Little Miss Sunshine (2006)

Heerlijke film met een fantastische soundtrack, heb in een tijdje al niet zo'n goede feel-good-film gezien, waardoor die nog beter bij me in de smaak viel. Perfecte casting, perfecte muziek en uitstekend acteerwerk van de hele cast. Enige minpuntje was Arkin's korte tijd op het scherm, geweldige rol. Dikke 4*

Even de Solondz vergelijking maken, is dat ook alweer achter de rug.

Film begint erg sterk. Vooral de combinatie oom - Dwayne is vaak hilarisch. Jammer dat die niet erg vaak doorgezet wordt.

Film die draait rond de humor, met een klein streepje "dubieus" drama dat vaak dienst doet als aanzet voor meer grappige scenes.

Waar de film een beetje de mist ingaat, is met het te happy 'alles komt goed' einde. Nog steeds grappig, maar het bijtende is er op die moment een beetje uit.

Fijne comedy, met een aantal geweldige scenes, maar het niveau van Solondz wordt niet gehaald. Daarvoor toch nét iets te braaf. Schommelt constant tussen 3.5* en 4*, weet dankzij het licht teleurstellende einde de 4* niet te verzilveren.

Wel een fijn avondje vertier in de bios. Aardig filmpje dat het van z'n humor en enkele sterke rollen moet hebben. 3.5*

Leuke film in de stijl van het werk van Solondz..maar dan Solondz light. De gebeurtenissen zijn allemaal net iets vrolijker en minder zwaar op de hand.

Goed acteerwerk van echte doorsnee mensen zoals dat in deze film hoort ik heb erg moeten lachen met het verhaal van de oom, de opa die coke snuift, het zwijgen van de zoon om te krijgen wat ie wil, en het dansje van het meisje op het eind

Al met al een vermakelijke leuke film, met een kleine dosis zwarte humor 4,0*

Vergelijking met Solodonz snap ik overgens niet zo. Daar is het te braaf en te lief voor. Hier en daar werken de grappen soms niet, maar dat kan ook met het scenario te maken hebben. Veelal wel erg lollig verder en uiteraard een geweldig einde. Fluitend de bios uitgelopen.

Oke, ga ik wel mee akkoord, dat dacht ik ook tot zo'n beetje de laatste 20 minuten. Zat op een dikke voldoende.

Maar dat einde... . . ahaha, die beauty-pageant, lang niet zo gelachen bj een film. Was er waarschijnlijk wel voor in de stemming of zo.

Brengt het naar 4*.

Ook erg genoten van deze film. Vond het begin al gelijk erg scherp, maar was ook nog wat bang voor te gemaakte "rare figuren". De film werd hierna echter alleen maar leuker. Heerlijke droogkomische taferelen met die bus, verschrikkelijk moeten lachen om het einde, maar toch waren het ook nog eens "echte" mensen.

Dat 'echte' mensen vond ik juist niet. Hoewel helemaal niet storend, waren ze vrijwel allemaal stereotiep (muv mams en dochterlief). En daarmee bedoel ik dat hun verschillen dusver waren doorgevoert dat geschillen onvermijdelijk waren. Gemaakt zoals je zelf al aangeeft.

Die geschillen echter waren grappig. Soms zelfs hilarisch. En ook de zwarte randjes van de film bleven de komische tint behouden. Wat ik wel jammer vond aan de uitvoering van de personages was hun voorspelbaarheid. Na het begin van de film, ongeveer totdat ze het ruime asfalt van de Amerikaanse highways kozen, kon je bij de meeste familieleden voorspellen wat er met ze ging gebeuren.

Gelukkig kon dat niet bij dat kleine meiske. Wat een leuk kind! Altijd enthousiast en vrolijk, er niet onder te krijgen. Ondanks de harde realiteiten van de 'grote mensen wereld' blijft ze lief en hoopvol. Dus eigenlijk kinderlijke onschuld pur sang. Hoogtepunten hiervan uitten zich wanneer ze haar broer ging troosten, en natuurlijk de Little Miss Sunshine peagant!

De peagant. Wow! Natuurlijk krijg je hier verwachtingen van, maar dit? No way! Wat een climax van een film! Ik heb echt met open mond zitten kijken. Soms was die mond open van verbazing, soms van een bulderende schaterlach! De opgedutte trutjes, de foute, foute presentator, de rigide host, de white trash pedo! YES!

Leuke film, zeker aan te raden. Dikke 3,5 in de pocket.

N.B. Is Road Movie geen betere genre aanduiding dan drama?

Erg vermakelijke feelgood film.

Grappige typetjes, maar de film valt we wat tegen als het gaat om originaliteit.

De humor is vrij voorspelbaar. De uitwerking is daarentegen uitstekend. Ik denk dat veel regisseurs met zo'n plot een veel mindere film afleveren. Ook sterke casting vind ik.

Het had van mij nog wat cynischer gemogen allemaal. Toch, ik heb me prima vermaakt. Erg leuke film.

Ruime 3,5 sterren

Schitterende grappige en ontroerende film.

Blijkbaar hou ik wel van dit soort 'roadmovie' drama's overgoten met een subtiel laagje zwarte maar ook oprechte humor. Een beetje in de lijn van Broken Flowers, alleen dan audiovisueel iets minder sterk.

Mooie introductie, hoewel ik even bang was dat het drama-deel te veel de overhand zou krijgen, maar dan komt Opa aan tafel en komt gelijk de humor in de film.

Het sterke punt aan deze film is dat de karakters, hoewel stereotyp in hun aandoeningen, heel naturel en echt over komen. Het is allemaal erg subtiel en oprecht.

De combinatie drama en humor is echt perfect. De verbitterde recht voor zijn raap opa, Steve Carell met zijn polsen bij het tankstation, de claxon en de perverse agent en als klap op de vuurpijl de hele Sunshine show. Ik heb me echt kapot gelachen.

Ja dit was echt een topper!

4,5*

Surprise hit uit de States, nota bene genomineerd voor beste film bij de oscars... maar *zo* bijzonder is deze film toch niet?

Geinige typetjes en pijnlijke situaties (de andere miss-jes, afgrijselijk) maar echt grappig wordt het niet en de dood van opa paste niet echt in de mood van de film.

Goed acteerwerk in absoluut een aardige film, maar ik ben bang dat ik hem over 2 weken alweer vergeten ben.

3*.

Heb vandaag Little Miss Sunshine gekeken.

Drama/Roadfilm over een gezin plus een oom die net een zelfmoordpoging achter de rug heeft, plus opa...die heel Amerika doorrijden voor een Little Miss verkiezing voor de dochter, die een jaartje of 8 is.

De film heeft allerlei personen die hun problemen hebben. Oom met zelfmoordpoging omdat ie verliefd is geworden op een man die hem niet wou, opa die nogal grof is en veel over sex praat, zoonlief die al 9 maanden niet meer praat totdat ie zijn droom, piloot worden, bereikt heeft, pa die zakelijk een financieel drama achter de rug heeft en niet houdt van verliezers en ma die dat moeilijk kan accepteren.

Toch, iedereen bij elkaar in een busje, en op naar de verkiezing. Onderweg gebeurd er het nodige waardoor er nog meer ellende bij komt.

Maar vooral dankzij pa blijven ze doorgaan, omdat de man in zijn hoofd heeft dat ze winnaars zijn, en dat verliezers zwak zijn..

Het is echt een drama met maarschappelijke thema's, en waar de vinger op de zere plek wordt gelegd in sommige gevallen.

De Miss verkiezing zelf is een goed voorbeeld. Ze zien hoe men daar modelletjes afschrijft alsof ze niks zijn, en dat verliezers lang niet altijd verliezers zijn, dat de winnaars dat ook vaak zijn.

Al bij al, een prima film, met een sterk verhaal. Het is geen allerdaagse film, maar wel een aanrader. Deze film is dan ook genomineerd voor de Oscars. Bij deze film snap ik dat wel, bij een film als The Departed totaal niet.

4*

Zo'n film waarbij men een stel 'bonte' karakters bij elkaar gooit en het toch vooral vaak op vrij makkelijke grappen gooit. Het is dan wel een bij vlagen grappige film, maar behoorlijk standaard ook. Niets dan lof voor de Mychael Danna/Devotchka score, want ooh wat nemen die heerlijke ritmische composities een aangename plek in. 3 sterren

Geweldige film!

De juiste balans tussen komedie en drama wordt gevonden. Letterlijk een film met een lach en een traan.

De film begint lekker energiek met fijne en aanwezige muziek. De onderlinge conversaties tussen de verschillende persoonlijkheden zijn leuk om te volgen. Veel verwijten naar elkaar en vooral veel intolerantie jegens elkaar. Vooral de dialogen tussen Dwight en de vader waren van hoog niveau.

Er worden ook een hoop goede beslissingen genomen in deze film. Samen met zijn allen de bus aanduwen heeft iets warms over zich. Geen overbodige woorden. Daden als deze, deden bij mij een grote glimlach verschijnen. Te vergelijken met door het bos banjeren met allemaal nieuwe mensen, het levert veel meer op dan geforceerde voorstelgesprekjes in een kring. Deze familie leek geen familie en moest elkaar ook weer opnieuw leren kennen. Door samen activiteiten te ondernemen werd er een oprechte band tussen iedereen gecreëerd.

Verder superb dat de komische elementen overheersen en dat de film niet onnodig lang stil blijft staan bij bijzaken die er niet toe doen. Ik denk hierbij vooral aan de agent . Gelukkig merkte hij het lijk niet op. En ontstond er een dolkomische situatie.

Naarmate het einde van de reis zich aandiende, was ik bang voor een wat cliché missverkiezing. Maar wat een einde zeg! Daar waar de film de hele tijd op een ruime 4* afstevent, maakt hij op het einde nog een sprongetje omhoog. gelukkig wint ze de miss verkiezing niet . Mooi hoor, als ze allemaal op het podium dansen en ze die snobistische madame figuurlijk de ogen uitsteken. Helemaal goed. zonder dat overigens andere personages gauw een happy end vervolg krijgen toebedeeld . Beelden zeggen genoeg. Ik heb het laatste uur bijna constant met een brede glimlach op mijn gelaat naar de film gekeken.

Prachtig acteerwerk trouwens van Olive. Vergelijkingen met Kikujiro doemen op. Al blijft laatstgenoemde net wat schattiger en beter. 4,5*

Wederom een Oscar winnende film waarvan ik me afvraag wat er nu zo bijzonder aan is. Ik vond het allemaal zulke onsymphatieke, gestoorde karakters, dat ik me nauwelijks kon inleven en me alleen maar zat te ergeren. 3***

Echt een heerlijk filmpje.

Verhaal vond ik erg lief, en ook wel braaf maar dat maakte voor mij niks uit.

De personages waren allemaal erg verschillend en leuk om naar te kijken. (behalve de vader dan, wat was die man ergelijk)

Sommige scene's waren ook wel grappig, vooral om de belachelijke situaties waar ze dan in komen.

Ik heb me zeker vermaakt, en vond het een lekkere feelgoodmovie!

4*

Leuke film, en hulde voor de zelfspot. In Amerika is het als in geen ander land belangrijk om carriére te maken, er perfect slank uit te zien, en dat in combinatie met een grote bak chickenwings van de KFC als avondeten. In deze film werd duidelijk hoe belachelijk dit allemaal wel niet is, en hoe idioot die (little) Miss verkiezingen zijn.

De humor vond ik daarentegen wel vaak voorspelbaar en nogal flauw, maar erg storend was dat niet. Een leuke, vermakelijke film, maar die (bij bij althans) snel zal worden vergeten en in de lijst komt te staan van de films: "Oh ja, die heb ik ook ooit eens gezien."

Wederom een zeer mooie en hartverwarmende film in 2006. Echt ook wat ik ervan verwacht had. Zeer mooie acteerprestaties, zeer leuke personages en een hartverwarmend en teder verhaaltje.

Vooral Abigail Breslin vond ik een zeer puike prestatie leveren, omdat ik kinderen al snel irritant vind in films. Maar ook Steve Carrell, Greg Kinnear, Toni Collette en vooral ook Alan Arkin acteren op hun beurt geweldig.

4* voor een zeer mooi filmpje.

Erg sterke en leuke, misschien wel de leukste film van afgelopen jaar. Little Miss Sunshine weet perfect de lichtelijk zwarte humor te combineren met oprecht drama. De belangrijkste karakters balanceren, zoals de beste filmpersonages, op een dun lijntje tussen typetje en iemand die zo maar bij je op de hoek zou kunnen wonen.

Gaandeweg de erg mooi in beeld gebrachte reis, met een oude VW bus die al net zoveel gebreken lijkt te hebben als de mensen aan boord, beginnen deze personages steeds meer tot leven te komen. En blijkt achter het masker van al die vreemde lui een verhaal te zitten. Geen simpel moralistisch verhaaltje over winners en losers maar een warm verhaal over menselijke tekortkomingen. Iets waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt; Ik wou vroeger ook altijd piloot worden, tot ik erachter kwam dat ik kleurenblind was. Alhoewel ik die "A" dan nog wel kon lezen trouwens Maar ach, ook die tegenslag kom je wel te boven met een beetje hulp van je dierbare naasten. Hoogtepunt hierbij is toch wel die opgeblazen fakezooi van de little miss-verkiezingen. Die stiptease van Olive en de reactie van haar familieleden is vertederend en hilarisch tegelijkertijd, een waar eerbetoon aan haar zuipende en snuivende, helaas te vroeg in de film overleden opa.

Vind het acteerwerk in deze film sowieso zonder uitzondering er prettig. Daarbij komen de mooie, zonnige beelden en de goed gekozen muziek. Ik heb iig erg genoten van deze vreemde en toch ook weer niet zo vreemde familie. Die 4 dikke sterren zijn makkelijk verdiend.

Een aparte, maar erg leuke film over een vreemd maar erg bijzonder gezin . De acteurs spelen eigenlijk allemaal hun rol erg goed en doordat elk personage ook aandacht krijgt van de regisseur krijg je op een gegeven moment ook echt binding met de personages. Het altijd keurige Amerika wordt af en toe ook op een leuke manier op de hak genomen. Voeg daarbij de mooie zonnige plaatjes van het landschap en de goede verfrissende muziek en je hebt een van de leukste films van laatste jaren te pakken, alhoewel het geen komedie is, maar meer een komisch drama. Die opa is trouwens echt hilarisch!

4,0 *

Zeer mooie film . De perfecte combinatie tussen drama en komedie. Ik heb nooit echt moeten schaterlachen maar ik heb toch de hele tijd met een glimlach op m'n gezicht gezeten vanwege de niet-alledaagse personages en de situaties waarin ze terecht komen. Bijvoorbeeld de vader die constant bezig is over winnaars maar zelf een loser is die dan in short+witte sokken even een eindje gaat rijden op een brommer.

Verder ook zeer prima geacteerd. Vooral Steve Carell vond ik erg overtuigend spelen.

Prima film 4*

Ja, leuk leuk.

Dit soort tragikomedies begeven zich al snel op glad ijs. Sowieso blijkt het vaak lastig om een balans te vinden tussen de komedie en de serieuze zaken en blijkt het vaak nog moeilijker om niet sentimenteel te worden. Little Miss Sunshine slaagt daar wonderwel in.

Niet op de minste plaats, omdat elk personage leuk en fris uitgewerkt is, goed geacteerd wordt en niet op het tweede platform wordt geschoven. Vandaar dat de sfeer binnen de familie heel treffend wordt en vandaar aangrijpend. Daardoor vergeef je het de film als het op momenten iets te gemakzuchtig, ongeloofwaardig of het vrolijke einde. Het zijn dit soort films die de zuurpruim in mij dan even helemaal uitschakelen. 4*

Prettige komedie die het niet al te veel van het verhaal moet hebben, maar des te meer van de sterke acteerprestaties. Carell excellereert. Sommige scenes zijn echt hilarisch. Zeer goed.

Ik had er minder van verwacht maar uiteindelijk heb ik een hele mooie film afgeleverd gekregen, Steve Carell had zeker een leuke rol, en inderdaad Alan Arkin ook. De uitvoering van de film is zeker drama, maar toch leuk dat de makers er ook humor op een goede mannier erin wisten te doen. Op het einde (die dans van Olive) was echt hilarisch! Typisch die opa . Hele mooie film, echt zeer goed. Ik ben sprakeloos, zeker in van de beter in het genre, ook het script en de muziek was zeker weten erg goed.

4,5*

Erg leuke film dit. Vooral eindscène en de scène waar ze voor het eerst de auto duwend aan de praat krijgen heb ik dubbel gelegen.

Muziek is leuk, personages zijn leuk, het verhaaltje kon ik slikken en de humor is gewoon goed. Ik zie mensen vergelijken met Solondz, waarvan ik deze week Happiness zag. Aangezien dit de enige film is die ik van hem zag, kan ik er misschien niet zo goed over oordelen, maar ik vond Happiness maar vulgair en wannabe-zwarte humor. Ik vond het geen slechte film verder, maar echt goed vond ik het ook niet. Tijdens het kijken van LMS dacht ik geen moment aan Happiness trouwens. Maar goed, een film die het op dvd hebben zeker waard is.

4.0*

Hollywoodkomedies zijn allang niet meer grappig. Althans, dat is de stelling, maar hij is ook redelijk waar. We mogen het spreekwoord dan ook dankbaar zijn dat er zo nu en dan een uitzondering nodig is ter bevestiging van de regel.

Little Miss Sunshine is zo'n uitzondering. Hippe, toch wel succesvolle jonge mensen die hun draai heus wel zullen vinden hebben plaatsgemaakt voor onzekere, suïcidale, zwijgende, overmoedige, worstelende types. Cynisch, vervelend, alcoholistisch, seksistisch; van ieder laken een pak. Wat een vertoning! Zij alleen al maken de film 10 keer zo relativerend als bovengenoemde Hollywood lopende-band-werk. Grappig, vertederend, 'echt'. De film wordt geroemd om zijn originaliteit, en is alleen op basis van de karakters al terecht. Want stom en levenloos als ze mogen zijn, hebben ze allemaal een soort sulligheid over zich wat ze tóch erg intrigerend maakt.
De roadmovie die vervolgens na de subtiele maar krachtige introducties van de personages begint, ontduikt listig de cliché's. Alle acteurs zijn op hun plek, met Alan Arkin voorop. Een hilarisch man die moeiteloos de aandacht op zich weet te houden. Doodzonde (hahaha), maar ook weer hilarisch dat hij de reis niet overleefd.

En naast het lachen gieren brullen om alle markante kantjes van de persoonlijkheden van de personages en alle onderlinge reacties daarop zit, perfect met het verhaal verweven, nog een extra laag. Een maatschappijkritische nog wel.

En dan wordt het natuurlijk helemaal interessant. Het najagen van onzinnige dromen, het niet-loser willen zijn, psychologische druk op kinderen: het wordt allemaal luchtig maar superbe aangestipt, zonder dat het geheel onevenwichtig wordt. En ondanks het script, dat af en toe net een tikkeltje saai en stuurloos neigt te worden, is de vergelijking met Juno een terechte. Ook om de tomeloze positieve en vrolijke kijk op het leven en de absurde dingen die er in deze film in gebeuren die, vooral weer door Alan Arkins personage, altijd behouden wordt. Zonder daarbij emotie of sentiment uit de weg te gaan. Want ja, dat hoort nu eenmaal óók bij het leven. Arkins aftrede vond ik, in zijn kleinigheid, dan ook groots.

En als de road is afgelegd en eindelijk het doel bereikt is moet het beste nog komen: de climax. Films waarin de climax het beste is zijn sowieso goed bezig. En deze steekt zelfs nog tussen andere geweldige climaxen uit. Werkelijk om over de grond te rollen van het lachen zo grappig. Uiteraard aangevoerd door de werkelijk verbluffend acterende Abigail Breslin, maar vooral ook zo sterk door de scène net ervoor. Een duidelijker "Lach toch om het leven!" dan dit is moeilijk denkbaar.

De toepasselijke feelgood-sfeer waarmee de film afsluit is dan ook weer eens een waar genot, zoals het hoort. Heerlijk, deze film. Ik leef voor Hollywoods uitzonderingen.

3,5* (maar wel 3,5* die bijna uit hun voegen barsten zo groot)

Absurd.

En daarmee bedoel ik echt alles. Schoonheidswedstrijd voor 7 jarige meisje en hoe het gebracht werd, hopelijk gaan sommigen hun ogen open. Het verhaal rond de opa was zwarte humor van het hoogste soort en Dwayne stak er samen met Steve Carrel bovenuit. Allemaal leuke personages en goed gebracht door de acteurs.

Het luchtig ontspannen sfeertje zit in heel de film en dat kan ik altijd appreciëren. Verder ook zeer goede score in de film.

****

Fuck beauty contests!Life is a beauty contest. Do what you like and fuck the rest!

Al vanaf de opening op de geweldige muziekale overture 'The Winner' kan Little miss Sunshine niet meer stuk. Op rustige wijze worden we geïntroduceerd aan de familie Hoover. Een familie die worstelt om te overleven en ieder zijn American Dream nog niet heeft verwezenlijkt. In eerste instantie een doorsnee maar prettig gestoorde familie.

De film heeft prachtige muziek en een ensemble acteurs die geweldig de juiste toon tussen tragisch en komisch weet te houden. Alan Arkin is veel geroemd, maar Gregg Kennear is naar mijn mening het meest verrassend.

De film geeft ons een goed inzicht in de prestatiemaatschappij van Amerika en hoe degene die het niet gemaakt hebben niet belangrijk wordt gevonden. Maar aan het eind is de waardigheid en de liefde in de familie voor elkaar de grootste overwinning.
Het contrast is dan ook groot, als bij de Beauty contest aan het eind van de film hun juist de enige normale familie zijn en de rest finaal gestoord is.

De climax en het einde is er een om nooit te vergeten. Prachtig!

Hoewel niet expliciet verteld vond ik het een extra dimensie dat het optreden van Olive een bewuste grap is van Opa Arkin. Immers hij had de muziek uitgekozen; het nummer SUPER FREAK! en haar de pasjes van stripper tot complete onzin moves. Slechte smaak van opa of een practical joke om al die High maintance figuren eens voor aap te zetten?

Little miss sunshine overtreft in charme Amercian Beauty en is een heerlijke film ervaring, voor wie niet gelooft dat presenteren en aan de verwachtingen voldoen het belangrijkste in het leven is.


p.s : Heb jij Yann Tierssen Amelie soundtrack thuis staan? Deze ook kopen dan! Geweldige muziek, vrolijk melancholisch en afwisselend.

Heel geestig en zeer prettig wegkijkend!

De gehele cast speelt trouwens piccobello! IJzersterk! Greg Kinnear vond ik opvallend goed en Toni Colette is sowieso één van de beste actrices van it moment.

Ik moest vooral lachen om opa.

Juistem! Mijn God! Ik hoop dat die andere grietjes in de beautycontest van deze film ook álléén voor de film zo opgedirkt zijn en niet in het dagelijkse leven zo doen! (maar ik vrees het ergste!)

Geweldig luchtige en frisse komedie en tegelijkertijd een pakkend "drama" (tussen aanhalingstekens, want de sfeer is daar veel te vrolijk voor). Zowat dé feel-good film van de laatste jaren en één van de meest bevredigende eindes die ik in lange tijd in een komedie heb gezien.

aangenaam verrast door de film. Blijft zeker boeien en lachen tot einde, al vind ik het laatste stuk (waar ze allemaal mee het podium opgaan) een beetje overdreven, ma ok... ze moesten een boodschap meegeven natuurlijk

3.5*