Little Miss Sunshine (2006)

Net iets te veel van deze film verwacht maar hij was alsnog vermakkelijk. Steve Carell speelt weer leuk ook al zag ik een hoop "michael" in hem terug.

Michael?

Prachtig

The Office

Vooral het eind heb ik gelachen. xD

Erg leuke film dit. Vooral eindscène en de scène waar ze voor het eerst de auto duwend aan de praat krijgen heb ik dubbel gelegen.

Muziek is leuk, personages zijn leuk, het verhaaltje kon ik slikken en de humor is gewoon goed. Ik zie mensen vergelijken met Solondz, waarvan ik deze week Happiness zag. Aangezien dit de enige film is die ik van hem zag, kan ik er misschien niet zo goed over oordelen, maar ik vond Happiness maar vulgair en wannabe-zwarte humor. Ik vond het geen slechte film verder, maar echt goed vond ik het ook niet. Tijdens het kijken van LMS dacht ik geen moment aan Happiness trouwens. Maar goed, een film die het op dvd hebben zeker waard is.

4.0*

Erg goede film. Had hier eigenlijk weinig van verwacht toen ik de korte inhoud doorlas maar hij verbaasde me echt positief. Elk personage is aantrekkelijk en het verhaal kabbelt vlotjes voort met enkele memorabele momenten.

Erg leuke film, lijkt me ook... Erg leuk ook dat je het eind hebt verklapt hebt zonder een spoiler te gebruiken Je bent bedankt!

Uhmm... wat zou Goldenskull dan verklapt moeten hebben?

Nu je't zegt... ik heb blijkbaar niet goed gelezen

Goldenskull schrijft "de eindscene EN de scene waar ze voor het eerst de auto duwend aan de praat krijgen..." terwijl ik het zo had gelezen dat dat juist DE eindscene zou zijn. Misschien sloegen mijn ogen van schrik dicht. Bij nader inzien zou het ook wel erg onlogisch zijn dat 'ze' de auto pas aan het eind van de film aan de praat krijgen terwijl het een roadmovie is...

Goldenskull: Sorry, excuses voor m'n onterechte beschuldiging!

Haha, ik kan er wel om lachen. Kan gebeuren hè

Gelukkig

Ik vind het nogal lullig om iemand onterecht ergens van te beschuldigen

Deze film voor de 2de X bekeken.. en verander mijn stem van 4,5 naar 5 sterren.. omdat deze film dat gewoon dubbel en dwars verdiend!

Heerlijke realistische personages! Zeer realistische gebeurtenissen in de film (Ok misschien soms een beetje te in anderhalf uur.. maar dat maakt mij niks uit)

Het einde maakt de film helemaal af! en beviel mij nog een beetje beter dan de eerste keer..

Heerlijk hoe de personages uit 1 lopen.. geen 1 standaard personage te vinden

Deze film moet gewoon echt in de top250 komen!! en dat zeg ik niet vaak over films!

Jaren lang was "Welcome to the Dollhouse" mijn favoriete drama/comedy, en deze film benaderd het meesterwerk van Todd Solondz behoorlijk. Collette Carell en Arkin zijn beregoed in deze film, en de eindscene op de Miss Sunshine verkiezing is hilarisch. Een prachtige film met vooral een boeiende trip van het gezin naar Californie. een absolute must voor de liefhebbers van de betere cinema.

pracht film

vooral het einde was heel goed en grappig

4*

Erg vermakelijke film.

Verhaal steekt goed in elkaar, maar er zitten toch wel een aantal saaie scènes is.

Vanaf het moment dat opa sterft, wordt de film een stuk beter. Toch wel vreemd, omdat ik hem het leukste personage vond. Maar na dat moment wordt het verhaal gewoon leuker, en zitten er meer grappige momenten in.
Vooral de eindscène is schitterend.

3,5*.

Aardige roadmovie, maar de gebeurtenissen onderweg hadden van mij allemaal wat dramatischer of absurder mogen zijn. Het einde bij de beauty contest maakt veel goed. Vooral de presentator is een fantastische griezel. 3,5*

Twijfelde tussen het geven van 3,5 en 4,0 sterren, uiteindelijk toch gekozen voor de 4. Een goede film met mooie personages en bij vlagen hilarisch droge humor. Ik lag helemaal dubbel bij de scene met de agent en de boekjes , fantastisch! Leuke gebeurtenissen en een mooi verhaal, kijkt goed weg. Einde valt over te discussieren, maar hoewel moraliserend is toch grappig (vooral die presentator).

4 sterren, gewoon verdiend.

Hollywoodkomedies zijn allang niet meer grappig. Althans, dat is de stelling, maar hij is ook redelijk waar. We mogen het spreekwoord dan ook dankbaar zijn dat er zo nu en dan een uitzondering nodig is ter bevestiging van de regel.

Little Miss Sunshine is zo'n uitzondering. Hippe, toch wel succesvolle jonge mensen die hun draai heus wel zullen vinden hebben plaatsgemaakt voor onzekere, suïcidale, zwijgende, overmoedige, worstelende types. Cynisch, vervelend, alcoholistisch, seksistisch; van ieder laken een pak. Wat een vertoning! Zij alleen al maken de film 10 keer zo relativerend als bovengenoemde Hollywood lopende-band-werk. Grappig, vertederend, 'echt'. De film wordt geroemd om zijn originaliteit, en is alleen op basis van de karakters al terecht. Want stom en levenloos als ze mogen zijn, hebben ze allemaal een soort sulligheid over zich wat ze tóch erg intrigerend maakt.
De roadmovie die vervolgens na de subtiele maar krachtige introducties van de personages begint, ontduikt listig de cliché's. Alle acteurs zijn op hun plek, met Alan Arkin voorop. Een hilarisch man die moeiteloos de aandacht op zich weet te houden. Doodzonde (hahaha), maar ook weer hilarisch dat hij de reis niet overleefd.

En naast het lachen gieren brullen om alle markante kantjes van de persoonlijkheden van de personages en alle onderlinge reacties daarop zit, perfect met het verhaal verweven, nog een extra laag. Een maatschappijkritische nog wel.

En dan wordt het natuurlijk helemaal interessant. Het najagen van onzinnige dromen, het niet-loser willen zijn, psychologische druk op kinderen: het wordt allemaal luchtig maar superbe aangestipt, zonder dat het geheel onevenwichtig wordt. En ondanks het script, dat af en toe net een tikkeltje saai en stuurloos neigt te worden, is de vergelijking met Juno een terechte. Ook om de tomeloze positieve en vrolijke kijk op het leven en de absurde dingen die er in deze film in gebeuren die, vooral weer door Alan Arkins personage, altijd behouden wordt. Zonder daarbij emotie of sentiment uit de weg te gaan. Want ja, dat hoort nu eenmaal óók bij het leven. Arkins aftrede vond ik, in zijn kleinigheid, dan ook groots.

En als de road is afgelegd en eindelijk het doel bereikt is moet het beste nog komen: de climax. Films waarin de climax het beste is zijn sowieso goed bezig. En deze steekt zelfs nog tussen andere geweldige climaxen uit. Werkelijk om over de grond te rollen van het lachen zo grappig. Uiteraard aangevoerd door de werkelijk verbluffend acterende Abigail Breslin, maar vooral ook zo sterk door de scène net ervoor. Een duidelijker "Lach toch om het leven!" dan dit is moeilijk denkbaar.

De toepasselijke feelgood-sfeer waarmee de film afsluit is dan ook weer eens een waar genot, zoals het hoort. Heerlijk, deze film. Ik leef voor Hollywoods uitzonderingen.

3,5* (maar wel 3,5* die bijna uit hun voegen barsten zo groot)

Absurd.

En daarmee bedoel ik echt alles. Schoonheidswedstrijd voor 7 jarige meisje en hoe het gebracht werd, hopelijk gaan sommigen hun ogen open. Het verhaal rond de opa was zwarte humor van het hoogste soort en Dwayne stak er samen met Steve Carrel bovenuit. Allemaal leuke personages en goed gebracht door de acteurs.

Het luchtig ontspannen sfeertje zit in heel de film en dat kan ik altijd appreciëren. Verder ook zeer goede score in de film.

****

Eerst dacht ik dat dit een meidenfilm was, maar dat bleek niet zo te zijn.

De levensles achter deze film spreekt me wel aan; geef je dromen niet op, en ga door tot het einde.

Ook de boodschap achter de schoonheidswedstrijd.. Tegenwoordig draait het alleen maar om hoe je eruit ziet, en niet wie je binnenin bent. De mensen zijn te druk bezig andere mensen te beoordelen en te wijzen op hun zwakke punten dat ze hun eigen gebreken niet meer zien.

Aanrader 4*

Fuck beauty contests!Life is a beauty contest. Do what you like and fuck the rest!

Al vanaf de opening op de geweldige muziekale overture 'The Winner' kan Little miss Sunshine niet meer stuk. Op rustige wijze worden we geïntroduceerd aan de familie Hoover. Een familie die worstelt om te overleven en ieder zijn American Dream nog niet heeft verwezenlijkt. In eerste instantie een doorsnee maar prettig gestoorde familie.

De film heeft prachtige muziek en een ensemble acteurs die geweldig de juiste toon tussen tragisch en komisch weet te houden. Alan Arkin is veel geroemd, maar Gregg Kennear is naar mijn mening het meest verrassend.

De film geeft ons een goed inzicht in de prestatiemaatschappij van Amerika en hoe degene die het niet gemaakt hebben niet belangrijk wordt gevonden. Maar aan het eind is de waardigheid en de liefde in de familie voor elkaar de grootste overwinning.
Het contrast is dan ook groot, als bij de Beauty contest aan het eind van de film hun juist de enige normale familie zijn en de rest finaal gestoord is.

De climax en het einde is er een om nooit te vergeten. Prachtig!

Hoewel niet expliciet verteld vond ik het een extra dimensie dat het optreden van Olive een bewuste grap is van Opa Arkin. Immers hij had de muziek uitgekozen; het nummer SUPER FREAK! en haar de pasjes van stripper tot complete onzin moves. Slechte smaak van opa of een practical joke om al die High maintance figuren eens voor aap te zetten?

Little miss sunshine overtreft in charme Amercian Beauty en is een heerlijke film ervaring, voor wie niet gelooft dat presenteren en aan de verwachtingen voldoen het belangrijkste in het leven is.


p.s : Heb jij Yann Tierssen Amelie soundtrack thuis staan? Deze ook kopen dan! Geweldige muziek, vrolijk melancholisch en afwisselend.

wat een GEWELDIG film was dit! het verhaal (met een boodschap trouwens) de karakters(vooral Alan Arkin en Steve Carell waren super) het muziek( devotchka superb)

gewoon GEWELDIG!!!!!

ps: het einde was echt om te lachen

Heel geestig en zeer prettig wegkijkend!

De gehele cast speelt trouwens piccobello! IJzersterk! Greg Kinnear vond ik opvallend goed en Toni Colette is sowieso één van de beste actrices van it moment.

Ik moest vooral lachen om opa.

Juistem! Mijn God! Ik hoop dat die andere grietjes in de beautycontest van deze film ook álléén voor de film zo opgedirkt zijn en niet in het dagelijkse leven zo doen! (maar ik vrees het ergste!)

Geweldig luchtige en frisse komedie en tegelijkertijd een pakkend "drama" (tussen aanhalingstekens, want de sfeer is daar veel te vrolijk voor). Zowat dé feel-good film van de laatste jaren en één van de meest bevredigende eindes die ik in lange tijd in een komedie heb gezien.

Ik had echt niet verwacht dat deze film zo leuk zou zijn,maar hij behoort nu wel tot 1 van mijn favorieten. Steve carrel als frank was echt geweldig.

Kort door de bocht film. Alles te gemakelijk en overdreven

3,5 is op zijn plaats.

heel mooie film.

aangenaam verrast door de film. Blijft zeker boeien en lachen tot einde, al vind ik het laatste stuk (waar ze allemaal mee het podium opgaan) een beetje overdreven, ma ok... ze moesten een boodschap meegeven natuurlijk

3.5*

Dit is een geweldig voorbeeld van hoe ik vind dat de humor in Hollywood eruit moet zien!

Tegenwoordig heb je niet echt veel keuze meer als je eens een goede feel-good movie wil gaan kijken. Big Momma's house, Knocked up enzovoort, zijn absoluut niet mijn ding.

Ik had eigenlijk niet veel verwacht van deze film, maar ik heb echt plat gelegen van het lachen! De subtiliteiten, de misérie die na een tijdje (ook al klinkt het cru) toch lachwekkend wordt en natuurlijk de climax op het einde.