Su-ki-da (2005)

Wat een prachtige film is dit, Ontzettend mooie beelden en scenes waar weinig in gezegd wordt maar waar allles duidelijk is zonder al het geklets. Erg mooi vond ik de scenes Van de eerste kus die Yu snel aan Yosuke geeft en als Yosuke en Yu elkaar weer voor het eerst in 17 jaar opnieuw ontmoeten 1 van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Overtreft Dolls nog net niet maar krijgt van mij toch een dikke 5* en een top10 notering

Na Tokyo.Sora was ik wel benieuwd geworden naar Ishikawa `s 2de film.

Het concept vond ik boeiend en werd bij vlagen goed uitgewerkt. 2 personen die constant om elkaar heen draaien en intens van elkaar genieten. Dit laatste komt vooral tot uiting als ze alleen zijn. Net zoals ik tijdens mijn mountainbike tochten in een onbewaakt ogenblik in de sloot kijk en geniet van de zon die op het wateroppervlak schijnt, geniet Yu hier op de trappen of in het gras van het geluid van de rustieke natuur. De vele shots van de natuur vormen een tegenstelling tot Tokyo.Sora, daar waar de drukte en waanzin van een miljoenenstad veel meer aanwezig is, wat zich uit in weinig ruimte voor bezinning door het ontbreken van natuur - voorzieningen. Het een zijn met de natuur, wat blijkt uit de vele wandelingen in deze film en de momenten waarop je gewoon even gaat zitten op de grond of onder de brug ( verwacht geen plotgericht verloop ) werken rustgevend voor zijn personages en voor de kijker, mits je niet de vorige nacht hebt doorgehaald.

Dit allen vraagt om wat aandacht van de kijker. Wie de personages veroordeeld omdat zij wat stuntelig met elkaar omgaan en zich begint te ergeren aan de vele pogingen van de hoofdpersonen om dichter naar elkaar toe te kruipen op een slakkengangetje kan dit beter mijden. Ik vond het zelf een aardig schouwspel om te aanschouwen. Niet in de laatste plaats door de schitterend gestileerde shots in deze film. Niet alleen buiten, maar ook zeker binnen. Verder aardige muziek, iets teveel op de achtergrond dat wel.

Toch haalt deze film uiteindelijk niet het niveau van een Tokyo.Sora. De film heeft sowieso wat minder impact doordat ik niet helemaal in vervoering werd gebracht door de onderlinge romance tussen de twee. Ondanks, dat ik de simpele omgang tussen beide kon waarderen mochten er wel wat fantasie - elementen in zitten of net de spreekwoordelijke vonk die ook mijn hart sneller doet kloppen. Daarnaast vond ik de toevalligheden richting het einde van de film niet echt passen in het geheel. Vond het teveel lijken op scriptmatig trucje.

Fijne film, nogmaals bedankt Chr.s 4*

Ook ik vind 'm wat minder dan Tokyo.Sora, maar desalnietemin was het een prachtige film.

Erg veel is hier al genoemd, ik wil nog een paar kleine punten maken: De prachtige extreme close ups als Yu en Yosuke in het tweede deel elkaar durven aanraken en de soms ontroerende, minimale stukjes dialoog:

"What do you do when things don't work out?


"I laugh"

4.0*

Lichtjes en luchtigjes teleurgesteld. Maar snel daarachteraan: goeie film hoor.

De uitspraken hier over zowel script (een van de mooiste liefdesverhaal ooit) als cinematografie (verwennerij voor het oog) deel ik niet helemaal.

Om met het laatste te beginnen: visueel is de film mooi, strak. Vooral de belichting valt op. Het lijkt wel alsof Su-ki-da puur bij natuurlijk licht is opgenomen. Geeft een echte sfeer aan de omgeving, haast Nederlands met die luchten. Daarnaast zijn de silhouet-shots met tegenlicht erg mooi, en ook die lange take op de dijk terwijl de kleurstelling voortdurend verandert mag er wezen. Aan de andere kant is het toch vooral minimalistisch, met weinig dynamiek. Niet erg, maar ik zou het geen verwennerij noemen. Het pakt mij ook niet zo als een Tarkovsky (hier eveneens genoemd).

Dan het script, dat is waar de film voor mij tekort schiet. Begin en einde zijn goed maar het middengedeelte vond ik zwakker. Sommige scenes schreeuwen om dialoog terwijl de personages niet verder komen dan het stamelen van uh, oh en ah. Niet dat er niks gezegd wordt is hier het probleem, maar wel dat er slechts onbeduidende zinnen worden uitgesproken. Met uitzondering van de laatste scene dan. Personages zijn daardoor flets, oningekleurd. Zo'n 'voorbestemde' liefde met geen andere basis dan een vrij onbeduidend deuntje kan mij niet overtuigen. Tweede deel vond ik ook wat minder, de ontmoeting in de studio komt nogal uit de lucht vallen en mist alle magie.

Genoeg mooie momenten, dat wel. Die eerste zoen bijvoorbeeld. Ook het einde vond ik goed. Ik had het nogal gemakkelijk gevonden als de film stopt op het dieptepunt van het drama. Laatste scene maakt het juist helemaal af, is zelfs de kern van de film.

Gewoon mooi, hoewel geen topper. 3,5*

Mja, wel een mooie film maar ook ik deel de vele superlatieven over script en cinematografie niet helemaal.

De film is erg minimalistisch, eigenlijk bestaat de film uit een handjevol lang uitgesponnen scènes. Ook het gebruik van camera is steeds veel van hetzelfde. Lange lens erop en zoomen maar, vooral veel lucht wat dan wel weer apart en leuk uitgekaderde plaatjes geeft. Dat is ook een van de sterkere troeven van deze Su-Ki-Da het mooie gebruik van licht en tegenlicht, weerspiegelend licht in het water van een beekje, straatverlichting in de grote stad. Jammer dat in het tweede gedeelte van de film zo donker was en dat vooral daardoor gezichtsuitdrukkingen nogal eens wegvallen.

Als drama vind ik de film toch niet op alle momenten even geslaagd, tienerliefde bloeit na 17 jaar weer op. De personages hebben eigenlijk maar minimale inbreng vooral door het vaak ontbreken van enige zinnige dialoog. Voor de tieners werkt dat nog wel aardig maar in het tweede gedeelte waarin beidde toch 17 jaar ouder zijn heeft het iets onwaarschijnlijks. Bovendien kreeg ik ook niet echt het gevoel van een grote liefde, van mensen die voorbestemd zijn om hun leven met elkaar te delen. Het blijft allemaal nogal vrij droog.
Ik vind ook dat er beter niet gekozen had kunnen worden voor de grote dramatische ontwikkelingen (het ongeluk van de zus en het neersteken van Yosuke), ik vind dit nogal vrij onbeholpen overkomen. Liever had ik gezien dat er niet zo werd afgedwaald en dat er gewoon dichter bij de relatie van de twee geliefde was gebleven. Was de focus daarop gehouden en meer uitgediept dan was de film imo een stuk sterker uit de bus gekomen.

Visueel een mooie film maar heeft zeker niet de impact op mij zoals sommige het hier hebben ervaren.

3*

Fikse tegenvaller. Visueel niet interessant. Traag is niks mis mee maar dan moet het wel toegevoegde waarde hebben. Is hier totaal niet het geval. Verder een einde wat me niets deed en er maar bij de haren werd bijgesleept. Nee zelden is een film waar ik zo veel van verwachte me zo tegengevallen.

2*

Film laatst herzien, nu wordt het wel tijd voor een stukje tekst aangezien in hem in mn top10 heb gedropped. De ultieme rust die deze film uitstraal doet mij veel. De shots zijn gigantisch mooi. De shots lijken simpel en even uit de losse pols geschoten, maar waarschijnlijk heeft Ishikawa erg gigantisch wat zweet en denkwerk ingestoken. Bepaalde stukken natuur die terugkomen maar net vanuit een andere hoek. De lange stukken waarin geen woord gewisseld werd waren ook erg mooi. Dit met name door de fantastische acteer prestaties. Er werd misschien niet veel gezegd maar de emoties waren duidelijk van de gezichten af te lezen. Vooral Aoi Miyazaki vond ik erg goed acteren. Voor de rest weet ik niet zo goed hoe ik in woorden moet omschrijven wat ik nogmeer zo goed aan de film vond. Ik gebruik dus maar iets wat ik wel vaker gebruik als ik daar moeilijkheden mee heb: de over-all sfeer. Zo rustgevend en mooi in dit geval. Als de sfeer in een film goed is kan er al niet veel meer fout gaan in mijn ogen.

Daarom 5 sterren en een top 10 plaats voor Su-ki-da.

Nu snel Tokyo.Sora op een of andere manier zien te bemachtigen.

Erg mooie, trage, dromerige film waar al te veel over geschreven is hier, zodat ik niet meteen de neiging heb daar mijn persoonlijke ontboezemingen nog aan toe te

voegen . De film is een heerlijke, kabbelende ervaring op de grens tussen tristesse en zomers geluk (dat laatste vooral in het eerste deel natuurlijk). De paar momenten dat het langzame tempo even onderbroken wordt (schitterend hoe door montage en cameravoering drie keer ineens een korte versnelling in de film gestoken wordt, zo vluchtig dat het al voorbij is voor je het door hebt) als er een dramatische gebeurtenis passeert, tillen de film uit boven de zuivere schoonheid en maken er een ontroerend en realistisch meesterwerk van.

Tja, die communicatie. Viel mij juist op dat de communicatie tussen de twee juist enorm verandert is na 17 jaar. Als Yosuke en Yu elkaar ontmoeten hebben ze gewoon een fatsoenlijk 'volwassen' gesprek met elkaar. Eigenlijk pas wanneer de herinnering aan het ongeluk van de zus en de hele geschiedenis weer binnen komt vallen, falen de twee er weer in om te zeggen wat ze voelen. En ja, hoe ongeloofwaardig is dat nou? Zulke dingen worden met de tijd niet makkelijker hoor. Bovendien merk je aan de dialoog dat ze van elkaar niet het idee hebben dat hun ontmoetingen en die gebeurtenissen zo belangrijk voor ze waren.

Fijne film trouwens. Heel veel oogstrelende beelden, die opvallend meewerken aan het overbrengen van de gevoelens van de personages. Heel mooi. 4*

Su-ki-da heeft mijn verwachtingen voor het grootste deel waargemaakt. Ik was voorbereid op een trage film met prachtige beelden, en dat was dan ook duidelijk het geval. Maar met name in het tweede deel viel de traagheid van de film in principe niet meer op, het eerste deel had ik wel last van met name het onnatuurlijke verbale gedrag van de karakters. Voor het grootste deel verandert dit gedrag in de toekomst schijnbaar niet, toch wen je als kijker aan deze manier van communicatie waardoor ik mij uiteindelijk in voldoende mate kon identificeren met de karakters.

Wat *Nientjah* o.a. zegt, veel mooie gekunstelde plaatjes en gespeel met geluid, maar het raakte me zelden. Dat 'raken' is wel een pre als het gaat om 'romantiek'.

En het gaat compleet mis in de finale. Ik sluit me aan bij Ramon K's bijdragen op de eerste pagina's. Een compromis. Doe of/of, en niet en. of/of = of Yosuke sterft (wrangheid) of mierzoet happy end. en = Yosuke blijkt nog te leven en daar is de liefdesverklaring, hoera! Het deed me niks, vreselijk ergerniswekkend, het viel nog mee dat Yosuke niet in het ziekenhuisbed ontwaakte met naast hem in een ziekenhuis Yu's zus die ook net ontwaakt. De deus ex machina (de messteek vanuit het niets in de finale blijkt fataal te zijn voor de film.

Ook wel jammer dat sommige scenes te lang uitgesponnen worden en andere scenes compleet verknipt worden (o.a. de 'jurk-snuif-scene). Weer een gevalletje van of/of en niet en. Jammer.

Eindelijk dan herzien en ditmaal in betere omstandigheden. Na het herzien van Tokyo.Sora was het onvermijdelijk om Su-Ki-Da geen tweede kans te geven.

De visuele pracht van deze film blijft me (net als in Tokyo.Sora) verbazen. De shots, locaties, kleuren en belichting, het klopt allemaal. Helaas kan ik dit niet over het verhaal (in de eerste helft) zeggen.

Een gebrek aan emotie is de oorzaak. Een liefdesverhaal waarbij je de emotie niet ziet, laat staan voelt. Gedurende de eerste helft heb ik geen enkel keer het gevoel gehad dat de twee gevoelens voor elkaar hadden. Met uitzondering van de kus scene. Een aangrijpende scene en erg krachtig uitgevoerd door Aoi Miyazaki. Zonde dat de overige scenes niet dezelfde emotionele lading hadden.

Moet erbij zeggen dat ik de kus erg 'out of the blue' vond. Twee tieners met gevoelens voor elkaar die het dialoog niet met elkaar aandurven (wat ik kan begrijpen), en dan toch volgt er een kus. Voor mij wat onlogisch en onrealistisch.

De tweede helft daarentegen vond ik veel interessanter, emotioneler en daardoor meeslepender. Het had meer inhoud naast alleen een mooi uiterlijk. Waar ik wel meezit zijn de gevoelens die ze na 17 jaar nog voor elkaar delen. Mooi, maar lijkt mij ook wat onrealistisch. Daardoor heb ik gemixte gevoelens bij het einde, mooi maar...

3,5*

Wowowow. Ik had totaal niet verwacht dat deze film me zo zou raken.

Zo ingetogen en klein gehouden, maar op deze manier is er heel veel ruimte voor prachtige beelden. Hele nette composities die ik soms toch vrij origineel vond. En heel veel klein spel voor de acteurs.

Maar wat wordt dat goed gedaan zeg. Ik heb nog nooit 2 acteurs zo veel zien zeggen met die kleine hoeveelheid woorden.

Ik ben echt overdonderd.

5*

Erg mooie film. Ik vond het tweede deel wel iets sterker, met name het gesprek tegen die blauwe achtergrond. Su-ki-da lijkt wel bijna op te delen aan de hand van de decors

Ik heb nog niet zo veel ervaring met Aziatische cinema, en ik laat me er vaak ook van weerhouden doordat het vermoedelijk weer zo'n trage en introverte film zal zijn. In dit geval klopt dat helemaal, maar op een of andere manier is dat geen probleem. Waarom, daar ga ik nog even over nadenken. Misschien heeft het ermee te maken dat de personages alles behalve ongeloofwaardig zijn.

Toch over het algemeen een vrij legen antwoord op 'de liefde'.

Af en toe lukt Ishikawa het om echte emoties te uiten, wat opzicht als een grote pluspunt mag worden gerekend. Helaas blijkt het geheel toch onevenwichtig te zijn. Waar hij in de eerste gedeelte nog prachtige emoties met levensechte dialogen weet te combineren, blijkt dat beeld in de tweede gedeelte compleet nietszeggend te zijn, waardoor je als kijker het gevoel hebt dat Ishikawa even niet weet welke kant hij op wilt. Ik vond de film intellectueel vrij leeg. Heeft niets tot weinig te maken met het feit dat aangezien her en der realisme wordt vertoont en daardoor de intellectualiteit nogal de mist in zou kunnen gaan. Het is af en toe simpelweg te geknutseld.

Visueel best apart te noemen, maar in feite presenteert de cineast hier weinig nieuws of indrukwekkend. Het is duidelijk meer een experiment factor dan iets wat geniaal genoemd kan worden. Tevens is het zo dat Ishikawa ietsje 'te' hard zijn best doet om apart over te komen, iets wat niet immer geslaagd te noemen is aangezien hij duidelijk bepaalde film technieken niet onder de knie heeft. Als voorbeeld is de kadrering eerder zo zo dan apart te noemen.

Doch heb ik me verder helemaal niet gestoord aan de traagheid van de film, en heb me zo doorgaans helemaal niet verveelt. Fijn filmpje om 'n keertje te zien, echter is het allemaal verre van indrukwekkend.

2 lieve mensen "verdwaald" in hun wereldje. Deed me steeds aan Gerry denken. Waar ik bij Gerry moeite had met het begin, maar naar het einde toe met grote stappen beklemmender werd, bleef het bij Su-Ki-Da een stuk afstandelijker. Het zijn hier vooral de onderhuidse emoties die het verhaal dragen. Uiteindelijk was het zeker dramatisch(vooral bij de zus), maar echte indringend werd het voor mij niet.

Het ging soms ook iets te snel in deze film. Plots 17 jaar later en nog een aantal overloopjes. Als dat nog iets meer uitgerekt zou worden, had er nog veel meer in gezeten denk ik.

Zo'n mooie film verdient het om langer "mooi" te mogen zijn.Ik zie liever een open einde dan de ongelukken die plaats vonden om het verhaal af te maken.

De melodie in de film was een mooie vondst in combinatie met het depressieve zusje. Had daar eigenlijk ook iets meer in willen beleven.

Méér! Dat is het gevoel wat ik eraan over hou!

Ik lees hierboven vergelijkingen met Dolls die ik net binnen heb en

ben zeer benieuwd.

Een mysterie. Het plot kwam al bekend voor; ook de poster deed vreemde bekendheid geven. Had ik deze film nu gezien of niet? Ik wist het echt niet meer. Ik kreeg de DVD in ieder geval door de pakketservice, en al bij de eerste scènes dacht ik; ja deze heb ik inderdaad al eerder gezien. Vreemd! 2 jaar geleden al, zo bleek.

En sinds die scène kwam ineens alles langzaam weer terug in mijn hoofd. Zo blijkt maar weer, wij zijn in staat iets te vergeten; maar herinneren kunnen we altijd. Dat is best interessant want met dat gegeven lijkt ook Ishikawa constant te willen spelen. Dit is één van de meest complexe films die ik heb gezien. Zo’n simpel verhaal, zulke onschuldige personages. Simpele beeldkeuzes, zulke onschuldige cinematografie. Simpele muziek en zulke onschuldige melodieën.

Maar hoe simpel ook, Ishikawa weet zijn vak te verstaan en maakt indruk door het gebruik van zijn talent. Want indruk maken doet hij. Zijn shots van de blauwe hemel zijn prachtig in hun uitstraling van vrijheid. Kadreringen van personages omgeven door de blauwe, wolkenloze, lucht geven het gevoel van eindeloze mogelijkheden. Maar ook daar speelt hij mee. Want de twee mensen hebben maar oog voor één ding. Datgeen wat voor hen staat, maar ongrijpbaar is.

Ishikawa's montagetechniek is even simpel als zijn gebruikte symbolisme; Maar wat bewijst dit van veel kennis van zaken. Een conversatie wordt afgewisseld met close-ups van objecten in de ruimte - een shot van een brug doet bedenkelijk aan, een shot van een waterdruppel op een fles moeilijk. Het repetitief spelen van een akoestisch gitaar deuntje is prachtig, niet door het aanslaan van de snaren maar het bijstaan van omgevingsgeluiden - water, wind of vogels.

Dit is de eerste film waar ik een scène lang tegen iemand zijn rug heb gekeken zonder dat dit enige vraagtekens opriep. Zijn keuze voor het moment, zijn regie over personages zijn van ongekende kwaliteit. Wanneer de strak blauwe lucht ineens ingewisseld word door een shot van bewolkte grijze wolkenpartij voel je wat wellicht komen kan. Het is niet de techniek die hij gebruikt om te doen verbazen, maar het detail dat hij weet te creëren door zijn creatitiveit die hij gebruikt. Kadrering is constant simpel, maar de manier waarop hij zijn personages volgt, close-ups van hun gezicht vastlegt en hun complexe relatie zo simpel weet vorm te geven is perfect.

Om met zo weinig zo'n complexiteit te creëren verdien je wat mij betreft enkel lof. Nooit eerder zag ik zo'n simpel verhaal, zo'n simpel gegeven, zulke simpele cinematografie zo gelikt uitgevoerd. Nu dus twee keer gezien. Eenmaal vergeten. Eenmaal herinnerd, maar uit mijn hoofd ontsnappen zal hij niet meer.

4.5/5.0

Eindelijk weer eens herzien en wat blijft dit een mooie film.

Ishikawa is een mooifilmer. Prachtige closeup shots, variërende angles en natuurlijk weer die adembenemende hemel shots, door Ishikawa ben ik erg van de lucht gaan genieten. Wat een mooi verschijnsel is het toch. Ik dwaal af..

Kase en Miyazaki spelen vol bezieling. Wat mij vooral bevalt aan Ishikawa is dat de personages echt "mensen" zijn. Geen overgeromantiseerde typetjes maar gewoon mensen die te maken hebben met dezelfde worstelingen als jij en ik. Goede intenties die op niets uitlopen, veel pijn, twijfel, onzekerheid. Soms erg moeilijk om een Ishikawa te kijken, hoe machteloos hij je weet te laten voelen tijdens een film is werkelijk geniaal. Bij .Sora was dat namelijk ook het geval.

Heerlijk traag tempo ook weer, als er even niet te veel gebeurt laat Ishikawa genoeg zien om van te genieten, nee, om door overdonderd te worden.

Ook moet je wel je best doen voor de hoofdpersonages omdat ze vaak dingen doen die onbegrijpbaar lijken maar zeker niet zijn. Het zo graag willen maar het niet kunnen.

Filtechnisch laat Ishikawa constant hoogstandjes zien, prachtige shots, magistrale kadreringen en genoeg andere hoogstandjes.

Deze Ishikawa bewijst bij herziening dat ie in mijn top 10 thuis hoort (twee kijkbeurten is toch wel een toelatingseis), dat wordt even puzzelen in de baas zijn tijd .

Hm.. in de categorie verstilde contemporary Japanse cinema is dit toch niet echt een hoogvlieger.

Het begin is weer erg puppy love, wat me bij iets als 5 Centimeters per Second ook al een beetje begon te vervelen. Het is best 'schattig' (met name het meisje), maar 3 kwartier kijken naar van die highschool kids die niet durven te zeggen dat ze verliefd zijn en dan maar telkens naar hetzelfde gitaartokkeltje gaan zitten luisteren is me als volwassene een beetje teveel van het goede.

Het tweede gedeelte is het vooral wachten op het onvermijdelijke, wat allemaal wel mooi in beeld is gebracht, evenals alle horizonshots etc. maar dat is het dan ook wel.

Voor mij dan 100 keer liever een Tokyo.Sora of zo.

Begint wel aardig. Mooi ook, en erg Japans natuurlijk, ingetogen en stilistisch. Die shots van de lucht zien er weer hartstikke mooi uit. Qua vertelling stelt het allemaal niet zo heel erg veel voor alleen. Het begin is wel schattig, maar met de overgang naar het 'volwassen' stuk wordt het allemaal wel een beetje flauw. Bij die overgang (de laatste keer dat ze elkaar zagen) kun je sowieso erg veel vraagtekens zetten, net als het moment dat ze elkaar wederom ontmoeten. Maakt het er allemaal niet beter op.
Vind het wel een leuk genre, maar dit was nou niet meteen de meest opvallende daarin die ik zag.

2.5*

Teleurstellende film voor mij. Ik had mij vooraf ingesteld op een trage film, beetje in de stijl van Dolls en traag is de film zeker, maar helaas haalt deze film bij lange na niet het niveau van Dolls.

Visueel ziet de film er goed uit. Goed, met enkele zeer mooie luchtshots, maar daarnaast verder ook niet heel bijzonder. Het eerste gedeelte van de film is nog het best, al is het verhaal erg simpel en de gebeurtenissen weinig bijzonder. Naarmate de film vordert kreeg ik ook geen binding met de karakters. Op de een of andere manier werkt het non-verbale hier niet voor mij, terwijl ik het bijvoorbeeld bij een Ki-duk Kim juist erg mooi vind.

Ook de muziek viel tegen en is erg eentonig en heeft wat mij betreft weinig toegevoegde waarde aan de film. Hoewel ik het einde wel enigszins verwacht had, vond ik dat dan weer wel sterk, zowel verhaaltechnisch als visueel. Ondanks dit gegeven vond ik de film echter in zijn geheel een lange zit en een behoorlijke tegenvaller.

2,0*

Daar ben ik het mee eens en dat is ook een van de krachten van Su-Ki-Da. Er zijn vrij veel films die ergens een tijdsprong van vele jaren maken en waar de personages ouder ogen en soms wat dialoog krijgen om duidelijk te maken dat er in de tussentijd het een en ander gebeurt is. Heb ik geen problemen mee, maar ik ken eigenlijk maar weinig films waarbij ik het gevoel heb dat de personages ook daadwerkelijk ehct gegroeit zijn, buiten wat het plot van hun verlangt (Before Sunset schiet me wel positief te binnen). Su-Ki-Da slaagt hier wel in. Hoewel de personages niet gigantisch veel over hun verleden praten kreeg ik toch het gevoel dat ze 17 jaar extra met zich meedroegen. Geen idee hoe dit komt, maar het maakte de film beter. Natuurlijk, de extreme verlegenheid bleef wel, maar zelfs dat voelde volwassener aan.

Kos noemde 5 Centimeters per Second, een film die een zelfde soort relatie toont als de eerste helft van deze film. DIe film werkte voor mij niet, maar deze wel. Het lome tempo en de personages pakte me op een bepaalde manier. Heel diep ontroerd werd ik niet, en van mij had de scène waarin Yosuke neergestoken werd niet gehoeven, maar buiten dat om vond ik het een bijzondere filmervaring. Ik kon me in ieder geval wel inleven in de personages. Toch vreemd, omdat ik bij veel soortgelijke Aziatische personages in films vaak een barriére voel tussen hun en mij. Ik kan ook niet verklaren waarom dat hier niet is. Wellicht trof de film me in de juiste bui.
4*

Oh ja, mooi geschoten, maar dat behoeft nauwelijks nog een vermelding.

Erg teleurstellende film.

Vooral de eerste drie kwartier waren heel traag. Er werd weinig gezegd, bijna geen gebruik van muziek, op dat telkens terugkomende muziekje van Yosuke na. Sowieso was het erg stil en weinig geluid aanwezig. Deze stilte werkte voor mij niet goed en ik vond het dan ook vrij saai allemaal. Hierna werd het er niet beter op. Welliswaar wat meer dialogen, meer geluid en meer muziek, maar het deed me allemaal niks. Tevens het gevoel tussen Yu en Yosuke kon mij niet vatten.

5 Centimeters per Second zie ik hier al genoemd, die film deed me juist wel wat. De animatie was verbluffend! Maar ook in Su-ki-da is er een sterk punt aanwezig. De cinematografie vond ik erg goed en ik denk dat iedereen het daar wel mee eens is. Toch is het meestal niet goed als de mooie shots van bijvoorbeeld de lucht het beste wapen zijn van een film.

Verder gebeurd er niets bijzonders en is het allemaal vrij simpel en daar kan ik in dit geval, het mooie niet van zien. Het was een lange zit voor mij.

2,0*

Het mooi gefilmde en minimalistische Su-Ki-Da oogt in eerste instantie naturel en 'anders', maar in retroperspectief moet ik toch concluderen dat het gewoon een erg gelikte maar ook lui gemaakte film is.

De standaard trucjes worden gebruikt voor de opbouw van voorspelbare drama en momentum, en om de kijker mee te laten leven met het gebeuren en de personages. Op (audio)visueel gebied maar ook inhoudelijk; met een erg cliché en melodramatisch verhaal dat godzijdank nog enigszins wordt verhuld door de minimalistische uitwerking.

Het trage tempo is een plus, maar als de personages daar niet in mee kunnen gaan, komt het trage dubbel zo hard terug. En zie hier ook de uiteindelijke ondergang van Su-Ki-Da, welke vooral wordt veroorzaakt door de hoofdpersonages. Geen moment weten zij mij te raken of ook maar enigszins te interesseren, en al snel in het tweede gedeelte, waar de melodrama (en de suspense ) steeds verder wordt opgevoerd, daalt mijn interesse tot het absolute nulpunt.

Wow.

Heb deze film al een lange tijd op de (virtuele) plank laten staan, en vraag me niet waarom. Een film die enorm onder mijn huid heeft weten te kruipen. Dit kwam door het realisme opgewekt door een prachtige cinematografie ingevuld met de meest menselijke personages. Het is een gegeven dat ik steeds vaker tegenkom; het gevoel dat ik niet meer naar een film kijk. Dat ik zelf de puzzelstukjes van wat ik te zien krijg moet invullen naar mijn eigen interpretatie. Misschien is dit niet enorm van toepassing bij het simpele verhaaltje, maar zeker bij de verhouding tussen de personages. En ik begin dit steeds beter te waarderen.

De shots zijn magnifiek. Shots die perfect gesynchroniseerd zijn op elkaar. Vaak shots die weinig lijken toe te voegen, maar toch kloppen, passen, en een dromerige sfeer weten te creeeren...

Waar ik wel negatief over ben is het geluid van de film. Het gitaardeuntje werkte, en het was een enorme opluchting bij de aftiteling het complete nummer te horen. Maar in tegenstelling tot de beelden was het geluid soms erg zwaar afgekapt naar een andere geluidsstroom. Verder mocht er van mij wanneer er buiten werd opgenomen wel een windfilter worden toegepast. Ik begrijp dat de wind een keuze is, en het draagt bij aan de sfeer, maar soms stoorde het.

Ik vraag me af hoe een script van zo'n film er uit ziet? Want qua verhaal en dialoog heeft de film weinig om handen. Het lijkt mij in elk geval logisch dat deze film niet werd geproduceerd vanwege het geschreven script. Want hoe zou je zo'n verhaaltje nou 'aan de man' krijgen?

Maar goed. Ik sta nu wel te trappelen om Tokyo.Sora te zien.

En bijna vergeten te vermelden: Aoi Miyazaki

4.5*

Deze film die erg traag was en waarin weinig werd gesproken wist mij toch te raken, vooral het eerste gedeelte waarin de 17 jarige Yu telkens Yosuke bij de rivier opzocht terwijl die aan het gitaarspelen was. Dat deuntje op die gitaar was ook het enigste wat je gedurende de hele film als soundtrack hoorde. Verder was het een en al rust wat deze film uitstraalde. Ik denk dat het een van de rustigste films is die ik ooit gezien heb. Verder verdient nog een compliment het schitterende camerawerk. Al met al een mooie film deze van Ishikawa.

4,0*

Een tijd niet aangedurfd om deze te gaan kijken. Tokyo.Sora beviel nou niet echt om het zo maar eens te zeggen, en ik had niet echt zin om nog eens 2* aan een film met maar weinig stemmen uit te delen.
Tokyo.Sora is één van de eerste Japanse speelfilms die ik zag (verder wel veel anime gezien), ik had toen alleen Dolls als referentiekader, en had nogal wat moeite met de minder felle kleuren ten opzichte van laatstgenoemde, maar vooral met het bijzonder trage tempo dat ik niet helemaal had verwacht.
Ik ben nu een aantal maanden en ruim dertig films verder, ik heb gemerkt dat ik films anders ben gaan beleven, schoonheid zit niet alleen in felle kleuren, deze keer ook veel meer voorbereid op het trage tempo, dus toch maar de stap gewaagd.

Wellicht omdat ikzelf veranderd ben, wellicht omdat deze film toegankelijker is dan Tokyo.Sora, maar ik heb Su-ki-da als zeer bijzonder ervaren. Ik werd helemaal ondergedompeld in de mooie beelden van de lucht, het waterflesje, het infuus, de aarzelende personages die zoveel moeite hebben om de genegenheid voor elkaar uit te spreken. Heel erg speciaal.
Als ze elkaar na 17 jaar ontmoeten, was het alsof ik zelf in het scherm gezogen werd, toen ze elkaar omhelsden.
Alsof je het zelf fysiek meemaakt. Heb ik alleen eerder bij Yume no Ginga gehad.

Deze krijgt van mij vijf welverdiende sterren en Tokyo.Sora ga ik ook snel herkijken, ik denk dat die nu ook een stuk beter zal vallen.

Heerlijk begin...

Het komt allemaal zeer langzaam op gang en vertelt (qua activiteit) zeer weinig. Maar dat was deze keer zeer verfrissend. Nooit werd het saai of vervelend. De sfeer is prachtig en het liedje kon ik niet genoeg horen. Dit over het eerste (jonge) gedeelte.

Helaas is het tweede gedeelte een stuk minder. Het mannelijke personage acteert saai en het is niet meer zo verfrissend als het eerste deel. Welkom in de échte wereld!

Grappig, er waren hier veel meer dialogen dan in het begin, maar het was juist langdradiger. Er is té weinig afwisseling in de gebeurtenissen. Jammer...

Wel vond k het einde erg bevredigend, ietwat cliché, maar wel fijn.

* 3,5

Erg mooi!

Wat een zit, nooit gedacht dat het mij zo kon boeien. Het tempo is zo traag dat je alle emoties van de acteurs meevoelt wat natuurlijk een prachtige ervaring is. Een paar shots vond ik echt meesterlijk, vooral die romantische scénes. De stilte en dan die blikken in hun ogen, gewoon fantastisch. Petje af voor de acteerprestaties

Het verhaal is aangenaam, intressant en het verveeld niet. De lange shots, de stiltes en de omgeving maken de film zo krachtig dat het totaal niet stoort op gebied van traag zijn. Al vond ik sommige scénes net iets te lang en soms ééntonig.

Ik wil Niehtie ook bedanken voor deze mij aan te raden, anders had ik deze nooit gezien. Nu begint mijn intresse in trage cinema toch echt op te wekken. Heb al zin in Tokyo.Sora die deze week ook nog aan bod zal komen. Ben benieuwd of die film ook zo'n kracht uitstraald als deze.

Ik geef deze een 4*.

Bij herzienning kans op verhoging.

Suki Dayo.

Brokken in mijn keel, een glimlach op mijn kop. Mijn hart klopt snel, o zo snel, wat is hier godnondeju gebeurd, opgeslokt en vermalen door een slokdarm van een Japans oprecht liefdesverhaal. Ik bevind mij in de maag van de liefde, niet de liefde uit GTST of de Nootboek, niet de liefde zoals men dat graag romantisch voorgeschoteld krijgt, maar gewoon de liefde zoals zij is.

Men fantaseerd en utopiseerd, nu is dat laatste misschien wel geen werkwoord, maar gewoon even voor nu, laten we gewoon even doen als of. Men fantaseerd en utopiseerd, en daar komt boogeyman met z'n cliche, maar men vergeet vaak het gewone, waardevolle alledaags gejanneman.

Nou ja, alledaags gejanneman...

Maar het gejanneman even gelaten voor wat het is, is ook deze Ishikawa beeldschoon, visueel misschien nog wel een pakje mooier dan .Sora, maar ook zeker het hak en plak werk is fabeltastisch. Erg mooi vormgegeven, en ook een prachtige soundtrack.

Overigens, misschien wel leuk om te melden, maar net als bij .Sora kreeg ik het menu pas aan het einde van de film, sympathiek, zullen we maar zeggen.