Ascenseur pour l'Échafaud (1958)

Slap einde houdt me van een (erg) hoge waardering af, voor de rest erg sterk! 4*

Haha, ik had het net toevallig met m'n pa over deze film. Hij heeft vrij veel van die films gezien maar kent de titels nooit. Ik legde hem het einde uit en toen ging het belletje rinkelen. .

Leuk einde vond ik het wel.

Vraag me anders wel af hoe het karakter van Ventura op basis van die fotos de hele moord uit de doeken kon doen?

nou, dat vond ik nog wel meevallen, hij had sowieso al een vreemd vermoeden bij hun relatie. Wat vreemder was, was hoe hij uberhaupt bij die foto's terecht kwam? dat ging me allemaal wat te snel..

Dat slot was ook gewoon kut. Zit je naar een van de meest sfeervolle films te kijken, wordt het opeens in een paar minuten teniet gedaan door een of ander vlug Baantjer-einde.

Je bent net 26 en dan kom je met een absoluut meesterwerk . Het doet me denken aan hedendaagse kanjers als Kelly (Donny Darko) of P T Anderson (o.a Magnolia).

Het verhaal wordt perfect ontvouwt. Het script is Hitchcockiaans ingenieus. B.v de dubbelvertelling met symmetrie van 2 stellen die een fatale liefde ondergaan.

De fotografie is weergaloos...bv: het einde met de foto's in het ontwikkelingsvloeistof met daarin een gespiegeld gezicht die de foto's bekijkt. Het is het moment van de ontmaskering.

De sfeerbeelden van vooral Jeanne die eenzaam zoekend zonder veel te zeggen alleszeggend is! En toch blijft ze een mysterieuze vrouw.

Tja, en dan die muziek......beter kan niet! De muziek draagt deze film zoals Morricone One upon a time in the West draagt.....onvergetelijk mooi.

Heerlijke film. Ik word altijd 'een beetje' onverdraagzaam als ik een meesterwerk onderogen krijg....ach die kleine kritiek puntjes....Het is niet allemaal super realistisch....maar het is met een grootse stijl gemaakt en zeer doelgericht.

Mijn eerste Louis Malle.....ik heb er een held bij!

5*

Hoera!

Even wat rechtzetten: Louis Malle beschouwde Le souffle au cueur uit 1971 als zijn eerste film, want hij schreef voor het eerst zelf het scenario, dus de vergelijking met Kelly en Anderson gaat niet op zij maakten op jonge leefttijd wel zelf het scenario.

Maar dat maakt Ascenseur pour léchafaud niet tot een mindere film.
Integendeel. Ik heb 'm vandaag weer bekeken. Het is gewoon een subliem verteld verhaal. Ook de ongeloofwaardige elementen verdwenen bij mij in het niets. Verliefdheid maakt immers mensen onvoorzichtig.......de dwang om elkaar te hebben maakt (eigen) levens kapot.

De joyrider wil indruk maken. Hij is een Rebel Without a Cause De wedren met de Duitser is een duidelijk filmcitaat. Hij pleegt verzet tegen de oorlog generatie. Hij weet dat zijn vriendin voor avontuur te porren is. Maar als hij de fatale daad gepleegd heeft neemt het bloemenmeisje de heft in handen.

Florence is een Lady Macbeth. Ze is uit bereking met Carala getrouwd en vindt in zijn werknemer Julien haar ware liefde. De manier waarop Jeanne florence vertolkt is weergaloos. Haar tomoloze liefdes ambitie is van haar ontevreden en wanhopige gezicht af te lezen. De verwarring die ze doormaakt tijdens haar zoektocht is met minimale middelen ronduit briljant in beeld gebracht: met Miles Davis als perfecte gevoels invuller.

Mooie scéne is als Florence een nachtcafé betreedt en de 'cassière' naar Julien vraagt. Na een ontkennend antwoord spuwt ze werkelijk haar "mercie" uit en kijkt een klant doordringend aan....dan gaat ze naar een spiegel....en bekijkt haarzelf....met een voice-over horen wij haar innerlijke stem:
"Ik ben je die nacht kwijt geraakt...Julien...
Ik had je met rust moeten laten, en je niet moeten kussen, of je
gezicht moeten strelen.
Als je Simon niet hebt vermoord, jammer. Als je bang was, des te
beter. Maar je moet terugkomen, je moet bij me zijn, Julien je moet....."
En dan wordt haar gedachtenstroom doorbroken door een beschonken vriend van Julien....en ontmoet ze een aanbidster van Julien die ook ontevrdeden kijkt...

Pure esthetische cinematografie met effectieve dialogen.....en perfecte muziek.
De muziek wordt des te doordringender doordat het met mate gebruikt wordt. Veel scénes hebben een 'natuurlijk' geluid. Die contrast-werking geeft juist extra sfeer aan de verschillende scénes (locaties).

Verliefde mensen zijn 'soms' in hun roes onvoorzichtig en doen dus domme dingen. (Tijd is vaak kostbaar voor verliefde mensen....het moet nu....direct gebeuren.)Vandaar dat Julien zichtbaar op klaarlichte dag zijn daad verricht......
Op Jeanne's bevel.. éh Florence bevel... doe je bijna alles....Liefde, heftig op de spits gedreven, kan met giftige pijlen....éh kogels...schieten.
Als je haar lachend met Julien op de foto ziet weet je dit is een femme fatale in optima forma!

Het einde van de film is dan ook volmaakt! Liefde's (boze) droomsprookje is plotseling ten einde!

Erg onderschatte film.......hij staat niet eens in het Librero boek: 1001 Films, de meest spraakmakende films aller tijden.....terwijl dat verder een prima gids is!

Kom op Moviemeter-user's deze film verdient meer.......spraakmakers!!

Mijn 1ste film van Louis Malle en hij is goed bevallen hoor!

Een fijne duistere film, waarvan een constante dreiging blijft uitgaan. De alom vertegenwoordigde jazzy muziek versterkt de nachtelijke atsmosfeer waarin deze film zich grotendeels afspeelt. Julien heeft zijn eigen lot niet meer in eigen handen, dankzij een noodlottige samenloop van omstandigheden. Dit maakt de weg vrij voor meerdere invalshoeken van waaruit wij van zijn weelde en zijn problemen kunnen genieten, dit maakt de film bijzonder amusant om te mogen aanschouwen. De meest uiteenlopende emoties komen aan bod. Uiteenlopend van pure wanhoop, tot blijven dwalen in de nacht waarin Jeanne Moreau in een tijdsbestek van een uur wel 10 jaar ouder lijkt te worden tot aan blijheid, bij het jonge frivole stelletje dat het lachen overigens ook snel zal vergaan.

De contrastrijke zwart - wit fotografie draagt daarbij ook nog eens bij aan een ultrasterke film die makkelijk mis had kunnen lopen als men voor een simpel who dunnit verhaal had gekozen. Gelukkig worden er meerdere elementen stijlvol op de plaat vastgelegd en blijft enkel het einde van de film wat in mineur achter. 4*

Eens! Alleen de film kan niet anders, gezien de samenloop van omstandigheden, dan in mineur eindigen......het einde is abrupt maar oh zo stijlvol....als een knock out...die liefdevolle foto's, in al haar consequenties, tintelden bij mij als kijker nog na!

Welkom bij de Mijn eerste Louis Malle filmclub....

Ik stoorde mij niet zozeer aan een slechte afloop van de film. Wat mij wel tegenstond was de manier waarop men ontmaskerd werd. Met ' de film eindigde in mineur ' bedoelde ik meer dat ik weinig kon met het wijsneuzerige gehalte van de politie die alles nog even snel oplosten zo vlak voor het verstrijken van de film.

Maar verder weinig reden tot klagen hoor.

Maar een wetshandhaver wordt door 'Malle' toch ook nog even fijntjes te kakken gezet.... zie die 'commisaris' die de pers te woord staat: echt een zelfingenomen kwast ........ dat compenseert misschien het einde.

Wow... met bijdrage van Miles Davis!

Bijdrage is zacht uitgedrukt.

Het is het meest beroemde aan de film.

Ook mijn eerste Malle. Het suspence gedeelte en de romance tussen Florence en Julien is pakkend. Veel sterke scene's, maar ook veel dode momenten waarin de vaart weg zakt. De romance tussen Florence en Julien is bovendien interessanter dan die van het jonge stel. Het einde is snel afgeraffeld. Allemaal minpuntjes waardoor ik dit niet als een meesterwerk kan beschouwen.

Voorkeur van de twijfen: 4,0*

Sfeervolle film, met een effectieve soundtrack van Davis. Het verhaal mag dan wel niet coherent zijn, Malle richt zich ook meer op de stijl. Geweldig gebruik van licht en donker, zie bijvoorbeeld de ondervragingscene tussen de 2 agenten en Julien.

4*

Mijn eerste Malle en een erg aangename verrassing. De film is enorm mooi in zwart-wit geschoten en dat zorgt in combinatie met de fraaie muziek voor een erg sfeervolle film. Het verhaal is erg leuk en ondanks dat de film soms traag is, verveelt het geen moment. Erg mooi ook weergegeven is de wanhoop van Jeanne Moreau, als ze overal door de stad dwaalt op zoek naar haar minnaar. Daarnaast zet Moreau overigens een prima rol neer. Dat de film enkele toevalligheden bevat vind ik eigenlijk niet zo erg. Ik vind de sfeer die wordt neergezet eigenlijk nog mooier en interessanter, dan het gegeven van wie het allemaal gedaan heeft. Daarom is het wel jammer, zoals anderen ook al aangeven, dat het einde behoorlijk afgeraffeld wordt en de politie even duidelijk laat zien hoe alles in zijn gegaan is. Verder heb ik me prima gemaakt met deze zeer stijlvolle Franse film-noir.

4,0*

Ascenseur pour l'Échafaud

Knappe Franse Noir met een zeer memorabele soundtrack van Miles Davis. Film begint stijlvol met de koele moord van Mr Carala door Julien en zo volgen er nog een paar zeer sterke scènes. Eén van men favorieten is wanneer Florence eenzaam door de stad dwaalt op zoek naar Julien (met die geweldige soundtrack op de achtergrond). Een minpuntje is wel dat de romance tussen Florence en Julien beter was uitgewerkt dan die tussen Louis en Véronique en juist van die laatstgenoemde zag je veel meer...
Al bij al is Ascenseur pour l'Échafaud zeker voor herhaling vatbaar en ga ik toch ook eens op zoek naar andere films van Malle.

Nu maar hopen dat Canvas dit soort films blijft uitzenden.

4*

hele leuke en mooie film

erg goed acteerwerk en muziek

4 sterren

Verrassend mooie en betekenisvolle film!

Met veel reserve begon ik de film, zaterdagavond jl. laat. Oude film, zwartwit, grote reputatie, intellectuele premisse...
Kort ervoor heb ik 8½ gezien. Oef, zware kost.

Maar l'Ascenseur verraste mij totaal. Prima verhaallijn, sterke cinematografie. Mooie vertolkingen van de complete cast.

Hetgeen mij vooral opviel zijn de stiltes. Met name tijdens de scènes in de lift. Malle laat Tavernier voortrommelen zonder er ook maar enige haast mee te maken. Erg mooi.
Ook de tocht door Parijs, gestalte gegeven door Jeanne Moreau, is van grote schoonheid. Filosofisch. O.i.d.

De laatste 30 seconden vd f vind ik erg teleurstellend. Een 'gevoelsfilm' als deze verdient een meer ambivalent einde. Gelukkig duurt deze teleurstelling slechts zeer kort wat het makkelijker maakt deze wat weg te moffelen in mijn geheugen.

Dank u.

Prachtige recensie!

Deze film heb ik meermalen gezien, maar heeft mij nooit echt kunnen boeien. Afgelopen zaterdag ben ik zelfs bij mijn derde kijkbeurt in slaap gevallen, zodat ik een klein gedeelte gemist heb. De muziek van Miles Davis is OK en verder ook de fotografie. Het verhaal vond ik echter niets bijzonders en het einde vond ik zelfs slap. Het meest wat mij echter tegenzit is Jeanne Moreau, een actrice die mij echt nooit heeft kunnen imponeren. En als een vrouwelijke hoofdrolspeler mij niet ligt, dan gaat er bij mijn waardering al gauw een half puntje af.

3,0*

Fraaie, klassevolle film-noir met 'n mooie sfeer, constant hoog niveau, en zeer fraai acteerwerk van sommigen.
Wat onzorgvuldigheid in de scherpe randjes, zoals bijvoorbeeld geen greintje bloed bij de moordscènes houdt de film van 'n nog hoger cijfer.

4*

Uitstekende franse film-noir met werkelijk thriller-allure en uitstekende acteurs.

Waarover het gaat : Het bloemenverkooptstertje vat het goed samen : "des amants tragiques."

Altijd interessant zo'n franse film van zoveel jaren terug. Ge vindt er in kleine rolletjes heel wat artiesten in terug die het later gemaakt hebben. Hier Charles Denner en heel eventjes Jean-Claude Brialy.

Het was niet de eerste keer dat ik die film zag en toen reeds liet hij mij een zeer goede indruk na. Dat is er nu niet minder op geworden.

Dit is wel de quote van dit topic, die ik helemaal kan beamen. De sfeer van deze film is vooral groots dankzij de muziek van Miles Davis en de fotografie met zachte contrasten en haast onscherpe focus. Erg classy.

Verder lijkt mij dat het plot hier in dit topic nogal onderschat wordt. Ik ben fan van film-noir noch van thrillers, maar Ascenseur pour l'echafaud is allereerst een liefdesverhaal met een crime passionelle. Dat geeft de spanning, niet zozeer de misdaad zelf maar meer de zoektocht van de geliefden naar elkaar. In die zin vind ik de film vergelijkbaar met Casablanca.
Daarom ook dat het einde wat mij betreft fenomenaal is. Het shot met het opkleurende negatief kan gerust briljant genoemd worden. Voor het eerst in de gehele film komen de twee geliefden, Florence en Julien, bij elkaar. Zij vinden hier hun liefde terug in celluloid en nu, na allerlei leugens en misdaad om het te verbergen, weet ook voor het eerst de rest van de wereld dat ze geliefden zijn. Juist dan worden ze in een oogwenk nog veel definitiever gescheiden.
Met recht dus een klassieker. Ascenseur pour l'echafaud voelt echter niet als een klassieker, daarvoor is deze film te intiem.

Louis Malle was 24 toen hij dit zelfgeschreven screenplay verfilmde. Dan gaan we dus niet zitten zeiken over het feit dat de dialogen tussen de bijrol spelende young delinquents een beetje onbeholpen zijn, en dat hij Jeanne Moreau wel erg lang op de muziek van Miles Davis laat rondzwalken door Parijs. Want afgezien van het dipje in het midden is het een puik verteld verhaal. Het mist een beetje het hermetische van Les Diaboliques of Hitchcocks uit die tijd, maar zoals gezegd, het gastje was 24. Ik speelde toen nog met playmobil zeg maar.

Ben deze gaan kijken om hem de top 250 in te stemmen, en ik kan met recht zeggen dat deze er ook echt in hoort!

Geweldig sfeervolle Franse noir met heerlijke spel van de hoofdrolspelers. Het begin is perfect gefilmd en mooi gecombineerd met de spannende muziek en de juiste stiltes. Het verhaal is donker, spannend en onderhoudend. Ook de lift- en verhoorscenes zijn geschoten in prachtige beelden.

Op het einde probeert de regisseur zich er iets te gemakkelijk vanaf te maken maar gelukkig is de sfeer zo ontzettend goed dat ik het hem vergeef. Ik moet dringend op zoek naar meer klassieke, franse misdaadfilms.

4.0*, maar dit lijkt me een groeiertje.

Dat kunnen meer mensen gaan doen; zaterdag 8 augustus om 1.00 op Nederlandse(2) buis.