Little Miss Sunshine (2006)

Verrassing.

In eerste instantie alleen aangezet door de aanwezigheid van Carell, één van de weinige acteurs waar ik alles van móet zien. Had eigenlijk verwacht dat 'ie weer de funny guy zou zijn maar wat ik van hem te zien kreeg was op z'n minst verrassend te noemen.

Depressief, behaard en uitgeput. Zo maken we met hem kennis wanneer hij bij z'n zus terecht komt. Een behoorlijk fucked-up gezinnetje die voor een traan en voor een lach zullen zorgen, dit allemaal tijdens een reis waarin alle personages wel wat te lijden hebben...what are the odds.

Opa heeft geen blad voor de mond en is verslaafd, oom is suïcidaal, moeder is overspannen, vader is een klootzak en de zoon heeft een rare belofte gedaan. Daar tussen zit dan een dochter die als enige wél in orde blijkt te zijn, hoewel constant beïnvloed door de omgeving. Ontzettend sterk geacteerd, de scéne met de opa (voor en na z'n dood) grijpt je.

Daar ligt sowieso de sleutel tot het succes van deze Little Miss Sunshine. Dankzij de onmiddellijk boeiende personages en de uitstekende cast valt al het drama op de juiste plek. Het is vooral knap hoe de drama zich afwisselt met humor, wat mij betreft is de scene in het ziekenhuis daar het beste voorbeeld van. Het wisselt tussen deze verschillende 'tonen' zonder ergens te verslappen, álles werkt gewoon!

Dat het einde dan wat jolig is maakt niet uit, zeker omdat het stuk rondom die wedstrijd echt te fout voor woorden is. Wat een zieke zooi, echt kapot gelachen . De fijne soundtrack en uitstekende cinematografie maken het helemaal af, fantastisch!

Heb heel hard om deze film moeten lachen, vooral om het optreden van het meisje, geweldig!

Vond Carell soms nep-houterig rondrennen maar het moment dat hij het podium opstapt en mee gaat dansen

Heb krom gelegen van het lachen, komt misschien ook omdat je net daarvoor met een rare mengelmoes van medelijden en walging naar de wedstrijd kijkt, daarna moet gniffelen om Olive en dan barst het los. Geweldige climax waar humor en thema bij elkaar komen.

Soms is het wat makkelijk scoren zoals met het busje, maar vaak ook wat subtieler - de succsvolle zakenpartner allerlei verwijten maken, en in het shot erna met een geleend brommertje weer wegtuffen gheghe of lekker straight forward zoals met de motoragent.

Grappig en aandoenlijk filmpje over competitiedrang en innerlijke schoonheid blabweh afgezaagd, maar het is mooi gedaan. En nooit overbodig in een land met dubieuze beauty contests, schijnt dat die meisjes in het echt ook zo daaraan deelnamen.

Fantastische film, met de juiste mix tussen drama en humor. Het humorgehalte heeft de film vooral te danken aan de verschillende personages, waarbij de opa, Richard en Frank echt amusant zijn. Het is vooral de interactie tussen deze personages die echt soms grappig is. Je hebt dan wel al leuke personages, zonder de geschikte cast zou het toch ook maar niets zijn. In Little Miss Sunshine heb je echter niet te klagen: iedereen doet zijn job en dit met veel enthousiasme (zo lijkt het althans). Ten slotte kan je nog zeggen dat het verhaal nogal aan de magere kant is, maar daar heb ik mij echt totaal niet aan gestoord. Meer zelfs, ik vond het echt passen bij de sfeer van de film.

Heerlijke feel-good movie die je meer dan eens hard doet lachen. Geweldige verhouding tussen drama en komedie. Voor wie van een goede komedie houdt is deze film zeker een must.

Fijne feel-good roadmovie. De verschillende personages worden erg goed neergezet, (bijna) allemaal met hun eigen eigenaardigheden. Humor was ook zeker aanwezig. Het optreden van Olive op het eind was een van de betere scenes, naast het staande houden door de motoragent. Acteerprestaties waren prima. Een leuke, sfeervolle film.

De laatste jaren zijn er veel fijne komedies uit Amerika verschenen (oa Sideways en Juno), films met een aangenaam tempo, met het hart op de juiste plaats, vaak geestig en soms ontroerend. LMS past ook in dat rijtje, maar overstijgt die films niet. Halverwege zakt het verhaal een klein beetje in, maar komt dan gelukkig wel weer tot een hilarisch en tegelijkertijd heel warm einde. Net zoals die andere komedies, eigenlijk. 3,5*

Leuke roadmovie met een sneer naar missverkiezingen voor baby's die net uit de luier zijn en waarin de tactieken en onrealistische fantasiën van sommige lifecoaches terloops op de hak worden genomen.

Dwayne vond ik een geweldige uitstraling hebben, ook al hield hij zijn mond dicht Een echte gevoelige tiener met nog grote dromen en af en toe een hoge golf van emotie.
Olive, een lief en schattig meisje, precies zo gevoelig voor kritek als kinderen van die leeftijd zijn.

Niet alle humor vond ik trouwens even leuk, bijna alles rondom opa vond ik flauw en bv die agent onderweg vond ik zwaar over de top flauw.
Het nerveuze geschreeuw tussen de ouders in het begin irriteerde mij ook, gelukkig werd dat onderweg een stuk minder.

Haha, wat een maffe film is dit zeg. Had nooit verwacht dat deze film zo in mekaar stak. Toch kon ik het zeker waarderen, vooral de maffe typetjes die het gezin kent. Ik moet eerlijk zeggen dat ik Paul Dano altijd zeer irritant vind overkomen, maar deze rol speelt hij goed.
Vond de rol van Steve Carell minder geslaagd. Vond hem gedurende de film niet echt suïcidaal overkomen en van zijn homoseksualiteit was niet veel te merken.
Daar had in mijn ogen meer aan gedaan kunnen worden.

De film kent zeker z'n hilarische kanten. Zo was het natuurlijk dubbel liggen van het lachen wanneer de agent de bus gaat inspecteren en pornoblaadjes tegenkomt in plaats van het lijk te ontdekken. Of het einde op de miss-verkiezing. Leuk hoe de draak werd gestoken met die zogenaamde verkiezingen en dat zelfs hele kleine meisjes hiervoor al gebruikt worden.
Ik heb best wel genoten!
3,5*

Veel bekroonde, kolderieke film over de meest disfunctionele familie die ik ooit gezien heb. Alan Arkin is geweldig als de grootvader. De kleine Abigail Breslin heeft in een handvol films, die ik inmiddels van haar gezien heb, mijn hart volledig gestolen. Wat een talent!

Dit is tragikomedie op zijn best. Eigenlijk best apart, en ook heel knap, dat de film zo licht blijft aanvoelen terwijl er vrij veel zware scènes inzitten. Het zal komen door de zomerse sfeer, de ontzettend sfeervolle soundtrack en de vele mooie shots die voor subtiele humor (en drama) zorgen, en bijna om in te lijsten zijn.

Tel daar een uiterst filmgeniek geel volkswagenbusje bij op, Abigail Breslin die - soms letterlijk - de show steelt en Paul Dano in een geweldige rol, en je bent er al bijna.
Na het hele avontuur word je ook nog eens getrakteerd op een heerlijk vreselijke beautypagaent.

Ik heb 'm vaak gezien, dus de nieuwigheid is er inmiddels vanaf , maar ik weet nog wel dat ik in 2006 in de bioscoop ontzettend zat te genieten, plus de vele kijkbeurten erna.

Ik had 'm eerst op 5* staan, maar hij verdient nét niet de volle mep, door de wat mindere verhaallijn van Richard die soms de sfeer er wat uithaalt en het stukje met de dode opa uit het raam - dat eigenlijk helaas een brug te ver is.

Voor de rest nog steeds een heerlijke film.

4,5*

Heerlijke roadmovie. Bijzonder hoe een film over zelfmoord, depressie, gebroken dromen en de dood zo'n enorme feelgood film is. Faris en Dayton weten, een beetje in de lijn van Todd Solondz, op perfecte manier zwarte en gortdroge humor te combineren met aangrijpend drama. Soms hartverwarmend, soms heerlijk awkward. Ook qua toonsetting en sfeer heeft de film wel wat weg van het werk Solondz of films als American Splendor en Ghost World. Films waarbij je als kijker soms voor het vreemde dilemma staat of je nu moet lachen of huilen. Ook dat wordt in Little Miss Sunshine erg sterk doorgevoerd. Ze hebben verder een interessante cast verzameld, waar verscheidene namen echt aangenaam weten te verrassen. Met name Steve Carrell wist zich in Little Miss Sunshine voor het eerst los te maken van enkel komische rollen, maar ook een Abigail Breslin of Toni Collette zijn ijzersterk. Tel daar nog een paar erg geslaagde bijrollen bij op en je hebt een film die je niet snel vergeet.

4,5 sterren.

Een feelgoodmovie die mij doet terugdenken aan Me and You and Everyone We Know, door de mix van humor en tragische elementen. Alle personages hebben hun verschillende karakters en de grens van het karikaturale wordt niet overschreden. Het uitgangspunt, de dysfunctionele familie, is interessant en werkt doorheen de hele film. Abigail Breslin zet een opvallend sterke rol neer. Ook de steek op het einde naar wedstrijden zoals deze in "Little Miss Sunshine" is geslaagd - en gewenst!

Prettige film die nergens echt aangrijpt.

Deed mij door de aparte personages en vorm van stilering denken aan Fargo. Mooie, breekbare personages in een artistieke setting. Het gele VW busje is echt een gouden fonds. In weze is de hele film gemaakt rond dit iconische vervoersmiddel en naast een mooie flyer(!), levert dit ook enkele mooie beelden op. Acteerprestaties vallen positief op. Verhaal heeft verder weinig om het lijf, maar dient als een prima kapstok waaran de scènes worden opgehangen. Enig minpuntje is dat deze film af en toe op een haar na té sentimenteel wordt. Kenmerkend daarvoor was de laatste scene waarin de personages als one-big-family het busje instappen en de zononsdergang tegemoet rijden.. Film verdiende wat mij betreft een authentieker einde.

Think Big! Act Big! Reject Rejection!

Hier wordt flink de draak gestoken met positief denken en zelfhulpboeken. De personages doen er alles aan om hun droom waar te maken, maar in de praktijk stoten ze van de ene mislukking op de andere. Door onvoorwaardelijk te blijven samenspannen bereiken ze toch één iets: ze worden een hechter, liefdevoller gezin. En is dat niet veel belangrijker in het leven dan een missverkiezing winnen, piloot worden, een bestseller publiceren of Proustkenner zijn?

Wat een heerlijke verzameling familieleden bij elkaar zeg, haha. Allemaal hebben ze wel een bijzondere eigenschap die leuk is en vooral blijft. De bonte verzameling lukt het niet, ondanks het stappenplan naar succes van pa, om op een normale manier op de miss-verkiezing aan te komen. Onderweg gebeuren de gekste dingen en stuk voor stuk brachten ze een glimlach op m'n gezicht. Het Volkswagen busje is uitstekend gekozen en draagt voor mij echt heel erg bij aan de sfeer die de film uitademt.

Ik heb nergens echt dubbel gelegen van het lachen, maar ik heb me ook nergens geïrriteerd aan de grappen. De film kabbelde gewoon lekker voort en was eigenlijk klaar voordat ik het in de gaten had. Steve Carrel vind ik qua acteerprestaties wel de ster van de film. Ondanks dat hij een dramatische personage voor moet stellen weet hij het toch vrij humoristisch te brengen. De film beoordeel ik met 3.5*

Verrassend leuke Komedie / Roadmovie met ook nog eens een goed verhaal. Het verhaal zit goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. De film wordt naar een hoog niveau getild door de uitstekende cast. Eigenlijk spelen alle zes de hoofdrolspelers wel goed, maar Toni Collette (vind ik ook altijd leuk om te zien), Abigail Breslin (de ontdekking van destijds) en Alan Arkin (als de vuilgebekte porno opa) vond ik er echt uitspringen. Hoewel Steve Carell misschien het meeste komische talent heeft, vond ik hem juist in deze film niet echt grappig (hij speelde ook min of meer de meest serieuze rol).

De film kijkt zich lekker weg en er valt voldoende te beleven en te lachen tijdens de roadtrip van de aparte familie met allemaal hun eigenaardigheden. Het hoogtepunt van de film is misschien wel het einde met de dansact (beter gezegd poging tot) van Abigail Breslin. Visueel mocht de film er overigens ook wezen.

Waar ik hier eigenlijk een typische hollywood feelgood film had verwacht kreeg ik toch iets anders voorgeschoteld. Laten we even duidelijk zijn, voor mij zijn feelgood films zijn meestal goed (what's in a name) maar nooit echt speciaal. Hier echter,...

Laat mij vooral de 2 dingen aanhalen die mij het meest positief verrasten in deze film:

1: altijd bleef de familie een normale familie, ondanks de gekke situaties waren de reacties altijd min of meer die van een normale persoon

2: het voorgaande, gecombineerd met het feit dat alles prachtig geacteerd is! Jongens, wat heb ik genoten van mensen die gewoon mensen spelen. Nergens heb ik overacting gezien, wat meestal de doodsteek is voor dit soort films om echt goed te zijn.

Verder, ja, verhaal, niet echt super maar wel mooi, deftig uitgeschreven en ergens onderweg dacht ik "dit is de Amerikaanse versie van Britse humor", oftewel: lekker de draak met zichzelf steken (maar wel ietsje zachter).

Ik heb er super van genoten in ieder geval!

O ja, voor ik het vergeet: die dans scene is exact gelijk aan die van de nieuwe jackass film. Wat voor beide films een pluim op hun hoed is: voor laatst genoemde om er een originele versie/ode van te maken.

Voor deze film omdat het verloop van de dansact + de reactie van het publiek gewoon klopt (wetenschappelijk bewezen door jackass™©®)

Ik kende deze film enkel van naam, maar gezien de hoge score voor een Amerikaanse komedie en het groot aantal stemmen wilde ik toch wel eens kijken naar de film. Amerikaanse humor is over het algemeen vrij plat en Steve Carell past daar wel in met films als Bruce Almighty, The 40 year old virgin of Get Smart. Niet bepaald komedies met ietwat diepgang.

Little Miss Sunshine heeft de juiste ingrediënten op de juiste plaats zitten en dat zal toch wel deels te danken zijn aan de kok: regisseurs Jonathan Dayton en Valerie Faris. Het begin start al goed als bij elk personage kort de figuurlijke deur wordt opengetrokken om te zien met wie we te maken hebben. Vanaf dan begint de film en passen die mooi in elkaar. Het verhaal is een balans die de ene keer richting drama gaat en dan weer volop voor humor. Soms al wat geslaagder dan de andere keer. Zowel qua humor als drama komen sommige dingen toch wel uit het niets.

Ik kan me wel voorstellen dat deze film zoveel prijzen en nominaties heeft gekregen. Veel van deze prijzen (denk aan Oscars en BAFTA's) moet de film toch wel toegankelijk zijn, maar heeft het toch wel meer te bieden. En komedies hebben het sowieso moeilijk om grote prijzen te winnen. Dat is meestal voor de grote epische films weggelegd (toch in Amerika). Little Miss Sunshine is goeie komedie met geen al te zware drama die wel inhoud heeft. Hier en daar zelfs wat filosofisch over bepaalde onderwerpen, zonder er te diep op in te gaan. Maar wel net genoeg om je als kijker toch zelf er even over na te denken. Meer moet dat niet zijn.

Van deze roadmovie had ik een knotsgekke helletocht verwacht. Helaas kwam het nergens van de grond.

Een tragikomische roadmovie waarbij de problemen en eigenaardigheden van de afzonderlijke familieleden subtiel aan de orde komen.

De boodschap, je bent prima zoals je bent, wordt bij de beauty-contest met een dikke middelvinger en/of knipoog naar voren gebracht.

Prachtige film, heb echt genoten. Had niet verwacht dat hij zo leuk en goed zou zijn. Soundtrack was ook goed (Sufjan Stevens!). De karakters voelen echt aan en dat maakt deze film tot een topfilm.

Bedroevend slechte voorspelbare ongeloofwaardige film vol clichés, flauwe humor en ook nog eens een boodschap. Als roadmovie hoopte ik op mooie landschappen maar ook die waren schaars. Helaas.

Heerlijke film. Van het begin tot het eind genoten. De familie wordt goed neergezet. Breslin als kind acteur vind ik een erg goeie.

Als je ook komt lachen om de niet stsndaard humor dan is dit een goede!

Het einde, het optreden is geniaal!

Degelijke film, waarin geslaagde en minder geslaagde scènes zoeken naar een balans. Het uitgangspunt is zeer de moeite: een zogeheten roadmovie waarin zeer diverse familieleden met elkaar een tocht ondernemen in een krakkemikkig volkswagenbusje. Ondanks de gelaagdheid van de personages is Little Miss Sunshine een wat simplistische film. De eenvoud van het plot is hierbij meteen ook een zwakte. Niet alle 'grappen' vond ik even de moeite, en het is dan op acteerwerk dat acteurs als Paul Dano en Steve Carrell de kar moeten trekken. Vooral het einde vond ik wat vervelend, Abigail Breslin vond ik hier meer een overdreven spring in 't veld dan een beloftevolle kindactrice. Toch is mijn invloed resumerend nog wel redelijk positief, vanwege de oprechte poging een makkelijk plot met complexe personages te verenigen. 3* (p.s. Matt Ross heeft wel flink afgekeken voor Captain Fantastic, zeg... Of noemen we dat inspiratie opdoen? )

“A real loser is someone who's so afraid of not winning he doesn't even try.”

Heerlijke film. Little Miss Sunshine blijft ook bij herziening ontroeren en de familie Hoover, met al zijn gebreken, blijft boeien. De humor heeft een ironische en donkere ondertoon en de personages hebben tal van problemen, maar worden nooit karikaturen van zichzelf. De film heeft een heerlijke vibe en al bij de introductie van de verschillende personages voel je ondanks al het drama de komische ondertoon. Maar regisseurs Dayton en Faris nemen hun personages serieus en ondanks dat ze soms als volslagen malloten overkomen, blijven het mensen van vlees en bloed.

Breslin is het middelpunt van deze gekte als dochter Olive, die aan een miss verkiezing mee wil doen en haar familie zover krijgt om in een bus ernaartoe te reizen. Elk familielid heeft zo zijn eigen problemen, maar uiteindelijk gaan ze allemaal mee. En uiteraard zullen ze tijdens deze reis nader tot elkaar komen en hun problemen onder ogen moeten komen, maar de manier waarop dit gebeurd is uiterst origineel en bevredigend. De acteurs zijn allemaal geweldig op dreef en vooral Carell laat hier weer zien meer te kunnen dan schijtlollige karakters spelen. Het einde laat op een mooie manier zien dat je tevreden moet zijn met wie je bent en wat je hebt. Tegeltjeswijsheden, maar als het allemaal zo vermakelijk wordt gebracht maakt dat voor mij niets uit.

Little Miss Sunshine zag ik in het verleden al een keer of twee. Deze film blijft me ontroeren. LMS is een hartverwarmende roadtrip waarbij een perfecte balans gevonden wordt tussen humor en drama. De film bestaat uit een bont gezelschap van 6 familieleden die elk op hun beurt gefaald hebben of buitenbeentjes zijn in de samenleving. Vanaf het begin word je meegezogen in het verhaal en wil je meer te weten komen over de personages.

Neem nu Richard Hoover. Een geweldig personage die zo hard gelooft in zijn 9 stappenplan dat het gewoon lachwekkend wordt en hij niet beseft wie hier eigenlijk de ‘loser’ is. Zijn gevatte opmerkingen zijn alvast hilarisch. Aan de andere kant legt zijn gedrag een ongelooflijke druk op zijn kleine dochter. Olive barst bij haar opa in tranen uit omdat haar vader niets anders verwacht dan dat ze wint. Toch een maatschappijkritiek die niet genegeerd mag worden ...

Abigail Breslin doet het geweldig als kleine Olive, de gehele film door en absoluut ook op het einde. Binnenkort neem ik nog eens een herziening met haar mee met Signs van Night Shyamalan. Ook de andere personages zoals de grofgebekte opa, de depressieve oom met een Proustliefde alsook de zwijgzame broer. De personageontwikkelingen komen gezapig op gang met een vleugje humor en drama.

De film doet me engiszins wat denken aan The Florida project, maar dan on road. Ik krijg met LMS een soortgelijk hartverwarmend teder gevoel. LMS is een prettig gestoorde film die overhelt naar een feel good movie met fijne dialogen. Denk maar bvb aan het gewrongen gesprek tussen oom Frank en Olive en zijn zelfmoordpoging. Ook het einde van de film was meer dan uitstekend de kritiek op het schaamteloze exploiteren van jonge kinderen op schoonheidswedstrijden. Zwevend tussen 4,0* en 4,5*!

Ik had de film dan wel 4x gezien inmiddels, maar de laatste keer was ook al weer bijna 10 jaar geleden. (De tijd gaat snel!)
Natuurlijk weet je na een film zo vaak gezien te hebben het verloop van het verhaal nog wel, maar toch voelde de film weer fris aan na al die vervlogen jaren, als een top10 film van mij werd het hoognodig tijd voor een herziening en gelukkig maakt de film nog steeds indruk op mij.

De Little Miss Sunshine competitie tegen het einde van de film blijft ook indrukwekkend en tevens ook erg fout en misschien zelfs nog wel een tikkeltje fouter in deze rare tijden, dat lied dat Amerika zo'n geweldig land is bijvoorbeeld. Maar ook dat ze proberen te verbloemen dat die hele competitie behoorlijk fout is en veel te seksueel gebracht voor kinderen, maar goed dat is dan allemaal maar oké zolang het niet te duidelijk op de voorgrond ligt. Olive brengt dit wel op de voorgrond en dan opeens is het bespottelijk en kan het allemaal echt niet, tja.. ik vind dit een "mooie" spiegel en tevens confronterend naar dit gedeelte van Amerika toe, erg gewaagd nog steeds ook!

Long story short, Little Miss Sunshine blijft zonder enige twijfel in mijn top 10 staan. De film is toegankelijk maar tegelijkertijd ook zeker niet braaf.

Kritische kijk op maatschappij en mens aan de hand van een komedie waarvan ik achteraf vooral onthield dat de keuze van de acteurs wel zeer doordacht was. Deze brengen het er immers zeer goed van af om het beeld te brengen van een groepje mensen die in alle oppervlakkigheid over en alles en nog wat praten, al van in het begin aantonen dat ze niet tot de snuggersten behoren, pietluttigheden over het paard tillen en hun zwakheden amper herkennen.

Spijtig evenwel, het moest grappig zijn, en het had gekund, maar het valt toch te simpel uit en echt deugdoende humor heb ik er nooit in gevonden.

“A real loser is someone who's so afraid of not winning he doesn't even try.”

Deze quote is eigenlijk toch wel veel zeggend en precies waar deze hele film over gaat. Een quote die mij ook wel raakt als persoon, zeker in de tijd waarin ik (en iedereen) nu leef, waar helaas meer fout gaat dan goed; en dat doet pijn. Maar zoals deze film ook al aangeeft, geef nooit op. Want bij opgeven heb je gefaald, en dat is zeker niet de bedoeling in het leven. De film is overigens wel meer gericht op de Amerikaanse staat van zaken, waar alles eigenlijk toch wel een tikkeltje heftiger kan zijn qua omgang met anderen, haat, pijn en dingen verliezen in je leven. Neemt niet weg dat deze film toch laat zien dat ondanks alles, je ook plezier kan beleven in je leven, zolang je eigenlijk je familie en/of vrienden om je heen hebt die zorgen voor je hebben maar belangrijker, je willen helpen in het leven.

Ik vind het vaak mooi om dit soort films te kijken, omdat ik mijzelf dan wel eens kan herkennen in bepaalde situaties en vaak moet ik er ook wel een beetje om lachen. Ook in deze film is buiten het verdriet en het drama genoeg om te lachen, en dat komt zowel door een leuk script, leuk concept maar vooral door de chemie tussen de castleden. Ik moest in het begin nog wat in komen, de film had me nog niet volledig beet en het irriteerde me zelfs wat lichtelijk hoe de scene in het huis tijdens het ontbijt gaat, wat vaak wat onnodige ruzie was. Het zet overigens wel de toon voor de rest van de film, en wat je er vooral van kan verwachten.

De cast deed het eigenlijk stuk voor stuk wel leuk. ‘Steve Carell’ is altijd even wennen nadat ik hem heb gezien in ‘The Office’ maar, dat gevoel is voornamelijk bij een komische rol van deze man. Dit is eigenlijk een rol die ik nog helemaal niet van hem ken, en hoewel het soms aardig grappig is (wanneer hij bijvoorbeeld een sprint neemt bij de verkiezingen) is het toch wel de meest serieuze rol binnen de film waar weinig grappen over gemaakt mogen worden. Voor de rest is de cast prima, en schoot niemand er voor mij echt uit qua rol. Iedereen had zo zijn karakter en zijn bijdrage aan de familie, een puberend kind, een meisje die haar leven aan het ontdekken is, een opa die niks meer kan schelen, een moeder die haar familie nog enigszins probeert te runnen en een vader die duidelijk een te grote ego heeft en denkt de wereld aan te kunnen.

Het verhaal wordt eigenlijk pas echt leuk en interessant als ze in de bus vertrekken, waar ook de meeste dingen gebeurt. Het is ook even kennismaken met de cast in het begin, om zo te wennen aan een ieder en hun, gave? Enfin, eenmaal in de bus is het, het leukst in mijn ogen en dat komt vooral door de ruzies die eigenlijk nergens over gaan, situaties waar één ieder in komt die erg confronterend kan zijn. Dat is bijvoorbeeld wanneer Frank in de winkel staat om pornoblaadjes te kopen voor de opa en voor hem zelf (dan wel eentje voor homoseksuelen) waar hij de man tegenkomt die er voor gezorgd heeft dat hij zelfmoord wou plegen, en hij daar ook nog eens tegen moet praten. Dit soort confrontaties zijn het zwaarst en geloof mij; ik ken het gevoel. Maar, ook het moment waar de vader ‘Richard’ verschillende tegenslagen te verwerken krijgt. Zijn product wordt niet verkocht en loopt in de soep, de auto valt van ellendigheid uit elkaar en daarna ook nog zijn vader die komt te overleden tijdens de trip. Dat zijn de harde momenten in het leven, waar we helaas ook mee moeten dealen.

Het mooiste is eigenlijk waar deze film over gaat, en dat is wel de talentenshow waar eigenlijk ‘Olive’ compleet faalt maar niet opgeeft, en zeker haar ding doet op haar manier; zoals haar opa dat heeft gezegd en ook te lezen is met de eerdergenoemde quote. En ook doorgaat, omdat ze het leuk vond terwijl het totaal niet in het plaatje van de show past. Het mooie is om te zien dat het de familie weer bij elkaar brengt en ze uiteindelijk met z’n allen op het podium staan te dansen.

Ik heb erg genoten van de film na een wat moeizaam begin. De film heeft me blij gemaakt wanneer ik blij moest zijn maar, had mijn aandacht wanneer het serieus werd, en dat maakte het toch een goede film. Aangenaam verrast, en zeker een goed begin van dit jaar met wijze levenslessen.