Su-ki-da (2005)

Ik geniet absoluut van trage films vol met symbolieken en stiltes, wellicht

een van de grootste redenen waarom ik de Aziatische cinema als een van de belangrijkste hedendaagse vind, daar reken ik natuurlijk de Iraanse cinema, cinema waar ik nog aan integreren ben ook mee.

Leuke trailer trouwens, dat deuntje tussen door was ook niet verkeerd gekozen. Ik ga het in ieder geval overwegen.

Wat is er dan zo realistisch aan die personages? Ik heb eigenlijk precies hetzelfde probleem als Dragje met deze film (maar ben wat minder streng omdat ik de cinematografie soms wel erg oogstrelend vind). Het gedeelte van de pubers geloof ik nog wel maar als we het over begin dertigers hebben die zich op relationeel vlak nog steeds als diezelfde stamelende en onbeholpen pubers gedragen heb ik inderdaad problemen met het realisme en de diepgang en verliest de film voor mij een groot gedeelte van zijn aantrekkingskracht.

Ik ga het hoe dan ook nog "proberen". Hoewel proberen na minstens 100 van dit soort zwijgende Aziaten meer routine wordt natuurlijk

Net bij Naissance de Pieuvres geconstateerd dat ook daar vooral wordt gezwegen en we moeten raden wat er nou echt om gaat in pubermeisjes ("aren't we all?"). Maar daar is de camera meestal medium of close. Dan heb ik toch liever de afstand die Azitan emeetsal gebruiken. In het zwijgen (of niet écht zeggen wat er in je omgaat) wijkt deze Fransoos dan weer nauwelijks af van een Aziaat als Su-Ki-Da denk ik. Meer commentaar bij de film zelf.

De rest van jullie duidingen is volkomen helder

Vreemde opmerking. Ik ken genoeg mensen die vanaf hun jeugd geen spat veranderd zijn.

Dat is allemaal prachtig natuurlijk maar geheel niet de issue,

Ik doel hier op de personages met betrekking tot hun gevoelens die zij voor elkaar hebben en de wijze hoe zij dit kenbaar maken zeventien jaar na dato.

Dat 'kan' geloofwaardig zijn, in Su-ki-da is dat, om redenen die ik al heb gegeven, mijns inziens niet.

Dat sommige mensen, general speaking, in de tijd voorts stil blijven staan en nauwelijks 'volwassen' worden betreft een open deur waar iedereen het wel mee eens is.

Qua karakter misschien niet, maar ze worden hopelijk wel wat volwassener in hun communicatie.

Vergeef me dat ik jouw recensie niet te intensief heb doorgelezen (ik moet de film zelf nog kijken en doe dat het liefst zo blanco mogelijk), maar juist als ik iemand uit mijn verleden tegenkomen (mensen die ik jarenlang niet heb gesproken), valt het mij op hoe gewoon het dan is om weer met elkaar om te gaan en vooral hoe snel je terugvalt in je oude patroon en manier van communicatie met elkaar. Maar goed, daar laat ik het bij; ik kom er wel op terug als ik de film heb gezien.

Vind ik gewoon pertinent onzin. Je ziet meer dan genoeg om de personages in Su-ki-da te kunnen doorgronden, je ziet daarbij ook de belangrijkste scenes.

Ogenschijnlijk "gebeurt" er niet veel in die scenes, niet zoals in een Die Hard waar elke scene een doelbewust plotelement dient voort te duwen of aan te sturen, maar wat er "gebeurt" vormt steeds de personages ietsje meer.

Zal wel van persoon tot persoon afhangen maar wanneer een mens spreekt zegt die vaak weinig zinnigs, nog diepzinnig, en zelfs amper iets "waar". Ik heb dan ook nooit zo'n sympathie voor personages die hun innerlijk meedelen. Klinkt altijd fake, onecht maar vooral ook onwaar.

Wat betreft de terughoudende houding 15 jaar later, misschien een beetje flauw maar dat valt toch deels te wijten aan een cultuurverschil. Wil je van een Japanner een eerlijk antwoord over emotie is je beste keuze ze dronken te voeren. Dat is zelfs een sociaal geaccepteerd verschijnsel (waar in bedrijven zulke avonden georganiseerd worden nét om die reden).

Uiteindelijk blijft het gewoon een voorkeur, maar ik kan veel meer met dit soort personages. Lijken wel mensen, geen geconstrueerde poppen van een regisseur.

Het is blijkbaar het speel element wat je stoort. Wellicht dat je dan ook meer plezier beleefd een een middag op een bankje in het park dan het kijken van een speelfilm. Dit bedoel ik niet flauw. Gezien je lage beoordelingen voor de vele amerikaanse 'speel'films klassiekers, die idd anders van opzet zijn dat de films die zich meer richten op de vorm van het audiovisuele, lijkt mij daar jouw smaak zich te splitsen.

Enkel waar het speel element tot het minimalistische is doorgedreven kan jij het waarderen. Hoewel je antipathie voor bijv. Once upon a time in the West daar niet mee te verklaren valt.

Nee, want op een bankje in het park zie je weinig persoonlijke momenten.

Maar als ik een film gericht op personages zie dan wil ik ook mensen zien. Geen "rollen", geen "acteurs" en geen gescripte tralalala. Zal vast ook wel zijn dat ik mij meer in de Aziatische mens dan in de Amerikaanse mens kan vinden dan.

Volgens mij gaat het daar niet om (bij mij althans), het gaat mij om de ontwikkeling die de karakters eigenlijk dus niet doormaken. Zoals ik al eerder melde vind ik het gedeelte met de pubers best overtuigend en mooi gedaan. Maar als de regisseur dan een sprong van 17 jaar maakt en dan weer met eenzelfde soort personages en het ontbreken, of anders weinigzeggende dialogen op de proppen komt dan vind ik dat een gebrek aan diepgang (of luiheid of gebrek aan inspiratie bij de regisseur). Filmpersonages worden imo pas interessant als deze ook een bepaalde realistische ontwikkeling doormaken (dat dit voor drama/arthouse geldt en niet voor Die Hard 4 spreekt voor zich mag ik hopen).

Totale onzin, de beste herinneringen heb ik aan gesprekken met geliefde, vrienden, familie, collega's en zelfs totaal onbekende. Mensen zijn over het algemeen heel goed in staat zich verbaal over de meest uiteenlopende zaken prachtig uit te drukken.

Dat in een film de belangrijkste of mooiste uitspraken en gevoelens gebundeld zijn in een periode van een uurtje of 2 is logisch. Een film wil in een beperkt tijdsframe iets overbrengen en schept daarom zeg maar en soort eigen realiteit die soms nogal eens ver af staat van het werkelijke leven maar dat is juist zo mooi van dit medium.

Dat is inderdaad een beetje flauw en ik geloof het ook niet helemaal. Tuurlijk zullen er best verschillen bestaan maar ( en ik ben een aantal keer in Azië geweest) over het algemeen vind ik de overeenkomsten tussen verschillende culturen evidenter dan de verschillen. Vooral wanneer het gaat over universeel menselijke emoties als liefde, die taal spreken de meeste mensen toch wel. In Su-Ki-Da gaat het natuurlijk ook niet over collega's of over bedrijfsbelangen, het gaat over twee geliefde.

Hmm, jij bent toch gewoon belg? Hoe veel je ook flirt met Japanse cultuur (al woon je er bij wijze van spreken 25 jaar) je blijft altijd iemand met zijn roots in het westen en dus zal je de finesse van de westerse (amerikaanse) cultuur altijd beter begrijpen dan de oosterse, heeft geen zin dat te ontkennen...

Moet jij weten, ik vind de verandering van context boeiend genoeg, de personages spelen er wat mij betreft ook anders op in. De personages zijn wel degelijk veranderd, alleen schreeuwt de film dat niet keihard, je ziet het wat mij betreft gewoon.

Daarbij klinkt dat "ontwikkelings"verhaaltje als een cursus scriptwriting 101. Die ik doorgaans ook complete nonsens vind.

Fijn dat jij dat vindt, ik geloof er verder geen barst van. Vind dat ook absoluut niet het "mooie van het medium".

Mjah, deze uitspraak is meliger dan het hele einde van Su-ki-da. De stilte, het moeilijk om kunnen gaan met gevoelens (zoals oa liefde) zijn steeds weerkerende themas in Aziatische films. Ofwel is er een hele tak van Japanse cinema die het Westen voorliegt over zijn inwoners, ofwel zit er toch wel degelijk een kern van waarheid in. Verder zijn mijn aangedragen voorbeelden een indicatie van persoonlijkheid.

Het zou mij trouwens verbazen moesten ze in Japan dezelfde taal van liefde spreken. 25% van de koppels heeft het laatste jaar geen sex gehad, bloeiende hentai industrie, lolita complexen ... de wereld is daar gewoon iets anders dan hier.

Ik ben "gewoon" Belg ja. Weet je wel, die mensen die volgens het cliché heel erg gereserveerd zijn en weinig direct over hun gevoelens praten.

Misschien zouden ze die problemen kunnen voorkomen door eens met elkaar te praten

En hier zou men veel problemen kunnen voorkomen door af en toe eens te zwijgen.

Geloof dat jij nogal snel iets schreeuwen noemt eerlijk gezegd. Ik had het gewoon over fatsoenlijke volwassen dialogen, dat hoeft helemaal niet samen te gaan met schreeuwen. Ik zie echt niet zo veel verandering, behalve het uiterlijk van de hoofdpersonen zijn de dertigers bijna inwisselbaar voor de pubers. Bovendien raakt die opmerking over scriptschrijven ook kant noch wal aangezien het nog steeds ietsjes moeilijker is om een fatsoenlijk, overtuigend script te maken dan een recensietje op MM te plaatsen.

Nee dat is niet iets wat ik vind, dat is iets wat ik ervaren heb.

Nee, het gaat mij niet eens zo om het zwijgen (alhoewel ik de voorkeur geef aan wat meer dialoog) het gaat mij om de afwezigheid van enige realistische ontwikkeling in de personages. Ik zie niet waarom de terughoudendheid van Japanners zou betekenen dat iemand zich na 17 jaar nog steeds hetzelfde gedraagt. Kijk als het thema de onmogelijkheid tot communicatie is, vind ik het vrij pover uitgevoerd in deze film (vergelijk het eens bv met het verhaal over het doofstomme meisje in Babel of de onmogelijke relaties uit In the Mood for Love of 2046).

Bloeiende pornoindustrie, pornoficatie van de maatschappij, meisjes van 14 -15 die niet eens weten hoe normale schaamlippen eruit zien... Iedere (moderne) samenleving heeft zo zijn problemen met seksualiteit maar de grondslag is toch echt een biologisch verschijnsel en dat maakt ons meer hetzelfde dan je op het eerste gezicht zou denken.

Er is een verschil tussen een film die schreeuwt en personages die schreeuwen. Verder vind ik dus de personages wél genoeg veranderd, Knisper geeft ook al aan waarom (en kan dat zelfs zonder de film gezien te hebben). Het uiteindelijke resultaat mag dan misschien hetzelfde zijn maar de achterliggende motivaties zijn veranderd.

Dan is het dus nog steeds iets wat je vindt. Ik ervaar het namelijk compleet anders.

Nee, en da's dus gewoon het jammere. Wil Babel best nog eens een keertje zien maar Innaritu moet mij al serieus verrassen wil hij beter doen dan Ishikawa. Een perfect voorbeeld van iemand die personages geen menselijke dimensie kan geven.

Sorry maar met dit soort generaliserende oneliners kan ik erg weinig. Belgen en Nederlanders lijken ook meer op elkaar dan ze zelf willen toegeven, en toch zit er een wezenlijk en groot verschil in sociaal gedrag en communicatie onderling.

Ja heb de motivatie van Knisper ook gelezen en dat klopt tot op zekere hoogte ook wel maar ik vind de uitvoering daarvan in deze film nogal magertjes. Een Kar-Wai doet dat toch een stuk handiger met veel meer levendigere personages die echt wat toevoegen aan de film zonder tot 2x toe een dramatische gebeurtenis als katalysator nodig te hebben. het is niet zozeer het thema waar ik moeite mee heb maar wel de uitvoering in Su-Ki-Da



Juist, I rest my case...



Wat betreft 21 grams geef ik je daar nog best gelijk in maar imo revangeerde hij zich gigantisch goed met Babel maar goed das een hele andere discussie.



Oh, nou is het in eens een generaliserende oneliner Belgen en Nederlanders lijken juist erg veel op elkaar we spreken (nou ja de Vlamingen iig) zelfs dezelfde taal. Het valt me juist op dat wanneer je (vooral in het buitenland) Belgen tegenkomt de communicatie en omgangsvormen juist zo prettig en herkenbaar zijn. Kijk maar naar deze site waar Belgen en Nederlanders op een hele begrijpelijke manier met elkaar communiceren.
En nee nogmaals een Japanner die verliefd wordt zal zich echt niet wezenlijk anders voelen dan een Belg of Nederlander. Vlinders in de buik, de onweerstaanbare dwang om bij iemand te zijn, lustgevoelens volgens mij allemaal zeer universele menselijke kenmerken voortkomend uit het feit dat de mens een biologische aandrang heeft tot voortplanting ivm het behoud van de soort.

Anyway, het was gezellig maar ik moet nodig m'n boodschappen doen voordat de paasdagen beginnen en ik denk toch niet dat we het eens gaan worden op dit vlak. We verschillen gewoon te veel op de manier waarop we naar films (en misschien wel de wereld) kijken maar het is fijn dat ieder z'n zegje kan doen (en stiekem heb ik het poldermodel sowieso altijd al niets gevonden )

Wat mij betreft maakt Kar-Wai dan ook geen films met "mensen" maar duidelijk met "personages".

Wat je verder zegt over Belgen, Nederlanders gaat over praktische communicatie, wat je over liefde zegt gaat over het voelen van gevoelens. Waar ik het over heb is het "uiten van gevoelens", waar toch echt een verschil bestaat tussen een Belg en Nederlander.

Su-ki-da is een film over de onmogelijkheid van sommige mensen om hun gevoelens (in dit geval liefde) te uiten, om welke reden dan ook. In het eerste segment ligt dat aan de leeftijd, in het tweede segment ligt dat aan de geschiedenis tussen beiden. De romantische insteek op het einde werkt wat mij perfect net omdat ik het als echte mensen kan beschouwen, ipv als "personages".

En nu ben ik ondertussen toch erg benieuwd welk nuanceverschil er tussen vinden en ervaren bestaat.

Voor mij persoonlijk; Ervaring is iets wat je meegemaakt hebt, iets wat je persoonlijkheid gevormd heeft maar je kan best iets vinden zonder het ervaren te hebben. Je kan best een menig hebben "iets vinden" over bv de oorlog in Irak zonder het meegemaakt te hebben.

In die richting wel, maar als je iets ervaart dan vind je het toch ook ? (waar het toch over gaat ?)

Ervaring is wat mij betreft een breder begrip dan vinden. Vinden is een beetje ervaren zonder met je poten in de modder te hebben gestaan (zoiets?). BV, roepen; "Ik vind dat de gezondheidszorg beter moet" maar dan nog nooit in een ziekenhuis te zijn geweest. Maar dit gaat misschien wel wat off-topic nu.

Die nuance begrijp ik, maar het leek mij dat je een wezenlijk verschil zag tussen vinden en ervaren, ipv een verruiming. Maar verder inderdaad nogal off-topic.

Ik prijs mij verder wel gewoon gelukkig met regisseurs als Hou en Ishikawa

Film laatst herzien, nu wordt het wel tijd voor een stukje tekst aangezien in hem in mn top10 heb gedropped. De ultieme rust die deze film uitstraal doet mij veel. De shots zijn gigantisch mooi. De shots lijken simpel en even uit de losse pols geschoten, maar waarschijnlijk heeft Ishikawa erg gigantisch wat zweet en denkwerk ingestoken. Bepaalde stukken natuur die terugkomen maar net vanuit een andere hoek. De lange stukken waarin geen woord gewisseld werd waren ook erg mooi. Dit met name door de fantastische acteer prestaties. Er werd misschien niet veel gezegd maar de emoties waren duidelijk van de gezichten af te lezen. Vooral Aoi Miyazaki vond ik erg goed acteren. Voor de rest weet ik niet zo goed hoe ik in woorden moet omschrijven wat ik nogmeer zo goed aan de film vond. Ik gebruik dus maar iets wat ik wel vaker gebruik als ik daar moeilijkheden mee heb: de over-all sfeer. Zo rustgevend en mooi in dit geval. Als de sfeer in een film goed is kan er al niet veel meer fout gaan in mijn ogen.

Daarom 5 sterren en een top 10 plaats voor Su-ki-da.

Nu snel Tokyo.Sora op een of andere manier zien te bemachtigen.

Ik kan het niet laten; welk liedje? In de film hebben ze het ook steeds over een liedje. Snap niet waarom mensen een instrumentaal stuk voor gitaar zo noemen. Verder wel erg mooi.

Had erg veel moeite met de film. Het eerst deel was niet doorheen te komen, het tweede was stukken beter. Dat sterke gevoel bij wederzien kwam bij in welgeteld een scene goed over, wat ook tevens de enige scene was die mij ontroerde.

Dat deed bijvoorbeeld Mendelssohn-Bartholdy al in 1829 met zijn stukken voor piano solo, Lieder ohne Worte. Lied als aanduiding voor instrumentale werken komt veel voor en slaat op het karakter van de compositie.

Leidmotief is wellicht de juiste benaming

Met Lieder ohne Worte ben ik bekend en is niet iets wat ik graag erken. Dat komt vooral ook omdat dit door de mensen die ervan weten het veel breder gebruiken. De massa gebruikt het woord te pas en te onpas, of het nu wel aansluit bij het Lieder ohne Worte principe of niet. Tevens, zoals je wellicht al kon opmaken uit mijn toon, krijg ik sowieso al een rilling van het woord

Ik snap wel wat je bedoelt, maar ik denk dat de aanduiding lied hier niet te onpas is. Bij "de vet coole liedjes van Autechre" steiger ik met je mee.

Leidmotief heeft meer betrekking op de functie van muzikaal materiaal binnen een compositie. (of wordt te pas en te onpas gebruikt als een muzikaal of visueel element al simpelweg meerdere keren voorkomt)

Erg mooie, trage, dromerige film waar al te veel over geschreven is hier, zodat ik niet meteen de neiging heb daar mijn persoonlijke ontboezemingen nog aan toe te

voegen . De film is een heerlijke, kabbelende ervaring op de grens tussen tristesse en zomers geluk (dat laatste vooral in het eerste deel natuurlijk). De paar momenten dat het langzame tempo even onderbroken wordt (schitterend hoe door montage en cameravoering drie keer ineens een korte versnelling in de film gestoken wordt, zo vluchtig dat het al voorbij is voor je het door hebt) als er een dramatische gebeurtenis passeert, tillen de film uit boven de zuivere schoonheid en maken er een ontroerend en realistisch meesterwerk van.

Dat dromerige deuntje blijft echt in je hoofd zitten...

Su-ki-da blijft dagen rondzweven. Niet zozeer het verhaal of de karakters, voor mij was het de dromerige sfeer en muziek. Zodra ik aan het deuntje denk, droom ik weg.

Mooie dromerige film...

Dromerig mooi...

Hopelijk ga ik vanavond deze nogmaals aan de binnenkant van mij ogen bekijken...