Little Miss Sunshine (2006)

Ik verwerk films met de afwisseling humor en drama bijna altijd slecht.

Het is het een of het ander, anders doet het ene afbreuk aan het ander.

De humor vind ik dan flauw, het drama neem je niet meer serieus, dat zal ook wel niet meer de bedoeling zijn, beetje naargeestig allemaal.

Ik kan me wel voorstellen dat een ander het hierom juist waardeert.

Dat zie ik ook wel, maar ik houd er niet van.

Ik denk dat als je bij de omschrijving komedie ziet staan en je welgeteld een keer een kleine glimlach op je gezicht kan toveren je niet kan spreken over een komedie. Tevreden?

Heel veel humor heb ik ook niet kunnen ontdekken. Ik vind de film maar overschat. Het draait eigenlijk volledig op een aantal geflipte, maar best wel vlakke personages. Het begon veelbelovend met Nietzsche en Proust, maar die waren daarna blijkbaar niet meer nodig.

Toontje G, helemaal tevreden. Je bent echt in staat je onvrede te omschrijven.

Alleen al de familie die in dat prachtige busje sprint. Echt alles is leuk aan deze film.

En Straatbord, Nietzsche speelde in het begin een rol, terwijl Proust een rol aan het einde van de film speelde, beetje aan de feiten houden hè. Vlakke personages, veel levendiger zul je niet niet.

10 x lachen om dezelfde grap telt voor mij maar voor een grap. Dus inderdaad ik heb 1 x kunnen lachen. Het is mijn mening, wat jij er van vindt moet je zelf weten. Niet iedereen houd van een flauwe komedie, misschien jij wel.

Je omschrijving wordt met de dag beter Toontje G. Snap je nu helemaal.

Ik denk dat er geen sprake is van een flauwe komedie, maar gewoon van een verschillend gevoel voor humor. De ene mens vindt na 5 keer kijken een Monty Python-film nog steeds hilarisch, de andere zit er zich bij de eerste kijkbeurt aan te ergeren.

Iedereen is gewoon verschillend, de omschrijving 'flauw' staat daar helemaal buiten.

Inhoudelijk spelen Nietzsche en Prijst geen echte rol. Het is gewoon namedropping.

Heerlijke roadmovie. Bijzonder hoe een film over zelfmoord, depressie, gebroken dromen en de dood zo'n enorme feelgood film is. Faris en Dayton weten, een beetje in de lijn van Todd Solondz, op perfecte manier zwarte en gortdroge humor te combineren met aangrijpend drama. Soms hartverwarmend, soms heerlijk awkward. Ook qua toonsetting en sfeer heeft de film wel wat weg van het werk Solondz of films als American Splendor en Ghost World. Films waarbij je als kijker soms voor het vreemde dilemma staat of je nu moet lachen of huilen. Ook dat wordt in Little Miss Sunshine erg sterk doorgevoerd. Ze hebben verder een interessante cast verzameld, waar verscheidene namen echt aangenaam weten te verrassen. Met name Steve Carrell wist zich in Little Miss Sunshine voor het eerst los te maken van enkel komische rollen, maar ook een Abigail Breslin of Toni Collette zijn ijzersterk. Tel daar nog een paar erg geslaagde bijrollen bij op en je hebt een film die je niet snel vergeet.

4,5 sterren.

Wat een geweldige film is dit!! De eerste keer dat we hem gezien hebben lagen op de vloer van het lachen.. Tranen met tuiten gelachen. Tja je moet dit soort humor maar hebben.. En ik heb dat nou eenmaal.

Alle rollen werden sterk bezet.. maar wat een absurde wereld werd daar even neer gezet. Prachtig!

Een feelgoodmovie die mij doet terugdenken aan Me and You and Everyone We Know, door de mix van humor en tragische elementen. Alle personages hebben hun verschillende karakters en de grens van het karikaturale wordt niet overschreden. Het uitgangspunt, de dysfunctionele familie, is interessant en werkt doorheen de hele film. Abigail Breslin zet een opvallend sterke rol neer. Ook de steek op het einde naar wedstrijden zoals deze in "Little Miss Sunshine" is geslaagd - en gewenst!

Voor de 2e keer gezien, en mn stem verhoogd van 2 naar 3,5.

mede doordat ik me nu had verplicht de film af te kijken.

de eerste keer verwachte ik denk ik teveel komedie, maar dit is gewoon een mooie speelfilm.

het 2e gedeelte is een stuk sterker dan het eerste deel, zelfs een traantje gelaten bij de Miss Sunshine Verkiezing.

het duurt even voordat je je in kan leven in de personages, als je je daar eenmaal in kan vinden word de film een stuk boeiender om naar te kijken.

Geniaal! Vele malen sterker dan verwacht. Vooral de dans scene op het eind doet het hem!

Vermakelijk komisch drama waarin een uit elkaar gegroeid gezin in een origineel verhaal en een leuke bestelbus elkaar weer terug vindt. Sterk geacteerd!

Prettige film die nergens echt aangrijpt.

Deed mij door de aparte personages en vorm van stilering denken aan Fargo. Mooie, breekbare personages in een artistieke setting. Het gele VW busje is echt een gouden fonds. In weze is de hele film gemaakt rond dit iconische vervoersmiddel en naast een mooie flyer(!), levert dit ook enkele mooie beelden op. Acteerprestaties vallen positief op. Verhaal heeft verder weinig om het lijf, maar dient als een prima kapstok waaran de scènes worden opgehangen. Enig minpuntje is dat deze film af en toe op een haar na té sentimenteel wordt. Kenmerkend daarvoor was de laatste scene waarin de personages als one-big-family het busje instappen en de zononsdergang tegemoet rijden.. Film verdiende wat mij betreft een authentieker einde.

0,5 voor de poster

Nog nooit in de geschiedenis van de mensheid zag ik een zo sterke motivatie om een film de dieperik in te duwen...

Think Big! Act Big! Reject Rejection!

Hier wordt flink de draak gestoken met positief denken en zelfhulpboeken. De personages doen er alles aan om hun droom waar te maken, maar in de praktijk stoten ze van de ene mislukking op de andere. Door onvoorwaardelijk te blijven samenspannen bereiken ze toch één iets: ze worden een hechter, liefdevoller gezin. En is dat niet veel belangrijker in het leven dan een missverkiezing winnen, piloot worden, een bestseller publiceren of Proustkenner zijn?

Hele leuke comedy.Erg gelachen!!

Wat een heerlijke verzameling familieleden bij elkaar zeg, haha. Allemaal hebben ze wel een bijzondere eigenschap die leuk is en vooral blijft. De bonte verzameling lukt het niet, ondanks het stappenplan naar succes van pa, om op een normale manier op de miss-verkiezing aan te komen. Onderweg gebeuren de gekste dingen en stuk voor stuk brachten ze een glimlach op m'n gezicht. Het Volkswagen busje is uitstekend gekozen en draagt voor mij echt heel erg bij aan de sfeer die de film uitademt.

Ik heb nergens echt dubbel gelegen van het lachen, maar ik heb me ook nergens geïrriteerd aan de grappen. De film kabbelde gewoon lekker voort en was eigenlijk klaar voordat ik het in de gaten had. Steve Carrel vind ik qua acteerprestaties wel de ster van de film. Ondanks dat hij een dramatische personage voor moet stellen weet hij het toch vrij humoristisch te brengen. De film beoordeel ik met 3.5*

Met veel plezier gekeken naar deze comedy, dat oude VW busje steelt de show.

Verrassend leuke Komedie / Roadmovie met ook nog eens een goed verhaal. Het verhaal zit goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. De film wordt naar een hoog niveau getild door de uitstekende cast. Eigenlijk spelen alle zes de hoofdrolspelers wel goed, maar Toni Collette (vind ik ook altijd leuk om te zien), Abigail Breslin (de ontdekking van destijds) en Alan Arkin (als de vuilgebekte porno opa) vond ik er echt uitspringen. Hoewel Steve Carell misschien het meeste komische talent heeft, vond ik hem juist in deze film niet echt grappig (hij speelde ook min of meer de meest serieuze rol).

De film kijkt zich lekker weg en er valt voldoende te beleven en te lachen tijdens de roadtrip van de aparte familie met allemaal hun eigenaardigheden. Het hoogtepunt van de film is misschien wel het einde met de dansact (beter gezegd poging tot) van Abigail Breslin. Visueel mocht de film er overigens ook wezen.

Lekker luchtig filmpje met een paar leuke wijze lesjes

Waar ik hier eigenlijk een typische hollywood feelgood film had verwacht kreeg ik toch iets anders voorgeschoteld. Laten we even duidelijk zijn, voor mij zijn feelgood films zijn meestal goed (what's in a name) maar nooit echt speciaal. Hier echter,...

Laat mij vooral de 2 dingen aanhalen die mij het meest positief verrasten in deze film:

1: altijd bleef de familie een normale familie, ondanks de gekke situaties waren de reacties altijd min of meer die van een normale persoon

2: het voorgaande, gecombineerd met het feit dat alles prachtig geacteerd is! Jongens, wat heb ik genoten van mensen die gewoon mensen spelen. Nergens heb ik overacting gezien, wat meestal de doodsteek is voor dit soort films om echt goed te zijn.

Verder, ja, verhaal, niet echt super maar wel mooi, deftig uitgeschreven en ergens onderweg dacht ik "dit is de Amerikaanse versie van Britse humor", oftewel: lekker de draak met zichzelf steken (maar wel ietsje zachter).

Ik heb er super van genoten in ieder geval!

O ja, voor ik het vergeet: die dans scene is exact gelijk aan die van de nieuwe jackass film. Wat voor beide films een pluim op hun hoed is: voor laatst genoemde om er een originele versie/ode van te maken.

Voor deze film omdat het verloop van de dansact + de reactie van het publiek gewoon klopt (wetenschappelijk bewezen door jackass™©®)

Absurde familiefilm met een sociaalkritische ondertoon. Niets dan "gewild" dwaze gezichten en dito handelingen in dit onwezenlijk verhaal, waarmee ik toch amper moest glimlachen en mij eerder storen aan het burlesque ervan.

Het zijn eigenlijk allemaal loosers en al is het duidelijk dat de cineast dit allemaal wou en hij in zijn opzet slaagt heb ik aan deze film weinig plezier beleefd.

Eén zaak is zeer positief : voor éénmaal zijn de Amerikanen geen super-mensen.

90% drama en 10% humor, desondanks wel een grappig einde met een mooie moraal

Ik kende deze film enkel van naam, maar gezien de hoge score voor een Amerikaanse komedie en het groot aantal stemmen wilde ik toch wel eens kijken naar de film. Amerikaanse humor is over het algemeen vrij plat en Steve Carell past daar wel in met films als Bruce Almighty, The 40 year old virgin of Get Smart. Niet bepaald komedies met ietwat diepgang.

Little Miss Sunshine heeft de juiste ingrediënten op de juiste plaats zitten en dat zal toch wel deels te danken zijn aan de kok: regisseurs Jonathan Dayton en Valerie Faris. Het begin start al goed als bij elk personage kort de figuurlijke deur wordt opengetrokken om te zien met wie we te maken hebben. Vanaf dan begint de film en passen die mooi in elkaar. Het verhaal is een balans die de ene keer richting drama gaat en dan weer volop voor humor. Soms al wat geslaagder dan de andere keer. Zowel qua humor als drama komen sommige dingen toch wel uit het niets.

Ik kan me wel voorstellen dat deze film zoveel prijzen en nominaties heeft gekregen. Veel van deze prijzen (denk aan Oscars en BAFTA's) moet de film toch wel toegankelijk zijn, maar heeft het toch wel meer te bieden. En komedies hebben het sowieso moeilijk om grote prijzen te winnen. Dat is meestal voor de grote epische films weggelegd (toch in Amerika). Little Miss Sunshine is goeie komedie met geen al te zware drama die wel inhoud heeft. Hier en daar zelfs wat filosofisch over bepaalde onderwerpen, zonder er te diep op in te gaan. Maar wel net genoeg om je als kijker toch zelf er even over na te denken. Meer moet dat niet zijn.

Van deze roadmovie had ik een knotsgekke helletocht verwacht. Helaas kwam het nergens van de grond.

Een tragikomische roadmovie waarbij de problemen en eigenaardigheden van de afzonderlijke familieleden subtiel aan de orde komen.

De boodschap, je bent prima zoals je bent, wordt bij de beauty-contest met een dikke middelvinger en/of knipoog naar voren gebracht.

Film na een half uur uitgezet

Kon er maar niet inkomen ..