Su-ki-da (2005)

Plus een aantal churi's om me heen.

Daar ben ik het mee eens en dat is ook een van de krachten van Su-Ki-Da. Er zijn vrij veel films die ergens een tijdsprong van vele jaren maken en waar de personages ouder ogen en soms wat dialoog krijgen om duidelijk te maken dat er in de tussentijd het een en ander gebeurt is. Heb ik geen problemen mee, maar ik ken eigenlijk maar weinig films waarbij ik het gevoel heb dat de personages ook daadwerkelijk ehct gegroeit zijn, buiten wat het plot van hun verlangt (Before Sunset schiet me wel positief te binnen). Su-Ki-Da slaagt hier wel in. Hoewel de personages niet gigantisch veel over hun verleden praten kreeg ik toch het gevoel dat ze 17 jaar extra met zich meedroegen. Geen idee hoe dit komt, maar het maakte de film beter. Natuurlijk, de extreme verlegenheid bleef wel, maar zelfs dat voelde volwassener aan.

Kos noemde 5 Centimeters per Second, een film die een zelfde soort relatie toont als de eerste helft van deze film. DIe film werkte voor mij niet, maar deze wel. Het lome tempo en de personages pakte me op een bepaalde manier. Heel diep ontroerd werd ik niet, en van mij had de scène waarin Yosuke neergestoken werd niet gehoeven, maar buiten dat om vond ik het een bijzondere filmervaring. Ik kon me in ieder geval wel inleven in de personages. Toch vreemd, omdat ik bij veel soortgelijke Aziatische personages in films vaak een barriére voel tussen hun en mij. Ik kan ook niet verklaren waarom dat hier niet is. Wellicht trof de film me in de juiste bui.
4*

Oh ja, mooi geschoten, maar dat behoeft nauwelijks nog een vermelding.

Erg teleurstellende film.

Vooral de eerste drie kwartier waren heel traag. Er werd weinig gezegd, bijna geen gebruik van muziek, op dat telkens terugkomende muziekje van Yosuke na. Sowieso was het erg stil en weinig geluid aanwezig. Deze stilte werkte voor mij niet goed en ik vond het dan ook vrij saai allemaal. Hierna werd het er niet beter op. Welliswaar wat meer dialogen, meer geluid en meer muziek, maar het deed me allemaal niks. Tevens het gevoel tussen Yu en Yosuke kon mij niet vatten.

5 Centimeters per Second zie ik hier al genoemd, die film deed me juist wel wat. De animatie was verbluffend! Maar ook in Su-ki-da is er een sterk punt aanwezig. De cinematografie vond ik erg goed en ik denk dat iedereen het daar wel mee eens is. Toch is het meestal niet goed als de mooie shots van bijvoorbeeld de lucht het beste wapen zijn van een film.

Verder gebeurd er niets bijzonders en is het allemaal vrij simpel en daar kan ik in dit geval, het mooie niet van zien. Het was een lange zit voor mij.

2,0*

Het mooi gefilmde en minimalistische Su-Ki-Da oogt in eerste instantie naturel en 'anders', maar in retroperspectief moet ik toch concluderen dat het gewoon een erg gelikte maar ook lui gemaakte film is.

De standaard trucjes worden gebruikt voor de opbouw van voorspelbare drama en momentum, en om de kijker mee te laten leven met het gebeuren en de personages. Op (audio)visueel gebied maar ook inhoudelijk; met een erg cliché en melodramatisch verhaal dat godzijdank nog enigszins wordt verhuld door de minimalistische uitwerking.

Het trage tempo is een plus, maar als de personages daar niet in mee kunnen gaan, komt het trage dubbel zo hard terug. En zie hier ook de uiteindelijke ondergang van Su-Ki-Da, welke vooral wordt veroorzaakt door de hoofdpersonages. Geen moment weten zij mij te raken of ook maar enigszins te interesseren, en al snel in het tweede gedeelte, waar de melodrama (en de suspense ) steeds verder wordt opgevoerd, daalt mijn interesse tot het absolute nulpunt.

Su-ki-da..

Erg mooi, inderdaad op hetzelfde niveau als 5 Centimeters, al vond ik het getekend veel vlotter, en vond ik de traagheid, ondanks de óntzettend prachtige plaatjes, bijna niet te doen. Ik lag en zat dan ook hartverscheurend te gapen tijdens de film, kon er niet veel aan doen. Desondanks vond ik het verhaal echt schitterend mooi, met een heleboel thematiek waar je super bij kunt wegdromen. Mooie en schitterende film, ondanks het trage, een half puntje hoger dan 5 Centimeter.. Want hoewel die minder traag liep, is de regisseur geweldig bezig met mooie tragiek, iets meer dan in 5 Centimeter imo..

Wow.

Heb deze film al een lange tijd op de (virtuele) plank laten staan, en vraag me niet waarom. Een film die enorm onder mijn huid heeft weten te kruipen. Dit kwam door het realisme opgewekt door een prachtige cinematografie ingevuld met de meest menselijke personages. Het is een gegeven dat ik steeds vaker tegenkom; het gevoel dat ik niet meer naar een film kijk. Dat ik zelf de puzzelstukjes van wat ik te zien krijg moet invullen naar mijn eigen interpretatie. Misschien is dit niet enorm van toepassing bij het simpele verhaaltje, maar zeker bij de verhouding tussen de personages. En ik begin dit steeds beter te waarderen.

De shots zijn magnifiek. Shots die perfect gesynchroniseerd zijn op elkaar. Vaak shots die weinig lijken toe te voegen, maar toch kloppen, passen, en een dromerige sfeer weten te creeeren...

Waar ik wel negatief over ben is het geluid van de film. Het gitaardeuntje werkte, en het was een enorme opluchting bij de aftiteling het complete nummer te horen. Maar in tegenstelling tot de beelden was het geluid soms erg zwaar afgekapt naar een andere geluidsstroom. Verder mocht er van mij wanneer er buiten werd opgenomen wel een windfilter worden toegepast. Ik begrijp dat de wind een keuze is, en het draagt bij aan de sfeer, maar soms stoorde het.

Ik vraag me af hoe een script van zo'n film er uit ziet? Want qua verhaal en dialoog heeft de film weinig om handen. Het lijkt mij in elk geval logisch dat deze film niet werd geproduceerd vanwege het geschreven script. Want hoe zou je zo'n verhaaltje nou 'aan de man' krijgen?

Maar goed. Ik sta nu wel te trappelen om Tokyo.Sora te zien.

En bijna vergeten te vermelden: Aoi Miyazaki

4.5*

Deze film die erg traag was en waarin weinig werd gesproken wist mij toch te raken, vooral het eerste gedeelte waarin de 17 jarige Yu telkens Yosuke bij de rivier opzocht terwijl die aan het gitaarspelen was. Dat deuntje op die gitaar was ook het enigste wat je gedurende de hele film als soundtrack hoorde. Verder was het een en al rust wat deze film uitstraalde. Ik denk dat het een van de rustigste films is die ik ooit gezien heb. Verder verdient nog een compliment het schitterende camerawerk. Al met al een mooie film deze van Ishikawa.

4,0*

Een tijd niet aangedurfd om deze te gaan kijken. Tokyo.Sora beviel nou niet echt om het zo maar eens te zeggen, en ik had niet echt zin om nog eens 2* aan een film met maar weinig stemmen uit te delen.
Tokyo.Sora is één van de eerste Japanse speelfilms die ik zag (verder wel veel anime gezien), ik had toen alleen Dolls als referentiekader, en had nogal wat moeite met de minder felle kleuren ten opzichte van laatstgenoemde, maar vooral met het bijzonder trage tempo dat ik niet helemaal had verwacht.
Ik ben nu een aantal maanden en ruim dertig films verder, ik heb gemerkt dat ik films anders ben gaan beleven, schoonheid zit niet alleen in felle kleuren, deze keer ook veel meer voorbereid op het trage tempo, dus toch maar de stap gewaagd.

Wellicht omdat ikzelf veranderd ben, wellicht omdat deze film toegankelijker is dan Tokyo.Sora, maar ik heb Su-ki-da als zeer bijzonder ervaren. Ik werd helemaal ondergedompeld in de mooie beelden van de lucht, het waterflesje, het infuus, de aarzelende personages die zoveel moeite hebben om de genegenheid voor elkaar uit te spreken. Heel erg speciaal.
Als ze elkaar na 17 jaar ontmoeten, was het alsof ik zelf in het scherm gezogen werd, toen ze elkaar omhelsden.
Alsof je het zelf fysiek meemaakt. Heb ik alleen eerder bij Yume no Ginga gehad.

Deze krijgt van mij vijf welverdiende sterren en Tokyo.Sora ga ik ook snel herkijken, ik denk dat die nu ook een stuk beter zal vallen.

Als ik het zo lees, dan gaat die wel bevallen in de herziening. Vooral omdat de actrices in .Sora nog veel meer moeite hebben met het tonen van affectie, of iets in die buurt. Personages zijn hier wel toegankelijker maar als je je best doet bij .Sora haal je daar zelfs nog meer uit dan hier. Toch fijn om weer eens een goede review te lezen, je bent sowieso lekker bezig de laatste weken.

Bedankt voor je aardige woorden. Ik denk dat destijds Tokyo.Sora net iets te vroeg kwam. Ik was destijds er helemaal niet op voorbereid om zoiets minimalistisch te zien. Ik dacht dat ik al redelijk wat ervaring met zwijgzame personages had door het zien van enkele Kim Ki-duk films, maar Tokyo.Sora is wat dat betreft the way beyond. En dan heb je ook nog het vrijwel ontbreken van muziek, waar ik toen kennelijk een stuk minder goed tegen kon dan nu.

.Sora is wel erg zwaar (ik begon op 3,5* met Sora). Inderdaad wat te 'zwaar' om mee te beginnen. .Sora verwacht veel van de kijker. Ik wacht met smart op je herziening van .Sora, maar gezien je review hier komt dat wel goed.

Heerlijk begin...

Het komt allemaal zeer langzaam op gang en vertelt (qua activiteit) zeer weinig. Maar dat was deze keer zeer verfrissend. Nooit werd het saai of vervelend. De sfeer is prachtig en het liedje kon ik niet genoeg horen. Dit over het eerste (jonge) gedeelte.

Helaas is het tweede gedeelte een stuk minder. Het mannelijke personage acteert saai en het is niet meer zo verfrissend als het eerste deel. Welkom in de échte wereld!

Grappig, er waren hier veel meer dialogen dan in het begin, maar het was juist langdradiger. Er is té weinig afwisseling in de gebeurtenissen. Jammer...

Wel vond k het einde erg bevredigend, ietwat cliché, maar wel fijn.

* 3,5

prachige bewoordingen danuz!

ook helemaal mee eens

de kadering en de acteurs doen deze film vooral boven de gemiddelde minimalistische film uitstijgen, de stijl deed me erg aan de shojo manga van Kiriko Nananan denken, meer dan aan andere films. Nu ook binnenkort Tokyo.Sora eindelijk maar eens uit de kast trekken.

waar grootse cinema klein in kan zijn!

Moet je toch ook eens gaan kijken naar bepaalde Japanse fotografen (ik noemde Rinko Kauwachi al).

Daar kon het me niet aan doen denken, want die kende ik nog niet

Maar net even gegoogled en wat gelezen en bekeken. zeker mooi! En ik zie enige connectie met su-ki-da ook wel. Maar niet met Nananan en de stijl waarmee zij haar verhalen opbouwt, heb daar een heel ander gevoel bij dan bij de foto's van Kauwachi (na deze korte kennismaking...)

Nananan ken ik dan weer niet goed, maar heb wel een film naar een van haar comics gezien (Strawberry Shortcakes). Haar stijl doet me (na een tweede kennismaking via google images) inderdaad wel wat aan die van Ishikawa denken.

het zegt wel iig iets over deze film dat we beiden eerder naar andere 'grafische media' refereren dan naar andere films!

Erg mooi!

Wat een zit, nooit gedacht dat het mij zo kon boeien. Het tempo is zo traag dat je alle emoties van de acteurs meevoelt wat natuurlijk een prachtige ervaring is. Een paar shots vond ik echt meesterlijk, vooral die romantische scénes. De stilte en dan die blikken in hun ogen, gewoon fantastisch. Petje af voor de acteerprestaties

Het verhaal is aangenaam, intressant en het verveeld niet. De lange shots, de stiltes en de omgeving maken de film zo krachtig dat het totaal niet stoort op gebied van traag zijn. Al vond ik sommige scénes net iets te lang en soms ééntonig.

Ik wil Niehtie ook bedanken voor deze mij aan te raden, anders had ik deze nooit gezien. Nu begint mijn intresse in trage cinema toch echt op te wekken. Heb al zin in Tokyo.Sora die deze week ook nog aan bod zal komen. Ben benieuwd of die film ook zo'n kracht uitstraald als deze.

Ik geef deze een 4*.

Bij herzienning kans op verhoging.

Ik denk trouwens wel dat je er goed aan hebt gedaan om met deze te beginnen, Sora was naar mijn gevoel net ietsjes rauwer/ongepolijst en duurt ook een stuk langer, maar met deze in je achterhoofd weet je iig alvast een beetje wat je kunt gaan verwachten...

Edit: Als je dit goed vond probeer dan ook eens: Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007).

Heeft een zelfde soort verhaaltje, maar dan in animatie vorm. Aanrader!

Zal ik zeker doen!

Stond trouwens al langer op mijn to see lijstje

Suki Dayo.

Brokken in mijn keel, een glimlach op mijn kop. Mijn hart klopt snel, o zo snel, wat is hier godnondeju gebeurd, opgeslokt en vermalen door een slokdarm van een Japans oprecht liefdesverhaal. Ik bevind mij in de maag van de liefde, niet de liefde uit GTST of de Nootboek, niet de liefde zoals men dat graag romantisch voorgeschoteld krijgt, maar gewoon de liefde zoals zij is.

Men fantaseerd en utopiseerd, nu is dat laatste misschien wel geen werkwoord, maar gewoon even voor nu, laten we gewoon even doen als of. Men fantaseerd en utopiseerd, en daar komt boogeyman met z'n cliche, maar men vergeet vaak het gewone, waardevolle alledaags gejanneman.

Nou ja, alledaags gejanneman...

Maar het gejanneman even gelaten voor wat het is, is ook deze Ishikawa beeldschoon, visueel misschien nog wel een pakje mooier dan .Sora, maar ook zeker het hak en plak werk is fabeltastisch. Erg mooi vormgegeven, en ook een prachtige soundtrack.

Overigens, misschien wel leuk om te melden, maar net als bij .Sora kreeg ik het menu pas aan het einde van de film, sympathiek, zullen we maar zeggen.

Nu krijg ik alleen nog meer zin in deze film

cdjapan heeft een prachtige uitgave, wel prijzig helaas. Maar dan heb je ook wat. Als je het toch nog wat te gortig is zal hij misschien ook wel eerst te pindakazen zijn. Aanraden kan ik het je zeker.

Is te pindakazen. Maar ik moet beamen dat de dvd via cdjapan prachtig uitgegeven is, keurig met Engelse ondertiteling. Ik ben er ook erg blij mee.

Had hem al eens gezien en toen was de Japanse DVD zo maar in de uitverkoop bij Play-Asia.

Vanavond herzien. Heel, heel erg mooi. Zo subtiel maar toch zo intens. Geweldig gebruik van stiltes om emoties te accentueren.

Ik was al een fan van 5 Centimeters Per Second en heb dus deze uiteindelijk gecheckt na een lange tijd. Toevallig precies één jaar nadat ik het bericht heb geplaatst dat ik deze graag wou zien

Prachtig liefdesverhaal natuurlijk en erg dicht op de huid geschoten. De blikken in hun ogen zeggen al genoeg, wat een acteerwerk. De film heeft niet veel om de hand, niet een erg bijzonder verhaal, maar de film is voor zijn puurheid alleen erg goed

Blijft uitermate puur en krachtig.

De film waarmee Ishikawa bewees dat Tokyo.sora geen toevalstreffer was. Erg minimaal, maar de afzonderlijke onderdelen zijn zo mooi en complementair dat het een bijna perfecte film is.

Visueel af. Prachtige shots, delicaat camerawerk en erg mooi en consistent kleurgebruik. Soundtrack is ook ijzersterk, naar de muziek vooral erg goed gebruik van omgevingsgeluid. En ook het acteerwerk is feilloos. Niet voor mensen die zoeken naar veel zichtbare emoties, maar toch niet mis te verstaan.

Een heerlijke liefdesverhaal en veruit de meest pure film die ik ken. Ishikawa moet dringens weer een langspeelfilm maken.

5.0* en een uitgebreide review

Je word op je wenken bediend!

Zijn er eigenlijk meer mannelijke regisseurs met steeds vrouwelijke hoofdrolspelers in hun films?