Su-ki-da (2005)

Lang gewacht en in de goede stemming, maar toch....

Ongelooflijk traag en ook saai 'pauze filmpje'. "t kon allemaal niet meer uitgesponnen en minimalistischer verteld worden. Ik kon er soms met moeite mijn aandacht bij houden, omdat er zo weinig gebeurde. verder maakt hij gebruik van het zelfde truukje als in Sora dramatische gebeurtenis op eind moet tot ontroering/diepgang leiden, maar dit keer werkt het niet.

Enige pluspunt is de kleurcorrecties, wat het ziet er (net als bij een pauze filmpje) best prettig uit. 2*

Wat bedoel je met 'pauze filmpje' ?

Zo'n filmpje met mooie beelden waar niets in gebeurd, (Waterdruppels in de vijver, uitzoom op kerktoren) die je wel eens op tv zag als het programma te vroeg klaar was, soort 'ondek je plekje'.

Er is gewoon een groot verschil tussen trage films en films die emotie uitstralen. Dat Su-ki-da uitgesponnen is zal best, dat is niet de reden waarom de film zo traag is. Het verhaaltje afronden is nu eenmaal niet belangrijk bij een film als deze.

A-ha. Als je het daarmee wilt vergelijken dan... Ben ik sprakeloos..

Deze film dwelt op wat jij wel eens 'het soap effect' noemt, als je er maar lang genoeg naar kijkt krijg je een band met de personages. (toch?) Maar daarvoor was het allemaal te dun.

Net als de film?

Ja, alleen is de film op één van de mooiste manieren ooit sprakeloos. Dit vergelijken met een zogenoemd 'pauze filmpje' doet gewoon pijn

Maargoed, ik zou die DVD graag van je overkopen, als Chr.s me niet voor was..

Misschien was hij toch niet in de goede stemming . Zo'n film verdient gewoon een herziening!

Ben meestal ook voor herziening voordat ik iets weg doe. "t was tenslotte een hele investering. .

Tokyo. Sora was ook iets beter de tweede keer, dus voorlopg hou ik 'm nog. Ben ook een beetje van het verzamelen van apparte films die ik niet geweldig vind.

@ Danuz . Sorry van de betiteling pauze flmpje, was niet de bedoeling je te kwetsen Maar dat is wel waar ik aan dacht toen ik weer een blauw luchtje en een groen grasveldje zag.

Nee hoor, want er gebeurt ook erg weinig. Daarbij duurt de film helemaal niet zo lang en springt de film halverwege een stuk de tijd in. Niet bepaald "het soap effect".

Film focust zich ook veel meer op de liefde en de onmogendheid van de personages, niet op de personages zelf. Net dát zo subtiel in beeld brengen is mooi.

Gezien hetgeen er gebeurd duurt de film eindeloos, dat onvermogen was me al na 5 minuten meer dan duidelijk en (veel) beter gedaan in de wasserette scene in sora. Maar jij kan er van houden, voor mij was het te traag.

Traagheid in deze (en in een film als Sátántangó en dus ook .Sora) helpen bij mij mee aan het 'onderdompel' effect en dit doen ze ieder op hun eigen manier, met een net ander effect. Dat is juist wat een film als deze zo geniaal, briljant, sereen mooi maakt. Zonder dat was er niks aan, denk ik. Ja, een film, maar niet zo'n mooie

Een talent, Ishikawa.tokyo.sora toonde aan dat hij het thema van vereenzaming in de grote stad toch weer prachtig en pregnant in beeld wist te brengen, Su-ki-da laat zien wat er voor nodig is voordat een Japanner Su-ki-da ("I love you") zegt: Op zijn minst een rendez-vous na 10 jaar en een bijna dood-ervaring . Wederom geen vernieuwende thematiek, wel een goede film. Japanners zijn goed in het verbeelden van tienergevoelens (zie bijv. Shunji Iwai) en de eerste helft van de film is het sterkst. Twee tieners die haast woordeloos om elkaar heendraaien totdat de lichaamstaal een bevrijding verlangt. Of een afwijzing. En dit hoogtepunt, dat de rest van de film zal dragen, is van een verbluffende schoonheid. Het tweede deel, tien jaar later, neigt hier en daar naar het sentimentele. Dat is jammer, maar ik ga Ishikawa wel in de gaten houden.

Het verbaast me dat hier nog niets over het liedje tijdens de aftiteling is geschreven.

Na al die muziekflarden onder het bruggetje, in de studio en thuis, neuriënd, horen we het liedje na de 'ik hou van jou' eindelijk vloeiend en volledig. Een zeldzaam warm slotaccoord.

Ik ook van jou!

Zonet de R2JA blind aangeschaft. Het zal mij benieuwen.

Ze moeten toch altijd op het verkeerde moment worden neergestoken, niet dat hier een goed moment voor is, maar je krijgt er op den duur de diarree van.
Het einde maakte het weer goed, maar toch doet deze dramatische gebeurtenis mijn score met een half puntje dalen.
De rest was zeer goed, en ik heb weer een nieuw woordje geleerd

Na Tokyo.Sora was ik wel benieuwd geworden naar Ishikawa `s 2de film.

Het concept vond ik boeiend en werd bij vlagen goed uitgewerkt. 2 personen die constant om elkaar heen draaien en intens van elkaar genieten. Dit laatste komt vooral tot uiting als ze alleen zijn. Net zoals ik tijdens mijn mountainbike tochten in een onbewaakt ogenblik in de sloot kijk en geniet van de zon die op het wateroppervlak schijnt, geniet Yu hier op de trappen of in het gras van het geluid van de rustieke natuur. De vele shots van de natuur vormen een tegenstelling tot Tokyo.Sora, daar waar de drukte en waanzin van een miljoenenstad veel meer aanwezig is, wat zich uit in weinig ruimte voor bezinning door het ontbreken van natuur - voorzieningen. Het een zijn met de natuur, wat blijkt uit de vele wandelingen in deze film en de momenten waarop je gewoon even gaat zitten op de grond of onder de brug ( verwacht geen plotgericht verloop ) werken rustgevend voor zijn personages en voor de kijker, mits je niet de vorige nacht hebt doorgehaald.

Dit allen vraagt om wat aandacht van de kijker. Wie de personages veroordeeld omdat zij wat stuntelig met elkaar omgaan en zich begint te ergeren aan de vele pogingen van de hoofdpersonen om dichter naar elkaar toe te kruipen op een slakkengangetje kan dit beter mijden. Ik vond het zelf een aardig schouwspel om te aanschouwen. Niet in de laatste plaats door de schitterend gestileerde shots in deze film. Niet alleen buiten, maar ook zeker binnen. Verder aardige muziek, iets teveel op de achtergrond dat wel.

Toch haalt deze film uiteindelijk niet het niveau van een Tokyo.Sora. De film heeft sowieso wat minder impact doordat ik niet helemaal in vervoering werd gebracht door de onderlinge romance tussen de twee. Ondanks, dat ik de simpele omgang tussen beide kon waarderen mochten er wel wat fantasie - elementen in zitten of net de spreekwoordelijke vonk die ook mijn hart sneller doet kloppen. Daarnaast vond ik de toevalligheden richting het einde van de film niet echt passen in het geheel. Vond het teveel lijken op scriptmatig trucje.

Fijne film, nogmaals bedankt Chr.s 4*

Ook ik vind 'm wat minder dan Tokyo.Sora, maar desalnietemin was het een prachtige film.

Erg veel is hier al genoemd, ik wil nog een paar kleine punten maken: De prachtige extreme close ups als Yu en Yosuke in het tweede deel elkaar durven aanraken en de soms ontroerende, minimale stukjes dialoog:

"What do you do when things don't work out?


"I laugh"

4.0*

Lichtjes en luchtigjes teleurgesteld. Maar snel daarachteraan: goeie film hoor.

De uitspraken hier over zowel script (een van de mooiste liefdesverhaal ooit) als cinematografie (verwennerij voor het oog) deel ik niet helemaal.

Om met het laatste te beginnen: visueel is de film mooi, strak. Vooral de belichting valt op. Het lijkt wel alsof Su-ki-da puur bij natuurlijk licht is opgenomen. Geeft een echte sfeer aan de omgeving, haast Nederlands met die luchten. Daarnaast zijn de silhouet-shots met tegenlicht erg mooi, en ook die lange take op de dijk terwijl de kleurstelling voortdurend verandert mag er wezen. Aan de andere kant is het toch vooral minimalistisch, met weinig dynamiek. Niet erg, maar ik zou het geen verwennerij noemen. Het pakt mij ook niet zo als een Tarkovsky (hier eveneens genoemd).

Dan het script, dat is waar de film voor mij tekort schiet. Begin en einde zijn goed maar het middengedeelte vond ik zwakker. Sommige scenes schreeuwen om dialoog terwijl de personages niet verder komen dan het stamelen van uh, oh en ah. Niet dat er niks gezegd wordt is hier het probleem, maar wel dat er slechts onbeduidende zinnen worden uitgesproken. Met uitzondering van de laatste scene dan. Personages zijn daardoor flets, oningekleurd. Zo'n 'voorbestemde' liefde met geen andere basis dan een vrij onbeduidend deuntje kan mij niet overtuigen. Tweede deel vond ik ook wat minder, de ontmoeting in de studio komt nogal uit de lucht vallen en mist alle magie.

Genoeg mooie momenten, dat wel. Die eerste zoen bijvoorbeeld. Ook het einde vond ik goed. Ik had het nogal gemakkelijk gevonden als de film stopt op het dieptepunt van het drama. Laatste scene maakt het juist helemaal af, is zelfs de kern van de film.

Gewoon mooi, hoewel geen topper. 3,5*

Mja, wel een mooie film maar ook ik deel de vele superlatieven over script en cinematografie niet helemaal.

De film is erg minimalistisch, eigenlijk bestaat de film uit een handjevol lang uitgesponnen scènes. Ook het gebruik van camera is steeds veel van hetzelfde. Lange lens erop en zoomen maar, vooral veel lucht wat dan wel weer apart en leuk uitgekaderde plaatjes geeft. Dat is ook een van de sterkere troeven van deze Su-Ki-Da het mooie gebruik van licht en tegenlicht, weerspiegelend licht in het water van een beekje, straatverlichting in de grote stad. Jammer dat in het tweede gedeelte van de film zo donker was en dat vooral daardoor gezichtsuitdrukkingen nogal eens wegvallen.

Als drama vind ik de film toch niet op alle momenten even geslaagd, tienerliefde bloeit na 17 jaar weer op. De personages hebben eigenlijk maar minimale inbreng vooral door het vaak ontbreken van enige zinnige dialoog. Voor de tieners werkt dat nog wel aardig maar in het tweede gedeelte waarin beidde toch 17 jaar ouder zijn heeft het iets onwaarschijnlijks. Bovendien kreeg ik ook niet echt het gevoel van een grote liefde, van mensen die voorbestemd zijn om hun leven met elkaar te delen. Het blijft allemaal nogal vrij droog.
Ik vind ook dat er beter niet gekozen had kunnen worden voor de grote dramatische ontwikkelingen (het ongeluk van de zus en het neersteken van Yosuke), ik vind dit nogal vrij onbeholpen overkomen. Liever had ik gezien dat er niet zo werd afgedwaald en dat er gewoon dichter bij de relatie van de twee geliefde was gebleven. Was de focus daarop gehouden en meer uitgediept dan was de film imo een stuk sterker uit de bus gekomen.

Visueel een mooie film maar heeft zeker niet de impact op mij zoals sommige het hier hebben ervaren.

3*

Fikse tegenvaller. Visueel niet interessant. Traag is niks mis mee maar dan moet het wel toegevoegde waarde hebben. Is hier totaal niet het geval. Verder een einde wat me niets deed en er maar bij de haren werd bijgesleept. Nee zelden is een film waar ik zo veel van verwachte me zo tegengevallen.

2*

Met Su-ki-da (2005) presenteert de Japanse regisseur Hiroshi Ishikawa na zijn debuutfilm Tokyo.Sora zijn tweede film.

Su-ki-da, wat vrij vertaald ‘Ik hou van je’ betekent, bestaat uit twee delen. In de eerste helft verschijnt de nog jonge Yu (Aoi Miyazaki) ten tonele. Dit tienermeisje valt als een blok voor de eveneens jonge Yosuke (Eita) die zijn ‘ambitie’ om basketbalspeler te worden omruilt voor die van muzikant.

De jonge Yu, die hem, zo goed als, dagelijks opzoekt, treft Yosuke voorts op dezelfde plek zo vlak buiten de stad aan. Hier mijmert Yosuke, voor zich uit starend en spelend op zijn gitaar (telkens dezelfde melodie), zoekende naar de juiste voortgang.

‘Zoeken’ vormt dan ook, naast die van het maken van keuzes, de rode draad in deze film. Yu verlangt naar antwoord op haar toenadering tot Yosuke en Yosuke, aan wie Yu’s avances onopgemerkt blijven, koestert, in eerste instantie, een verlangen naar Yu’s oudere zus (Sayuri Oyamada).

Een thema liefde waarbij Ishikawa’s methodiek overduidelijk één betreft van een compromisloze en ogenschijnlijk directe aanpak; de kunst van het weglaten. Su-Ki-Da kent dan ook geen ‘overbodige’ opsmuk. Het devies: ‘beelden zeggen meer dan woorden’ voert de boventoon. Geen lawaai van de omgeving; de uitdrukking telt. Dialogen in Su-ki-da zijn dan ook een zeldzame verschijning. De ‘trage’ scènes en de lethargische houding van de protagonisten heeft tot gevolg dat de aanwezige ’spanning’ optimaal de ruimte krijgt zich te kunnen ontvouwen.

Toch faalt regisseur Hiroshi Ishikawa deze ’spanning’ vast te houden. Wat in eerste instantie voor authentiek aangemerkt kan worden, twee tieners die geen antwoord vinden hoe de liefde te verklaren en de dialogen die niet verder reiken dan een haperend “uh” en “eh” wordt deze herhaling van facetten in het tweede deel pijnlijk banaal als de inmiddels zeventien jaar oudere Yu (Hiromi Nagasaku) en Yosuke (Hidetoshi Nishijima) elkaar per toeval tegenkomen. Het ‘antwoord’ lijkt nochtans onvindbaar:

Yosuke: What do you do when things don’t work out?

Yu: I laugh.

Yosuke: You laugh?

Yu: I just laugh.

Deze vorm van ‘voorzetten’ keren in Su-ki-da telkens opnieuw terug, maar zelfs zeventien jaar na dato falen de hoofdrolspelers nog steeds een antwoord te geven op die ‘ene’ vraag. Bij tieners plausibel maar bij jonge volwassenen ongeloofwaardig. Dit laatste komt met name omdat de karakters geen diepgang hebben. De toeschouwer ‘weet’ niet beter dan datgeen hij/zij krijgt voorgeschoteld en dat betreft in Su- ki-da een toch wel zeer minimalistisch recept.

Ondanks een arrangement van beelden van cinematografisch geslaagde lucht, stiltes en van het liefdes’ koppel zelf, presenteert Su-ki-da zich als een onvolledig scenario. Dit ontvouwt zich in eerste instantie als een fascinerend spel tussen twee tieners maar door afwezigheid van karakterontwikkeling verzandt het tot een monotoon truttige herhaling van facetten. De theatrale apotheose gooit daarbij enkel nog maar meer schepjes suiker in dit, een dan inmiddels al mierzoet, liefdesverhaal.

2*

Trailer is op Dragje's persoonlijke blog (kort geleden opgezet voor vrienden) te zien onderaan de recensie.

Een fraai stukje! Ik weet in elk geval nu zeker dat ik de film nog eens wil zien (en zal kopen). Ishikawa's eerste film was er mooi genoeg voor.

Ik kan me namelijk niet zo verplaatsen in je kritiek. Wat zouden we als toeschouwers moeten weten? Waarom nemen we gewoon niet aan dat ze gewoon niet in staat zijn om zich uit te spreken of te uiten. Je kan er een beetje ongemakkelijk van worden van dat Japanse ge-non-communiceer, maar dat alle jongvolwassenen dat wel zouden kunnen (bij voorbaat) en dat ook doen? Daar geloof ik niks van.

Maar je recensie is erg beeldend, waarvoor dank. Doet me ook terugverlangen naar Oinaru Genei van Kurosawa Kiyoshi. Ook al zo'n minimaal werkje over dolende zielen.

Mjah, het is gewoon redelijk standaard kritiek op films als deze. Enige waar ik nog wel eens over na durf denken is waarom de meest realistische personages steeds omschreven worden als "gebrek aan diepgang".

Is deze fim nog de moeite waar?.....ik lees nogal wat wisselvallige recensies.

Als je van erg trage films houdt waar mensen amper wat tegen elkaar zeggen en de beweegredenen van personages vooral vaag blijven en aangevoeld moeten worden is dit absoluut de moeite waard.

Nog steeds een groots meesterwerk wat mij betreft. Maar sowieso een beetje een nutteloze vraag natuurlijk, niemand die in jouw plaats kan antwoorden

Kijk gewoon de trailer nog even en als je na 3 minuten nog niet half onaangenaam ligt te slapen kan het wel wat worden.

@Mochizuki Rokuro

Het telkens aanhalen van de spanning en in het bijzonder de wijze "waarop" dit geschiedt tussen de twee hoofdpersonages valt in het eerste deel toe te schrijven aan hun jonge leeftijd en levert ook enkele mooie scènes op. Dat is, zonder enige vorm van diepgang, voor het eerste gedeelte dan ook voldoende.

Maar daar is dan ook vrijwel alles mee gezegd.

Dit komt omdat in het tweede deel dezelfde lethargische houding bij de (jong) volwassenen niets anders is dan een herhaling van facetten. Als voorts, in een theatrale apotheose, de 'verlossende' woorden worden uitgesproken verandert, het dan al zoetsappige, drama in wat men noemt 'kitscherig' melodrama.

Het ontbreken van enige diepgang speelt de personages in het tweede deel parten.

Kortom, ik stel niet dat jong volwassenen ten aller tijde ad-rem zouden moeten zijn en antwoorden a-lá-minute zouden moeten kunnen ophoesten maar wanneer er sprake is van conversaties en een 'houding' tussen twee hoofdpersonages die ten opzichte van elkaar niet verschillen met die van zeventien jaar geleden is dat inderdaad ongeloofwaardig om maar een understatement te noemen.

Ik denk dat je bij het zien van de film mijn kritiek beter kunt plaatsen. Dat betekent niet dat je het ermee eens hoeft te zijn, maar de film verklaart wel een hoop.

Ik lees het wel.

Omdat je niet veel meer te zien krijgt dan een paar terugkerende alledaagse situaties en ze vrijwel niets zeggen, weten ze het predikaat gemaakt, onrealistisch of ongeloofwaardig te voorkomen. Maar veel diepgang zit daar dus ook niet in. Als kijker kan je er weliswaar van alles bij bedenken, maar dat is je eigen fantasie, niet de diepgang van de personages. Daarvoor zullen ze toch iets meer moeten zeggen of laten zien.