Allegro (2005)

Inderdaad, heel mooi verwoord. Krijg er meteen weer zin in. In zowel Reconstruction als Allegro!

Als ik nog wat mag toevoegen: In Offscreen zit hetzelfde thema, hier brengt hij reconstructie op nog een andere manier naar voren.

Helemaal juist tovenaar, door slechts 1 simpele scene weet hij reconstruction van nog veel meer diepgang te voorzien, klasse.

Mooie film hoor en ben het eens met bovengenoemde sterke kanten van deze film. Toch vond ik 'm iets minder dan Reconstruction. M'n grootste punt van kritiek:

Dat had ik dus ook, maar dan in negatieve zin. Ik had een beetje het gevoel van dat ik naar een cocktail van concepten uit andere films zat te kijken. Het audiovisuele gedeelte doet uiteraard enorm aan Reconstruction denken, het concept 'the zone' deed me gelijk aan Stalker denken, de narrative voice over vond ik grote gelijkenis hebben met Dogville en uiteraard ook weer met Reconstruction en dat vond ik al met al dus een beetje jammer. Ik vond het daardoor niet echt 'vernieuwend', wat ik wel van Reconstruction vond.

Echter, ben het eens met de hier al bovengenoemde positieve punten (audiovisueel gewoon prachtig en ook de 'boodschap' is prachtig) en ik kom daardoor toch op 4* uit

En ge update naar 4.5* omdat ie zo enorm in m'n hoofd blijft rond spoken ...

Toch wel een beetje een tegenvaller. Ik vond reconstruction geweldig en dan hoop je op eenzelfde beleving bij deze. De film ziet er zoals al vaak gezegd weer erg goed uit. Maar wat mij betreft is het op teveel vlakken een herhaling. De opzet lijkt gewoon teveel op reconstruction. Ook mist de film de fantasische sfeer van Reconstruction. In reconstrucion was de chemie tussen de hoofdrolspelers erg groot hier is die beduiden minder. De laatste scene heeft bij mij dan ook nog niet de helft van de impact die de laatste scene bij reconstruction had. Het klinkt nu misschien alsof het helemaal niks was. Dit is zeker niet zo. Maar als je een 4,5 of 5 verwacht en je komt op een kleine drie half uit voelt dat voor mij ook als een enorme teleurstelling.

Kleine 3,5 * dus

Dat is het mooie aan Moviemeter, zonder risico de volle pot op play.com betalen op basis van de reacties van de regulars hier. Het helpt wel dat ik Reconstruction erg goed vond.

Boe.

De verwachtingen waren enorm, maar Boe weet ze zelfs nog even te overtreffen. We krijgen opnieuw een reconstructie voorgeschoteld, in een totaal andere vorm, maar minstens even effectief. En weer doet het pijn.

Het concept is erg sterk, maar het is vooral de uitwerking die overtuigt. De filmt ontploft bijna van de sfeer. De visuals, de belichting, de prachtige, subtiele score, met af en toe wat duister gebrom. Erg, erg stijlvol, en zo mogelijk nóg sfeervoller.

Van elke seconde genoten, en na drie films voorlopig m’n favoriete Boe, al zal ik Reconstruction voor de zekerheid moeten herzien. 5*, dik.

Waarschijnlijk dé belangrijkste film op m'n 'to see' lijst.

Dit keer niet zo overdonderend maar wel overtuigend en meer dan dat.

Boordevol sfeer en nog steeds prachtig camerawerk, maar mist wel de magie en chemie (tussen de 2 hoofdpersonages) die in Reconstruction veel duidelijker aanwezig was.

Het doet nog steeds pijn maar in mindere mate dan bij het debuut.

Ijzersterke prent maar zoals ik al zei, geen Reconstruction.

4,25 *

P.S. Allegro doet trouwens z'n ronde in de Moviemeterpakketservice...

Boe maakt werk van zijn vertelstructuur. Aan de hand van enkele illustraties wordt het hoofdpersonage aan de kijker geïntroduceerd. Boe brengt magie in zijn verhaal door Zetterstrøm eerst af te schilderen als een normaal iemand, iemand voor wie het leven begon met het eten van een softeijsje, om vervolgens zijn eerste zoen te innen en om daarna toevalligerwijs te stuitten op een afwijkende passie die zijn leven vervolgens zou gaan beheersen. Namelijk het bespelen van een piano.

Hierna volgen wij Zetterstrøm `s voorbereidingen op een concert en zijn avances met Andrea, waarna er na een dramatische ontwikkeling veel verdoezeld wordt en Zetterstrøm zich op het piano spelen concentreerd. Langzaam maar zeker bekruipt er bij een muziekcriticus het gevoel dat Zetterstrøm geen passie in zijn pianospel weet te leggen. Hiervoor roept hij de zogeheten zone, in het leven. De zone zelf en vooral de uitzichten vanuit de zone zijn bloedmooi, de inzichten die de zone biedt zijn verhelderend maar zoals reeds gezegd keihard. Daardoor een geweldige climax.

Stoorde mij wel wat aan de pianomuziek zelf. Te standaard om te overtuigen. In tegenstelling tot de andere sfeervolle op de achtergrond meedeinende omgevingsgeluiden. Allegro speelt zich voor een groot deel af in de nacht. Een nacht die zich soms laat beschrijven als die van het sprookjesachtige 1001 nacht. De lichtjes branden fel. De kleur rood neigt bij mij nogal snel naar kitsch bij verkeerd gebruik, maar tegen lichtgroene bladeren in een donkere nacht gehouden blijkt dit hier een perfecte combinatie.

Beetje jammer dat Boe niet 100% van zijn kunnen laat zien hier. Soms krijgen we een beeldenstroom van de meest diverse kleuren over ons heen die hun impact niet missen. Alleen de frequentie hiervan lag veel te laag. Zeker in vergelijking met een Lynch, die zulke momenten veel beter weet te doseren.

Verder gewoon een schitterende film. Emotioneel gezien deed de film mij zeker wat. Alleen ontwikkelde dit zich pas echt op het einde. Soms sleepte het net iets te lang door. Vooral na het sterke begin, mocht het allemaal wel wat magischer verteld worden in de 15 minuten daarna. 4*

Vond het weer een knap werkje, wel iets minder als Reconstruction. Leuk trouwens om meneer Kaas (hoofdrolspeler Reconstruction) ook nog even voor bij te zien komen in de zone.

Ik zal Boe zeker in de gaten blijven houden, want interessante films maakt hij zeer zeker. Een van de vele goede Deense filmmakers die er momenteel rondlopen.

3,5*

Had Reconstruction willen herzien voor Allegro, maar de pakketservice ging zo snel dat daarvoor de tijd ontbrak. Reconstruction nog niet helemaal op waarde kunnen schatten, dacht ik. Maar bij het begin van Allegro bleek al weer waarom ik niet geheel om ben bij de films van Boe. Het is me te mathematisch (over)gecontrueeerd en bedacht. Ik weet niet wat het precies is, maar het doet me niks.

Natuurlijk ziet het er fraai en gelikt uit (hoewel de handheld camera mij stoorde, maar de zooms wel weer treffend waren met hun onrustige effect), natuurlijk gaat de film ergens over (en weet hij dat momentum te grijpen), maar het inspireert mij niet. Het einde vond ik zo plat en uitleggerig met de voice over, dat moet de meesten van jullie toch ook wel een koude douche bezorgd hebben? En met de metafoor van de kisten/dozen (m.n. aan het einde) had het toch meer van The Wall van Pink Floyd dan van een ascetischer benadering die een (bijna - niet helemaal)willekeurige Rus eraan gegeven had. Of Lynch van mijn part, zoals maxcomthrilla opmerkt.

Ik denk niet dat de relatie Hr.Boe&Co./MR nog mooie dingen gaat brengen. 't Is niet mijn ding. Hij zal écht van stijl en toon moeten veranderen wil ik het nog 'ns proberen.

Offscreen misschien eens proberen....Stijl is ongeveer hetzelfde maar het is wel een stuk harder. Met het eind had ik geen enkel probleem, vond het juist mooi. Na alles heeft hij enkel de gedachte aan haar terug maar zijzelf is nog altijd verdwenen. Geen koude douche voor het publiek, wel voor Zetterstrom.

Ja, maar dat het daarop zou uitdraaien was al wel duidelijk voor mij. Dat hoefde ik niet zo in mijn gezicht gesmeerd gekregen. Een film als Tony Takitani is ook (over)gestileerd, maar dat ambigue blijft daar een beetje boven de film hangen, die laat dat in het midden. Als je zo'n Rus pakt Stalker (ook met een Zone) heeft ook een veel raaadselachtiger einde.

Heb ik veel liever. Ik kies dan liever voor een thematisch prikkelende film (met ruimte voor eigen invulling) dan een technisch volmaakte en perfecte film. Ik wil het best nog 'ns proberen, maar dat is zo zonde voor het gemiddelde hier, ten opzichte van de fans

Er zijn zo van die films die een universeel, tragisch gegeven via een sobere enscenering perfect kunnen evoceren. Meer nog, er zijn zo van de regisseurs die dat alles een kille en tegelijk vertrouwde visuele stijl kunnen meegeven – heel eigenzinnig, en toch niet te experimenteel. Helaas, er zijn ook zo van die films die veelbelovend van start gaan en gaandeweg her en der steken laten vallen.
Christoffer Boe’s ‘Allegro’ behoort tot die laatste categorie: wat een dramatische vertelling lijkt te worden, wordt plots een magisch- realistische ervaring – een ommezwaai die de kijker wel enkele keren doet slikken. Boe hamert echter niet op het gegeven, en trekt de muzikale lijn consequent door, maar dat staat niet in de weg dat het elders fout loopt.
Bij de intrede van (het personage) Tom wordt ‘Allegro’ op slag een stuk minder meeslepend: Henning Moritzen acteert te nadrukkelijk, maar heeft ook een veel te welomlijnde functie in het troebele geheel – hij is een soort architect van een wereld die gewoon niet te begrijpen valt (vgl. de farce van ‘The Matrix’), en juist het menselijk maken van deze figuur is een ridicule concretisering in het verder eerder abstracte geheel. Zetterstrøm had zelf moeten ontdekken hoe of wat, zodat de kijker – die zich met hem identificeert – kan delen in de wijsheid. In deze versie van de feiten krijgen we de pap in de mond, en verliest ‘Allegro’ aan verhalende kracht.
Desondanks werd ik geraakt door de puurheid van het geheel: zelden typeren films het “mens-zijn” zo raak als Christoffer Boe doet in ‘Allegro’... of hoe een potentieel meesterwerk een heel goeie film werd.
3,75*

Is dit een soort film als Stalker?

De positieve reacties op het visuele deel van Allegro zijn helemaal terecht. Het ziet er werkelijk prachtig uit. Dat maakt het gelijk extra zuur als het verhaal wat minder is.

Ik had absoluut geen goed gevoel bij de hoofdpersoon, wat de impact van het mogelijke slot van de film sterk zou verminderen. Hoewel ik de film niet voorspelbaar zou willen noemen, is de hoofdlijn van de film dat wel. Het door mij voorspelde slot werd dan ook werkelijkheid en het lege gevoel na afloop van de film was een feit.

Maar Allegro is wel degelijk een heel speciale en unieke film. Het bracht mij wel naar wereld waar ik nog nooit ben geweest, en daar ben ik de film dan ook dankbaar voor.

Aiai, het begon nog wel zo mooi. Die stadsbeelden, sterk personage, virtuoos, perfectionist, kan zich moeilijk openstellen, 100 procent toegewijd. kan alleen maar mis gaan als er liefde in het spel komt (in films dan).

Maar dan... what was Boe thinking. Dat hele gedoe met de Zone gaat echt he-le-maal nergens over. Vergelijkingen met Stalker zijn echt ongekend, niet dat dat m'n favorite film is maar hierbij vergeleken is dat echt een filosofisch kunststukje.

Waarom een karakter, de psyche, het gevoel, zo gigantisch simpel uitwerken, dat abstracte was van zeer matig niveau.

Alleen al dat flauwe gedoe met die bewakers, die doorgangen via restaurants, die dikke gids etc. .

Visueel was het wel aardig maar in de verste verte niet van het nivueau, uitstraling, strakheid en vooral klasse van Reconstruction.

Volgens mij kan hij veel beter als hij het gewoon simpel houdt en niet een tweederangs Charlie Kaufman probeert uit te hangen.

Lastig te beoordelen film, zeker aangezien ik Reconstruction niet gezien heb. Aan de reacties te lezen geeft die film nogal wat houvast.

Want Boe doet (voor mij althans) best veel unieks. Qua sfeer zit het in ieder geval snor, ookal komt het vaak nogal kunstmatig over. Aan de andere kant is dat natuurlijk passend bij het karakter van Zetterström en de herinneringen waar hij doorheen wandelt en het neemt zeker niet weg dat Allegro er uiterst gelikt uit ziet.

Het is knap hoe Boe met ogenschijnlijk minimale middelen virtuoze plaatjes maakt. De nachtelijke escapades zijn erg mooi, soms wat over het randje (de geboortescène) en eigenlijk ook wel erg contrastrijk met de wat kale interieurs (zo'n wit trappenhuis werkt nogal ontnuchterend) die voorbij komen. Op die momenten valt de onstabiele en goedkoop aandoende cameravoering in negatieve zin op. Misschien had Boe die scènes wat meer moeten vermijden.

Qua verhaal laat Boe ons gelukkig lekker zwemmen, en zijn personages zwammen. Moet ook allemaal niet uitgelegd worden, dat maakt de film, en de sfeer die wordt uitgestraald, des te effectiever.

3,5* voorlopig

Behoorlijk diep onderwerp met allerlei raakvlakken naar idd een film zoals Stalker , maar het wordt toch vrij luchtig en vlotjes behandeld. Niet vervelend om te kijken, want die 90 minuten zijn zo om en de sfeer is OK. Die nachtshots waren trouwens bijzonder gaaf neergezet .

Allereerst keek ik al een tijdlang uit naar deze film. Nu laatst van een vriend mogen lenen en dan vandaag, na gister Reconstruction nog eens gezien te hebben, ook bekeken. De stijl van Boe vind ik fantastisch. De manier van filmen, en de manier waarop de beelden je televisiescherm kleuren zijn fantastisch. Waar Reconstruction veel romantische beelden kende, de kleuren rood/geel waren veel meer aanwezig, kent Allegro net wat grauwere kleuren. Groen/blauwe tinten hebben hier de overhand. Door deze techniek is de film er zoiezo al één die je niet zal afzetten.

Dan het verhaal. Het begint heel goed, de korte intro over de relatie Zetterstrøm en Andrea is kort maar zeer pakkend. Dit wist mij te overtuigen, maar hierna gaat het een beetje naar beneden.

Allegro is een nagenoeg perfecte visuele film, maar doet mij bitter weinig. Onbegrijpelijk ook hoe een op zich mooi idee zo ontzettend oninteressant en overpretentieus gepresenteerd wordt. De uitleggerige voice over, een science fiction element wat compleet uitgekauwd gebruikt wordt.... Een wat meer suggestieve benadering had al wonderen kunnen doen. In de verte doet mij het daarom heel veel denken aan It's All About Love, een film die ook kampte met soortgelijke problemen.

Vandaag voor een euro'tje gevonden op eBay, ben benieuwd!!

Goed Reconstruction gezien (5*) dus tijd dat ik deze eens herzie.

Sterke film, hoewel ik me in vrijwel alle hier geuitte kritiek kan herkennen en Allegro eigenlijk op elk front iets onderdoet voor Reconstruction. Visueel bijvoorbeeld door de zooms, verhalend door het hele, veel te nadrukkelijke Zone-gedoe en het meest nog emotioneel door het thematische focus (dat meer gericht is op zelfreflectie en niet zozeer op de liefdesrelatie zelf). Maar zoals gezegd, Allegro blijft een sterke film. Het begin bijvoorbeeld is bijzonder goed, de voice-over vond ik perfect werken en die tekeningetjes, prachtig. Uiteindelijk zijn het de Boe-kenmerken die van de film gewoon weer iets bijzonders maken. Toch vrees ik dat het concept snel uitgewerkt zal zijn en de vraag is of Boe dan weer met wat nieuws kan komen of dat hij vastzit aan dit wel erg letterlijke meta-getrucceer.

The Zone, op het omhulsel na misschien niet zo intrigerend als die van Stalker, maar wel een boeiende setting.

Jammer dat na het goede begin een duf midden volgt. De film begint pas weer te boeien nadat Zetterstrøm zijn talent verliest. Het einde is enigzins wrang, maar wel mooi. Visueel (ik zou al bijna uiteraard zeggen) wel dik in orde.

3.5*

Allegro liet me ongeveer met hetzelfde gevoel achter als Reconstruction.

Beide films zijn heel stijlvol gefilmd en hebben een erg interessant concept. Maar daar bleef het voor mij een beetje bij. Ik snapte niet wat nou het doel van dit verhaal was. Het was daarom na verloop van tijd niet erg interessant meer om naar te kijken. Ook jammer van de voice-over. Zowel de stem als het personage spraken me niet aan. Evenals het feit dat deze Tom wel erg veel dingen verklaarde die de kijker ook zelf had kunnen of willen invullen, zoals Boe dat ook in Reconstruction deed. Toch doet de film verder ook erg veel dingen goed.

3*

Toch een tegenvaller na het verrukkelijke Reconstruction. Nochtans komt Boe weer aanzetten met magnifieke beelden, en ook de soundtrack mag er best wezen. Jammer genoeg leidt de kunstmatigheid van het verhaal deze keer niet tot magie bij mij.

Bij Reconstruction werd ik eigenlijk vooral gegrepen door de betoverende chemie tussen Nikolaj Lie Kaas en de oogverblindend mooie Maria Bonnevie, terwijl ik hier echt geen moer gaf om het hoofdpersonage. Ook zijn liefde voor Andrea wordt in mijn ogen weinig overtuigend op het doek getoverd.

En zonder die emotionele band blijft er gewoon een artificiële uitwerking over van een op zich al onnatuurlijk concept. Toch nog 2,5* want op visueel vlak is deze Deen één van de spannendste regisseurs die ik ken.

Wat een schoonheid.

En dan heb ik het uiteraard niet enkel over de bloedmooie Helena Christensen. Alhoewel ik daarover graag nog even zou willen doorzeuren, zal ik mij proberen te concentreren op de film.

Na heel lang wachten, bestelling was een maandje of twee uitgelopen, heb ik vorige week deze DVD op de mat aangekregen. Door een paar groepswerkjes en deadline voor scriptie is het er uiteindelijk pas gisteren van gekomen om de film op te zetten. Maar het was z'n wachten meer dan waard. Al had ik Christensen liever iets vroeger ontdekt.

Allegro start wondermooi; wederom wordt de gestilleerde 'googlemap' bovengehaald en worden we geïntroduceerd aan het hoofdpersonage. Met behulp van leuke animaties krijgen we vervolgens z'n verleden te zien. Dan maakt de oogverblindende Helene haar intrede en zat ik met een dikke vijf sterren in m'n hoofd.

De ontploffing en creatie van the zone, deden er nog een schepje bovenop. Maar dan begint de film beetje bij beetje in te zakken. De zoektocht en invulling wordt te lang gerokken, met als enige lichtpuntje Kaas' cameo.

In tegenstelling tot de serieuze terugval op narratief vlak, heeft het sfeergehalte een serieuze boost gekregen. Alles voelt vervreemdend aan en heeft iets surreëels over zich hangen. Boe overklast hierin Lynch. Maar hij speelt nog iets te weinig met muziek. De zone-geluiden zijn leuk en dragen mee bij de filmervaring, maar het tamme pianodeuntje deed mij niets. Net als in Reconstruction is het een nogal mak stukje, dat dan nog eens eindeloos wordt herhaald.

Hierdoor kom ik op hetzelfde eindverdict uit als bij Reconstruction; het is een topfilm, visueel verbluffend maar hij schiet net iets te kort. En daar kon zelfs Helena niets aan veranderen. Niettegenstaande daarvan beschouw ik Boe als een getalenteerd regisseur. Eentje waarvan ik nog veel meer wil zien.

4.5*

Dankzij een fragment in de MM contest de film ontdekt. Ik had hoge verwachtingen van Allegro, dit heeft de film toch enigzins kunnen waarmaken. Wat een film weer van Boe, Wow.

Reconstruction heb ik een paar keer herzien en wordt bij elke keer weer beter, en na een aantal kijkbeurten is die film doorgestegen tot in mijn top 10. Allegro heeft dezelfe soort setting, het is ook een reconstructie maar dan net even anders. Het begin is fantastisch, op een soort kaart en met een simpele tekening worden we geintroduceerd met de karakters en het personage waar het allemaal om draait. Boe weet ons het verhaal net als in Reconstruction prachtig in te zuigen. In dit verhaal staat dé liefde van iemands leven weer centraal. Mooi ook dat het weer wordt voorgesteld alsof een ieder van ons het kan overkomen, gewoon out of the blue. De film kent een geweldige emotionele diepgang, zonder ergens te oversentimenteel te worden. Een heerlijke vertelling over een man, door de liefde beschadigd en alle herinneringen aan zijn verleden door onderdrukking van bepaalde gevoelens is kwijtgeraakt. En nu in een zoektocht probeert terug te vinden, in "The Zone". hmm klinkt als Stalker, maar buiten de naam van het gebied en een grote psychologische diepgang zijn er toch weinig overeenkomsten tussen deze films.

Op een subtiele manier weet Boe je helemaal op te zuigen in de film. Dat komt vooral dordat de regisseur het op een echte manier probeert over te brengen naar de kijker. Oprecht is misschien een beter woord. Deze oprechte manier van vertellen is iets waar hij de kijker mee pakt, en niet meer loslaat. Iets wat ons allemaal kan overkomen, en in een surrealistische setting laat afspelen. De acteurs doen allemaal goed hun best om dit ook zo over te brengen zoals het script ook bedoeld is. Die oprechtheid is wat Reconstruction ook al zo sterk maakt en in Allegro is dat zeker niet minder. Alles laten afspelen zodat het echt lijkt terwijl het helemaal niet zo is. En opnieuw is de reconstructie weer pijnlijk. Het verhaal wordt zorgvuldig aan ons voorgesteld en op een uiterst goede manier aan ons verteld. Van begin tot einde blijf je geboeid kijken naar de gebeurtenissen. Je krijgt een bepaalde connectie met het personage waar het allemaal om draait. De hele film blijf je echt in een trance kijken. De combinatie van beelden, muziek en acteerwerk zijn een genot om naar te kijken. De liefde is niet zo voelbaar als in Boe's Reconstruction, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat om het terugvinden van de liefde van je leven, zelfs al ben je die vergeten. Beetje bij beetje word duidelijk wat er in de relatie tussen beide is gebeurd, en waarom ze de keuze die ze gemaakt hebben gemaakt hebben. Het stevent af op een einde die ik toch nog niet echt kon waarderen. Het leit me een beetje leeg achter. Ik weet niet of dit de bedoeling is geweest, maar als dit zo was geweest is het zeker gelukt. Maar om een heel verhaal nu op te zetten, en zoveel emotionele en psychologische diepgang mee te geven, en zo'n einde te geven vond ik bizar. Wel weer mooie laatste woorden trouwens "Moeten we nu medelijden hebben met Zetterstrøm, dat is aan een ieder om zelf te bepalen" , ik kon (nog) niet echt dat gevoel opbrengen voor hem, misschien in een volgende kijkbeurt

Visueel bestookt de regisseur de kijker met heel wat moois. Van de tekeningen/ kaarten tot aan de prachtige straten van Kopenhagen. Prachtige shots komen voorbij. Je zou haast zeggen perfectie, ook de belichting is fantastisch te noemen. De kleurencombinaties zijn werkelijk om je vingers bij af te likken. Van begin tot einde één en al visuele pracht. De muziek is subtiel de hele tijd aanwezig zonder je echt uit het verhaal en de sfeer te onttrekken. De soundtrack met het gezoem e.d. is ook een genot om aan te horen.

Nimmer in deze pracht van beeld en geluid verliest Boe de karakters en het verhaal uit het oog. De vertelling in het geheel blijft hoogstaand, zelfs bijna perfect. Dit geld dus voor alle elementen waaruit een film bestaat. Ik zat te twijfelen tussen een 4 en een 5. Ik had eerst een 4 gegeven, maar heb die verwijdert en vervangen voor de middenweg, een 4.5, want hij blijft toch wel erg lekker naspoken door je hoofd. Alleen een klein beetje jammer van het wat makkelijk en te snelle einde. Ik hoop dat dit bij herziening wat beter gaat vallen, en er misschien toch nog 5* in zit

Opnieuw een prachtig vertelde reconstructie, met veel visuele pracht verteld.

4.5*