Little Miss Sunshine (2006)

Deze wilde ik al geruime tijd zien, maar in een vlucht kwam het er eindelijk van. Solondz ben ik al een tijd uit het oog verloren, maar inderdaad doet deze film een beetje denken aan zijn werk, met name Happiness. Die film was wat ongemakkelijker en fouter, maar deze film mag er verder ook wel zijn. In roadfilms is de sfeer toch altijd wel wat losjes en dat is vaak prettig.

Het hele idee van beauty contests voor kinderen vind ik zwaar werpelijk; hoe de film hier verder mee omgaat is sterk. Happiness, die bij mij op 3,5* staat, is wel de leukere film, maar die heb ik denk ik een beetje ondergewaardeerd, wat bij een herziening ongetwijfeld zal veranderen, waardoor ik bij deze film ook op 3,5* uitkom.

Aardig.

Little Miss Sunshine kwam ik eigenlijk toevallig tegen. Het stond wel in een aantal lijstjes die de beste films benoemen van een bepaalde categorie, maar toch is deze titel me altijd wel een beetje ontglipt. Onlangs toch weten te bemachtigen en opgezet. Het viel zeker niet tegen, maar echt meesterlijk vond ik het nergens worden.

Eerste kwartier vond ik echter sterk, vooral door een bijzonder goed acterende Carell die uit zijn beperkte rol best veel weet te halen. Ieder personage heeft overigens een beetje hetzelfde probleem als Carell. Je hebt veel diverse personages met allemaal een eigen trekje, maar uiteindelijk gaat de film er zeer beperkt overheen waardoor ik niet echt voortgang tussen hen kon proeven. Dat ze uiteindelijk wat sterker verbonden worden is te verwachten, maar de band voelde naar mijn overtuiging nergens sterker aan dan in het begin.

Daarnaast besteedt de film iets te veel tijd aan sequenties die wat mij betreft uit de film gelaten hadden mogen worden. Het stelen van opa's lijk bijvoorbeeld. Wellicht leuk gevonden, maar wat mij betreft dodelijk aan het sentiment dat een aantal scenes daarvoor werd opgebouwd. Zo zijn er wel meer grapjes die de mist in gaan, maar gelukkig is het eerder het feelgood gehalte dat verder overheerst.

Acteerwerk is goed genoeg. Niemand speelt te overdreven en degelijk genoeg om hun eigen gezicht een beetje te laten zien. De finale vond ik eerst flauw, maar uiteindelijk wel erg grappig. Breslin heb ik altijd sterker gevonden als klein kotertje dan als volwassen vrouw. Verder goed geacteerd door Dano, Collette en Kinnear. Er worden zeker aardige rollen neergezet, maar het voornaamste probleem dat ik met de film had was toch echt dat het iets te snel door de ontwikkeling heen stapt waardoor het geen impact achter kon laten.

Little Miss Sunshine deed me dus niet veel, maar ik kon de look, het acteerwerk en het gegeven wel waarderen. Het is moeilijk te zeggen dat de film onvoorspelbaar is, ondanks dat het zich schuldig maakt aan een aantal oppervlakkige momenten. Maarja, die kan je moeilijk ontwijken met dit soort films. Best gezellig voor een keertje, maar geen film die me gaat bijblijven.

Mwah.

Iets te flets niemendalletje. Niet slecht geregisseerd en al zeker niet geacteerd, maar echt veel stelt het ook weer niet voor. Feel good, dat wel, maar zo'n finale scène waarin de ganse familie het podium op komt is toch niet mijn idee van humor. Hier en daar een scherper of cynisch kantje dat voor wat welgekomen pit zorgt. Abigail Breslin doet het absoluut niet onaardig (tegenwoordig is het veel minder soeps) als spilfiguur in de familiale roadtrip.

2,5

Niet leuk, dat vooral. Het begint al met de personages die te veel geschreven zijn voor de film met elk zijn eigen kwaal/gedoe. Goed dat men allerlei zware thema's wil tonen, maar door elk personage zijn eigen problemen te geven wordt dit nogal ongeloofwaardig, lachwekkend eigenlijk en daarmee irritant zelfs en de boodschap sneeuwt onder. Het is dat de acteurs er soms nog best wat van maken, vooral Steve Carell is erg sterk en weet nog geloofwaardig te blijven. Ook Collette en Breslin doen het prima.. Maar opa is toch iets te veel brombeer en de man des huizes speelt iets te veel een loser en Paul Dano is geen moment geloofwaardig. Het verhaaltje is vooral een kapstok voor de personages, maar juist die wisten mij niet te boeien. Geinig nog om het erg mooie Chicago van Sufjan Stevens te horen ook al heeft die stad helemaal niets vandoen met de film. 2,0*.

Mooie, warme roadmovie met wat minder impact dan de eerste keer dat ik hem zag.

Destijds Little Miss Sunshine in de bioscoop gezien. Vond ik toen één van de beste films ever. Nu herkeken: ja, het is echt wel een mooie film, maar ik had niet 'wow' moment van destijds. Acteerwerk is echt wel goed, de ontwikkeling van de karakters ook (mooi vloeiend en geloofwaardig). Sommige grappen zijn echt heel humoristisch, andere misschien wet 'gemaakt' en niet écht grappig. Het mooiste is toch wel om de relaties binnen de familie te zien te zien veranderen. Te zien hoe deze trip - die ze doen voor de jongste dochter - eigenlijk vooral helend werkt voor de andere familieleden. Ze hebben allemaal hun (nogal extreme) problemen en de film laat mooi zien hoe ze daarmee omgaan en wat de impact van deze trip erop is. Mooie eindscene met heldere boodschap zonder al te moralistisch te worden.

Toch had ik niet het 'wow' effect. Het verhaal is wat simpel, weinig subplotjes en het blijft toch een beetje op afstand. Misschien een tikkeltje gedateerd. Echt veel kritiek kan ik er niet op hebben, maar het raakte me wat minder. Daarom 3,5 ster deze keer.

En nummertje drie van de dag, tevens aangeraden op oudjaarsavond door dezelfde mensen die met The Holdovers kwamen. En waar ze gelijk hadden rond de laatstgenoemde gaat die vlieger toch al een stuk minder op voor deze Little Miss Sunshine, sterker nog ik vond het bij fase een dood irritante film.

Om meteen maar te beginnen met de slechte punten, en ja ik weet dat een hoop van die punten onderdeel is van het verhaal, het plot. Toch vind ik het maar dood irritante mensen binnen een soort van dysfunctionale family waar iedereen zijn fitty of irritante moment mag hebben. Vreselijk dat gepreek van papa de selfhelp goeroe met zijn geluk bestaat niet en dat alles draait om de wil. Maar opa is onderweg niet anders met zijn praat rond seksuele veroveringen waarop ik me regelmatig afvraag of er geen rem op deze mensen zit. Ongetwijfeld moet dit doorgaan voor humor, is er natuurlijk het beeld van de verscheidenheid qua karakters binnen een familie, en is het onderdeel van het verhaal dat natuurlijk in een soort van familie bonding uit gaat draaien. Maar het slaat bij mij alles behalve aan.

Te verwachten is de tocht met obstakels en hindernissen, pech, overlijden, schokkende conclusies, gebroken dromen, mislukte boekendeals en weet wat nog meer. Maar het is mij allemaal te cliché, een beetje flauw, humor die niet echt wil en is het een beetje te braaf. Dit de goede cast ten spijt, vind ik het nog wel even grappig om Cranston en Norris tegen te komen aangezien ik in Breaking Bad bezig ben. Maar het moet gezegd richting het einde is het toch wel leuk hoe de hele familie zich inzet om Olive op plaats van bestemming te krijgen waar de peganteshow zelf dan weer iets afgrijselijks is. Leuk is dan wel weer dat men zich halverwege afzet tegen de show onder het motto better real and different dan in de pas en fake.

Een voldoende kan er nog net af maar dit kwam voor mij toch wel een beetje te kort en is het te zoetzappig. Afijn snel op naar nummer 4 van de dag.

Arkin en Carrel dragen de fundamenten van deze film waarbij de "9 steps" op ieder lid van de familie van toepassing zijn. De één aan het begin, de ander aan t einde van z'n/haar leven en dat maakt deze film sterk in het geheel. Een dramady met als finale het drama wat bepaalde Amerikaanse moeders hun dochters aandoen in beauty contests. De controverse van Olive in dit geheel zet de kijker aan t denken tijdens het lachen. Geweldig: de presentator van de contest..net zo bruin gespoten en opgemaakt als degenen die de contest aangaan met een vals klinkende america song. En de opmerking van de man die ze toch nog inschrijft: I'm not working with this people next year.. They're all crazy...