Festen (1998)

Lulkoek wat wel of niet mooi is , is natuurlijk persoonlijk. Een camera die alle kanten opvliegt hm....vraag me af wie dat nou echt mooi vind (Ruud C zeker niet haha) en het verhaal , gewoon zwak. Dat Festen hoog eindigt (de feiten) prima hoor, maar dat is voor mij niet belangrijk, er zijn wel meer films die hoog eindigen maar waar ik weinig aan vind.

Het is tenslotte mijn mening nietwaar?

Bij the idiots zag ik dat gebrekkige camerawerk ook wel maar het verhaal was beter en was ook vernieuwend en gedurfd, ook Mifune (ook een bekende Dogma) was stukken beter, daar kwam ook de humor weer terug die ik gemist had

In festen ( het feest) leveren de beruchte "dogma's" het gewenste effect:

Op alle fronten gelukt als tegenhanger van gelikte oppervlakkige Amerikaansige clichématige lopende band pulp.

Geen gladde camera bewegingen, geen zoete violen, geen moralistisch burgerlijk effectbejag etc.

Wel : menselijke tekortkomingen zonder opsmuk.

Aan het begin dacht ik dat dit niks ging worden, met het lomp geschreeuw en al die zwaar overdreven situaties die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het duurde dan ook even maar na een half uurtje zat ik wel in de film. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, daarvoor is het allemaal teveel ellende die met het voorbijgaan van elke minuut boven komt drijven (overdrijven is ook een vak, en alsof er niet genoeg ellende in zat moest er ook een zoon zijn die vreemdging met een serveerster, die uiteraard zwanger raakte, abortus pleegde, en door die zoon even in elkaar werd geslagen, maar niets aan de hand natuurlijk. Plus het racistische element waar ook de geloofwaardigheid ver te zoeken was en bovendien nogal misplaatst aanvoelde, net als de rol van de kok. En dit is nog maar het topje van de ijsberg. O ja, die kerel die ze in de wijnkelder hadden opgesloten zijn ze vergeten vrij te laten...). Vreemd eigenlijk dat je geloofwaardigheid moet laten varen in een film die "realistisch" wordt gefilmd, maar goed. Als dat eenmaal lukt dan is de film zeker genietbaar. Lukt dat niet dan is het positieve wat de film te bieden heeft een stuk lastiger te herkennen en kom je denk ik snel uit op een onvoldoende voor deze film.

Met de (verziekte) sfeer zit het wel goed, eenmaal dat het "feest" begint wordt dat wel erg goed opgebouwd en worden al die onderlinge spanningen goed voelbaar. Het script zit ook knap in elkaar in de zin dat het het ongeloofwaardige logisch aan elkaar weet te rijmen (al blijft het ongeloofwaardig).

Het is een bijzondere film geworden, mede dankzij die Dogma-regels die in ieder geval in deze film een toegevoegde waarde hebben. Het zit vol met zwaar geforceerde situaties, maar als je daar doorheenkijkt dan is het zeker te genieten. 3 a 3,5*

Weer eens herzien, ik was vergeten hoe matig deze film op visueel gebied is. Dogmeprincipes of niet, dit ziet eruit als een jaren 70 homevideo door mijn grootvader gemaakt, zij het wat beter gekaderd, want bij mijn grootvader vielen de hoofden van de familieleden die hij filmde buiten het scherm, en dat gebeurt hier gelukkig niet.

Ik kan wel concluderen dat Dogme 95 niet bepaald aan mij besteed is. De discussie is al meerdere malen gevoerd op dit forum, ook bij deze film, maar ik zit duidelijk in het kamp dat vindt dat aandacht voor het visuele (en ook de soundtrack, wat ook aan banden wordt gelegd door Dogma 95) een integraal onderdeel van film dient te zijn.

Het plot is wel interessant met meerdere opmerkelijke personages. Met name de jongere broer komt lekker lomp over als zuiplap en racist. En dan mooi dat de "aanval" juist komt van degene die het meest rationeel en rustig overkomt. Droge speeches, het is allemaal erg tragikomisch, ook met de snorfiguur die eerst loopt te zeuren over de airco in z'n auto, en vervolgens na alle onthullingen dat hij er allemaal niet tegen kan omdat hij depressief is.

Inhoudelijk dus de moeite waard, maar zo jammer dat men zichzelf visueel zo beperkt. De score is er dan ook naar: 2*, en dat is puur voor de inhoud. Wat had hier een sterke film uit kunnen komen...

Onlangs wel gelezen waar de motivatie voor Dogme 95 vandaan is gekomen, namelijk als tegenreactie op Jurassic Park, een film die ik toevallig ook recent heb gezien, en die de doorbraak van computereffecten betekende, maar inhoudelijk weer weinig te melden heeft. Als ik dan toch mag kiezen, ligt mijn sympathie toch meer bij films met aandacht voor het visuele aspect; de dino's krijgen ook een halfje meer dan deze film. Zoals vaker volgt op de these (Jurassic Park) de antithese (Dogme 95), en dan de synthese. Von Trier heeft duidelijk (een aantal van) zijn principes laten vallen in latere films, en van Vinterberg ben ik ook wel erg nieuwsgierig wat Jagten te bieden heeft. Op Melancholia past in ieder geval wat mij betreft het etiket "synthese", en uiteindelijk vind ik die film ook stukken sterker dan Jurassic Park en deze film.

Een matige drama film...

Matig verhaal...

Slecht kwaliteit beeld, alleen 4:3

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Te snel camerabeweging...

Niet te moeite waard...

Festen

Redelijk goede film maar ik had stiekem wat meer verwacht. Het Dogma 95 principe vond ik niet zo'n probleem alhoewel het in het begin even wennen was en de scènes in het donker bijna niet kijkbaar zijn. De toespraak van Christian maakt indruk en kwam voor mij totaal onverwacht. Het ongemak van al die mensen in de zaal was schitterend om te zien.

De film heeft uiteraard zijn donkere kanten maar gelukkig zitten er ook (onbedoelde?) humoristische scènes in zoals het racistische lied wat opeens door iedereen wordt meegezongen. Christian’s broer Michael vond ik een raar personage die op het eind wel heel gemakkelijk een ommezwaai maakt en opeens weer sympathie heeft voor zijn broertje die hij eerst wegzet als een loser. Het gaat mij iets te snel. Zijn geschreeuw en gescheld helpt ook niet echt en samen met de camerabewegingen was het iets te veel van het goede en storend. Ook de kok en oude vriend van Christian heeft een wat vreemde rol die niet helemaal goed is uitgewerkt. Het autosleutels plan is potsierlijk en past niet echt in de film. Het “feel good” einde getuigd wel van lef van Vinterberg en maakt indruk. Festen zit door de manier van filmen dicht op de huid van de personages maar toch blijven ze opvallend oppervlakkig (de moeder, de vader, Pia) of karikaturen (Michael, de kok). Jammer want er had zeker meer ingezeten als er wat meer aandacht was besteedt aan de uitwerking van sommige personages en de geloofwaardigheid van het plot.

Dit hecht geconstrueerde drama toont een aan de oppervlakte succesvolle familie, maar van onder dat laagje glazuur komen sluimerende conflicten naar boven.

Er is eenheid van tijd, plaats en handeling. Het hele verhaal speelt zich af binnen een periode van vierentwintig uur, maar de dialogen onthullen veel over het verleden van de personages. Flashbacks waren verboden volgens Dogma 95, maar de herinnering aan Linda, de dochter die zelfmoord pleegde, hangt als een schim boven hun hoofden. Alles vindt plaats in en nabij het hotel, maar de montage springt soms snel heen en weer tussen de verschillende kamers. Wanneer Helene (Paprika Steen) het spoor volgt naar het zelfmoordbriefje, zijn er crosscuts naar simultane gebeurtenissen die suggereren dat Linda zichzelf verdronken heeft: Christian (Ulrich Thomsen) met een glas water, Michael (Thomas Bo Larson) in de douche en Pia (Trine Dyrholm) die kopje onder gaat in bad.

De personages zijn levensecht, met al hun twijfels, verlangens en tegenstrijdige gevoelens. Hun onderlinge confrontaties zijn intens. De drie overlevende kinderen hebben niet het wereldlijke succes bereikt van Helge (Henning Moritzen). De jongste zoon Michael reageert hierop als een vat vol frustraties. Hij gedraagt zich agressief, dipsomaan, racistisch en elitaristisch ten opzichte van het personeel. De oudste zoon Christian wil met z'n verleden in het reine komen door alles open op tafel te gooien. Zijn speech is een stap naar emotionele volwassenheid. De figuranten wisten niet wat hij zou zeggen. De gasten weten niet hoe ze moeten reageren. Het feest gaat verder alsof er niks gebeurd is; eten, gezang en polonaise incluis.

De cameraman gedraagt zich als een extra gast op het feest. Het is alsof je er zelf bij bent en spontaan je hoofd beweegt naar waar er wat te zien is. De schokken en de vaak schuine camerastandpunten creëren een gevoel van onstabiliteit, alsof er geen zekerheden meer zijn. Shots in vogelperspectief benadrukken hoe groot het hotel is en dus de materiële welstand. Het beeld van de receptionist Lars in het waterloze bad zou het standpunt van de geest van Linda kunnen zijn.

Dogma 95 kadert in een bredere Europese zoektocht naar een onverbloemd realisme, als tegenreactie op een Hollywood dat het steeds meer van infantiele verhaaltjes met dure effecten moet hebben. Door het mijden van alle technische trucjes keerde T. V. terug naar een pure vorm van drama, met een beperkt budget maar toch in een moderne stijl. Die regeltjes van Dogma zijn al te strak om voor eeuwig als de Tien Geboden te blijven volgen, maar in dit geval toont zich in de beperking de meester.

"Hè ja.... begint hij weer over incest"... Het kon een ingrediënt uit een Warmerdam film zijn. Beetje (erg) onwaarschijnlijk dat je gezamenlijk feest denkt te kunnen vieren terwijl er zo iets ergs in het verleden heeft plaatsgevonden. Als drama povertjes (wat een interessantdoenerij van Dievegge hierboven), als metafoor dat we in onze zogenaamde beschaafde samenleving van allerlei vreselijks laten voortbestaan, wel enigszins te bevatten.

Zag de film een eerste keer in januari 2010 en een tweede visie is er zeker aan besteed.
Het is een prachtige film met een uitstekende karakterstudie van heel wat personages die deel uitmaken van dit dramatisch en onthutsend "feest".
Een pessimistische kijk op een familie, glamorous naar buitenuit, maar naar binnentoe met enkele zware pijnpunten.
Meer dan één verrassende faze zit in het intrige, zoals het blijven doorfeesten , ondanks de onterende verklaringen. Het individu niet opgewassen tegen de geilheid van het feest ?
Ook de scène waar de moeder van passiviteit wordt beschuldigd is verrassend en komt zwaar over
Ergens lees ik dat de film kadert in het Dogma-95 Charter en daartoe behoort o.m het gebruik van de handcamera en dat vond ik af en toe toch wel al te chaotisch.
Maar goed, zag van Vinterberg alleen maar goede films : "Festen", "Submarino", "Jagten" en zelfs onlangs "Far from the madding Crowd".

Gezien de hoge waarderingen was mijn verwachting hoog, helaas vond ik deze film toch wat tegenvallen. Het verhaal is best aardig maar de karakters zijn stuk voor stuk ontzettend vervelende figuren, ik vond het geen pretje om naar te kijken. De enige die ik nog een beetje kon luchten was de man die wel wat weg had van Obama. Ook het camerawerk vond ik vrij irritant. 3 kleine sterren voor het verhaal.

Grimmig, welhaast luguber werkje. Dat racistische lied dat ten gehore wordt gebracht, is misschien nog wel het meest weerzinwekkende wapenfeit van de film, alle ontboezemingen ten spijt. Dat het einde uitdraait op verlossing en boetedoening komt helaas wel uit de lucht vallen. De vader zit toch een stuk beter in zijn sas als hij zijn zoon voor nietsnut en wat al niet meer uitmaakt.

Dat Dogma 95-principe werkt hier wonderwel goed, hoewel het me sterk lijkt dat ik er tout court een bewonderaar van zal worden. Zeker het groezelige element van de beeldopnames is hier op zijn plaats. Pluimveren gaan naar de acteur die die Michael speelt. Wat een naargeestig, griezelig figuur is dat. Iemand die door zijn domheid en oncontroleerbaarheid genoopt is tot opportunistisch gedrag. Die woede-uitbarstingen zijn weergaloos, waarbij de rade- en machteloosheid uit iedere porie van het gelaat druipt.

Beetje ongemakkelijke zit. Niet alleen vanwege het aangedragen onderwerp, maar ook door de manier van filmen; de eerste onder de regels van Dogma 95. Hoewel dat zelfs in deze eerste film enkele regels al verbroken worden, maakt de charme van die beweging alweer iets minder.

Door de Dogma-regels voelt het erg authentiek aan, maar ook lichtelijk amateuristisch. Een beetje zeeziek wordt je er soms van, door het gruizige is nog wel heen te kijken. Soms is het acteerwerk briljant, soms komt het erg geforceerd over. Het verhaal is intens, drama in zijn puurste soort denk ik. We kunnen er enkele clichés op loslaten, maar ik denk dat het goed gebracht is, ondanks dat we zulke settings eerder hebben gezien. Het gedrag van Chirstian is treurig, medelijdend en komisch ("waar was ik gebleven?") tegelijk.

Al met al denk ik niet dat het Dogma-principe iets voor mij is. Ik had met Idioterne (Dogma #2) hetzelfde gevoel.

Eigenlijk had ik 2 redenen om Festen eens te bekijken: de gigantisch hoge score (inclusief bijna 3000 stemmen, erg veel voor een buitenlandse film op deze site) en omdat ik zag dat Thomas Vinterberg de man achter de geweldig goede film Jagten is.

Het was best even inkomen aan het begin, want door de manier van filmen met een handcamera oogde het allemaal vrij amateuristisch en rommelig. Wist ik veel dat het een manier van filmen is, afgestemd op een verbond die gemaakt is in het concept van Dogma 95. Nooit van gehoord, kwam er pas achter toen ik op MovieMeter de recensies door heb gelezen. Het verklaart het een en ander. Pluspunt van deze manier van werken is wel dat je er midden in zit als kijker en dat het meer als een beleving dan als een film voelt.

Inhoudelijk is het wel een vrij geschifte film over incest en onverwerkte emoties van bijna alle familieleden. Nogal heftig, maar tegelijkertijd vraag ik me soms af of de film nu een bloedserieus drama wil zijn of een gitzwarte komedie. Want heel wat scenes zijn zo ongemakkelijk en over de top, dat ze bijna komisch ogen. Denk aan dat de familie gewoon lekker doet of hun neus bloed bij de uitspattingen van Christian, maar vooral met dat racistische liedje dat uit volle borst in de aanwezigheid van de donkere jongen wordt gezongen of het feit dat je na zo'n confronterend etentje gewoon de volgende dag samen gaat ontbijten als familie. Totaal surrealistisch natuurlijk. Toch werkt het allemaal wel, want ik vond het uitermate boeiend om te bekijken en uiteindelijk ging je toch ook twijfelen aan de waarheid, totdat er een brief van de zus die zelfmoord pleegde voor werd gelezen.

Maar ondanks dat het een prima film is, zet ik wel vraagtekens bij de enorm hoge score. Dat is de film voor mij niet waard. Ook best vreemd dat Jagten, een film die ik veel pakkender en completer vind, lager scoort. Die heb ik op 4* staan, mede ook daarom is Festen net een halfje minder waard.

3,5*

Festen zag ik een kleine 20 jaar geleden eens op school. Je kent dat wel: de halve school wordt in de feestzaal of cafetaria gedropt en vol stress zit je aandachtig te kijken, want het vak Nederlands schotelde je achteraf nog een werkopdracht voor. Internet was toen nog net niet algemeen verspreid ...
De film is mede daardoor flink blijven hangen en hij blijft ook gewoon goed. Ik schrok wel een beetje van de vrij belabberde beeldkwaliteit al is die voor de film zelf niet zo storend. Naast de kwaliteit was ook de camerahantering vrij chaotisch bij momenten. Bewust weliswaar zoals opgemaakt in Dogma 95 waarbij voor geluid en geluid bijvoorbeeld gekozen wordt voor authenticiteit, puur- en echtheid.

De gehele film gaat over het feest van Helge Klingenfeldt die de gehele familie uitnodigt om zijn 60e verjaardag te vieren. Voor mij alvast een boeiende opbouw van het feestgebeuren tot het diner. Een heftige film over incest en racisme, maar tegelijkertijd stoorde ik me toch aan bepaalde 'ongeloofwaardige' gebeurtenissen die ook hier op MM al veelvuldig besproken zijn. Ik blijf het frappant vinden dat de gehele familie tot twee maal toe blijft doorfeesten na de speech van Christian. Stel het je eens voor op een eigen familiefeest. Toch ongehoord, niet? Zelfs bij het ontbijt de volgende dag is er behalve wat ongemakkelijkheid weinig te bespeuren van het dramatische verloop van de avond ervoor.
Het racistisch liedje daarentegen is hoogst verwerpelijk, maar lijkt me binnen bepaalde conservatieve middens best "aangenaam vertier". Knap overigens dat die jonge zwarte man het allemaal ondergaat en op het feest blijft.

Culpabiliseren is inderdaad makkelijk, veroordelen ook, maar dergelijk gedrag, gehuld in hypocrisie en egocentrisme, niet in het minst van de moeder, is vrij surrealistisch te noemen. Bijgevolg vond ik de houding of rol van het keukenpersoneel ook vrij eigenaardig, idem trouwens voor de zus. In zijn geheel is Festen een erg sterk imponerende film mits een aantal hiaten in acht genomen. Thomas Bo Larson doet het geweldig als zielige klootzak die zijn vrouw en gezin als huisvuil behandelt, maar wel (uiteindelijk) erg oprecht (!) worstelt in zijn conservatieve denken van wat hij over zijn vader (en moeder) te horen krijgt. Zijn personage Michael zorgt voor de nodige peper en het "amusement" in de film. Wat mij betreft duidelijk de mindere van Jagten, maar een sterke 3,5*, net geen 4,0* verdient dit nog steeds.

Ik wist bij aanvang niet helemaal wat ik moest verwachten van deze film en de eerste dertig minuten neem ik ook met de nodige twijfel tot me. Waar gaat dit heen? Wat is de bedoeling? Overduidelijk een hele familie met allemaal personages die stuk voor stuk met zichzelf, twijfels en het leven worstelen. De heen en weer schietende camera en bijna morsige sombere VHS kwaliteit suggereert bijna dat alles door een vervelende neefje of oom met de videocamera gefilmd wordt. Slechts een duwtje van 'sodemieter eens op' wanneer een van de personages genoeg van hem heeft ontbreekt er nog aan. Tot dan denk ik ja leuk, goed gespeeld, het heeft wel wat enzovoort, maar als dit nu anderhalf uur gaat duren. Maar dan als een bomshell de speech van Christian waar tot eigenlijk met verbazing en stilzwijgen op gereageerd wordt, dat ik zelf ook denk van lees ik dit nu goed? Eens even terugspoelen en terug kijken, maar verdomd nog aan toe. Het doek wordt opgetrokken. Het doel, de clou is duidelijk. Vervolgens ontspint zich een beetje een kat en muis spel. Wordt het geloofd? Chistian wordt een paar keer hardhandig verwijdert. Toch het personeel lijkt meer te weten en op de hand van Christian te zijn. Dus een kern van waarheid zal er zijn. Wat zich verder is ontvouwd is een prima drama met heel aardige acteerprestaties. En de afloop mag er zijn, het bewijs, de bevestiging en reactie van anderen.

Prima drama, mooie film. Die vooral als je niet weet wat er komen gaat je echt even over het mot komt en je verbaasd.

Ik vind dit een indrukwekkende film, al heeft hij mij niet helemaal weggeblazen. Het verhaal is heftig en de manier waarop het is uitgewerkt, vind ik vrij sterk. Het kwam realistisch op mij over. Overtuigend gespeeld, en erg leuk om een nog zo jonge Trine Dyrholm in een film te zien. Ik kende haar alleen van recentere films. Een 7. 3,5*

Na het uitstekende Jagten was ik toch ook wel benieuwd naar deze film. Ik had de DVD al heel wat maanden liggen, gisteravond is het er eindelijk van gekomen.

Wat me meteen opviel was het camerawerk. Voordat ik deze film aanzette had ik nog niks gelezen of vernomen van het Dogma 95 manifest. Nu ik me er iets in verdiept heb verklaart het een heleboel.
Nu moet ik zeggen dat ik geen last heb gehad van deze manier van filmen, heb me er niet aan gestoord in ieder geval. Je ziet wel vaker films waarbij het lijkt alsof er met een simpele handcamera gefilmd is, dus zo heel schokkend is het allemaal niet, figuurlijk gezien dan

Over de film zelf ligt het wat gecompliceerder. Ik vond het geen hele slechte film, maar ik ben bang dat mijn verwachtingen gewoon te hoog waren. In ieder geval verwachtte ik niet zo'n soort film als deze. En daar komt bij dat diverse keuzes die door de personages gemaakt worden niet heel logisch waren. Na zo'n boodschap van de oudste zoon zou ik m'n spullen pakken en weglopen. In ieder geval niet door feesten en de volgende ochtend daar gaan ontbijten. Dat kwam de geloofwaardigheid niet ten goede.

Wel is het acteerwerk van hoog niveau. Kende de meeste acteurs niet, maar kon er weinig ontdekken die uit de toon vielen. Christian en Michael waren wel de positieve uitschieters naar mijn mening.
Ik denk dat ik deze film over een tijdje nog eens moet herzien. Kijken hoe die dan bevalt.
Voor nu 3.5*, zeker ruim voldoende

Goed.

Festen betekent mijn eerste echte aanraking met de Dogma filmmakerij. Ik had vooraf niet verwacht dat deze film er onderdeel van zou zijn, en ook niet dat ik het een goede film zou gaan vinden. Zo is Festen uiteindelijk neergekomen op een dubbele verrassing en nog een toppertje afkomstig van regisseur Vinterberg.

In ieder geval wordt de hele film erg intens in beeld gebracht. De natuurlijke manier van filmen levert een beeld op dat soms eng realistisch aanvoelt. Je voelt de oprechte spanning regelmatig hangen, ondanks dat de film wel zijn theatrale personages kent. Hoe verder de film vordert, hoe minder dit een probleem wordt. De gespannen situaties blijven, maar de gemaakte momenten verdwijnen uiteindelijk.

Bijzonder aan de film is de strakke manier van editen en sterk gebruik van de camera met enkele bewegingen die ik nog nooit eerder heb gezien in cinema. Innovatief is deze Festen dus zeker, jammer van de soms iets te lelijke manier van filmen verder, waarmee ik bedoel dat veel achtergronden die mooi hadden kunnen zijn erg lelijk in beeld worden gebracht.

De film kent geen bijzonder sterk verhaal, het komt hier vooral van het acteerwerk en de spanningen tussen de personages. De uitvoering is hier alles dat telt, en ondanks dat ik had gehoopt voor iets meer wendingen weet het altijd te interesseren. De invulling mag dan ook niet bijzonder origineel zijn, het is goed in elkaar gestoken en dat kan ik enkel en alleen prijzen.

Iets aan de te lange kant en het mist wat extra's, verder is Festen absoluut een sterke film geworden die me alleen niet altijd in het verhaal kon betrekken. Interessant wel, zo'n Dogmafilm. Misschien snel nog eentje proberen, Lars von Trier bijvoorbeeld staat al langer op mijn radar met zijn eerdere films.

Niet echt mijn ding.

En dan heb ik het over die stijl. Kort op de huid, ontdaan van allerlei tierlantijntjes; maar uiteindelijk mag cinema wel meer zijn dan een lelijk geschoten, kort op de huid zittende vertoning.

Het had in ieder geval leuk geweest om wat meer te zien te hebben dan het toneeltje dat de familie hier opvoert. Toegegeven: ik heb geregeld kunnen lachen en er zitten absoluut genoeg spitsvondige dialogen en scherpe steken in. De soms wat lompere humor zoals dat al dan niet racistische liedje valt eveneens goed te pruimen.

Maar behalve dat (en ook goed acteerwerk, dat mag ook wel vermeld worden) was ik na afloop toch vooral geïrriteerd door de lelijkheid van de film. Ik apprecieer de drang die Thomas Vinterberg en een hoop gelijkgestemden toen voelden om met een soort realisme te komen, maar uiteindelijk kijk je wel gewoon naar een druk toneeltje vol absurde taferelen dus of dat dan uiteindelijk zo'n realistische film geworden is...

2,5

Enorm aangrijpende film die je bijblijft. Een hele bijzondere film die op een unieke manier is gefilmd, waardoor je welhaast het idee hebt dat je zelf aanwezig bent op het feest.

Ik vind het acteerwerk erg sterk moet ik zeggen, zonder überhaupt van deze cast gehoord te hebben.

De haast surrealistische sfeer is erg interessant, en ook de personages hebben mij erg geboeid, met Chritian en Helene als uitschieters.

Zonder meer een aanrader voor als je van artistieke films houdt!

Zeer sterke film, die ik nooit meer opnieuw zou willen kijken. Soms heb je dat; één keer is genoeg. Verpletterend en deprimerend, maar tegenstrijdig, want afwisselend zit er ook weer een zwart-komische noot in. Personages die afschuwwekkend zijn, maar dan ook weer sommige voor wie je supportert en met wie je medelijden hebt. Schrijnend hoe het personage van Christian met ongeloof en apathie wordt behandeld wanneer hij zijn verschrikkelijke bekentenis doet, maar tegelijkertijd ook zo realistisch en echt. Geen enkele emotie voelt hier vals of geconstrueerd, en iedereen reageert en gedraagt zich zoals echte mensen dat zouden doen. Het legt de donkere ziel van een familie bloot, maar niet op een dramatische manier. Eerder op een griezelig onderkoelde, realistische, naturelle manier. Wat is dat personage Michael een opgefokt, agressief, bedrieglijk ventje, maar wanneer hij op het einde zijn vader in elkaar aan het schoppen is, voel je zo'n mengelmoes van emoties dat je niet meer weet hoe je het moet plaatsen. Thomas Bo Larssen speelt ook echt gewoon ontzettend sterk. De schokkerige, naturelle manier waarop het allemaal gefilmd is, creëert het gevoel alsof je zelf ter plekke bent om het feest te zien ontaarden. Alsof het found footage is van een echte familie. Vinterberg springt behendig om met zijn eigen dogma 95, en weet binnen deze zelf-opgelegde limitaties een filmtechnisch meesterwerkje af te leggen. ''Het is gewoon lelijk'', hoor ik sommige mensen in mijn omgeving al zeggen. En ja, dat is ook gewoon zo. Het is een lelijke film, qua stijl en zeker qua inhoud. Maar dat is wat de film (voor één keertje voor mij) juist ongelooflijk sterk maakt.

Later zou Vinterberg dit dogma en deze stijl loslaten, en waarschijnlijk ook maar voor het beste, want ik denk niet dat je keer op keer een meesterwerkje als Festen uit je mouw kan schudden op deze manier. Een film als Jagten komt denk ik niet tot z'n recht als je het op deze manier filmt. Ook een heel sterke film (waarbij één keertje ook genoeg is voor mij), maar ik denk dat deze nog net iets beter is.

4*.

Op een familiefeest wordt een geheim onthuld en het feest wordt daardoor steeds ongezelliger. Veel meer is er niet te zeggen over het verhaal maar het verhaal is zo goed geschreven (het is niet alleen een familiedrama maar ook een spookverhaal, een gevecht en een komedie), zo goed opgebouwd (van herkenbaar ongemakkelijk zoals elke familiereünie is tot zeer aangrijpend aan het eind), zo goed geacteerd en dicht op de huid gefilmd (geheel volgens het Dogme 95-manifest) dat het bij je als kijker onder de huid kruipt en je wordt meegezogen in de wervelwind van emoties. De film heeft terecht de status van Dogme-klassieker.

Jaren geleden gezien en een en ander was me wel bijgebleven maar ook niet veel, zo bleek uit de herziening in de bios. Vooral het smalle beeldformaat niet. Ik was even wel bang voor de nieuwe kijkbeurt want wat me vooral bijstond was 'zwaar drama' en die specifieke filmstijl - in de jaren is mijn smaak wel wat veranderd en zeker op die vlakken. Maar zie daar, dat viel alleszins mee. De stijl is in zoverre nog goed dat deze a) lekker wild en druk is en daarmee niet gewoon een simpele cameravoering met weinig extra middelen en b) geeft dit wat realistisch mee, alsof iemand met een home video op dat feest staat te filmen en je als kijker erbij bent. Niet echt natuurlijk want het camerawerk is overduidelijk niet door een aanwezige gefilmd maar het rauwe kale uiterlijk helpt wel mee. En daarmee wordt dit drama en het soms wat theatrale acteren een stuk meer naturel en best genietbaar. Inhoudelijk ook sterk en boeiend genoeg de hele film door en zo een aardig inkijkje in een bepaalde familie waar steeds meer duidelijk wordt (niet alleen het misbruik maar ook de racistische kant). 4,0*.

Tja. Absurdistisch, komisch, bitter tot op het bot, tot diep racistisch, op een lachwekkende wijze. Een familiegeheim wordt even aan tafel op een pijnlijke doch ook hilarische wijze voor het voetlicht gebracht. Als dingen echt heel erg worden ga ik het mooi vinden. Daar is i.d.g. zeer zeker sprake van. Hier kan ik uren over uitweiden. Maar ik zou me verder willen beperken tot meesterwerk. Magistraal. 5 sterren en een plek in mijn eeuwige top 10.