Zazie dans le Métro (1960)

Hele dikke pret met anderhalf uur lang compleet geflipte doorgeslagen cartoonesque anarchie. Jacques Tati meets Marx Brothers meets Jackie Chan meets Road Runner. 4*

Toen ik Amélie zag dacht ik steeds aan deze film.

De bewoordingen voor deze film zijn reeds genoemd door voorgangers: dikke pret/geflipt/knettergek/hilarisch, cartoonesk, anarchistisch.

Zazie is een snelle jeugdfilm vol gekkigheid. Gefilmd in Parijs, op drukke straten crossen, achtervolgingen door winkelcentra en kleine straatjes, en natuurlijk acrobatische toeren op de Eiffeltoren. En Monty Python verbleekt bij de mega-finale.

Nadelen zijn er ook. Zazie is wel heel erg oubollig, de oudheid druipt er vanaf. Ook al zijn de gebruikte technieken vooruitstrevend, hedentendage zouden de schoonheidsfoutjes weggepoetst kunnen worden...ook al hebben die schoonheidsfoutjes natuurlijk hun charmes. En naast de grote hoeveelheid briljante scenes, worden die scenes afgewisseld door 'mindere' scenes, waardoor de aandacht verslapt, omdat je als kijker door wilt stomen naar meer anarchie en gekkigheid.

Zazie dans le Métro is wel een film die schreeuwt om een remake, hoe fout dit ook wel niet mag klinken uit mijn mond. De reeds genoemde Jeunet kan - als hij het voor elkaar krijgt Parijs plat te gooien qua verkeer + toestemming te filmen op en in de Eiffeltoren - een cinema natte droom voor mij fabriceren. Maak me gelukkig!

Vier dikke sterren voor deze pret-film! Let ook op de woordelijke verwijzing in de film naar de nouvelle vague die destijds hoogtij vierde in Frankrijk.

Misschien is dit de reden dat ik geen touw kon vastknopen aan deze film en moet je het boek hebben gelezen of goed Frans kunnen spreken om deze film ècht te kunnen waarderen. Wat ik begreep is dat het boek heel bijzonder is qua taalkundige spitsvondigheden. Deze zullen in de film zijn verwerkt en deze mis ik dus, omdat ik de Franse taal niet machtig ben!

Het oubollige en de beelden van Parijs sprak mij wel genoeg aan om een voldoende te rechtvaardigen (misschien ben ik in een vorige leven wel Parijzenaar geweest, ik krijg altijd zo'n deja vu-gevoel bij dit soort beelden?).

Lang een geleden eens gezien op TV. Herinner me een paar zaken: in het begin vond ik het best grappig maar nadien verwaterde de kolder in mijn ogen. Ach ja, in een geslaagde scene kreeg ik écht hoogtevrees toen ik Philippe Noiret de Eiffeltoren zag beklimmen. En het tempo van de film was hoog, vaak opzettelijk versneld. Hoogtes en laagtes vond ik terug in deze slapstick-prent. Wat ik mij ook herinner was dat de Nederlandse ondertitels toch wel niet alles vertaalden. Maar ik had toch wel veel meer verwacht. Misschien moet ik hem nog eens een tweede kans geven. Want dat hij invloeden heeft gehad op latere films van andere regisseurs, dat is zeker. Alleen is dit een genre dat me persoonlijk niet me niet erg ligt.

"Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain" vond ik stukken beter.

Oe, wat zit er veel lol en gekkigheid in deze film. Nouvelle vague voor, met en door kinderen lijkt haast wel. De springerige achtervolgingsscène (naar aanleiding van de le blue -jeans) is het hoogtepunt. Alhoewel, de mijmerende oom op de eifeltoren mag er ook wezen. Naar het einde toe ontspoort de film volledig, maar dat is eigenlijk de enige logische conclusie van zo'n film. En Parijs is weer een plaatje!

Fenomenale Film, waarin echt alles uit de kast getrokken wordt.
Zelden zo iets gezien.

Gaat van komedie, vol beeldgrappen naar regelrechte slapstick om zowat in anarchie te eindigen. Iets te lang misschien en een hoogtepuntje teveel, maar wel bergen ideeën, originaliteit en creativiteit. Soms heel raak, soms ook behoorlijk mis, maar dat maakt niet zoveel uit, want voor je het weet ben je weer een idee of drie verder.

Ruim 3.5*

Nou dat zal dan wel, want ik werd hier knettergek van .

Jemig, wat een bombardement aan waanzin, idioterie en meligheid is dit zeg. En dat voor 1960.
Je kunt op zn zachtst gezegd beweren dat er een hoop creativiteit en jolijt in zit, maar als geheel werd ik er niet bepaald vrolijk van.

Scenes in de Eiffeltoren waren inderdaad wel geinig.