeleverd. Ik kreeg het nog benauwder tijdens de twee beruchte scenes. Was het voor het verhaal of wat dan ook echt nodig om die vk.scene zo lang te laten duren???

De "romantische en dromige" sfeer heb ik zeker gemist.
Het lichaamlijke aspect was toch wel duidelijk, maar ik heb niets gezien van "echte" liefde. Langdradige dialogen die uiteraard alleen maar over sex gingen.

Einde verhaal (begin film):Marcus helemaal overstuur door aanblik Alex. Goed acteerwerk waardoor je toch wel het gevoel krijgt dat er iets meer tussen hen was dan de aantrekkingskracht.
Mijn waardering is tamelijk laag omdat ik het over het geheel gezien geen goede film vond.
De postieve punten: origineel camerawerk (ga ik vanuit omdat ik t niet eerder in een film heb mogen aanschouwen), acteurs ook niets mis mee, de dreigende beat in die whaaaa....brrrrr club -- wegen niet op tegen de negatieve punten: de lange verkrachtingsscene, de karakters zijn niet goed uitgediept waardoor je er geen binding mee krijgt, dit soort camerawerk kan ook iriitaties oproepen, getracht om het op realistische wijze te brengen, wat niet overal even goed gelukt is (toch weer dat camerawerk).
Ik ben misschien naief, maar word de Franse onderwereld niet een btje overdreven?

Nu voor de 3e keer herkeken. En jemig, hoe vaker je deze flim kijkt hoe beter hij wordt. Gaspar Noe is echt fantastich.

De sfeer in het begin van de film, het camerawerk en vooral de muziek die op de achtergrond raast, gruwelijk, en heerlijk chaotisch.

Het geeft een heel goed beeld van hoe de personen zich op dat moment voelen door alles wat ze meegemaakt hebben en drugs die Marcus gebruikt heeft.

Je ziet zoveel narigheid in het begin van de film dat je er direct ingetrokken wordt, je weet niet wat je ziet. Die narigheid wordt steeds erger, met als climax de verkrachtingsscene van Monica Belluci (wat is zij een fantastische actrice trouwens). Deze scene kan ik trouwens niet helemaal onder ogen zien, af en toe moet ik even wegkijken.

Maar omdat dit zo ontzettend naar is om naar te kijken, dat maakt het contrast tussen het 'eerste deel' van de film en het 'tweede deel' nog beter. Want hierna komt het geniale van de film, vooral ook omdat hij 'achterstevoren' afgespeeld wordt.

Eerst denk je misschien dat het juist niet het gewenste effect is van Noe, doordat je niet kan meeleven in het verhaal van de hoofdpersonen op chronologische volgorde, maar dat is dus ook helemaal niet de bedoeling naar mijn mening.

Het gaat erom dat je erachter komt waarom ze zo reageren, agressief en gefrustreerd, verblind van woede en liefde, en dat kom je stapje voor stapje te weten.

Fantastisch.

In het tweede deel, de liefde tussen Marcus en Belluci, pfoeh fantastisch gespeeld (ook al is spelen hier misschien niet helemaal aan de orde), dat is echt zo mooi. Het camerawerk dat blijft doorgaan met het chaotische, alhoewel er nu wat meer structuur in is gebracht, en steeds brengt dit in combinatie met de muziek gewoon een heel mooi effect over op de scenes. Ik zat hier bij te kijken met een glimlach op m'n gezicht, zo overtuigend. Met als laatste dan de zwangerschap van Alex wat je dan echt verdrietig maakt.

Een leuke lijn nog in de film is de droom die Alex had over een rode tunnel, en het boek waar ze in leest die zegt dat alles voorspeld is en dat je in dromen aanwijzingen krijgt.

Maar al met al echt een fantastisch goede film. 5* weer.

Wat een walgelijke en achterlijke film.

Camerashots vond ik echt vreselijk.

Muziek sloeg nergens op, verhaal vond ik niks, en de scene's waar iedereen het over heeft waren echt te ziek.

Nee ieder zijn eigen mening, maar ik vond dit echt totaal niks.

0,5*

Ik ben het hier eigenlijk helemaal mee eens! De film bevat zeker een aantal fantastische elementen (het veel geroemde camerawerk, de soundtrack en de decors), maar het acteerwerk in de trand van "je moet nu iets gaan voelen voor de hoofdpersonen" kwam op mij ook totaal niet over Ik vond het een stel vervelende en verwende jengelkoters die nog veel te veel bezig zijn met vleselijke zaken en zich volgooien met drugs en drank om nu zoveel met ze betrokken te worden. Vooral die Belucci als naïeve trancechick en die feesjes waar ze komen (met orale seks e.d.) vond ik vrij banaal. Maar misschien is dat de dubbele moraal die Noe hier aan de kaak wilde stellen..