Festen (1998)

Aardige film met een goed verhaal, alleen dat bewegen van de beelden was niet super.

Acteurs waren ook best goed

3,5 ster

Dogme . Ik vond het al een dom verbond. Deze film bevestigt dat alleen maar. Vanaf minuut 1 heb ik me lopen ergeren aan de negatieve gevolgen van dit verbond. Ik voelde me aan het begin als een gluiperd die stiekem allerlei (privé)dingen bekijkt. Alsof ik door een gaatje in de muur aan het spioneren was. Later nam dat af, maar maakte dat plaats voor het gevoel dat de cameraman er is. Je voelt aan de sfeer gewoon dat het niet natuurlijk is, maar dat het gefilmd wordt. Dit heb ik nog nooit gehad. Je voelt de cameraman. Verder heb ik me zo'n beetje gestoord aan elke regel van de Dogme. Irritant camerawerk, over- en onderbelichting en nimmer afwezige cameraman zijn nou niet bepaald elementen die getuigen van een goede film. Voeg daar nog wat slechte acteurs/actrices bij en je hebt een geweldige flop.

Het verhaal boeit hooguit bij een paar scènes. De impact van die scènes is echter na een minuut al weg. En dat terwijl het verhaal an sich toch zeer aantrekkelijk is en zeker niet oninteressant. Knap dat Vinterberg zo'n aangrijpend verhaal zo om zeep kan helpen.

Ik kan nog alinea's lang doorgaan over wat er allemaal schort aan het audiovisuele gedeelte, maar ik neem aan dat iedereen wel begrijpt waar ik het over heb.

1,0* voor die paar scènes die wel ok waren.

P.S. Eén van de weinige films waarbij ik het echt eens ben met Onderhond.

Deze film was een hele aparte kijk ervaring, en is een film waar er niet veel andere van zijn.
Het camera werk vond ik goed werken en geeft de film zeker meer overtuigingskracht en realisme mee.
Toch had ik na het zien van deze film tegenstrijdige gevoelens, aan de éne kant vond ik de film erg goed geschoten en in elkaar gezet, aan de andere kant voelde het einde wel erg makkelijk aan.
Wat hier vaak al eerder genoemd is is toch wel het laatste ontbijt, mensen doen als of er niks gebeurd is en lijken al helemaal niet geschokt meer. Ook vond ik het vreemd dat de moeder gewoon mocht blijven zitten en de vader werd weg gestuurd, dit vond ik erg jammer aangezien de rest van de film best realistisch aanvoelde.

Zeker niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had, niet te min een leuke kijk ervaring maar met een nogal ongepast einde.

Alles bij elkaar opgeteld kom ik precies op een voldoende terecht, wel jammer want ik had hier echt meer van verwacht.

3*

Wat direct opvalt is de handheld-filmstijl. In het begin is dat even wennen, maar daarna ga je er als kijker prima in mee. Met name het acteerwerk is erg overtuigend. Hoewel de dramatische onthulling in de eerste helft al plaats vindt, is het verdere verloop erg boeiend.

Kortom, een sterk Deens drama.

Ik vind het altijd erg moeilijk om te beschrijven als ik een film heel erg goed vind of als ik ze heel erg slecht vind. Festen, is maar een van de zelden die de volle punten krijgt. Ik had voor mijn profielwerkstuk dit jaar al een klein beetje verdiept in afwijkende films en kwam al snel uit bij Lars von Trier, gevolg door de Dogma films. Ik vind het een enorm interessant gegeven en wilde me er zelf ook in verdiepen vandaar dat ik op zoek ging en uit kwam op, blijkbaar een dogma-klassieker: festen. Leuk dat je vader die ergens zag liggen en voor je mee nam, wat een kerstgedachte, haha.

Ik vond de film erg indrukwekkend door de puurheid dat het bijna griezelig was. Het hele onderwerp, wat trouwens deze dagen nog in het nieuws was, vind ik persoonlijk erg trieste smerige en zieke toestanden die me liever bespaard konden blijven. Door de manier van de regie en het camera werk, wat op het begin, eerlijk gezegd, wel even wennen was, maakte hier een voordeel uit om echt een pure film te laten zien. Met puur bedoel ik dat het heel realistisch was.

Nogmaals, kan niet zo goed beschrijven wat ik van zulke films vind: maar het zijn de volle punten waard. Festen blijft lang in mijn hoofd zitten en is echt een film die ik iedereen aanraad te kijken. Wat me wel opviel was dat de film bestond uit 1 hoofdstuk, zijn er nog andere hoofdstukken te vinden? Of, wat was de toevoeging hiervan?

5 sterren

Oninteressant incestverhaaltje met slecht camerawerk. Waarom dit zo goed wordt beoordeeld weet ik ook niet. Ik vond er helemaal niks aan.

1*

Goede film.

Vind de stijl die Dogme 95 uitstraalt erg fijn om naar te kijken. Vanuit de losse pols filmen lekker dicht op het huid vanuit verschillende hoeken. Ik vind het het realistisch uitzien en op deze manier een stuk intenser dan dat ze deze film op normale wijze zouden maken.

De rest van de film is ook van bovengemiddeld niveau. Het acteerwerk is erg sterk van alle personages. Het zou net een echte familie kunnen zijn. Het verhaal is behoorlijk goed al moet ik zeggen dat het einde een beetje tegenviel. Kortom een aanrader!

4

Ik was al depressief

Wat een komisch moment is die zin, in een verder inktzwarte film.

Heb 'm vandaag voor de tweede keer gekeken, en ik vond 'm misschien nog wel beter dan de eerste keer. Het eerste en laatste kwartier is minder, maar alles daar tussenin barst van de spanning en van de sfeer.

omdat je nergens anders goed voor was wat een schrijnende zin. Een schrijnende, maar echt goede film.

4,5

Erg fijne Dogme film die wat moeite heeft om los te komen in het gigantische landhuis, maar wanneer eenmaal de onthullende speech voor de tweede keer wordt gehouden barst het festijn los. Erg grappig en soms ook lekker confronterend. Wat vooral leuk is aan Festen is het feit dat de mensen zo puur overkomen, nergens had ik eigenlijk het idee naar een film te kijken en dat lijkt me ook de bedoeling van dit concept?

Ook knap dat er ondanks het minimalistische gebruik in de film toch een aantal mooie visuele trucjes uitgevoerd worden met de camera.

4*

Uitstekende film waarbij een familiefeest flink uit de hand loopt als er een pijnlijke onthulling wordt gedaan. De stijl van de film draagt absoluut bij aan de kracht. Het camerawerk is zeer inventief en met weinig middelen ziet de film er toch spectaculair uit. Goed geschreven en ook mooi om te zien hoe het feest min of meer gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is.

OK, de film ziet er levensechter uit; Je zit als ware echt in de feestzaal, rond de personages. Dat is dan ook de enige positieve verdienste van het Dogme-concept.
Ik snap ook niet wat men wil bereiken met de manier van filmen? Waarom expres schuin en onduidelijk filmen? (sommige beelden zijn echt wel onscherp!). Het is verschrikkelijk irritant. Naar verloop van tijd gaat het wel wat wennen, maar in het begin is het echt een grote afknapper.

Daarnaast vind ik de geluidskwaliteit maar heel pover.


Wat de film veel kon verbeteren is het verhaal…. Maar helaas!
Het zit niet goed in mekaar, en sommige dingen lijken ook totaal geen ‘sense’ te maken. Onsamenhangend is de juiste benaming.
Hetgeen het al zou moeten voorstellen is ook weinig interessant. Een zoon die zijn vader beschuldigd van incest. Meer gebeurt er eigenlijk niet in de hele film.

Misschien is het daarom dat de film verschrikkelijk saai zijn? Ik heb films van 3a4u gezien die sneller voorbij gaan dan deze brok. Het middenstuk is haast onmogelijk om door te komen.


Voor de rest kan ik ook niet veel punten geven. De acteerprestaties zijn niet speciaal, en ook die dialogen zijn slecht gewoon ‘ok’. Veel extra heeft deze film ook niet te bieden.


Al bij al moet ik zeggen dat het Dogme-concept teleurstellend, zoniet overbodig en saai is. Ik laat het aan me voorbij gaan.
2,0*

Best slim dat een duf familiefeestje de setting vormt voor komisch-genante voorvallen aan de ene kant en bloedserieusheid aan de andere kant. Dat komt dan als een donderslag bij heldere hemel aan, ik kan me zo snel geen film herinneren die de gevolgen van incest zo origineel weet te brengen, en dat zonder tranentrekkerij of flashbacks naar droevige kinderjaren.

De verschillende gezinsrelaties worden leuk en vrij subtiel uiteengezet zoals de conservatieve moeder die niets moet hebben van de keuzes van Helene, wat duidelijk wordt uit slechts een korte speech. Oke de familie is vrij maf, maar daar barst het van en iedereen was al vroeg aangeschoten, en al helemaal na de speeches waarna niemand wist hoe zich te moeten gedragen.

Alleen van het hele dogme 95 gebeuren moet ik weinig hebben, komt krampachtig over "kijk ons eens in dienst van het verhaal filmen als iemand die erbij loopt". Een gevolg van de wiebelende camera is dat ik die camera te bewust ervaar en dat het de aandacht van de inhoud juist wat afleidt. Hier vond ik het eerste halfuur ook storend, maar pluspunten zijn dat er geen bijgevoegde muziek is en dat het chronologisch verteld is, dus nou ja, toch nog een hoeraatje voor dogma.

ik vond deze film een tegenvaller. niet dat ik meer had verwacht, want het script was toch zeker wel crazy. Misschien was het wel juist over de top, dat ik de film daardoor vond tegenvallen.

in elk geval heb ik niets aan te merken op de acteerprestaties die geleverd zijn en ook niet op de camerabeelden. hoewel de camerastandpunten soms iets gemaakt overkomen, storen ze mij niet.

het einde vond ik niet super, maar pastte wel goed bij de rest van de film.

Voor mij geen aanrader.

Ondanks dat deze film al 13 jaar oud is, blijft de impact hetzelfde. Best indrukwekkend dus. Ook het acteerwerk is fantastisch van o.a. Thomsen en Steen. Alleen het groezelig aandoende camerwerk zat soms tegen, maar niet genoeg om de film te benadelen.

Ik heb zelf nog niet heel veel ervaring met de hele Dogma stijl, maar als het allen als deze is.. Heb me een beetje in de principes verdiept, en dat spreekt me ook zeer aan. Moet maar achter meer films aan gaan!

Festen is een krankzinnige film. Bizar en heftig verhaal, maar man wat gaaf in beeld gebracht. Werd 105 minuten lang meegesleurd in het drama van de familie Klingenfeldt. Het camerawerk volgens de principes van Dogma is zeker van toegevoegde waarde. En het spel van iedereen is fantastisch. Echt onwijs gaaf. Festen is een van die weinige films waar je dagen later nog steeds aan terug denkt, het krijgt van mij dan ook de volle bak.

5*

Pfff, wat een slappe hap... De film komt enorm traag op gang, met een inleiding die op geen enkel moment boeiend is. Het wordt eigenlijk pas interessant vanaf de eerste speech van Christian, althans dat was mijn eerste gedacht: want uiteindelijk bleef het gewoon enorm saai. Er werd gewoon veel te weinig gedaan met het nochtans leuke uitgangspunt. Ik stoorde mij vooral aan het feit dat de ganse familie zo laks reageerde op de onthullingen die Christian deed. Zeker toen de bevestiging van de verkrachtingen kwam, met dank aan de brief van de zus die zelfmoord had gepleegd, leek het wel alsof de familieleden er toch niet al té zwaar aan tilden. Verder vond ik de meeste personages verschrikelijk irritant, al lag dat wel niet aan de acteurs en actrices die hun werk wel goed deden.

Deze eindelijk eens bekeken en het was een bijzondere film. Eerst en vooral is de film een Dogma 95 film, dus dit wil zeggen dat er o.a. geen muziek in de film mag voorkomen en de camera in de hand dient te worden gehouden. Echt storen deed dit niet en nieuw is dit nu ook niet meer.
Van het verhaal had 'k wel wat meer verwacht, het was nogal mager. 'k vond het raar dat de zoon zo lang heeft gewacht om het misbruik aan te kaarten en dat hij dan nog zo'n bekentenis doet terwijl iedereen er bij is. Daarom vond 'k de film ongeloofwaardig, zeker als de rest van de familie dan gewoon verder feest , de film leek me bijna eerder een zwarte komedie dan drama. Voor de rest speelde de cast wel overtuigend.
Tja, 'k had wel wat meer van de film verwacht (zeker omdat hij in de top 100 staat van IMDB ). Een kijkbeurt vind 'k meer dan voldoende.

Ik verbaasde me altijd vanwege het hoge gemiddelde over deze film, maar na hem vandaag eindelijk te zien te hebben kan ik het me goed voorstellen. Wat een heerlijk zwarte komedie met een hoog drama gehalte is dit. Het verhaal zat schitterend in elkaar en de film wist dan ook van de eerste tot de laatste minuut te boeien (de eerste speech was zeer verrassend). Het einde was overigens geweldig. De cast speelde heel goed en met name de Thomas Bo Larsen als de smerige Michael speelde geweldig. Ik heb ook regelmatig om hem moeten lachen (geweldig toen hij neger-lied inzette en vrijwel iedereen meedeed). Ook geweldig was het toen de tragische momenten werden bekend gemaakt de rest van de familie het eigenlijk allemaal negeerde en deed of hun neus bloedde Het was sowieso wel een aparte familie moet ik zeggen. De vader Helge (Henning Moritzen) was overigens ook lekker opdreef "jullie deugden ook nergens anders voor" Er zitten overigens best wat fraaie Scandinavische vrouwen (zoals Trine Dyrholm) in deze film.

Het werd overigens ook best allemaal fraai in beeld gebracht en het leek soms net alsof je in de film zat. Helaas was wel de beeldkwaliteit belabberd. Het leek wel een videoband die al honderden keren was afgespeeld.

Toch wel een beetje overrated. Het is natuurlijk makkelijk scoren met zo'n zwaar onderwerp.
De eerste 45 minuten zijn erg saai. Er gebeurt vrijwel niks. Hierdoor begin je wat meer op het camera werk te letten en begin je er langzaam aan te irriteren.
Na de eerste drie kwartier werd het een stuk interessanter, wanneer Christian zijn eerste speech houdt. Vanaf dat moment zat ik helemaal in de film. Ik zag dit absoluut niet aankomen en wist niet wat ik hoorde. Ik begon ook te twijfelen aan het verhaal van Christian. Misschien was hij wel gek. De speeches waren erg sterk door de script en het acteerwerk van Ulrich Thomsen.
Verder vond ik de reactie van de gasten erg raar. Die was er eigenlijk niet echt. Na de eerste speech deed iedereen zo normaal. Alsof er niks gebeurt was. Beetje onrealistisch.
Ik vond het ook een beetje jammer dat ze niet een beetje dieper ingingen op de lesbisch relatie van het dienst meisje. Daar was ik ook een beetje benieuwd na.


Best leuke film, alleen jammer dat het zo lang duurde voordat er eindelijk iets interessants gebeurde. Ook het Dogme-concept vind ik niet helemaal super. Leuk dat het zo naturel mogelijk moet zijn. Alleen jammer dat het ten koste gaat van de kwaliteit van het beeld.

Deze film blijft geweldig. Beklemmend. Wat een zieke bende is het toch, een collage van mensen die uit hun voegen barsten van ellende en ongelukkig zijn en vooral in ontkenning van waarheid leven.
En wat is de waarheid toch hard.
Christian 't slachtoffer, Linda 't net eruit gestapte slachtoffer, vader incestueuze pedofiel in ontkenning, moeder meeloper en getuige incest in ontkenning, broer overschreeuwer in ontkenning, diens vrouw een vreemde mengelmoes van schreeuwen en liefkozen, zus kan de waarheid niet aan en verstopt deze (ontkenning), familie en vrienden gevoelloos en/of ontkennend en gewoon doorfeestend...... De enige heldere van geest in het gezelschap leek mij de bezoeker (musicus), en natuurlijk de kok/jeugdvriend van Christian.

Alles uitstekend en zeer realistisch geacteerd. Karakters hebben genoeg menselijke trekjes om door iedereen (enigszins) begrepen te kunnen worden, het kan allemaal dichtbij komen. Het camerawerk is voor mij een beetje té schokkerig, had wat minder gekund. Decor is minimaal, maar dat hoort zo volgens de regels. Helaas zorgen de dogme regels in mijn ogen voor beperking in uiting van de kunst, voor mij niet nodig dus.

Ondanks het algemene imago van meesterwerk onder het publiek, zijn critici altijd verdeeld geweest over Festen, met reacties variërend van 'beste' tot 'meest overschatte film van het jaar'. Ik hang daar een beetje tussenin. Inhoudelijk zit dit verhaal over verborgen schandalen en het verzwijgen daarvan tegenover de buitenwereld erg sterk in elkaar. Wanneer de speeches elkaar opvolgen, elk met een perfect afgemeten gevoel van nuance, zwarte humor (de ceremoniemeester is fantastisch) en onderdrukt zeer, val je als kijker van de ene verbazing in de ander, opbouwend tot een heerlijk dubieus einde.

Het sterke van Festen is vooral dat Vinterberg de kijker nooit aan het handje meeneemt. Moralistisch gezien handelen vrijwel alle familieleden zeer dubieus, maar dit oordeel mag de kijker zelf vellen. Of het 'morning after' ontbijt wel zo zuiver is... je mag het zelf bepalen.

Stilistisch gezien heb ik meer moeite met de film. Hoewel het Dogme principe ervoor zorgt dat Festen het karakter krijgt van een homemade familievideo en daardoor aan impact wint, zorgen de strak opgestelde regels er ook voor dat de film iets sterk geforceerds meekrijgt. Vinterberg heeft zich tijdens de opnamen andermaal in onmogelijke bochten moeten wringen om zijn visie op het scherm te brengen. Niet omdat er geen betere oplossing voorhanden was, maar omdat de Dogme Nazi's hem deze verboden. Dan streeft het zijn doel voorbij en krijgt het iets pretentieus.

Oke, dergelijke regels dwingen de regisseur tot inventief handelen, maar dat geforceerde straalt van Festen af en doet nadenken hoe hij eruit had gezien wanneer de Dogme regels slechts een lijstje richtlijnen waren geweest. Komt nog eens bij dat het acteerwerk wisselt tussen geniaal (Christian, vader en moeder) en theatraal geforceerd (andere familieleden). Het maakt het lastig beslissen of de uiteindelijke impact het wint van mijn frustraties, maar gezien de film blijft rondspoken doet Festen toch iets beduidend goed.

Ik heb echt geprobeerd om deze film goed te vinden..

En er waren momenten dat ik dat ook wel vond, het familie gevoel is erg goed neergezet!.

En ik heb ook echt wel een paar keer hard op moeten lachen!. maar juist die benauwende familie sfeer wat hier heerst is gewoon niks voor mij, daar maak je mij niet blij mee

1 1/5 ster

Bijzonder aan deze film vind ik dat bepaalde onderscheidingen enorm vaag blijven. Het verschil tussen slachtoffers en daders, de gekken en de normalen, het blijft allemaal onduidelijk wie wie is.

Verder vond ik een mooie beschrijving op IMDB die erop wijst dat het licht in deze film heel belangrijk is, omdat de sfeer verandert het met het langzaam avond worden. Ook stond er dat de typische manier van filmen een gebrek aan ruimtelijk gevoel meebrengt. Dat is opmerkelijk, omdat het zich allemaal in een enorm landhuis afspeelt. Ik vond dat de filmtechniek het verhaal persoonlijk dichtbij brengt. Ik ben daarom benieuwd naar andere films van de Dogme 95 reeks.

Met een scherpe pen, strakke timing en een stel indringende acteurs -zaken die hier in voldoende tot ruime mate aanwezig zijn- ben ik wel te porren voor dit soort gepromoveerde toneelstukken, maar de Dogma 95 regels maken het er niet gemakkelijker op. Het levert een visuele stijl op die zo nadrukkelijk de aandacht trekt, dat de indruk ontstaat dat het z'n doel voorbij schiet.

Voor mij hoeft het dus niet zo, al heeft het wel een ruw- en lelijkheid die uitstekend past bij dit gedeukte gezelschap. De opening op de weg met beide broers spreekt wat dat betreft boekdelen. Dat is dan ook de enige toegevoegde waarde, de rest komt van de familie en hun feestje waar drama vermengd wordt met scheuten zwarte humor die als elektrische schokken worden toegediend.

Michael staat meteen al op ontploffen, maar exact op het moment dat de familiebijeenkomst z'n meest herkenbare trekjes begint te vertonen (vooral het geneuzel over soep), slaat Vinterberg meedogenloos toe. De speeches en reacties daarop blijven voltreffers, het liedje laat niets aan de verbeelding over en het ontbijt bewijst dat deze verjaardag hoe dan ook de moeite waard is.

Every family has a secret.

Het eerste wat natuurlijk opvalt aan Festen is het camerawerk. Sommigen zullen het eerder negatief ervaren, maar voor mij werkte dit prima. Het camerawerk heeft een positieve invloed op de sfeer en het voelt aan alsof we echt deel uit maken van het gebeuren, in plaats van dat we enkel het feest observeren.

Verder is het scenario erg sterk. De introductie is leuk en verveelt nergens, zoals Michael die zijn gezin wandelen stuurt. Naarmate de film vordert, voel je dat de sfeer wat grimmiger wordt. Je merkt dat Christian ergens mee worstelt en dat hij elk ogenblik kan ontploffen. Wat het verder nog boeiend maakt, is dat het niet erg duidelijk is of het nu allemaal waar is wat Christian vertelt.

Het acteerwerk was ook prima. Ze komen allemaal vrij realistisch over en Thomas Bo Larsen steelt de show als de opvliegende zoon Michael die ook geregeld grappig uit de hoek komt, zoals het racistisch lied die hij opstart.

Soms voelt het nogal theatraal aan, maar voor mij stoort dat zeker niet. Festen is gewoon een sterk filmpje die er best mag wezen.

4*

Festen vind ik een ijzersterk, confronterend, realistisch drama met uitmuntend acteerwerk. Smerige schijnheiligheid die vaak heerst in rijke families wordt hier uitstekend aan de kaak gesteld, maar het gaat eigenlijk ook over onze westerse wereld in het algemeen. Deze film heeft veel indruk op me gemaakt.

Het camerawerk heeft absoluut meerwaarde maar ik vond het niet altijd fijn. In de eerste helft van de film was het af en toe te afleidend. Het voelde als een soort king of limbs vrijkaartje. "Alles wat ik doe is goed omdat mensen er toch wel artistieke diepgang achter zoeken".

Aan het eind van de film was ik om. Ik zat er helemaal in. Toch geïmponeerd door dogma. Zeker nog eens kijken.

In ieder geval mag Festen zich roemen met het gegeven dat het typische zo'n film is, die je of geweldig vindt of waarin je jezelf totaal niet kunt vinden. Mij heeft het totaal niet gepakt en met de beste wil op aarde kan ik er helemaal niets van maken. Het komt bij mij zelfs zo ver dat ik het oprecht een draak van een film vind. Het enige regulatief in het verhaal is de verjaardag met het bijhorende feest van Helge. Centraal staat hierin de speech van de oudste zoon, die een knuppel in het hoenderhok gooit. Voor de verder rest is de film een soort van losgeslagen projectiel, waarbij iedereen maar wat lijkt te mogen doen en van enige cohesie geen sprake meer is. De realiteitszin is nergens te bespeuren en het theatrale standje kan kant noch wal raken. De laatste scene met de Mea Culpa van Helge wist me wel te overtuigen, maar gezien al het voorgaande redt het de algemene indruk voor mij niet meer. Het acteerwerk kan ik qua niveau niet beamen en komt bij mij verre van professioneel over. Het camerawerk is weinig steady en van goede belichting nauwelijks sprake(irritante dogma 95 stijl). Kortom het blijft voor mij een draak van een film.

Hmm draak is overdreven, camerawerk daarentegen was wel erg matig. Voor mij een reden hem met een hele punt naar beneden te halen. Met het camerawerk van een Jagten, was het gewoon een 4/4.5 geweest. Helaas zullen we dat nooit weten. Hierbij lijkt het alsof de regisseur je probeer te laten aanschuiven aan de dinertafel, ik vraag me dan af:" wat is er mis met aanschouwen van de familitragedie? Niks, denk ik. Had dat zeer graag anders gezien. Dit kwam allemaal nogal goedkoop over op me. Vrij overbodig dat camerawerk te gebruiken bij de vrijpartij of scheldpartij tussen Michael en zn vrouw bijv. Maarja. Jammer.

Maar een draak van een film? Nee zeker niet. Het verhaal, acteerwerk, sfeer in de film, alles greep me op enkele momenten naar mn strot. T was vrij heftig. Zeer intressant te zien hoe de familie reageerde op Christians uitlatingen. Sterke rol overigens.

Verdict: had meer ingezeten. Ben nog geen Dogma 95 fan. Zal t n.a.w. ook niet snel worden. Waarom niet hetzelfde camerawerk gekozen als bij Jagten..

Na járen weer eens herzien en is daarmee ontzettend in mijn waardering gestegen.

De menselijke neiging om na akelige berichten – na een korte periode van wezenloos stilvallen – maar zo snel mogelijk verder te gaan met het ‘grote feest’, wordt hier zéér treffend weergegeven. Echt sterke films openbaren een stukje van de wereld, niet door het te beschrijven, maar door het de kijker te laten voelen. Het is bijzonder knap dat Festen hier met behulp van één enkele locatie, een eenvoudig kader en een hoop harkig camerawerk in slaagt.