Ascenseur pour l'Échafaud (1958)

Aardige Franse film-noir met enkele mooie scènes en natuurlijk de prachtige geïmproviseerde Jazzmuziek van Miles Davis. Helaas was het verhaaltje wel heel erg standaard en voorspelbaar, waardoor ik vrees dat de film niet bijster lang bij zal blijven. Ook Jeanne Moreau vond ik niet zo overtuigend. Toch heeft Ascenseur pour l'Échafaud weer dat typische film-noir sfeertje waardoor het voor de genreliefhebber zeker verplichte kost is.

Heerlijke broeierige noir met zoals eerder gezegd een erg sterke soundtrack. Vond het een goed verhaal ook, waarvan de afloop achteraf gezien misschien voorspelbaar was maar veel opties open hield tot het eind. 4*

Vandaag de film meegebracht, kan ik hem eindelijk eens zien. De soundtrack heb ik al eeuwen in huis.

Ondanks wat andere zeiden vond ik het verhaal juist wel aardig sterk. Het jonge koppel is gewoon avontuurlijk, nieuwsgierig en vrij. Alle verhaalelementen zaten goed in een oorzaak gevolg achter elkaar en het was voor mij erg onvoorspelbaar. Alleen het verhaal zorgde bij mij al voor een prettige filmervaring.

Wat ik uit de film haalde:Als je mensen de mogelijkheid geeft om kwaad te doen, dan doen ze dat ook. Het jonge koppel heeft een goede mogelijkheid om er met een auto vandoor te gaan, Julien kan er in principe met deze moord vandoor gaan omdat zijn plan goed in elkaar steekt (de zwarte kat ziet hem echter, als dat geen ongeluk is!), etc. En uiteindelijk komt niemand met een misdaad weg.

Redelijk interessante film die door zijn korte duur en de soundtrack zeker de moeite waard is.

Op verjaardag gekregen gister! Origineel cadeau zeg. Mijn oudste film

Zo'n film waarvan ik de soundtrack wel kende, maar de film niet. Erg plezierige film. Beetje dromerig, lekker plagerig verhaal. Speels. Sfeervol. Fijne film.

Einde is jammer, zoals al eerder gezegd. Een kleine domper zelfs. Dat houdt me net aan van de 4 sterren af.

3.5*

Fijne film.

Maandenlang staarde de hoes van Ascenseur pour l'Échafaud mij aan, haast smekend voor een tweede kans. En zie daar, ik verhoog mijn waardering met 1,5 ster. Wat mij de eerste keer zo tegenstond wist mij ditmaal nauwelijks te storen. Sterker nog, de onnozelheid van het jonge koppel leek mij ditmaal te kloppen: het legt de nadruk op hun infantiele idee van volwassenheid.

Verder blijft de ongeloofwaardigheid van sommige momenten nog een beetje knagen – waardoor mijn waardering van 4 sterren waarschijnlijk tot zijn maximum is gekomen – maar ik ben bereid om dat enigszins voor lief te nemen

Film-noir,de trompet van Miles,Moreau in de regen en het debuut van Malle.Zie daar de voornaamste kwaliteiten van de film.Natuurlijk bevat de intrige werkelijk alle film-noir clichés die je maar kunt bedenken en dat is allicht opzet.De zwakke apotheose van de film dient echter eerder op het conto van onervarenheid en onhandigheid te worden geplaatst.Vreemd,want M. kreeg,bij het draaiboek toch hulp van Roger Nimier,een vrij bekende romancier.Maar goed,Faulkner maakte ook een potje van The big sleep.

Ik ben normaliter geen Moreau fan,maar haar optreden hier is iconisch.Auditief is ze als voice-over echter wat minder,al wordt ze in die hoedanigheid niet te veel gebruikt.De film heeft trouwens ook een uitgesproken politieke lading,tegen de oorlog in Algerije.En dat puberkoppeltje loopt vooruit op Belmondo en Seeberg.

Leuke, vlotte franse Film-Noir, die prima vermaakte. Al vond ik niet dat de film een erg hoog niveau haalden. Wel erg leuk dat ik hem gezien heb nu, aangezien ik er al een lange tijd benieuwd naar was. De hoofdrollen worden prima neergezet door Jeanne Moreau en Maurice Ronet. Verder kent de film best wel prettige beelden en een lekker soundtrackje. Die Nouvelle Vague's bevallen mij best wel. Nogmaal, dit was best een leuke film, maar echt een hoog niveau wordt er niet gehaald. Wel goed vermaak dus.

3*

Dit is een heerlijke film-noir. De beelden van Parijs en in de auto zijn adembenemend mooi. Prachtige muziek van Miles Davis. Goed acteerwerk van Jeanne Moreau.

De 1e film die ik zag van regisseur Louis Malle, deze 'Ascenseur pour l'Échafaud' en ja... dit beviel me meer dan goed. Schitterende film. Een leuke, vlotte vertelling van een interessant verhaaltje.

Ik vond het echt een bijzonder meeslepend en (best wel) spannend geheel. De moord in het begin, het touw dat-ie laat hangen, de scénes in de lift; hoe eindigd dit allemaal? Blijft echt leuk van het begin tot het einde. Neem daarbij de prima soundtrack, de uitermate sfeervolle beelden en het visueel imponerende staaltje wat Malle op het scherm heeft getoverd en je hebt een klein meesterwerk.

Jep, heb best genoten van deze stijlvolle Franse film-noir. Deze film zorgt er in ieder geval voor dat ik me met de tijd wel aan de 2e Malle wil wagen. We zijn hier in ieder geval goed van start gegaan.

Leuk!

Op naar Souffle au Coeur, Le (1971) en Au Revoir les Enfants (1987), zijn andere bekende/beste werken. Damage (1992) vind ik trouwens ook erg goed.

Vergeet ook deze niet: Zazie dans le Metro.

Erg leuke, maar bovenal bizarre film van Malle.

Bedankt voor de tips! Ik denk dat 'Au Revoir les Enfants' de volgende wordt.

Film hangt aan elkaar van toevalligheden en onwaarschijnlijke wendingen, ondanks de aardige sfeer kon ik me daar maar moeilijk overheen zetten.

Geweldige sfeervolle film met lekkere soundtrack en met veel gevoel gemaakt. De acteurs doen het goed in een meeslepend drieluik verhaal. Het tempo was goed en de situaties en problemen van de karakters werden goed verbeeld. Ook is deze film meer down to earth en niet zo bombastisch als vele andere jaren '50 films.

Erg plezierige filmervaring.

Prachtige film, leuk tijdsbeeld 1958 ook nog wat opgestoken van de Mercedes met vleugeldeuren, wist niet dat daar al een injectiemotor inzat, zo zie je maar nooit te oud om iets te leren.

Spannende film noir van Louis Malle met een degelijk scenario, dat een aantal leuke wendingen bevat. Helaas valt het weinig verrassende slot een beetje tegen. De lekkere soundtrack met muziek van Miles Davis maakt er een sfeervol geheel van.

De mooie plaat van Miles (origineel, zonder alle nutteloze toevoegingen die de vaart er uit halen) kende ik al. Deze vond ik zo mooi, dat ik toch de film eens wilde bekijken. Zeker na het zien van de trailer.

Over de film heb ik niet veel nieuws te melden: sfeervol en erg leuk om het Parijs van eind jaren 50 te zien (mooie auto's, rustige betonnen snelweg, robuuste typemachines, straten schoon van schreeuwerige bordjes en reclame uitingen).

Het verhaal zat op zich goed in elkaar (leuke wendingen), maar sommige stukken deden toch wat amateuristisch aan. Het stuk met het Duitse echtpaar vond ik een tijdelijke afbreuk aan de sfeer.

De scène waar Florence door nachtelijk Parijs loopt, met Miles' muziek is prachtig!

Lelijke poster hier trouwens.

Mooie film met duidelijke noir invloeden en ook wel (een van) de eerste nouvelle vague films genoemd. Ik kon deze duidelijk beter waarderen dan A Bout de Souffle en heb me werkelijk geen moment verveeld. Het script zit mooi in elkaar en de in een nacht geïmproviseerde jazz score van Miles Davis voegt echt iets toe, ook als je niet specifiek een jazz fan bent (voor een hater ligt het wellicht anders). Het jonge stel acteert niet geweldig (m.n. Poujouly), maar Jeanne Moreau en Maurice Ronet speelden erg naturel voor die tijd, iets wat ook over de belichting en make-up kan worden gezegd. Het tijdsbeeld komt ook leuk naar voren, ontsteltenis over cabrio's met een automatisch dak die ook nog eens geen carburateur hebben (hoe kan het?!) en minicamera's waarmee je gelijk een spion lijkt, aldus een van de karakters.

Mijn eerste Louis Malle film, smaakt naar meer... Ik had hem al een jaar of zeven op het lijstje staan en het was een mooie film om een early bird zaterdagmorgen mee te beginnen.

Hahaha John.

Nee geen cabbrio's met een automatisch dak zonder carburateurs hoor!

Je haalt de twee wagens door elkaar. De Mercedes (onterecht hier A 305 genoemd) is de Mercedes 300 Sl, ook wel Gullwing genoemd, omdat de deuren naar boven open gaan (maar niet automatisch, dat was bij de wagen van Julien).

De gullwing was de eerste wagen met een full injection motor (215 pk, en zo'n 250 km/u), dus geen carburateurs.

En ja; voor een jazz hater is de muziek in deze fiilm inderdaad niet echt fijn,

en nee, dat meisje van het jonge stel kan inderdaad niet spelen (zelden zo veel overacting gezien).

Ik kon dan ook niet zo veel met deze film, behalve mooie auto's kijken....

Je hebt helemaal gelijk, zal een absence geweest zijn, want ik had de pagina met de Mercedes erop voor mijn neus Ik ben zelf een beginnende Jazz liefhebber en vond dit een prima score, maar ik wilde het toch vermelden voor wie er niet zo goed tegen kan. Mijn vriendin bijvoorbeeld kon het niet laten een sarcastische opmerking te laten vallen over de muziek toen ze even in de kamer was.

Ik kon er wel wat mee hoor, op die jonge acteurs na

Als deze (toch zeer toegankelijke) jazz al moeilijk is, dan is er weinig hoop. Vergiftigt door Slam fm en 538 misschien?

Sorry.. off topic, maar ik kon het niet laten.

Slaat dit dan op?

Ik weet niet ens wat slam fm is, en ik kots op 538.

Ben mn hele leven een muziek en kunstliefhebber, maar ik kan niet tegen klassieke muziek en jazz. Hoezo moeilijk, ik houd dr gewoon niet van, dr is niks moeilijks aan.

Ik doe hier ook totaal geen negatieve uitlatingen naar jazz, behalve dat t niet mijn ding is.

Dit was inderdaad een volkomen off topic loze kreet van jou, gelardeerd met vooroordelen die werkelijk nergens op slaan.

Ik maakte die opmerking omdat ik omgeven ben door mensen die ook "niet tegen jazz en klassiek kunnen" en, net als wat ik hier boven las, en waar ik op reageerde, er sarcastische opmerkingen over maken.

Zij houden alleen van een heel smal gedeelte van de bestaande muziek, en vinden jazz en klassiek maar raar. I.m.o. is dat omgekeerde wereld. Ieder natuurlijk zijn voorkeuren, en dat boeit mij totaal niet, maar zo'n beperkt beeld toch een beetje een cultuur barbaar.

Ik tuur ook niet mijn hele vrije zaterdag naar zeelandschappen ven 17e eeuwse meesters, omdat het mijn smaak niet is (in de zin dat het mij ontroert op opwindt) , maar ik kan ze tegelijk wel waarderen als iets bijzonders.

Die strekking ongeveer..

Ik reageerde (met een glimlach) omdat ik me verbaas over de gedachtegang bij veel mensen wat tegenwoordig al raar is, terwijl (i.m.o.) de meest rare en beperkte muziek (ja, ik denk dat dit zelfs objectief vast te stellen is) gewoon geaccepteerd wordt. Niet persoonlijk naar jou toe dus, en ook los van smaak of voorkeur, waar ik volgens mij heel tolerant naar ben.

Nette reaktie;

je had me aardig op de kast!

Woorden worden snel verkeerd geinterpreteerd, en je eerste reaktie gaf daar alle reden toe.

Zo ben ik dus wel weer weg van de zeventiende eeuwse meesters, maar met uitzondering van de maritieme schilderijen (zeg maar Mesdag twee eeuwen later).

Ben ook muziekgek (heb zoon 5000 elpees), maar met jazz kan ik doorgaans niks (tenzij Chuck Berry of TYA) en koperblazers maken me hysterisch. Wat niet wil zeggen dat ik dr de pest aan heb, integendeel, maar ik kan een Chet Baker of een Miles Davis gewoon niet aan, dat koper gewoon doet pijn aan mn oren.

Mn reaktie was puur op John, die de term jazz haters gebruikte, welke ik overnam.

Ik ben geen jazz hater natuurijk, maar ik ben dr wel redelijk allergisch voor.

Maar nogmaals bedankt voor deze nette reaktie, want ik was echt redelijk over de rooie van de eerste!

Romantisch misdaaddrama in film noir sfeer, lichtjes gedoopt in jazz muziek. In naoorlogs Parijs, natuurlijk.

De film houdt lange tijd verschillende troeven in handen, maar Malle kiest er in de finale voor om de kaart van de tragische liefde te spelen, op zodanige wijze dat dat schijnbaar ten koste gaat van andere verhaalselementen, waar toch ook behoorlijke kansen lagen.

Ik kan er eigenlijk niet erg mee zitten, allereerst omdat Moreau hier toch wel heel erg veel punten binnenhaalt. Zij doolt hier in lichte desoriëntatie door de straten van Parijs, minstens zo mooi als zij een paar jaar later, in La Notte, in Milaan zou doen.

En de ontwikkeling van het verhaal blijft hoe dan ook sterk en geestig - plagerig, noemde starbright boy dat hierboven - met diverse momenten van geluk en pech (vooral pech, natuurlijk), die (bijna) net zo goed anders hadden kunnen uitvallen. De liftscène deed mij trouwens (niet toevallig waarschijnlijk) sterk denken aan het krabben aan de celdeur in Un Condamné à mort s'est échappé. Al heeft Julien hier aanzienlijk minder succes.

Fraai is ook de ironie van de dubbeling van de geliefden in het adolescentenstel, die met hun puberale romantiek, respectievelijk onbeholpen alle kanten uitschietende gevoelens van rebellie en geldingsdrang, het liefdespaar in een ander licht zetten.

Het is misschien wel juist omdat Malle met een zekere souplesse verschillende elementen combineerde zonder dat één er van echt overheersend werd, Ascenseur pour l'échafaud een film is geworden die iets lichtvoetigs heeft, en die nog steeds weet te bekoren.

Oeeeh, wat een supergave en mooi gefilmde thriller is dit! Een kerel met een oorlogsverleden vermoordt in opdracht van zijn maitresse zijn eigen baas, die weer de echtgenoot is van die maitresse. Hier houdt het niet bij op! Een hele reeks onverwachte verwikkelingen volgt, waarbij een opsluiting in een lift een belangrijke rol speelt en een jong puberaal stel dat met een flinke vinger in de pap de boel misleidt.

Je kunt zeggen dat het plot van toevalligheden aan elkaar hangt, ik vond het echter wel erg tof in elkaar gezet. Wat meehelpt is dat er van allerlei dingen te genieten is. Elk personage is raak en boeiend, het bevat mooi gefilmde scenes en niet te missen is de chille nachtelijke jazz-soundtrack met trompetgeschal. Anyway, dit is een aanrader voor Hitchcock-fans die eens een Franse vlotte en modern aandoende thriller willen zien.

Pas de deux van Louis Malle en Miles Davis. Liefhebber van de soundtrack, dus daar zit het wel goed. Erg sfeervol. Vooral de lome, dromerige jazz spreekt me aan en die past goed bij de melancholische vertolking van Jeanne Moreau. Een goudblonde nachtvlinder in Parijs op zoek naar haar liefde.

Alhoewel het allemaal verpakt is in een soort thriller, lijkt me dat ook wel de kern van de film. Malle opent niet voor niks met hartstochtelijke woorden als je t'aime. Liefde als valkuil dan maar, zowel rondom Carala als het jonge stelletje dat van de gelegenheid gebruik maakt en zichzelf in de prak rijdt.

Soms iets te melodramatisch, maar het heeft een zeer aangename, ongedwongen vertelstijl die wonderwel samengaat met het doemscenario dat de kop opsteekt zodra Julien vast komt te zitten in de lift. Jammer dat er daar, tijdens de afdaling, een foutje in is geslopen. Ziet er een beetje koddig uit.

Wat andere visuele zaken gaan beter. Wanneer Florence bijna volledig in trance een drukke weg oversteekt bijvoorbeeld, idem voor de donkere verhoorkamer. Een elegante noir die draait op aantrekkingskracht. Met overigens een fraaie poster. Die zou ik hier wel aan de muur willen hebben hangen.