Ascenseur pour l'Échafaud (1958)

Synchronfassung. Net als de overige Malle-films deze maand op ARTE. Spijtig.

Ascenseur pour l'Échafaud is een heerlijke mix van 'dommigheidjes', prachtig camera-werk, een make-up-loze Jeanne Moreau, muzikale noten van Miles Davis, afgewisseld met heerlijke stiltes. Simpel, naturel, apart, meeslepend. Aanrader (maar niet in de Synchronfassung lijkt mij).

Prima film met, ik herhaal het nog maar eens, een ontzettend mooie muzikale omlijsting door Miles Davis!

Voor een debuut is het niet onaardig.......

En (zeker samen met de muziek van Miles Davis) kan ik uren naar een door Parijs ronddwalende Jeanne Moreau kijken!

Ah, een regisseur die exáct weet hoe ik ze graag zie! Alleen jammerd dat hij het 'maar' een half uur volhoudt. Begin is namelijk prachtig; de koele moord, de mooie Franse taal en mensen en vooral de prachtige beelden van de stad bij nacht. Dit alles had de perfecte sfeer dankzij de muziek van Miles Davis. Ben sowieso een fan, en het was een leuke verrassing dat zijn muziek deze film vergezelde.

Tot nu toe allemaal nog lekker simpel gehouden, maar de sfeer was perfect. Ik kan wel uren kijken naar een mooie vrouw die in zwart-wit door een levendige stad rondloopt met jazz-muziek op de achtergrond. Sfeer wordt echter minder groots en het plot kan de film vervolgens niet op 5 sterren-niveau houden. Slot is dan ook serieus tegenvallend.

Paris by night - Nouvelle Vague - Jeanne Moreau - soundtrack van Miles Davis..

Dat kan al niet foutgaan en dat doet het ook niet. Verhaaltje is erg leuk, maar verder niet heel bijzonder. De film is vooral heerlijk sfeervol en relaxed.

Mijn 1ste film van Louis Malle en hij is goed bevallen hoor!

Een fijne duistere film, waarvan een constante dreiging blijft uitgaan. De alom vertegenwoordigde jazzy muziek versterkt de nachtelijke atsmosfeer waarin deze film zich grotendeels afspeelt. Julien heeft zijn eigen lot niet meer in eigen handen, dankzij een noodlottige samenloop van omstandigheden. Dit maakt de weg vrij voor meerdere invalshoeken van waaruit wij van zijn weelde en zijn problemen kunnen genieten, dit maakt de film bijzonder amusant om te mogen aanschouwen. De meest uiteenlopende emoties komen aan bod. Uiteenlopend van pure wanhoop, tot blijven dwalen in de nacht waarin Jeanne Moreau in een tijdsbestek van een uur wel 10 jaar ouder lijkt te worden tot aan blijheid, bij het jonge frivole stelletje dat het lachen overigens ook snel zal vergaan.

De contrastrijke zwart - wit fotografie draagt daarbij ook nog eens bij aan een ultrasterke film die makkelijk mis had kunnen lopen als men voor een simpel who dunnit verhaal had gekozen. Gelukkig worden er meerdere elementen stijlvol op de plaat vastgelegd en blijft enkel het einde van de film wat in mineur achter. 4*

Mijn eerste Malle en een erg aangename verrassing. De film is enorm mooi in zwart-wit geschoten en dat zorgt in combinatie met de fraaie muziek voor een erg sfeervolle film. Het verhaal is erg leuk en ondanks dat de film soms traag is, verveelt het geen moment. Erg mooi ook weergegeven is de wanhoop van Jeanne Moreau, als ze overal door de stad dwaalt op zoek naar haar minnaar. Daarnaast zet Moreau overigens een prima rol neer. Dat de film enkele toevalligheden bevat vind ik eigenlijk niet zo erg. Ik vind de sfeer die wordt neergezet eigenlijk nog mooier en interessanter, dan het gegeven van wie het allemaal gedaan heeft. Daarom is het wel jammer, zoals anderen ook al aangeven, dat het einde behoorlijk afgeraffeld wordt en de politie even duidelijk laat zien hoe alles in zijn gegaan is. Verder heb ik me prima gemaakt met deze zeer stijlvolle Franse film-noir.

4,0*

Ascenseur pour l'Échafaud

Knappe Franse Noir met een zeer memorabele soundtrack van Miles Davis. Film begint stijlvol met de koele moord van Mr Carala door Julien en zo volgen er nog een paar zeer sterke scènes. Eén van men favorieten is wanneer Florence eenzaam door de stad dwaalt op zoek naar Julien (met die geweldige soundtrack op de achtergrond). Een minpuntje is wel dat de romance tussen Florence en Julien beter was uitgewerkt dan die tussen Louis en Véronique en juist van die laatstgenoemde zag je veel meer...
Al bij al is Ascenseur pour l'Échafaud zeker voor herhaling vatbaar en ga ik toch ook eens op zoek naar andere films van Malle.

Nu maar hopen dat Canvas dit soort films blijft uitzenden.

4*

Verrassend mooie en betekenisvolle film!

Met veel reserve begon ik de film, zaterdagavond jl. laat. Oude film, zwartwit, grote reputatie, intellectuele premisse...
Kort ervoor heb ik 8½ gezien. Oef, zware kost.

Maar l'Ascenseur verraste mij totaal. Prima verhaallijn, sterke cinematografie. Mooie vertolkingen van de complete cast.

Hetgeen mij vooral opviel zijn de stiltes. Met name tijdens de scènes in de lift. Malle laat Tavernier voortrommelen zonder er ook maar enige haast mee te maken. Erg mooi.
Ook de tocht door Parijs, gestalte gegeven door Jeanne Moreau, is van grote schoonheid. Filosofisch. O.i.d.

De laatste 30 seconden vd f vind ik erg teleurstellend. Een 'gevoelsfilm' als deze verdient een meer ambivalent einde. Gelukkig duurt deze teleurstelling slechts zeer kort wat het makkelijker maakt deze wat weg te moffelen in mijn geheugen.

Uitstekende franse film-noir met werkelijk thriller-allure en uitstekende acteurs.

Waarover het gaat : Het bloemenverkooptstertje vat het goed samen : "des amants tragiques."

Altijd interessant zo'n franse film van zoveel jaren terug. Ge vindt er in kleine rolletjes heel wat artiesten in terug die het later gemaakt hebben. Hier Charles Denner en heel eventjes Jean-Claude Brialy.

Het was niet de eerste keer dat ik die film zag en toen reeds liet hij mij een zeer goede indruk na. Dat is er nu niet minder op geworden.

Dit is wel de quote van dit topic, die ik helemaal kan beamen. De sfeer van deze film is vooral groots dankzij de muziek van Miles Davis en de fotografie met zachte contrasten en haast onscherpe focus. Erg classy.

Verder lijkt mij dat het plot hier in dit topic nogal onderschat wordt. Ik ben fan van film-noir noch van thrillers, maar Ascenseur pour l'echafaud is allereerst een liefdesverhaal met een crime passionelle. Dat geeft de spanning, niet zozeer de misdaad zelf maar meer de zoektocht van de geliefden naar elkaar. In die zin vind ik de film vergelijkbaar met Casablanca.
Daarom ook dat het einde wat mij betreft fenomenaal is. Het shot met het opkleurende negatief kan gerust briljant genoemd worden. Voor het eerst in de gehele film komen de twee geliefden, Florence en Julien, bij elkaar. Zij vinden hier hun liefde terug in celluloid en nu, na allerlei leugens en misdaad om het te verbergen, weet ook voor het eerst de rest van de wereld dat ze geliefden zijn. Juist dan worden ze in een oogwenk nog veel definitiever gescheiden.
Met recht dus een klassieker. Ascenseur pour l'echafaud voelt echter niet als een klassieker, daarvoor is deze film te intiem.

Ben deze gaan kijken om hem de top 250 in te stemmen, en ik kan met recht zeggen dat deze er ook echt in hoort!

Geweldig sfeervolle Franse noir met heerlijke spel van de hoofdrolspelers. Het begin is perfect gefilmd en mooi gecombineerd met de spannende muziek en de juiste stiltes. Het verhaal is donker, spannend en onderhoudend. Ook de lift- en verhoorscenes zijn geschoten in prachtige beelden.

Op het einde probeert de regisseur zich er iets te gemakkelijk vanaf te maken maar gelukkig is de sfeer zo ontzettend goed dat ik het hem vergeef. Ik moet dringend op zoek naar meer klassieke, franse misdaadfilms.

4.0*, maar dit lijkt me een groeiertje.

Vlot.

Dat vond ik dan ook wel positief aan deze film. De meeste klassiekers zijn toch best stroef, overuitleggerig en traag in opbouw. Malle weet zijn verhaaltje op een leuke en vlotte manier te vertellen, vooral door Tavernier op te sluiten in de lift en zo zijn lot te bezegelen terwijl hij eigenlijk het eerste uur niet eens meedoet.

Visueel zitten er een paar mooie scenes in, vooral dan de nachtelijke omzwervingen en de autoritjes. Jammer genoeg ook heel wat saaiere stukken. Soundtrack vond ik mak. Hierboven staat dat het improv is, wel, je hoort het ook.

Verder niet zo'n speciaal filmpje. Buiten dat het erg vlot gebracht wordt is het een redelijk simpele bedoeling die niet al te lang zal blijven hangen, en toch ook enkele zware misstappen kent. Zo is de "spannende" afdaling in de lift echt lachwekkend, vooral als we tussendoor een shot van Ronet krijgen terwijl hij duidelijk stilhangt. Vond Ronet trouwens veel beter dan Moreau, die echt maar één gelaatsuitdrukking kent en zichtbaar moeite heeft om die vast te houden.

Conclusie na een hoop Franse klassiekers is in ieder geval dat ik ze veel vlotter en aardig op kijken vind dan hun Amerikaanse tegenhangers.

2.5*

Jammer van de soundtrack, weliswaar bijzonder maar hij werkte mij ontzettend op de zenuwen. Amusante film verder, de hoofdpersonen raken verdwaald in een lift of in een zoektocht vol mijmeringen waardoor de actie zich compleet verplaatst naar een ander stel. Door hiertussen te switchen zit er een hoog tempo in de film, aan het eind zelfs iets te hoog want het slot was nogal plots. Ronet heeft een geweldige présence.

3,5*.

Gelikte film-noir rond twee stelletjes die zich uit naam van de liefde in de problemen werken. Stijlvolle shots van nachtelijk Parijs en een aangename soundtrack van Miles Davis. Wat allemaal niet kan verhullen dat het erg simplistisch is, met een aantal hele flauwe plotwendingen in het geheel. Vooral het jonge stel is erg vervelend in hoe zij steeds voor de domste keuzes kiezen.

Een amper interessant te noemen noir. Was mijn eerste Malle, maar dit valt toch even tegen.

Sfeertje, ja dat was best aardig, maar zolang er voor mij geen verhaal achter zit waar je nog wat bij voelt hoeft het niet niet zo. Nauwelijks interessant verhaal, braaf en erg doorzichtig. Dat de film al vrij snel op gang komt en niet al te lang duurt scheelt dan nog wel, maar het redt de boel niet. Verder personages waar je totaal geen hoogte van kan krijgen, het maakt het een afstandelijke en niet zo geweldige film.

2*

Na het kijken zit ik een beetje met gemengde gevoelens. De stijl en sfeer zorgde ervoor dat ik constant nieuwschierig was naar wat er zou gebeuren. Toch was ik telkens weer ontevreden over wat er gebeurde, met name het einde was te slap. Hier zorgde het jonge koppel vooral voor. Elke keer nemen ze weer een stomme beslissing. Dat de film niet te lang is en lekker vlot verloopt is een sterk punt. De score was gepast, maar niet echt mijn ding. Verder een aantal mooie shots in deze aardige Film-Noir.

3,0*

Aardige Franse film-noir met enkele mooie scènes en natuurlijk de prachtige geïmproviseerde Jazzmuziek van Miles Davis. Helaas was het verhaaltje wel heel erg standaard en voorspelbaar, waardoor ik vrees dat de film niet bijster lang bij zal blijven. Ook Jeanne Moreau vond ik niet zo overtuigend. Toch heeft Ascenseur pour l'Échafaud weer dat typische film-noir sfeertje waardoor het voor de genreliefhebber zeker verplichte kost is.

Ondanks wat andere zeiden vond ik het verhaal juist wel aardig sterk. Het jonge koppel is gewoon avontuurlijk, nieuwsgierig en vrij. Alle verhaalelementen zaten goed in een oorzaak gevolg achter elkaar en het was voor mij erg onvoorspelbaar. Alleen het verhaal zorgde bij mij al voor een prettige filmervaring.

Wat ik uit de film haalde:Als je mensen de mogelijkheid geeft om kwaad te doen, dan doen ze dat ook. Het jonge koppel heeft een goede mogelijkheid om er met een auto vandoor te gaan, Julien kan er in principe met deze moord vandoor gaan omdat zijn plan goed in elkaar steekt (de zwarte kat ziet hem echter, als dat geen ongeluk is!), etc. En uiteindelijk komt niemand met een misdaad weg.

Redelijk interessante film die door zijn korte duur en de soundtrack zeker de moeite waard is.

Zo'n film waarvan ik de soundtrack wel kende, maar de film niet. Erg plezierige film. Beetje dromerig, lekker plagerig verhaal. Speels. Sfeervol. Fijne film.

Einde is jammer, zoals al eerder gezegd. Een kleine domper zelfs. Dat houdt me net aan van de 4 sterren af.

3.5*

Maandenlang staarde de hoes van Ascenseur pour l'Échafaud mij aan, haast smekend voor een tweede kans. En zie daar, ik verhoog mijn waardering met 1,5 ster. Wat mij de eerste keer zo tegenstond wist mij ditmaal nauwelijks te storen. Sterker nog, de onnozelheid van het jonge koppel leek mij ditmaal te kloppen: het legt de nadruk op hun infantiele idee van volwassenheid.

Verder blijft de ongeloofwaardigheid van sommige momenten nog een beetje knagen – waardoor mijn waardering van 4 sterren waarschijnlijk tot zijn maximum is gekomen – maar ik ben bereid om dat enigszins voor lief te nemen

Leuke, vlotte franse Film-Noir, die prima vermaakte. Al vond ik niet dat de film een erg hoog niveau haalden. Wel erg leuk dat ik hem gezien heb nu, aangezien ik er al een lange tijd benieuwd naar was. De hoofdrollen worden prima neergezet door Jeanne Moreau en Maurice Ronet. Verder kent de film best wel prettige beelden en een lekker soundtrackje. Die Nouvelle Vague's bevallen mij best wel. Nogmaal, dit was best een leuke film, maar echt een hoog niveau wordt er niet gehaald. Wel goed vermaak dus.

3*

De 1e film die ik zag van regisseur Louis Malle, deze 'Ascenseur pour l'Échafaud' en ja... dit beviel me meer dan goed. Schitterende film. Een leuke, vlotte vertelling van een interessant verhaaltje.

Ik vond het echt een bijzonder meeslepend en (best wel) spannend geheel. De moord in het begin, het touw dat-ie laat hangen, de scénes in de lift; hoe eindigd dit allemaal? Blijft echt leuk van het begin tot het einde. Neem daarbij de prima soundtrack, de uitermate sfeervolle beelden en het visueel imponerende staaltje wat Malle op het scherm heeft getoverd en je hebt een klein meesterwerk.

Jep, heb best genoten van deze stijlvolle Franse film-noir. Deze film zorgt er in ieder geval voor dat ik me met de tijd wel aan de 2e Malle wil wagen. We zijn hier in ieder geval goed van start gegaan.

Spannende film noir van Louis Malle met een degelijk scenario, dat een aantal leuke wendingen bevat. Helaas valt het weinig verrassende slot een beetje tegen. De lekkere soundtrack met muziek van Miles Davis maakt er een sfeervol geheel van.

Mooie film met duidelijke noir invloeden en ook wel (een van) de eerste nouvelle vague films genoemd. Ik kon deze duidelijk beter waarderen dan A Bout de Souffle en heb me werkelijk geen moment verveeld. Het script zit mooi in elkaar en de in een nacht geïmproviseerde jazz score van Miles Davis voegt echt iets toe, ook als je niet specifiek een jazz fan bent (voor een hater ligt het wellicht anders). Het jonge stel acteert niet geweldig (m.n. Poujouly), maar Jeanne Moreau en Maurice Ronet speelden erg naturel voor die tijd, iets wat ook over de belichting en make-up kan worden gezegd. Het tijdsbeeld komt ook leuk naar voren, ontsteltenis over cabrio's met een automatisch dak die ook nog eens geen carburateur hebben (hoe kan het?!) en minicamera's waarmee je gelijk een spion lijkt, aldus een van de karakters.

Mijn eerste Louis Malle film, smaakt naar meer... Ik had hem al een jaar of zeven op het lijstje staan en het was een mooie film om een early bird zaterdagmorgen mee te beginnen.

Romantisch misdaaddrama in film noir sfeer, lichtjes gedoopt in jazz muziek. In naoorlogs Parijs, natuurlijk.

De film houdt lange tijd verschillende troeven in handen, maar Malle kiest er in de finale voor om de kaart van de tragische liefde te spelen, op zodanige wijze dat dat schijnbaar ten koste gaat van andere verhaalselementen, waar toch ook behoorlijke kansen lagen.

Ik kan er eigenlijk niet erg mee zitten, allereerst omdat Moreau hier toch wel heel erg veel punten binnenhaalt. Zij doolt hier in lichte desoriëntatie door de straten van Parijs, minstens zo mooi als zij een paar jaar later, in La Notte, in Milaan zou doen.

En de ontwikkeling van het verhaal blijft hoe dan ook sterk en geestig - plagerig, noemde starbright boy dat hierboven - met diverse momenten van geluk en pech (vooral pech, natuurlijk), die (bijna) net zo goed anders hadden kunnen uitvallen. De liftscène deed mij trouwens (niet toevallig waarschijnlijk) sterk denken aan het krabben aan de celdeur in Un Condamné à mort s'est échappé. Al heeft Julien hier aanzienlijk minder succes.

Fraai is ook de ironie van de dubbeling van de geliefden in het adolescentenstel, die met hun puberale romantiek, respectievelijk onbeholpen alle kanten uitschietende gevoelens van rebellie en geldingsdrang, het liefdespaar in een ander licht zetten.

Het is misschien wel juist omdat Malle met een zekere souplesse verschillende elementen combineerde zonder dat één er van echt overheersend werd, Ascenseur pour l'échafaud een film is geworden die iets lichtvoetigs heeft, en die nog steeds weet te bekoren.

Oeeeh, wat een supergave en mooi gefilmde thriller is dit! Een kerel met een oorlogsverleden vermoordt in opdracht van zijn maitresse zijn eigen baas, die weer de echtgenoot is van die maitresse. Hier houdt het niet bij op! Een hele reeks onverwachte verwikkelingen volgt, waarbij een opsluiting in een lift een belangrijke rol speelt en een jong puberaal stel dat met een flinke vinger in de pap de boel misleidt.

Je kunt zeggen dat het plot van toevalligheden aan elkaar hangt, ik vond het echter wel erg tof in elkaar gezet. Wat meehelpt is dat er van allerlei dingen te genieten is. Elk personage is raak en boeiend, het bevat mooi gefilmde scenes en niet te missen is de chille nachtelijke jazz-soundtrack met trompetgeschal. Anyway, dit is een aanrader voor Hitchcock-fans die eens een Franse vlotte en modern aandoende thriller willen zien.

Pas de deux van Louis Malle en Miles Davis. Liefhebber van de soundtrack, dus daar zit het wel goed. Erg sfeervol. Vooral de lome, dromerige jazz spreekt me aan en die past goed bij de melancholische vertolking van Jeanne Moreau. Een goudblonde nachtvlinder in Parijs op zoek naar haar liefde.

Alhoewel het allemaal verpakt is in een soort thriller, lijkt me dat ook wel de kern van de film. Malle opent niet voor niks met hartstochtelijke woorden als je t'aime. Liefde als valkuil dan maar, zowel rondom Carala als het jonge stelletje dat van de gelegenheid gebruik maakt en zichzelf in de prak rijdt.

Soms iets te melodramatisch, maar het heeft een zeer aangename, ongedwongen vertelstijl die wonderwel samengaat met het doemscenario dat de kop opsteekt zodra Julien vast komt te zitten in de lift. Jammer dat er daar, tijdens de afdaling, een foutje in is geslopen. Ziet er een beetje koddig uit.

Wat andere visuele zaken gaan beter. Wanneer Florence bijna volledig in trance een drukke weg oversteekt bijvoorbeeld, idem voor de donkere verhoorkamer. Een elegante noir die draait op aantrekkingskracht. Met overigens een fraaie poster. Die zou ik hier wel aan de muur willen hebben hangen.

Fraaie noir. Het plot lijkt vooral ook in eerste instantie enkele gaten te vertonen, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door bijvoorbeeld de sfeervolle weergave van (nachtelijk) Parijs in die tijd en scènes zoals die in de lift met thrillerachtige elementen. Uiteindelijk vallen de meeste stukjes van de puzzel toch wel op hun plaats, als aan het eind blijkt dat de recherche haar zaken wel degelijk redelijk op orde heeft, maar een paar vragen over het gedrag en reacties van mensen blijven. Goed acteerwerk, van vooral Jeanne Moreau. Opvallend verder doorheen het verhaal de manier, waarop mensen elkaar lopen te observeren, bij diverse contacten tussen de personen of in het langslopen van willekeurige voorbijgangers. Dat geeft ook al een aparte sfeer. De muziek van Miles David sluit tenslotte goed aan bij het vertoonde.

Wel aardig. Met name is het leuk om Parijs in de jaren vijftig te zien, met de oude auto's enzo. Verder ben ik een groot Miles Davis fan, dus de soundtrack kon ik erg waarderen. Je herkent toch altijd meteen zijn trompetgeluid. Leuk om ook te lezen dat hij bij de beelden heeft staan improviseren, en dat er niet iets is aangeleverd van: hier doe je het maar mee. Sowieso draait het bij jazz om improviseren, dus dat is zeker niet iets minderwaardigs.

Beelden zijn redelijk. De nachtwandeling door Parijs is natuurlijk interessant. Jammer alleen dat de beelden niet altijd scherp zijn. Verder kijkt de film redelijk weg, niet te lang en het plot is wel aardig, hoewel ook niet erg diepgaand. 2,5* uiteindelijk, waarbij Davis het meeste bijdraagt aan de punten.

Titel een give-away? Leuk om de vele manieren waarop de film afwijkt van wat we door een overmaat aan Hollywood gewend zijn geraakt. Met als voornaamste rode draad de overmijmeringen van een (wan)hopende vrouw. Zou zich best voor een remake kunnen lenen, maar dan met nadruk op de twists en accidental encounters dan een Jeanne Moreau type. Ook aardig vond ik dat de film tijdloos... en dan weer ouwerwets overkomt. Alsof de tijd waarin het verhaal afspeelt zelf een soort scharnierpunt vormt. De moorden zijn een gegeven in de film (hoe mensen zich er uit redden), vormen geen morele opmaat.