Indiana Jones and the Temple of Doom (1984)

Indiana Jones and the Temple of Doom

Deze film is het antwoord op de vraag van alle deel één fans. Spielberg stapt gewoon weer achter het roer om deel twee neer te zetten. Waar ik bij deel 1 twijfelde tussen 3.5 of 4 sterren had ik ook hier weer een dilemma. De gehele film was een gevecht tegen zichzelf. Het eind beter dan het begin, dus misschien dat ik naar een wat hogere kant neig. Tijdens het schrijven zal ik het wel bepalen.

De Temple of Doom is weer een verhaal met heel veel mogelijkheden. Je moet er maar opkomen namelijk. Aan originaliteit ontbreekt dus ook niets. Je moet het alleen goed uitvoeren en dat is precies de plek waar het misgaat.
Het begin van de film is werkelijk triest. In deel 1 werd een sterk startsein gegeven en was het belovend voor de rest van de film. Hier echter werd zo slecht begonnen dat ik hoopte dat de film niet zo zou eindigen. De uitvoering van het begin, het acteren en visueel was het ronduit beroerd. Helemaal bij het vliegtuig dat de berg raakt zat ik met open mond te kijken.
Het daarop volgende middenstuk was al iets beter. De film moet qua snelheid weer helemaal op gang komen. Het komt eigenlijk de schok van het begin niet te boven. Het is saai en kan nauwelijks boeien. Gelukkig weet ik nu wel wat mijn vrienden op Facebook aan het doen zijn.
Tot slot gaat de film weer de bijgelovige spirituele kant op die het in deel 1 ook had. Hier wordt echter een iets minder bekend concept gekozen. Het is geinig, maar meer ook niet. Uiteindelijk wordt er weer met wat actie afgesloten en heb je het gevoel dat het allemaal wel ging.

Over Harrison Ford, Kate Capshaw en Ke Huy Quan kan ik zeer kort zijn. Allemaal spelen ze onder de maat. Ford wist net als in deel 1 alles nét niet top te doen. Hij is weer zo oppervlakkig. Slappe humor, weinig emotie en totaal niet overtuigend (vooral bij de voo-doo)
Capshaw weet in het begin zeer irritant te zijn. Ik heb mij aan alles lopen ergeren wat ze deed. Ze weet echter met een gevulde boezem en een leuk koppie op het einde zowaar nog iets degelijks neer te zetten. Op het einde ging ze een stuk beter spelen.
Quan is een kind. Voor mijn doen heb ik daar alles al mee gezegd. Ik heb het nooit zo veel op kinderen in een film (op één na) en ook hier weet Quan niet te boeien en alleen maar ergerlijk te zijn.

Indiana Jones moet het net als in deel 1 veel hebben van mooie geschoten scènes. Ook hier is dat natuurlijk weer op niveau. De jungle en de tempel zijn mooi weergegeven. Op een paar special-effects (nogmaals: zoals het vliegtuig) na is het schitterend. De actie is overduidelijk en sluit goed aan op de daarbij gebruikte muziek.

Ik twijfel nog steeds. Op MM moet je alleen hard zijn, ook al had ik Indy graag het voordeel van de twijfel gegeven. Het is het gewoon niet en ik zal bij een herziening een andere mening kunnen vormen. Daar klamp ik mij dan maar aan vast.

2*

Dit is naar mijn mening de leukste van de hele reeks.

Na vorige week raiders of the lost ark, vanavond deel 2 uit de reeks. Qua avontuur is hij ietsje minder dan 1, maar qua humor overtreft hij ALLE delen.

Uitstekende film waarin Indiana door het hoofd van een kinderloos dorp wordt gevraagd een magische steen terug te vinden. Een heerlijk vervolg met een nieuw avontuur dat qua sfeer toch wel wat donkerder is, maar nog boordevol humor. Exotische locaties, grote sets en uiteraard opnieuw Harrison Ford perfect in de titelrol.

Absoluut jeugdsentiment dit, aangezien dit één van de eerste films is die ik me kan herinneren.

Na Raiders of the lost ark heb ik deze Temple of Doom eens herzien en dit blijft net als de voorganger een heerlijke film. Wel moet ik eerlijk zeggen dat ik Raiders meer ben ga waarderen na de herziening en deze Temple of Doom een klein beetje minder. Het plot is iets rommeliger en die vrouw en dat kind erbij maken het soms wel erg druk. Plus, het levert iets tevaak wat flauwe humor op. Gelukkig blijft Indiana Jones erg stoer en zijn delen van de film zoals in het begin met de vergiftiging, de vliegtuigcrash en het hele deel bij de offeringsceremonie nog steeds geweldig. De effecten zijn 30 jaar na dato nog uitstekend en de hele sfeer van de film is toch wel erg goed. Het voelt ook gewoon als een hele spannende avonturenfilm.

4* (was 4,5*)

Het probleem is dat deze film in grote lijnen dezelfde problemen kent van het vorige deel. Dat ik dat geen al te beste film vond kan u HIER lezen.

Ik had mij bij deze film dus ook verwacht aan een absolute flop. Maar kijk, al bij al viel het nog mee. De reden? Net iets minder geklungel. De scriptwriters - die bij de vorige film amper 12 jaar waren - zijn nu mentaal reeds in de puberteit gekomen. En ook dat komt de film net iets meer ten goede.


Minder geklungel betekent niet direct dat de film interessanter wordt. Het eerste uur is verschrikkelijk saai (er gebeurt niets!) en het is alsof men dat besefte. Onze pubers-scriptwriters poogden daarom enkele komische noten in de film aan te brengen.
En dat hadden ze beter niet gedaan : Naast ‘gewoon saai’ wordt de film op die moment irritant. (Het hele gedoe met dat avondmaal ).
Die komische noten worden vooral aangebracht door de 2 nieuwe personages: Het kleine Chinese knulletje en die vrouw. Maar is er ook effectief iemand die die 2 een meerwaarde vinden in de film? Is er iemand die ze echt grappig vind? Ik alvast niet. Vooral de vrouw kon men gerust schrappen.

Dat de scriptwriters in de puberteit gekomen betekent ook dat er SEKS te zien is. (Het is onvermijdbaar). En ook dat is in deze film heel overbodig.

De actiescènes waren in de vorige film nog een sterke ergernis vanwege hun hoog slapstickgehalte. Ik moet zeggen dat het hier al een pak beter was. En ja, het was soms zelf genietbaar.
Dat het laatste deel van de film vooral uit actie bestaat zorgt er voor dat ik de film stiekem wel geinig vond op sommige momenten. (=> Kijk! Mijn eerste positieve emoticon in deze filmreeks!)


Minder slordigheden zei ik net. Maar dat wil niet zeggen dat er geen meer in zitten.
Een leuk voorbeeld: We zien het vliegtuig van Shangai over Chongqing richting India vliegen. Daarbij toont men een shot van het vliegtuig, terwijl het over de Chinese muur vliegt.
U moet weten: De Chinese muur ligt in het Noorden van China, en de 2 steden die aangedaan worden liggen in het Zuiden. Wat is het verschil? … Een paar 1000 kilometers! Alsof men een vliegtuig van Parijs naar Amsterdam zou laten vliegen, en in een shot de toren van Pisa zou tonen. (Ah, het is allemaal Europa.).

En nog één:
Dat Indiana Jones bovennatuurlijk is heeft hij in de vorige film al bewezen, en ook deze maal laat hij superhelden als Batman en Superman ver achter zich.
Zo springt hij op een gegeven moment uit een vliegtuig, waarbij de schok enkel opgevangen word door een opblaasbaar bootje.
Tegen het einde van de film zien we hem nog een doodsmak tegen de rotsen maken, zonder al te veel problemen.




Conclusie: Net iets beter dan het vorige deel, en dat komt dan vooral door het laatste uur. Daar kon ik eigenlijk net een voldoende voor geven, maar ’t eerste uur nekt de film.
1,5*

Indiana Jones and the Temple of Doom is een mysterieuze film. Ford speelt weer geweldig als Indiana Jones. Maar de andere personages zijn een stuk minder.

Het begin van de film is erg goed. Het deed me een beetje aan James Bond denken. We krijgen ook goede actie te zien. Echter vanaf het moment dat we in het vliegtuig zitten gaat het mis. De filmmakers vliegen dan uit de bocht. De hele scene dat Jones en zijn mede reisgenoten uit het vliegtuig ontsnappen met een opblaasbaar vlot is te veel van het goede. De filmmakers willen de film zo spectaculair mogelijk maken en gaan daar soms te ver in. Gelukkig gaan de filmmakers op het gebied van actie de rest van de film niet te ver.

Deze film is lekker mysterieus en lekker donker. De scene dat iemand door middel van een ritueel in het lava wordt gedompeld vond ik erg sterk. Die man die iemands ze hart uit het lijf kan trekken vond ik ook sterk verzonnen. Ook een sterk stuk vond ik dat Jones door bloed te drinken in een soort trance raakt. Ook leuk dat er een Voodo pop er bij werd gehaald in deze film. Deze film is dus lekker mysterieus en donker.

De twaalf jaar rating is meer dan terecht voor deze film en mocht misschien nog wel wat hoger zijn. Want de film is behoorlijk eng en mysterieus. Er komen ook veel enge insecten voor in de film. Erg leuk dat dit er in zit.

Een hele leuke scene vond ik de maaltijd scene. De meest walgelijke dingen worden geserveerd. Maar veel mensen aan tafel lopen te smullen. Een meesterlijke scene.

Op het gebied van actie stelt deze film niet teleur. Zoals gezegd aan het begin van de film hebben we goede actie . ( helaas slaan de filmmakers wel door met die ontsnapping uit het vliegtuig ). Verder in de film hebben we ook hele goede actie scènes. De beste actie scene vond ik de mijnkarretjes race. Een werkelijk waar een fantastische actie scene en het absolute hoogtepunt van de film. Ook de scene op de burg korte tijd later is meesterlijk.

De muziek van John Williams is ook erg goed. Williams komt aanzetten met een meesterlijke angstaanjagend koor thema wat vooral te horen is tijdens de offer scènes van de Thuggee. Ook het thema voor Short Round is gewoon briljant. En Williams is ook volop op dreef tijdens de mijnkarretjes race en de burg scene. Kortom Williams is op volle toeren bij deze film. De special effect zijn overigens voor die tijd waar de film gemaakt zeker niet slecht.

Grootste minpunt bij deze film zijn toch wel de personages. Op Harrison Ford als Indiana Jones geen kritiek. Ford levert weer een fantastische prestatie. Maar zijn tegenspeelster Kate Capshaw als Willie Scott is verschrikkelijk . Kate Capshaw acteert bedroevend slecht en haar personage is super irritant. Je wordt echt gek van dat gegil van haar. Een bijzonder irritant personage. Het zelfde geld voor het personage Short Round. Ke Huy Quan acteert zowaar niet eens zo heel slecht maar zijn personage is ook verschrikkelijk irritant. Ik denkt dat de filmmakers probeerden een jongere doelgroep aan te spreken door zulke personages te introduceren. Maar dit hadden de filmmakers beter kunnen laten . Indiana Jones films zijn leuke vermakelijke films, maar het zijn geen kinderfilms. Een fout van de filmmakers dat zich richten op de jongere doelgroep. Zo wie zo is de keuze van de filmmakers erg opvallend. Want de film is veelte eng voor de jongere doelgroep.

Verder ligt het tempo van deze film te hoog. Bij deze film heb je niet het gevoel dat het allemaal te langdradig is. Je hebt meer het gevoel dat het allemaal wat de snel gaat. Er gebeurt zo veel in een korte tijd, dat je als kijker af en toe wat behoefte krijgt aan rust. De film had wat meer rust momenten mogen hebben om de kijker wat op adem te laten komen.

Al met al hebben we met Indiana Jones and the Temple of Doom een goede en mysterieuze film met leuke actie scènes en leuke humor. Echter twee stompzinnige en irritante personages halen de film onnodig een beetje onderuit. Zonde. Toch is deze film zeker een aanrader.

3,5 ster voor deze film.

Tijdens de Indiana Jones film reeks avond, deel twee: Temple Of Doom (4,0*)

Het tweede deel van de oude reek wordt gevuld met een nieuw avontuur op een andere locatie!

Deze keer gaat Jones opzoek naar een bijzondere steen (als ik het zo mag omschrijven)

Wat deel weer anders maakt zijn de personage's om Jones heen, dan heb ik het over de nachtzangeres Willie (Kate Capshaw) en de jonge held Short (Ke Huy Quan)

Deze personage's rond om Jones (Harrison Ford) laat zijn rol hier door veranderen.

Vergelijken met het eerste deel is hij hier veel aantrekkelijker en spraakzamer dan ik gewend was.

Ook worden de extra hoofdpersonage's (Willie en Short) op een speciale manier neergezet, dat is duidelijk te zien.

Willie speelt hier een grote rol in, zij speelt de vrouwelijke rol die voor het eerst op avontuur gaat en overall nog al bang voor is, zoals dieren en hoogtes en de onverwachtse beslissingen van Jones.

Dit maakt het allemaal net iets komischer op sommige moment, maar kan ook gezien worden als een vervelende personage.

Het kind Short geeft ook weer andere invloeden op Jones, hij is meer het figuur wat Jones ziet als vader en zich weinig zorgen maakt om hem. Ook houdt Short wel van wat avontuur!

Als we bij het avontuurlijke gedeelte aankomen krijgen we veel spannende momenten voorgeschoteld.

Alles wat in deel één voor komt wordt grootster en spectaculairder neergezet.

De hoogtepunten worden één voor één geweldig uitgewerkt in dit twee uur durende film, net als het camerawerk wat weer erg professioneel naar voren komt maakt dit natuurlijk een mooi totaalplaatje.

Deze film zal zeker niet vervelen en is geschikt voor heel de familie, net als het eerste deel

4,0*

Goede Indiana Jones film, wat mij betreft beter dan Raiders of the Lost Ark en The Last Crusade. Het acteerwerk is degelijk, Harrison Ford steekt erboven uit. Bovendien heeft de film een zeer vermakelijk en onderhoudend script.

Tweede film rondom de populaire archeoloog Indiana Jones. De gebeurtenissen in The Temple Of Doom spelen zich af voor die van Raiders of the Lost Ark, waardoor deze film niet al vervolg aangemerkt kan worden.

Met The Temple of Doom probeerden Spielberg en Lucas om de ultieme avonturenfilm op het scherm te brengen. Dit betekent nog meer actie en nog meer halsbrekende stunts. De toon van zowel de film als het verhaal is een stuk donkerder dan z’n voorganger. Gelukkig is de humor gebleven, waardoor de film nergens te zwaar wordt. De actie is een stuk extremer, waardoor de film veelal door de pers werd afgekraakt. The Temple of Doom was zelfs verantwoordelijk voor een nieuwe filmkeuring: PG-13, waarbij kinderen jonger dan 13 jaar alleen onder ouderlijk toezicht de film mochten bezichtigen.

De slechteriken in The Temple of Doom zijn ditmaal de Nazi’s, maar een Indiase sekte, genaamd de Thuggee’s. Het verhaal speelt zich ook voornamelijk af in de jungles van India en de grote tempel uit de titel. Hier wijkt de film dan ook behoorlijk af van z’n voorganger, waardoor The Temple of Doom zijn eigen karakter heeft gekregen en geen herhalings-oefeningetje is a la The Last Crusade.

The Temple Of Doom is duidelijk beïnvloedt door de film Gunga Din uit 1939, waarin de Thuggee’s ook een centrale rol speelden. De film neemt het niet zo nauw met de Indiase cultuur, iets waarvoor ze veel kritiek kregen uit Indiase hoek, en de film werd zelfs verbannen uit India. Niettemin blijft Indiana Jones and the Temple of Doom een heerlijke avonturenfilm met een boeiend script en fantastisch gefilmde actie. De achtervolgingsscène met de mijnwagentjes is een sterk staaltje film maken, en tegenwoordig één van de beroemdste scènes uit de Indiana Jones-quadrilogie.

Het tempo ligt wat lager als bij Raiders, maar aan het einde wordt dit ruimschoots goedgemaakt. Hoewel dit tweede deel bij veel films minder in de smaak ligt, is het in mijn ogen toch de beste Indiana Jones-film na Raiders.

Een om zeep geholpen film kun je toch niet met vier sterren waarderen Grunt?

Mij kon de film niet bekoren hoor. Het enige wat ik wel goed vond aan de film, was dat hij wat luchtig gebracht werd.

De film lijkt de goeie kant op te gaan. Wat meer duister, Short Round is een mooie toevoeging en de introductie van Jones hebben we in deel 1 ook al gehad zodat alles rond een verhaal kan draaien. De intro is ook sterk met de scène in het Chinees restaurant. Deed me denken aan een Muppet film waar dit gepersifleerd werd. Er zijn ook enkele legendarische scènes. Jones die z'n hoed nog net onder een deur kan trekken (in deel 1 was het zijn zweep) en de rollercoaster in de grotten.

Het nadeel is vooral Kate Capshaw die niet echt past hier. Ze zorgt dan wel voor een luchtige noot, maar is dat wel wat de film nodig heeft? Karen Allen mocht niet terug komen omdat Spielberg en Lucas liever hadden dat Indiana Jones in elke film een andere vriendin kreeg. Zegt genoeg over de rol van vrouwen in de filmreeks. Jammer, want Karen Allen speelde een boeiend karakter en had ik graag terug gezien. Gelukkig komt ze in een later deel wel terug. En Spielberg zal de wissel wel niet zo erg gevonden hebben, hij trouwde met Capshaw. Temple of Doom heeft goeie troeven in de hand, maar lijkt af en toe wat verouderd. Maar verder is het een goeie film van Jones die zeker niet moet onderdoen van de andere delen.

Redelijk vervolg, wel heel erg luchtig maar goed het is Indiana Jones. De film draait vooral om de exotische locaties en de wisselwerking tussen Indiana en "Willie". Het kleine mannetje was een wat onnodige toevoeging.

Het script is duidelijk minder, alles hangt van toevalligheden aan elkaar, het avontuur komt Indiana aanwaaien. Sommige users noemen deze film "donker" maar dat vond ik eigenlijk wel meevallen (of tegenvallen), luchtig is het eerste woord dat in me opkomt.
De actiescenes zijn prima, muziek ouderwets en aanwezig (niet per se een minpunt), acteerwerk degelijk en script dus matig.

Meest ergerlijk was wel dat bloeddrankje waardoor je zogezegd in een nachtmerrie belandt waar je niet meer uitkomt. Tenzij je even een fakkel tegen je aankrijgt.

???
Goede films daar niet van, maar ik zou ze niet als avonturenfilms bestempelen. Maar misschien heb je een andere definitie dan ik.

Nu er geruchten gaan over een vijfde Indiana Jones film, leek het me een gepast moment om m'n achterstand wat in te halen. De eerste film was ik niet enthousiast over; deze is gelukkig wat beter, maar groot is het verschil niet.

Technisch ziet het er wat beter uit. Ook hier blauwe schermen, maar voor m'n gevoel minder vaak, en ook beter weggewerkt. Verder valt de muziek ook relatief mee qua ergerlijkheid, en was de mijnwagentjesscène zelfs nog erg vermakelijk om te zien.

Tot zover de positieve punten, voor de rest is het allemaal erg melig en kinderlijk. De blonde doos is zwaar irritant, een hoop voor de hand liggende flauwe grapjes met dieren in de jungle, een opeenstapeling van clichés als voodoo enzovoorts. Verder matige gevechten, waarbij het ene mannetje na het andere gehoekt wordt, en waar alle pijlen in een pijlenregen missen.

In ieder geval iets beter dan deel 1. Wellicht dat het derde deel weer een stap vooruit is. 2*.

Ik heb de films in verkeerde volgorde gezien, en dit was de enige film die ik nog niet gezien had van Indiana Jones. ik moet zeggen dat ik het toch de minste vond. Een karige openingsscène, een irritante Capshaw en een verhaal wat maar moeizaam in beweging blijft. Maar heb ook zeker genoten van de volle dosis avontuur, en Ford die weer schittert in zijn rol. *3,0

Zonder te weten dat hij hem geregisseerd heeft, is het wel duidelijk dat dit een Spielberg film is. De film start met een heuse James Bond-achtige openingsscène, maar dan op z'n Spielbergs. Helaas weet de rest van de film niet meer het niveau te halen van deze lang durende openingsscène. Verder voelt de film ook niet aan als een Indiana Jones film, maar meer als de kinderversie van een James Bond film. De film haalt het niveau van de vorige film alleen op het begin van de film. Verder is het niet saai, maar voelt het wel iets te kinderachtig. 2,5*

Van de vier Indiana Jones films is dit toch wel de minste, maar gelukkig is een mindere Spielberg toch altijd nog best de moeite waard. Het eerste stuk van Temple of Doom is trouwens prima, maar zodra de actie zich verplaatst van Shanghai naar India word het een stuk minder. Vooral het laatste, gedeeltelijk ondergronds gedeelte, is erg rommelig en kent enkele technisch slordig gemaakte scènes, Spielberg onwaardig. Aanwezigheid van de de voortdurend gillende, irritante Kapshaw werkt ook niet positief, een forse aderlating in vergelijking met Karen Allen uit het orgineel. Dan Aykroyd komt ook nog even voorbij, hoewel je dan beter niet met je ogen kan knipperen. Al met al redelijk maar weinig memorabel.

"Going after the Sankara stones"

Toch wat minder dan het erg goede eerste deel. De opening van Temple of Doom is erg leuk. De dans/zang opening, het gevecht in club Obi Wan en de achtervolging door Shanghai volgen elkaar in een rap temp op. Wat dan weer gevolgd wordt door een scene waarin Indy en gezelschap op een rubberbootje uit een vliegtuig gooien om daarna zonder kleerscheuren een ritje over een berg en een rivier te maken. Het begin is dan ook geweldig.

Helaas daalt het niveau na die scenes enorm en is de film erg wisselend in kwaliteit. Waar het tempo in de eerste twintig minuten enorm hoog is, gaat het temp daarna heel erg naar beneden. De scenes in het dorp, het paleis en de plaats waar Kali word geëerd duren gewoon wat te lang zonder dat er veel interessants en/of leuks gebeurd. De humor is het vaak net niet, al werkt de diner scene wel erg goed. Diepte punt is wel het "We are going to die" moment en vooral Capshaw begint je heel erg op je zenuwen te werken. Wat een verschrikkelijk personage. De scenes daarna zijn wel weer erg leuk, met als hoogtepunt natuurlijk de achtervolging in de mijn karretjes. De donkere setting kan ik hier wel enorm waarderen.

Ford liet in Raiders al zien dat hij Indiana Jones is, hier zit hij nog veel meer in zijn personage en durft daar ook meer kanten mee op te gaan. Zoals gezegd is Capshaw vooral irritant, al ligt dat meer aan de manier waarop haar personage geschreven is dan aan Capshaw zelf. Quan doet het best leuk. Zeker voor zijn leeftijd, al vind ik hem leuker in The Goonies. Amrish Puri is erg memorabel als Mola Ram. Wat een karakteristieke kop heeft die man.

Spielberg schiet hier af en toe net even wat te veel uit de bocht. Hij lijkt hier minder controle te hebben over de film. Zeker op gebied van hoe hij het verhaal verteld. Leuk om hier even de effecten te noemen. Er zitten erg toffe dingen in Temple of Doom. Vooral de eerder genoemde achtervolging in de karretjes zier er erg goed uit. Maar ook elementen in de eind scene met de brug zijn fantastisch. Williams maakt er weer wat moois van en Burtt leeft zich weer helemaal uit in zijn sound design.

Temple of Doom is een film met ups en downs. De leuke momenten zijn echt leuk en de vervelende momenten echt heel vervelend. Vooral het script is een beetje een rommeltje. Had Spielberg daar wat meer invloed kunnen uitoefenen, was dit zeker een betere film geworden.

In vergelijking met Raiders of the Lost Ark is Indiana Jones and the Temple of Doom inderdaad duister. De film kent een aantal best zwartgallige momenten, van duivelse rituelen tot kinderarbeid en -mishandeling. Spielberg, Lucas, Ford en andere betrokkenen kijken dan ook niet met heel veel plezier terug naar deze 'naargeestige' Temple of Doom. Terwijl het naargeestige aspect van Temple of Doom juist het beste werkt. Toegegeven, het is een contrast met Raiders, maar die duistere kant die de film opgaat is best interessant en levert een aantal interessante sequenties op. Sowieso zijn sommige actiescènes van Temple of Doom uitstekend, het spektakel is nog steeds prima.

Maar Temple of Doom heeft twee gezichten. En dat andere gezicht is spuuglelijk. De film heeft namelijk ook een enorm kinderlijke kant. Eén van de meest afgrijselijke elementen is Kate Capshaw als Willie. Capshaw zelf omschreef haar personage als een blonde trut die alleen maar schreeuwt en daar heeft ze gelijk in, meer is haar personage niet. Gillen om haar nagels, haar make-up, om vieze beesten; Indiana Jones is niet de enige die er moe van wordt. Ke Quan als Short Round is overigens niet veel beter, hij lijkt ook een memo te hebben gekregen dat je al je teksten moet schreeuwen. 'Funny funny', roept hij steeds. Maar als Temple of Doom iets niet is, dan is het grappig. De slapstick is vaak nogal misplaatst en dom. Had Spielberg in de vorige film de mix nog goed in de hand, hier maakt ie toch geregeld een misstap. Maar eerlijk is eerlijk; Temple of Doom is een meesterwerk vergeleken met Kingdom of the Crystal Skull.

3 sterren.

The temple of doom is voor mij in tegenstelling tot vele anderen nét wel een leukere film dan The raiders of the lost ark en ligt in balans met The last crusade. Over het nakomertje wil ik het zelfs niet hebben. The temple of doom is ook de film die ik in de reeks al het meest zag. Er zit een bepaalde schwung die vanaf minuut 1 tot het einde aan één stuk doorgaat. De film is één grote aaneenschakeling van spanning, avontuur en actie. The temple of doom mag gerust een buitenbeentje genoemd worden ten aanzien van de andere Indiana Jones’. De insteek en het verhaal is totaal anders. Deze film is zoals hier al eerder aangehaald donkerder en haalt thema’s aan als slavernij, kinderarbeid en mensenoffering.

Vooral de scènes in de berg zijn de moeite. De verafgoding van Kali Ma en het offer dat Hem wordt geschonken door hem door de vuurpoel te laten opzwelgen zijn erg opzwepend, voornamelijk door het ritmische gezang en getrommel. Ook de achtervolgingsscènes in de achtbaan blijf ik na talloze keren opnieuw gezien te hebben fantastisch vinden. En tot slot blijft het einde met de smullende krokodillen grandioos. Aan amusementswaarde zeker geen gebrek.

The temple of doom heeft ook wat mindere of zelfs vervelende kantjes. Kate Capshaw als Willie is ontzettend irritant. Vroeger kon ik dat blijkbaar beter verdragen, nu dus niet meer. Behalve het feit dat ik nu zelf gehuwd ben, is er nochtans niet zo heel veel veranderd...

Short Round daarentegen blijf ik geweldig vinden als zijn kleine energieke maatje. Jammer dat we hem later niet meer terug zagen, want er zat wel chemie tussen die twee.

Uiteraard moet je de hele film met een korreltje zout nemen, niet geloofwaardig en over the top. Dat hart bvb was misschien niet nodig geweest. De betovering van Indiana bvb was in dat opzicht boeiender. De reeks van Indiana Jones blijft pure nostalgie uit mijn jeugd! Fijn om hem keer op keer opnieuw te kunnen zien. 3,5*!

Ook leuk.

Het tweede deel in de Indiana Jones reeks haalt het niet bij zijn voorganger. Maar de film heeft overduidelijk nog steeds het recht om zichzelf een Indiana Jones film te noemen. Spielberg weet zijn film weer vol met actie en avontuur te stoppen.

Dit keer met een cult. Ik hoorde dat de film in bepaalde landen verbannen was, vanwege de cult. De film is spannend, uiterst leuk om te volgen en de sets zien er weer ontzettend leuk uit. Ford heeft echt een koppie voor zijn rol.

Er zaten wel wat irritante personages in zoals Kate Capshaw, die haar mond niet dicht kon houden en de hele film vol schreeuwde. De film is ondanks dat nog steeds leuk en voor mij zeker een geslaagd vervolg op zijn origineel.

Indiana Jones and the Temple of Doom is de opvolger van de geweldige blockbuster Raiders of the Lost Ark (1981). De film werd wederom geregisseerd door Steven Spielberg, en de rol van de charismatische dr. Indiana Jones werd wederom gespeeld door Harrison Ford. Het verhaal speelt zich vreemd genoeg af in 1935, ongeveer een jaar vóór de gebeurtenissen in het eerste deel, en dus kan er eigenlijk worden gesproken van een prequel.

Indiana Jones moet samen met de nachtclubzangeres Willie Scott en het Chinese weesjongetje Short Round uit Shanghai vluchten, omdat de Chinese maffia achter hen aanzit. Ze nemen een vliegtuig, maar dat blijkt gesaboteerd door de criminelen. Vervolgens storten ze neer in de bergen, vlak bij een Indiaas dorpje. Daar vernemen ze dat een griezelige sekte niet alleen de heilige steen, maar ook alle kinderen uit het dorp gestolen heeft. Met z’n drieën worden ze naar het paleis van de Maharadja gestuurd om uit te zoeken wat er met de kinderen is gebeurd.

Hoewel de film lang niet zo sterk is als zijn voorganger, kan hier toch worden gesproken van een aardige avonturenfilm. Ik moet echter wel een aantal kanttekeningen plaatsen. Ten eerste de casting: zangeres Willie Scott wordt gespeeld door Kate Capshaw, die tegenwoordig door het leven gaat als mrs. Steven Spielberg. Ze kan absoluut niet acteren; haar gebrek aan acteertalent compenseert ze dan ook door in elke spannende situatie in een oorverdovend gegil uit te barsten. Daarnaast hebben we het Chinese jongetje Short Round. Ik heb me rot geërgerd aan dat irritante ventje, als ik Indiana Jones was had ik hem zeker achter het behang van de tempel geplakt. Een jaar later zou hij nog een rolletje krijgen in de jeugdfilm The Goonies (1985), maar daarna hebben we gelukkig niet veel meer van hem vernomen.

En dan zijn er nog de stereotypen, waar men kennelijk in de jaren ’80 nog behoorlijk mee weg kwam. De Chinezen worden in de film afgeschilderd als hebzuchtige, onbetrouwbare criminelen, terwijl de Indiërs stuk voor stuk laffe, bijgelovige armoedzaaiers blijken te zijn. Sorry, maar daar ben ik dus niet zo van.

Gelukkig valt er ook nog voldoende te genieten: het horrorbanket in het paleis van de Maharadja, de krioelende insecten en de boobytraps in de geheime gangen van de tempel, de achtbaanrit in de verlaten steenkolenmijn en de spectaculaire gevechten op de gammele touwbrug boven een peilloos diep ravijn (echt iets voor iemand met zo’n hoogtevrees als ik). Al met al resteert dus wel een vermakelijke, redelijk spannende avonturenfilm, die ik ondanks zijn minpuntjes toch een ruime voldoende geef. 3,5*

“You're gonna get killed chasing after your damn fortune and glory!”

“Maybe. But not today.”

Indiana Jones and the Temple of Doom blijft een zeer vermakelijk avontuur. Het begint al gelijk goed met de spannende en sfeervolle scene in een nachtclub in Sjanghai en de achtervolging door de straten van de stad. Ook de ontsnapping uit een vliegtuig met een rubberboot is erg vermakelijk. Je hoopt dat de film dit niveau vast kan houden, en voor het grootste gedeelte lukt dit wel. Het verhaal rond een dorpje in India waar kinderen zijn ontvoerd en tevens een heilige steen is gestolen zit goed in elkaar.

Het gedeelte in het paleis van een jonge maharadja heeft zijn aardige momenten, en de introductie van Mola Ram is sterk gedaan. En daarna wordt het alleen maar beter met een Indiana Jones die beïnvloed wordt door Mola Ram, en de achtervolging in de mijnkarretjes is een hoogtepunt in de film. In die scènes is de oude Indiana Jones magie weer helemaal terug. Harrison Ford is weer ijzersterk en heeft een leuke chemie met de jonge Jonathan Ke Quan, die Short Round speelt. Kate Capshaw is luidruchtig, hysterisch en pijnlijk ongrappig, maar gelukkig weten de makers naar het einde toe de scherpste kantjes ervan af te halen en wordt ze wat rustiger. Een Indiana Jones film stelt nooit teleur, en dat geldt ook voor Temple of Doom.

Avontuurlijk vermaak met de hoofdletter H van humor. Duidelijk wordt met de tweede film een andere koers gevaren dan de eerste. Waar vooral de eerste draait om degelijkheid met zo nu en dan een knipoog en vooral diepgang betreffende een historisch feit en hoe daar een 'archeologisch' avonturenverhaal om heen gedraaid wordt, gaan wat The temple of Doom betreft alle remmen los qua avontuur, over the top actie, soms op het randje af flauwe humor en vooral toch een verhaal met geschiedenis dat een groot bedenksel zal zijn.

Desondanks de mindere diepgang qua verhaal en de vrij eenvoudige actie/humor/gillende vrouw inslag is een meer dan prima en vermakelijke film geproduceerd. Of dat moet het jeugdsentiment zijn dat zich laat spreken, want dit was mijn eerste kennismaking met Indiana Jones en in die tijd vond ik het toch een partij raar. Die vreemde dinerscene met al dat rare eten om maar eens wat te noemen. De scenes met de priester die de harten uit zijn offers pakte vond ik daarentegen maar doodeng. Tegenwoordig kan ik om alles kostelijk lachen, chilled monkeybrain, snake suprise, de gang vol met insecten, de hysterische Capshaw en de best wel mooi vormgegeven en sfeervolle offerplaats en rituelen. Waar het eerste deel ook een zekere vrolijkheid heeft gaat dit deel daarentegen weer richting iets macabers en sinisters, en die sfeer slaat prima aan.

Vanaf de scene in dit nachtclub tot en met de eindscene op de touwenbrug, het vliegt je allemaal in een razende vaart voorbij. Beetje spanning, romantiek met een knipoog, sfeervol, beetje macaber en sinister, en een prima bad guy met Amrish Puri. Kleine dingetjes die niet goed zijn als de boeien en ketting die Short Round wel erg gemakkelijk van zijn enkels krijgt, de verdwijnende brandwond op de zij van Harrison Ford en de rivier met de krokodillen die het ene moment een wilde en brede stroom lijkt en vervolgens in een shot vanaf de grond maar een dun stroompje lijkt....het mag de pret niet drukken.

Zoals gezegd, inhoudelijk minder sterk dan de eerste, wel een vermakelijk en qua vaart vliegende gebeuren vol foute humor, actie en avontuur en vooral vanwege het jeugdsentiment toch een half puntje hoger dan hij zou moeten hebben.

Leuk tweede deel, zeker vermakelijk maar echt heel slap naast zijn voorganger. Wat is deze film dan eigenlijk best doorsnee, te simpel op veel vlakken en vooral erg voorspelbaar. Toch weet Spielberg de kracht er wat in te houden, door er eigenlijk een zelfde acteur als hoofdrolspeler naar voren te halen en wederom een leuk verhaal, helaas minder spannend en te kindvriendelijk. Ik weet niet wat het was, maar vanaf het begin van de film voelde het allemaal te zacht aan. Het was allemaal wel leuk gedaan en bedacht, maar het kon wel wat veller.

Harrison Ford deed het hier wederom erg leuk, blijft constant goed in zijn rol en zijn acteerwerk weet mij altijd wel te vermaken. Ook knappe Kate Capshaw mocht er wezen qua uiterlijk maar wat een schijt irritante personage bracht ze naar voren als een schreeuwlelijk die ik maar niet begreep en dat ging waarschijnlijk ook niet gebeuren. Voor de rest: ik ben geen fan van kinderen in films dus ook bij deze film was dat vrij moeilijk om van te genieten en naar te kijken, het blijven vaak irritante schepsels ?.

Het verhaal was overigens wel vermakelijk om te volgen, niet heel moeilijk gewoon leuk. *Jones word door een stam verwezen naar een bepaald kasteel waar een ‘keizer’-achtig figuur woont want volgens de dorpelingen hebben hun een magische steen gestolen. Eenmaal aangekomen lijkt het onschuldig tot de tegen deel bewezen word en men daar daadwerkelijk mee werkt aan zwarte magie. Jones en zijn companionen moeten een uitweg zien te zoeken maar ook de steen mee te nemen en dat gaat niet zonder risico’s en ze raken vaak verstrekt met de tegenstanders*.

Het is allemaal wel leuk en lief, maar voor mijn gevoel iets te soft dus. Het is zeker niet de beste film uit de reeks, jammer zeker nadat Spielberg toch met deel één erg wist te overtuigen, misschien waren de verwachtingen voor deze film ook lichtelijk te hoog.

3.0*

Als klein kind heb ik specifiek deze Indiana Jones, en niet zozeer de andere twee delen, echt kapot gekeken. Vond het toen een fantastische film, en ik snap ook wel waarom ik dit tweede deel toen prefereerde. Het is en blijft een enorm avontuurlijke film met veel humor, die vanaf het begin op de gaspedaal drukt en nooit meer loslaat. Niettemin vind ik deze nu, na 'em jaren en jaren niet gezien te hebben, wel een stuk minder indrukwekkend dan Raiders of the Lost Ark. Ik dacht dat jeugdsentiment wel het een en ander ging verbloemen, maar dat was toch niet helemaal het geval. De bijpersonages zijn helaas irritant en de humor en actie-scènes zijn een stuk kinderachtiger dan in het eerste deel. Maar bon, daarbuiten om blijf ik hier weinig op aan te merken hebben. Het blijven stuk voor stuk leuke films, deze Indiana Jones reeks, en met een aantal erg leuke actie-scènes, veel vaart en non-stop avontuur blijft ook Temple of Doom boven het niveau van de gemiddelde avonturenfilm zitten.

Verlaging naar 3.5*.

Slecht.

Raiders of the Lost Ark vond ik enkele jaren geleden ook al niks, maar The Last Crusade wél, dus deze toch ook maar eens een kans gegeven. Helaas, ook met dit tweede deel kan Steven Spielberg mij niet bekoren. De openingsscène, een beetje James Bond-achtig, bevat nog enige schwung. Nadien gaat die hopeloos verloren (of het moet het laatste beetje actie zijn, diep in de finale).

Harrison Ford is best saai, maar op zich hoeft dat geen probleem te zijn. De combo met Sean Connery in deel 3 werkt misschien net zo goed omdat hij zo'n saaie kapstok is. Zijn sidekicks hier zijn echter erg irritant. Van dat kind kan ik nog wel begrijpen dat sommigen dat kunnen smaken, maar Kate Capshaw (nog nooit van gehoord, blijkbaar mevrouw Spielberg) is niet om aan te zien. Hopeloos irritant, van de eerste tot de laatste seconde.

Als de film dan niet echt veel meer te bieden heeft dan wat makke voodoo-dingetjes in weinig authentiek aandoende studio's, is het dweilen met de kraan open. Indiana Jones is een icoon van de avonturenfilm, dan mag het m.i. vele malen avontuurlijker, grotesker, op tot de verbeelding sprekende locaties. En liefst ook met wat meer spanning. Dit had ik wellicht leuk gevonden toen ik 10 was, iets wat helaas al enige tijd geleden is.

1,5

Indiana Jones and the temple of doom.

De titel alleen al is geweldig. De toon is direct gezet, want dit is geen gezellige film. In plaats van Bijbelse oudheden moet Indi nu op zoek naar een magische steen, en stuit hierbij op een duivelse sekte, wat vervolgens de meest duistere en gewelddadige Indiana Jones film oplevert.

De film start vlot met een ietwat kolderieke scene in een Chinees restaurant, met een boel slapstick-achtige elementen. Ook de achtervolging die daarop volgt houdt de luchtige toon vast. Pas wanneer Indi en zijn vrienden in India aankomen, verandert de toon van de film, om vrijwel tot het eind toe duister te blijven. De vleermuizen en de bloederige standbeelden die ze op hun weg tegen komen verraden weinig goeds.

De film bevat een aantal thema’s die eerder in een horrorfilm thuis lijken te horen dan in een avonturenfilm: mensenoffers, bloeddrinken, beheksing, voodoo, het uitrukken van een hart. Daarnaast zien we ook veel andere narigheid: kinderarbeid en kindermishandeling (zelfs Indi slaat zijn maatje wanneer hij behekst is, in welke film zie je een held een kind slaan?). Toch blijft de film de avonturenfeel vasthouden, waardoor het nooit echt griezelig wordt, maar wel degelijk spannend blijft.

Als liefhebber van pulp en B films vind ik die sfeer het beste getroffen in deze film. Indiana Jones is een eerbetoon aan oude avonturenfilms, en dat zie je aan de actie, maar ook aan de typische studiosettings. Met name het paleis en de offerzaal vind ik prachtig: balancerend op het randje van kitsch. Of wellicht iets eroverheen. Het komt de campy sfeer alleen maar ten goede,

Klein minpunt vind ik dat de karakters naast Indi minder leuk zijn dan in de eerste film. Short is oké en vaak erg grappig. Willie, ondanks haar hysterische gegil kan ik gaandeweg ook wel waarderen. Gelukkig groeit haar karakter in de film, want in de eerste akte is ze niet om uit te staan.

Temple of doom schiet uit de startblokken en dendert twee uur lang voort als een ontspoort mijnkarretje. Een avonturenfilm zoals ze moeten zijn: spannend, grappig, en af en toe flink over de top.

4,5*

Een heerlijk zweterige Harrison Ford beweegt zicht behendig door allerlei mooie sets. Tuteduduuu-dedudu. Ik kan me zomaar voorstellen dat dit een geweldige film is als je deze als kind voor het eerst ziet.

Maar wát een rommeltje was dit zeg. Van een plot was bijna geen sprake. Alle bijfiguren waren bloedirritant. Iedereen schreeuwt en jengelt maar. Wat Willie hier te zoeken heeft is me werkelijk waar een raadsel. Short Round kon gelukkig wel kung-fu, want die kwam uit China. Short Round kon gelukkig kung-fu, want die - waarom zei hij alles twee keer?

Infantiele bedoening.

Met het oog op de nieuwe Indiana Jones film die binnenkort in de bioscoop gaat draaien leek het me leuk om de eerste vier films nog eens te herzien. Dit tweede deel heeft me nooit echt kunnen bekoren, maar aangezien het een jaartje of tien geleden was dat ik deze film voor het laatst had gezien was ik benieuwd of ik er nog steeds zo over dacht.

Grootste kritiekpunt was altijd het middendeel van de film. Ook nu vond ik dat veruit het minste gedeelte. Het is niet overtuigend en dat offergedeelte in die grot vind ik een ronduit slecht stuk. Ook Kate Capshaw levert als side-kick een slechte prestatie en kwam alleen maar irritant over.

Gelukkig zijn er wel veel geweldige scènes zodat dit over het algemeen een best wel leuke avonturenfilm is. De opening in de nachtclub, de ontsnappingsscène uit het vliegtuig en natuurlijk de spannende scène met de mijnkarretjes en hangbrug blijven gewoon erg goed.

Halfje verhoging, 3.5*

Deze Temple of Doom is inderdaad de meest duistere en gewelddadige Indy film.

Toen ik deze als jonge tiener in de bioskoop zag, was ik toch erg onder de indruk van de bloederige scenes, de enge beestjes en vooral van de mensenoffers door de sekte van Mola Ram in de Temple of Doom. Als ik nu de scene op DVD bekijk waarbij Mola Ram het hart uit de borst van een slachtoffer haalt en de wonde zich dan weer sluit, lijkt het wel ingekort te zijn? Naar ik mij herinner duurde die scene toch langer.

Deze film oogde voor mij altijd een beetje onevenwichtig doordat hij heel kolderiek begint in de nachtclub, dan in het middenstuk overgaat naar een meer duistere toon, om dan in het laatste deel terug naar de frivoliteit over te gaan. Naast de enge toon bevat The Temple of Doom ook enkele van de meest memorabele actiescenes uit de Indiana Jones reeks, zoals de ontsnapping met het vliegtuig en het rubberbootje, de achtervolging met de mijnkarretjes ("Water, water!!") en de scene op de lange hangbrug met de krokodillen.

Ik stoor mij minder aan de luidruchtige Willie en het aziatische kind Short Round, voor mij brengen zij samen wat humor in de film, hoewel Willie zich wel een beetje heel erg aan overacteren bezondigt. Gelukkig ziet Kate Capshaw er goed uit, wat haar echtgenoot Steven Spielberg graag zal bevestigen. Samen met deel 1 en deel 3 vormt deze film een mooie afgesloten trilogie (we ontkennen graag het bestaan van de andere vervolgdelen!) met een aangename verscheidenheid in toon en settings. Eén van de beste avontuurlijke filmreeksen ooit gemaakt!