Su-ki-da (2005)

Leuke discussie Madecineman en Onderhond...Maar dat terzijde.
Toch ook nog even mijn zegje doen over deze film.

Normaal gesproken heb ik niets tegen langzame, stille films. Maar dit ligt dus net even aan de overkant van de sloot voor mij. Zoals eerder gezegd door Madecineman kan ik me niet goed inleven in het feit dat de communicatievorm tussen de twee personages in 17 jaar niet verandert zijn. Ook zijn bepaalde motieven in het verhaal me niet duidelijk, eentje waarvan de hoofdpersoon het ook niet meer snapt.Het weglopen na de kus.

Tevens lijkt het mij sterk dat iemand zomaar uit iemands leven verdwijnt na zo'n ongeluk. Tuurlijk zijn er redenen te bedenken, maar geef de kijker minstens een indicatie waarom. Misschien dat het aan mij ligt maar de motieven van de personages waren mij gewoon niet duidelijk genoeg.

De mooiste scene vond ik de scene van de eerste kus. Mooi rustig, en je kon gewoon het niet durven voelen van de hoofdpersonages. Deze scene schopt het voor mij dan nog naar een twee.

Yeps, dat is ook een punt van discussie inderdaad die ik tevens in mijn recensie

aanhaalde.

Tja, die communicatie. Viel mij juist op dat de communicatie tussen de twee juist enorm verandert is na 17 jaar. Als Yosuke en Yu elkaar ontmoeten hebben ze gewoon een fatsoenlijk 'volwassen' gesprek met elkaar. Eigenlijk pas wanneer de herinnering aan het ongeluk van de zus en de hele geschiedenis weer binnen komt vallen, falen de twee er weer in om te zeggen wat ze voelen. En ja, hoe ongeloofwaardig is dat nou? Zulke dingen worden met de tijd niet makkelijker hoor. Bovendien merk je aan de dialoog dat ze van elkaar niet het idee hebben dat hun ontmoetingen en die gebeurtenissen zo belangrijk voor ze waren.

Fijne film trouwens. Heel veel oogstrelende beelden, die opvallend meewerken aan het overbrengen van de gevoelens van de personages. Heel mooi. 4*

Su-ki-da heeft mijn verwachtingen voor het grootste deel waargemaakt. Ik was voorbereid op een trage film met prachtige beelden, en dat was dan ook duidelijk het geval. Maar met name in het tweede deel viel de traagheid van de film in principe niet meer op, het eerste deel had ik wel last van met name het onnatuurlijke verbale gedrag van de karakters. Voor het grootste deel verandert dit gedrag in de toekomst schijnbaar niet, toch wen je als kijker aan deze manier van communicatie waardoor ik mij uiteindelijk in voldoende mate kon identificeren met de karakters.

Veel visuele pracht in deze film, alleen jammer dat de film me niet raakte. Ik had ook geen moeite met de lange stille scènes, maar de film deed me vrij weinig, wel jammer op zich want ik had er wel wat meer van verwacht. Toch helemaal geen slechte film.

3 sterren.

Wat *Nientjah* o.a. zegt, veel mooie gekunstelde plaatjes en gespeel met geluid, maar het raakte me zelden. Dat 'raken' is wel een pre als het gaat om 'romantiek'.

En het gaat compleet mis in de finale. Ik sluit me aan bij Ramon K's bijdragen op de eerste pagina's. Een compromis. Doe of/of, en niet en. of/of = of Yosuke sterft (wrangheid) of mierzoet happy end. en = Yosuke blijkt nog te leven en daar is de liefdesverklaring, hoera! Het deed me niks, vreselijk ergerniswekkend, het viel nog mee dat Yosuke niet in het ziekenhuisbed ontwaakte met naast hem in een ziekenhuis Yu's zus die ook net ontwaakt. De deus ex machina (de messteek vanuit het niets in de finale blijkt fataal te zijn voor de film.

Ook wel jammer dat sommige scenes te lang uitgesponnen worden en andere scenes compleet verknipt worden (o.a. de 'jurk-snuif-scene). Weer een gevalletje van of/of en niet en. Jammer.

Eindelijk dan herzien en ditmaal in betere omstandigheden. Na het herzien van Tokyo.Sora was het onvermijdelijk om Su-Ki-Da geen tweede kans te geven.

De visuele pracht van deze film blijft me (net als in Tokyo.Sora) verbazen. De shots, locaties, kleuren en belichting, het klopt allemaal. Helaas kan ik dit niet over het verhaal (in de eerste helft) zeggen.

Een gebrek aan emotie is de oorzaak. Een liefdesverhaal waarbij je de emotie niet ziet, laat staan voelt. Gedurende de eerste helft heb ik geen enkel keer het gevoel gehad dat de twee gevoelens voor elkaar hadden. Met uitzondering van de kus scene. Een aangrijpende scene en erg krachtig uitgevoerd door Aoi Miyazaki. Zonde dat de overige scenes niet dezelfde emotionele lading hadden.

Moet erbij zeggen dat ik de kus erg 'out of the blue' vond. Twee tieners met gevoelens voor elkaar die het dialoog niet met elkaar aandurven (wat ik kan begrijpen), en dan toch volgt er een kus. Voor mij wat onlogisch en onrealistisch.

De tweede helft daarentegen vond ik veel interessanter, emotioneler en daardoor meeslepender. Het had meer inhoud naast alleen een mooi uiterlijk. Waar ik wel meezit zijn de gevoelens die ze na 17 jaar nog voor elkaar delen. Mooi, maar lijkt mij ook wat onrealistisch. Daardoor heb ik gemixte gevoelens bij het einde, mooi maar...

3,5*

Prachtige fotografie. De composities zijn heel zorgvuldig gekozen. Veel lucht, aan de rand vaak nog een plukje natuur of architectuur. Personages die ook vaak aan de rand van het beeld verkeren. Eigenlijk precies hoe ik ook zelf foto's maak(of probeer te maken). Dat was dus fijn zo'n stuk herkenning. De editing vond ik niet zo mooi. Maar verder... Ik had er weinig gevoel bij, misschien was het geheel dus wat overgestileerd. In ieder geval een filmmaker met een mooie eigen stijl (dat viel me bij Tokyo.Sora ook al op).

Wowowow. Ik had totaal niet verwacht dat deze film me zo zou raken.

Zo ingetogen en klein gehouden, maar op deze manier is er heel veel ruimte voor prachtige beelden. Hele nette composities die ik soms toch vrij origineel vond. En heel veel klein spel voor de acteurs.

Maar wat wordt dat goed gedaan zeg. Ik heb nog nooit 2 acteurs zo veel zien zeggen met die kleine hoeveelheid woorden.

Ik ben echt overdonderd.

5*

Erg mooie film. Ik vond het tweede deel wel iets sterker, met name het gesprek tegen die blauwe achtergrond. Su-ki-da lijkt wel bijna op te delen aan de hand van de decors

Ik heb nog niet zo veel ervaring met Aziatische cinema, en ik laat me er vaak ook van weerhouden doordat het vermoedelijk weer zo'n trage en introverte film zal zijn. In dit geval klopt dat helemaal, maar op een of andere manier is dat geen probleem. Waarom, daar ga ik nog even over nadenken. Misschien heeft het ermee te maken dat de personages alles behalve ongeloofwaardig zijn.

Waar hebben jullie deze film gezien? Is deze hier te verkrijgen op dvd? Ik ben hem namelijk nog nooit tegengekomen maar ben zeer benieuwd.

Lang leve de pakketservice.

Hier of je kunt hem bestellen op CD Japan.

Bedankt voor de info vrienden.

Toch over het algemeen een vrij legen antwoord op 'de liefde'.

Af en toe lukt Ishikawa het om echte emoties te uiten, wat opzicht als een grote pluspunt mag worden gerekend. Helaas blijkt het geheel toch onevenwichtig te zijn. Waar hij in de eerste gedeelte nog prachtige emoties met levensechte dialogen weet te combineren, blijkt dat beeld in de tweede gedeelte compleet nietszeggend te zijn, waardoor je als kijker het gevoel hebt dat Ishikawa even niet weet welke kant hij op wilt. Ik vond de film intellectueel vrij leeg. Heeft niets tot weinig te maken met het feit dat aangezien her en der realisme wordt vertoont en daardoor de intellectualiteit nogal de mist in zou kunnen gaan. Het is af en toe simpelweg te geknutseld.

Visueel best apart te noemen, maar in feite presenteert de cineast hier weinig nieuws of indrukwekkend. Het is duidelijk meer een experiment factor dan iets wat geniaal genoemd kan worden. Tevens is het zo dat Ishikawa ietsje 'te' hard zijn best doet om apart over te komen, iets wat niet immer geslaagd te noemen is aangezien hij duidelijk bepaalde film technieken niet onder de knie heeft. Als voorbeeld is de kadrering eerder zo zo dan apart te noemen.

Doch heb ik me verder helemaal niet gestoord aan de traagheid van de film, en heb me zo doorgaans helemaal niet verveelt. Fijn filmpje om 'n keertje te zien, echter is het allemaal verre van indrukwekkend.

Ik noem de kadrering eenvoudigweg geniaal. Niet bepaald experimenteel (sowieso compleet loze term bij Ishikawa ) verder.

Zeer aardige film over verlegenheid die de wil om de verliefdheid aan de ander te uiten blijft dwarsbomen.

In een reactie hiervoor wordt gemeld dat de gevoelens van Yuseda meer op het zusje van Yu gericht zijn. Daar geloof ik niets van. Uit verlegenheid begon Yu zelf met dit dwaalspoor. Ze blijft dit spoor gebruiken om de eigen gevoelens voor Yuseda telkens te camoufleren. Pas als het er niet meer toe lijkt te doen, krijgt Yu de woorden Su-Ki-Da (ik hou van jou) over de lippen die haar werkelijke gevoelens vertolken.

Het eerste gedeelte van de film vond ik prachtig. Wat kunnen gezichten toch mooi en welsprekend zijn, zonder dat er veel gezegd wordt. Het heerlijk onschuldig bewegend gezicht van Aoi Miyazaki zorgt samen met de kadrering en het licht voor prachtige, visuele subtiliteiten.

Het tweede gedeelte viel helaas wat tegen. Er wordt nog geprobeerd om de simpele helderheid uit het eerste gedeelte voort te zetten, maar voor mij mislukt dat. Wat vage figuren gaan een kleine (of toch niet ...) rol op de achtergrond spelen en zorgen ervoor dat het soms erg lastig is om nog goed te kunnen onderscheiden wie wie is. Dit tekort wordt nog eens versterkt, doordat twee andere acteurs de rollen hebben overgenomen van het verliefde stelletje dat elkaar na 17 jaar weer tegenkomt.

Aanvankelijk was ik bang dat dit eenzelfde soort film zou zijn als Dolls. Maar dat bleek niet het geval te zijn. De film van Kitano moet het hebben van lege uiterlijkheden, zoals bijvoorbeeld het schreeuwerige kleurgebruik, om uitgekauwde noodlotgevoelens neer te zetten. Daartegenover weet Ishikawa op een ingetogen, en meer gevoelig slimme, wijze een boeiende blik te bieden op subtiele intimiteiten om een gevoel van onmacht visueel zeer kwetsbaar te beschrijven.

2 lieve mensen "verdwaald" in hun wereldje. Deed me steeds aan Gerry denken. Waar ik bij Gerry moeite had met het begin, maar naar het einde toe met grote stappen beklemmender werd, bleef het bij Su-Ki-Da een stuk afstandelijker. Het zijn hier vooral de onderhuidse emoties die het verhaal dragen. Uiteindelijk was het zeker dramatisch(vooral bij de zus), maar echte indringend werd het voor mij niet.

Het ging soms ook iets te snel in deze film. Plots 17 jaar later en nog een aantal overloopjes. Als dat nog iets meer uitgerekt zou worden, had er nog veel meer in gezeten denk ik.

Zo'n mooie film verdient het om langer "mooi" te mogen zijn.Ik zie liever een open einde dan de ongelukken die plaats vonden om het verhaal af te maken.

De melodie in de film was een mooie vondst in combinatie met het depressieve zusje. Had daar eigenlijk ook iets meer in willen beleven.

Méér! Dat is het gevoel wat ik eraan over hou!

Ik lees hierboven vergelijkingen met Dolls die ik net binnen heb en

ben zeer benieuwd.

Een mysterie. Het plot kwam al bekend voor; ook de poster deed vreemde bekendheid geven. Had ik deze film nu gezien of niet? Ik wist het echt niet meer. Ik kreeg de DVD in ieder geval door de pakketservice, en al bij de eerste scènes dacht ik; ja deze heb ik inderdaad al eerder gezien. Vreemd! 2 jaar geleden al, zo bleek.

En sinds die scène kwam ineens alles langzaam weer terug in mijn hoofd. Zo blijkt maar weer, wij zijn in staat iets te vergeten; maar herinneren kunnen we altijd. Dat is best interessant want met dat gegeven lijkt ook Ishikawa constant te willen spelen. Dit is één van de meest complexe films die ik heb gezien. Zo’n simpel verhaal, zulke onschuldige personages. Simpele beeldkeuzes, zulke onschuldige cinematografie. Simpele muziek en zulke onschuldige melodieën.

Maar hoe simpel ook, Ishikawa weet zijn vak te verstaan en maakt indruk door het gebruik van zijn talent. Want indruk maken doet hij. Zijn shots van de blauwe hemel zijn prachtig in hun uitstraling van vrijheid. Kadreringen van personages omgeven door de blauwe, wolkenloze, lucht geven het gevoel van eindeloze mogelijkheden. Maar ook daar speelt hij mee. Want de twee mensen hebben maar oog voor één ding. Datgeen wat voor hen staat, maar ongrijpbaar is.

Ishikawa's montagetechniek is even simpel als zijn gebruikte symbolisme; Maar wat bewijst dit van veel kennis van zaken. Een conversatie wordt afgewisseld met close-ups van objecten in de ruimte - een shot van een brug doet bedenkelijk aan, een shot van een waterdruppel op een fles moeilijk. Het repetitief spelen van een akoestisch gitaar deuntje is prachtig, niet door het aanslaan van de snaren maar het bijstaan van omgevingsgeluiden - water, wind of vogels.

Dit is de eerste film waar ik een scène lang tegen iemand zijn rug heb gekeken zonder dat dit enige vraagtekens opriep. Zijn keuze voor het moment, zijn regie over personages zijn van ongekende kwaliteit. Wanneer de strak blauwe lucht ineens ingewisseld word door een shot van bewolkte grijze wolkenpartij voel je wat wellicht komen kan. Het is niet de techniek die hij gebruikt om te doen verbazen, maar het detail dat hij weet te creëren door zijn creatitiveit die hij gebruikt. Kadrering is constant simpel, maar de manier waarop hij zijn personages volgt, close-ups van hun gezicht vastlegt en hun complexe relatie zo simpel weet vorm te geven is perfect.

Om met zo weinig zo'n complexiteit te creëren verdien je wat mij betreft enkel lof. Nooit eerder zag ik zo'n simpel verhaal, zo'n simpel gegeven, zulke simpele cinematografie zo gelikt uitgevoerd. Nu dus twee keer gezien. Eenmaal vergeten. Eenmaal herinnerd, maar uit mijn hoofd ontsnappen zal hij niet meer.

4.5/5.0

'Gelikt' is mij inderdaad bijgebleven. Maar laten we wel wezen, iets gelikt brengen kan elk net afgestudeerde filmregisseur produceren; maar een film is veel meer dan een reeks mooie plaatjes.

In het geval van Su-ki-da ontstijgt het, inderdaad simpel, verhaaltje niet een overdaad aan geforceerde spanningen die in tal van scènes voorkomen; de 'stille' scènes die slechts onderbroken worden door een hoeveelheid aan 'eh's' en 'ah' gestotter van de protagonisten. En laat ik maar zwijgen over het einde, zo mierzoet smaakt een baklava niet eens....

Mooie beelden, mee eens. Maar dat is ook in essentie waar de inhoud stopt en de cinematografie in excelleert.

De scène waar Yosuke en Yu thuis zijn, nadat ze elkaar weer net ontmoet hebben, staat anders meer dan zes maanden later nog altijd op mijn netvlies gebrand; juist vanwege de inhoud.

Bij mij is die scène in rook opgegaan, teveel van het goede. Teveel drama resulteert in het geval van Su-ki-da tot melodrama hetgeen voor die specifieke scène het hoogtepunt leek te zijn; leek, want het einde brak hierin een nieuw record.

De protagonisten wisten mij geenszins te raken, te geforceerd en gemaakt. "kijk zo moeilijk en droevig mogelijk" moet haast het devies van Ishikawa zijn geweest.

Net bekeken en niet wat ik verwacht had. Dat het een trage film is, is geen probleem, maar de personages doen soms wat rare en onverklaarbare dingen. Nadat Yu hem kust loopt Yosuke weg, ik zou niet weten waarom.
Maar als Yu's zus een ongeval krijgt, verdwijnt Yosuke. Erg vreemd en er is geen enkele zinnige verklaring voor te vinden, jammer.
Na 17 jaar lopen ze mekaar weer per toeval tegen het lijf. Wat volgt is dan eigenlijk meer van hetzelfde. Maar voor mij persoonlijk is het eerste deel van de film beter dan het tweede deel.

Op het einde is Yosuke het slachtoffer van een steekpartij. Ik vind het jammer dat we hier totaal niet te weten komen waarom dit gebeurt.
Een klein beetje uitleg was fijn geweest.

Ik geef de film toch een voldoende, ik vond het vooral wel een mooie film. Mooie beelden, muziek, en ook het feit dat de film zo traag is, is wel positief, al zal niet iedereen er zo over denken.

Eindelijk weer eens herzien en wat blijft dit een mooie film.

Ishikawa is een mooifilmer. Prachtige closeup shots, variërende angles en natuurlijk weer die adembenemende hemel shots, door Ishikawa ben ik erg van de lucht gaan genieten. Wat een mooi verschijnsel is het toch. Ik dwaal af..

Kase en Miyazaki spelen vol bezieling. Wat mij vooral bevalt aan Ishikawa is dat de personages echt "mensen" zijn. Geen overgeromantiseerde typetjes maar gewoon mensen die te maken hebben met dezelfde worstelingen als jij en ik. Goede intenties die op niets uitlopen, veel pijn, twijfel, onzekerheid. Soms erg moeilijk om een Ishikawa te kijken, hoe machteloos hij je weet te laten voelen tijdens een film is werkelijk geniaal. Bij .Sora was dat namelijk ook het geval.

Heerlijk traag tempo ook weer, als er even niet te veel gebeurt laat Ishikawa genoeg zien om van te genieten, nee, om door overdonderd te worden.

Ook moet je wel je best doen voor de hoofdpersonages omdat ze vaak dingen doen die onbegrijpbaar lijken maar zeker niet zijn. Het zo graag willen maar het niet kunnen.

Filtechnisch laat Ishikawa constant hoogstandjes zien, prachtige shots, magistrale kadreringen en genoeg andere hoogstandjes.

Deze Ishikawa bewijst bij herziening dat ie in mijn top 10 thuis hoort (twee kijkbeurten is toch wel een toelatingseis), dat wordt even puzzelen in de baas zijn tijd .

Na het overdonderende Tokyo Sora wou ik uit nieuwschierigheid die andere film van Ishikawa natuurlijk ook wel even zien en ook deze vond ik redelijk sterk, al heb ik er achteraf nogal wisselende gedachte over.

De film barst weer van de mooi shots, vooral op visueel gebied (wat uitgebreider als in TS) zag het er weer schitterend uit. Daarnaast kent de film weer een hoop mooie rustig opgebouwde gevoelige scenes, ik hoor vele mensen zeggen dat ze de film nogal traag vonden, in het begin (dat begrijp ik opzich wel) maar ik zelf kon mijn ogen niet van het scherm houden, de constante herhalingen en scenes bij het water (de jongen die speelt, en het meisje dat luisterd) zo simpel maar zo mooi. Neem bijvoorbeeld dat moment waar ze een dikke vijf (of meer) minuten om elkaar heen draaien en elkaar dan een kusje geven, waarop de jongen vervolgens wegloopt. Zo intiem, lief en teder, maar tergelijke tijd ook zo zo hartverscheurend, het feit dat de twee elkaar de liefde wel willen verklaren maar het gewoon niet durven. Erg bijzonder vastgelegt en bovendien geweldig geacteert. Het eerste deel werd eigenlijk wat abrupt afgekapt, de scene in de regen na het ongeluk van de zus en hup 17 jaar later zonder elkaar gezien te hebben. Niet dat ik het zo moeilijk kon geloven ofzo maar wat uitleg had wel mooi geweest. De tweede helft was wat donkerder en mijn gedachte dwaalde wat af (mede omdat het net als in TS wat trager bogon te worden) maar aan dat gevoel kwam al gauw een eind toen de twee elkaar weer ontmoeten. De scene in het huis waar ze in het donker bijpraten en herrineringen ophalen was al even bijzonder als de eerder genoemde kusscene, heel warm en oprecht. Vervolgens wordt het weer wat wrang wanneer de twee opnieuw (als is het maar voor even) gescheiden lijken te raken, de scene waar Yosuke haar weer belt om te zeggen dat hij het liedje (dat inmiddels af is) weer voor haar zal spelen belooft dan weer veel goeds, je verwacht echt dat ze ditmaal eindelijk nader tot elkaar zullen komen, tot plotseling... (bummer) Yosuke wordt uit het niets neergestoken door een voorbijganger en shots van hem terwijl hij langzaam sterft en een op hem wachtende Yu worden steeds pijnlijker, om vervolgens hun ontmoeting (17 jaar eerder weer terug te zien), ik begin te denken wat een mooi en volmaakt eind einde, tot plots ja hoor... (hij ontwaakt). Normaal ben ik iemand die bij film stiekem hoopt dat alles weer goed komt maar in deze film paste het gewoon niet. Als ze nu tenminste dit einde hadden gekozen (het Su-Ki-Da zinnetje was tenslotte schitterend) inplaats van twee potentiele einde's naast elkaar te zetten had ik er nog vrede mee kunnen hebben maar dit was toch wat onbevredigend erg jammer in ieder geval.

Maar goed ik heb ondanks de wat rare wendingen en trage momenten weer erg genoten van de film, al is het net als Tokyo Sora overduidelijk een film die beter wordt bij herziening. Kwa cijfer had ik een dikke drie in mijn hoofd maar omdat de ervaring opnieuw schitterend was en er zoveel mooie shots en scenes in de film zaten durf ik daar wel een halfje bovenop te gooien.

3,5 sterren

Hm.. in de categorie verstilde contemporary Japanse cinema is dit toch niet echt een hoogvlieger.

Het begin is weer erg puppy love, wat me bij iets als 5 Centimeters per Second ook al een beetje begon te vervelen. Het is best 'schattig' (met name het meisje), maar 3 kwartier kijken naar van die highschool kids die niet durven te zeggen dat ze verliefd zijn en dan maar telkens naar hetzelfde gitaartokkeltje gaan zitten luisteren is me als volwassene een beetje teveel van het goede.

Het tweede gedeelte is het vooral wachten op het onvermijdelijke, wat allemaal wel mooi in beeld is gebracht, evenals alle horizonshots etc. maar dat is het dan ook wel.

Voor mij dan 100 keer liever een Tokyo.Sora of zo.

Begint wel aardig. Mooi ook, en erg Japans natuurlijk, ingetogen en stilistisch. Die shots van de lucht zien er weer hartstikke mooi uit. Qua vertelling stelt het allemaal niet zo heel erg veel voor alleen. Het begin is wel schattig, maar met de overgang naar het 'volwassen' stuk wordt het allemaal wel een beetje flauw. Bij die overgang (de laatste keer dat ze elkaar zagen) kun je sowieso erg veel vraagtekens zetten, net als het moment dat ze elkaar wederom ontmoeten. Maakt het er allemaal niet beter op.
Vind het wel een leuk genre, maar dit was nou niet meteen de meest opvallende daarin die ik zag.

2.5*

Teleurstellende film voor mij. Ik had mij vooraf ingesteld op een trage film, beetje in de stijl van Dolls en traag is de film zeker, maar helaas haalt deze film bij lange na niet het niveau van Dolls.

Visueel ziet de film er goed uit. Goed, met enkele zeer mooie luchtshots, maar daarnaast verder ook niet heel bijzonder. Het eerste gedeelte van de film is nog het best, al is het verhaal erg simpel en de gebeurtenissen weinig bijzonder. Naarmate de film vordert kreeg ik ook geen binding met de karakters. Op de een of andere manier werkt het non-verbale hier niet voor mij, terwijl ik het bijvoorbeeld bij een Ki-duk Kim juist erg mooi vind.

Ook de muziek viel tegen en is erg eentonig en heeft wat mij betreft weinig toegevoegde waarde aan de film. Hoewel ik het einde wel enigszins verwacht had, vond ik dat dan weer wel sterk, zowel verhaaltechnisch als visueel. Ondanks dit gegeven vond ik de film echter in zijn geheel een lange zit en een behoorlijke tegenvaller.

2,0*

Een prachtig poetisch eerste deel en een donker en kil tweede deel.

Drietal introverte mensen als hoofdpersoon.

Zal misschien bij introverterer mensen beter werken.

In tegenstelling tot de meeste reviews hier vond ik de eerste helft het mooiste.

Gelukkig is ook de tweede helft van dermate kwaliteit dat de film niet halverwege als een nachtkaars uitgaat.

Vond deze film beduidend beter en in cinematografisch opzicht mooier dan het enigszins vergelijkbare Bin-Jip die ik de dag ervoor zag.

Onder het genot van een pilsner zeker?