Su-ki-da (2005)

Hier is hij dan, de nieuwe van Ishikawa. Nog even de site (met trailer) : http://www.su-ki-da.jp/

Machtige poster weer.

Na het meesterlijke Tokyo.Sora kijk ik enorm uit naar de nieuwe Ishikawa. Inderdaad weer een geweldige poster.

Trailer bezorgt mij in ieder geval instant kippenvel. Wat kan die man de lucht toch schitterend in beeld brengen

22 September komt de Japanse DVD uit. Met Engelse subs

Toen ik lang geleden .Sora voor het eerst zag was ik totaal onvoorbereid. De film overdonderde, maar Ishikawa bleef verder een onbekende.

Vreugde toen deze film aangekondigd werd. Geen regisseur die minimalisme zo mooi met estethiek combineerde, en daarbij de personages compleet in hun waarde liet.

En welgekomen, na een week hard werken en openbaarvervoersstress. .Sora was een film waar je helemaal in kon verdrinken. Een soort dekentje, een warm vuur. En gelukkig gaat Ishikawa gewoon dezelfde weg op met Su-ki-da. Hoewel "dekentje" en "warm vuur" toch wat vreemd klinken, gezien de hoeveelheid tragiek aanwezig.

Su-ki-da is één van de mooiste liefdesverhalen die ik verfilmd gezien heb. Ishikawa houdt het dit keer bij één verhaal, maar weet het nog wel te splitsen. Het eerste deel gaat over de ontmoeting tussen de geliefden. De personages in zijn film zijn nog niks veranderd. Veel goeie bedoelingen, veel pijn, en niet in staat om uit hun kooi te breken. De "relatie" tussen Yu en Yosuke komt dan ook amper op gang. Veel stiltes worden afgewisseld met wat onwennige zinnetjes en handelingen. En als dan eindelijk de kus volgt, loopt Yasuke weg. We zijn dan al halverwege de film.

Tweede deel ziet onze geliefden 17 jaar later. De gebeurtenissen tussendoor zal ik maar niet spoileren, maar de hereniging is ook moeizaam en pijnlijk. Verdere tragiek volgt, maar net als in .Sora weet Ishikawa toch een soort van luchtige, rustgevende sfeer te creëren. Iets in de echtheid van de personages wat enorm raakt. De puurheid van emoties, de welwillendheid, en het niet kunnen.

Ishikawa slaagt er dus voor de tweede keer in mij te overrompelen met personages. Iets waar weinig andere regisseurs eerder in geslaagd zijn. Dat gezegd zijnde ontbreekt het belangrijkste uiteraard nog. Visueel overdonderd Ishikawa ook deze keer weer. De kleuren zijn nog mooier, nog subtieler gekozen. De shots van de luchten magisch, de editing weer lekker kortaf. Strakke (erg strakke!) shots, prachtige pans, en steeds enorm veel lucht in beeld.

Ishikawa is een nieuw talent. Een filmmaker met visie, die unieke films maakt, zonder compromissen zo lijkt het wel. Hij heeft z'n eigen stijl al te pakken vanaf z'n eerste film en bouwt daar mooi op verder. Misschien nog wel iets beter dan .Sora, maar die blijft voorlopig nog eventjes in m'n Top 10. Na de herziening vast meer daarover.

In ieder geval staan de 5* hier al hemels dik. Pracht van een film weer, unieke filmmaker, geweldig talent, magnifieke film. Eén van de mooiste love stories ooit.

5*

PS: misschien nog wel even bijvermelden dat het tempo van de film ook nu weer verschroeiend traag is, en het eigenlijk maar over twee momenten in de levens van twee personen gaat. Erg kleinschalig en gerokken dus. Al is dit één van de weinige films die voor mij nog wat langer had mogen duren.

Poeh, mooie en ontzettend veel nieuwsgierigheid opwekkende review zeg.

Als ik dit alles doorlees kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de stijl van Ishikawa vrij dicht tegen die van Van Sant aanleunt (denk aan minimalisme, magische shots van luchten, het inerte tempo,...). Correct me if i'm wrong. Hoe dan ook, komende winter ga ik dit zeker eens proberen.

Oké, ik was sowieso al reuze benieuwd naar deze film aangezien ik Tokyo.Sora super vind, maar toen ik de recensie van Onderhond las moest ik de film helemaal zo snel mogelijk zien.

Nu gedaan dus, en ik kan niets anders zeggen dan; prach-tig. Ik ben een groot liefhebber van rustige/laag tempo films met mooie cinematografie en dit is toch wel het toppunt ervan. Het ziet er allemaal ontzettend mooi uit, het acteerwerk is subliem en het verhaal wordt mede daardoor geweldig gebracht. Ook van mij 5*.

Hebben jullie een idee waarom de films van deze regisseur niet voor grote festivals geselecteerd worden? Zelfs niet op middelgrote, als ik het wel heb.

Goede vraag, want Tokyo.Sora in gedachten nemend vind ik het eigenlijk best schandalig en volkomen onbegrijpelijk.

Misschien heeft het er wat mee te maken dat Ishikawa uit het reclamewereldje komt, en daarbij een niet meteen logische stap naar tergend trage arthouse maakt.

Zijn films zouden zeker niet misstaan op de grote filmfestivals, zelfs eerder dan op de kleintjes denk ik. Wie weet, misschien dat hij met deze film wat meer erkenning krijgt. Tokyo.Sora blijft toch een film die door erg weinig mensen gekend is (zelfs de heren bij Twitch hadden er nog nooit van gehoord).

Ik ben zijn films ook alleen nog maar via Moviemeter tegen gekomen.

Variety is niet erg lovend, dat zal niet helpen. Variety wordt veel gelezen door professionals en kan een balletje aan het rollen brengen.

Wel ja, de typische kritiek die je op een film als deze kan verwachten, en ook wel eens op Moviemeter terugleest. Zo cryptisch en ondoorgrondelijk is het eenmaal niet, maar zoals steeds blijven de Japanse personages extreem introvert.

Om eerlijk zijn ben ik basis van een dergelijke kritiek ook Tokyo.Sora ooit gaan kijken.

Wat een prachtige review Niels. Krijg spontaan weer helemaal dat .Sora gevoel. Jammerlijk genoeg zie ik de laatste tijd haast geen films meer (stage etc.), maar mijn film-hart begint weer te kloppen. Hier ga ik zo snel mogelijk tijd voor maken!

Frappant dat er in die review toch naar Van Sant wordt verwezen. Verder zegt zo'n stukje tekst bitter weinig in mijn ogen.

DVD Beaver heeft de DVD van Tokyo.Sora besproken, maar dat was pas toen de film hier al een aardig aantal mensen had overtuigd. De recensie kwam van iemand van de website Masters of Cinema (die ook weer, samen met Eureka! achter de gelijknamige erg fraaie DVD reeks zitten).

Ik zag het, ja. Via imdb. De enige 'external review' die bij hun bekend is, zelfs.

Schitterende film!!! Tempo was naar mijn mening precies goed. Wat een mooie scenes zitten er in deze film zeg!

Wat een prachtige film is dit, Ontzettend mooie beelden en scenes waar weinig in gezegd wordt maar waar allles duidelijk is zonder al het geklets. Erg mooi vond ik de scenes Van de eerste kus die Yu snel aan Yosuke geeft en als Yosuke en Yu elkaar weer voor het eerst in 17 jaar opnieuw ontmoeten 1 van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Overtreft Dolls nog net niet maar krijgt van mij toch een dikke 5* en een top10 notering

Nou vrees ik dat ik helaas na al 4 en 5 sterren die hier gegeven zijn, een dikke onvoldoende moet geven voor Sukida.

Wat een draak van een film was dit zeg. Na de lovende reacties hier, en met weer terugzien van Aoi Miyazaki verwachtte ik er veel van, maar helaas. Ik vond het een oninteressant, traag verhaal.

Waar ik me het nog het meest aan ergerde waren de ongelofelijk grijze en grauwe beelden in de tweede helft van de film. Constant dacht ik bij me zelf; zet er nou wat extra lampen op! Het was bijna zo donker dat je niet eens de uitdrukkingen op de gezichten niet kon zien.

Het enige goeie aan deze film waren de wolken, en het gitaar deuntje.

Inderdaad, ik vind het ook maar niks. De interesse viel halverwege de film helemaal weg. Wat er achteraf gebeurd kan je kijken met twee vingers in je neus. Ongelofelijk, hoe ze een bepaalde scène zo lang kunnen uitrekken. Wat een kunstwerk, maar die mogen van mij voortaan met een schaar inkorten.

Bovendien zijn er redelijk weinig dialogen, dus de film moet het vooral hebben van zijn visuele kant. Alleen het is veel te traag en door dit komt de relatie tussen deze twee personages nogal preuts over. Het lijkt net of twee karakters een paar hersensdraadjes missen en dat ze even niet goed functioneren. Het wekt een gevoel van ongeloofwaardigheid op en dus geen medegevoelens. Als dat mist, wat moet je verder met zo’n drama film? Juist, helemaal niks.

Overigens verbaasd het mij dat Yoko Kanno de componist is. De soundtracks van haar is normaal gesproken ijzersterk, vooral in de anime series die ik van haar gezien heb. Maar goed, ’t viel me hier absoluut niet op. En over "Dolls" zijn er ook zoveel positieve reacties en de muziek daar is gedaan door Joe Hisaishi. Ik vraag me af of dat net zo goed is wat ik van hem kan verwachten zoals in de films van "My Neighbor Totoro, Laputa: The Sky Castle & Nausicaa" Ik ben zeer benieuwd.

**

Blijf maar van Dolls vandaan ja. Al je lekker wil meeleven met sappige tragische personages die aan sneltreinvaart door een hoop vooropzette scenes heenbotsen dan is het zeker geen film die je moet zien.

Dat niet per se, alleen hier was het gewoon te traag. En "populaire" films kijk ik altijd. Weliswaar zijn ze overhyped of bijzonder goed, maar dat zie ik dan wel.

Hoewel ik deze film nog niet gezien heb hoef je bij Dolls niet te rekenen op meer vaart. Dat weet ik zeker.

Bedankt voor je tip, maar misschien is het desondanks dat toch wel interessant. Althans dat hoop ik.

Leuk dat Dolls er hier bij wordt gehaald. Ondanks dat ik zeker een liefhebber ben van films door en met Takeshi Kitano, vond ik Dolls ook al niet veel soeps.

Ik zie uit de laatste 25 stemmen van JTO dat wij redelijk op een lijn zitten qua becijferen van Aziatische films, dus waarschijnlijk vind je Dolls ook niks. Maar misschien ook wel... wie weet

Dat wordt dan nog spannender

Wordt hier veel in gesproken zodat iemand hem zou kunnen kijken met franse ondertitelingen die niet zo goed frans kan, maar het wel een beetje begrijpt?

Er wordt niet veel gesproken, maar wat er van gesproken wordt is denk ik toch wel van belang, aangezien het niet veel is. En bovendien houd je zo je interest een beetje bij, want anders zit je alleen naar "mooie" beelden te kijken en ik betwijfel of je daar wel van houdt. Overigens weet ik waar je het kan pindakazen, ik stuur wel een bericht

Dé filmervaring pur sang. De cinematografie die me tot het bot ontroerd, de etherische stiltes, de editing, de acteerprestaties, de alles dat me doet beseffen dat dit wel eens de mooiste film ooit kan zijn. Met tranen in me ogen ga ik eerst een nacht slapen. Morgen misschien meer.