Allegro (2005)

Het drama, met name in het begin, varieerde van erg sterk (vooral in dialoog) tot soms wat te overdreven. Ook vond ik de animatie scénes en de voiceover in deze vorm niet echt passen bij de stijl van de rest van de film, het gaf een soort van luchtige draai aan de film die van mij niet gehoeven had. Tevens had ik moeite met de plotselinge introductie van de zone.

Zover de minpuntjes.

Audiovisueel is deze film werkelijk perfect, evenals het acteerwerk van met name de 2 hoofdrol spelers. Daarnaast een leuk/intressant concept, en geven de sci-fi elementen de film een fijn sfeertje mee.

Boeiende film die ik zeker nog een kijkbeurt gun, voorlopig 4*

Toch wel een beetje een tegenvaller. Ik vond reconstruction geweldig en dan hoop je op eenzelfde beleving bij deze. De film ziet er zoals al vaak gezegd weer erg goed uit. Maar wat mij betreft is het op teveel vlakken een herhaling. De opzet lijkt gewoon teveel op reconstruction. Ook mist de film de fantasische sfeer van Reconstruction. In reconstrucion was de chemie tussen de hoofdrolspelers erg groot hier is die beduiden minder. De laatste scene heeft bij mij dan ook nog niet de helft van de impact die de laatste scene bij reconstruction had. Het klinkt nu misschien alsof het helemaal niks was. Dit is zeker niet zo. Maar als je een 4,5 of 5 verwacht en je komt op een kleine drie half uit voelt dat voor mij ook als een enorme teleurstelling.

Kleine 3,5 * dus

Boe maakt werk van zijn vertelstructuur. Aan de hand van enkele illustraties wordt het hoofdpersonage aan de kijker geïntroduceerd. Boe brengt magie in zijn verhaal door Zetterstrøm eerst af te schilderen als een normaal iemand, iemand voor wie het leven begon met het eten van een softeijsje, om vervolgens zijn eerste zoen te innen en om daarna toevalligerwijs te stuitten op een afwijkende passie die zijn leven vervolgens zou gaan beheersen. Namelijk het bespelen van een piano.

Hierna volgen wij Zetterstrøm `s voorbereidingen op een concert en zijn avances met Andrea, waarna er na een dramatische ontwikkeling veel verdoezeld wordt en Zetterstrøm zich op het piano spelen concentreerd. Langzaam maar zeker bekruipt er bij een muziekcriticus het gevoel dat Zetterstrøm geen passie in zijn pianospel weet te leggen. Hiervoor roept hij de zogeheten zone, in het leven. De zone zelf en vooral de uitzichten vanuit de zone zijn bloedmooi, de inzichten die de zone biedt zijn verhelderend maar zoals reeds gezegd keihard. Daardoor een geweldige climax.

Stoorde mij wel wat aan de pianomuziek zelf. Te standaard om te overtuigen. In tegenstelling tot de andere sfeervolle op de achtergrond meedeinende omgevingsgeluiden. Allegro speelt zich voor een groot deel af in de nacht. Een nacht die zich soms laat beschrijven als die van het sprookjesachtige 1001 nacht. De lichtjes branden fel. De kleur rood neigt bij mij nogal snel naar kitsch bij verkeerd gebruik, maar tegen lichtgroene bladeren in een donkere nacht gehouden blijkt dit hier een perfecte combinatie.

Beetje jammer dat Boe niet 100% van zijn kunnen laat zien hier. Soms krijgen we een beeldenstroom van de meest diverse kleuren over ons heen die hun impact niet missen. Alleen de frequentie hiervan lag veel te laag. Zeker in vergelijking met een Lynch, die zulke momenten veel beter weet te doseren.

Verder gewoon een schitterende film. Emotioneel gezien deed de film mij zeker wat. Alleen ontwikkelde dit zich pas echt op het einde. Soms sleepte het net iets te lang door. Vooral na het sterke begin, mocht het allemaal wel wat magischer verteld worden in de 15 minuten daarna. 4*

De positieve reacties op het visuele deel van Allegro zijn helemaal terecht. Het ziet er werkelijk prachtig uit. Dat maakt het gelijk extra zuur als het verhaal wat minder is.

Ik had absoluut geen goed gevoel bij de hoofdpersoon, wat de impact van het mogelijke slot van de film sterk zou verminderen. Hoewel ik de film niet voorspelbaar zou willen noemen, is de hoofdlijn van de film dat wel. Het door mij voorspelde slot werd dan ook werkelijkheid en het lege gevoel na afloop van de film was een feit.

Maar Allegro is wel degelijk een heel speciale en unieke film. Het bracht mij wel naar wereld waar ik nog nooit ben geweest, en daar ben ik de film dan ook dankbaar voor.

Aiai, het begon nog wel zo mooi. Die stadsbeelden, sterk personage, virtuoos, perfectionist, kan zich moeilijk openstellen, 100 procent toegewijd. kan alleen maar mis gaan als er liefde in het spel komt (in films dan).

Maar dan... what was Boe thinking. Dat hele gedoe met de Zone gaat echt he-le-maal nergens over. Vergelijkingen met Stalker zijn echt ongekend, niet dat dat m'n favorite film is maar hierbij vergeleken is dat echt een filosofisch kunststukje.

Waarom een karakter, de psyche, het gevoel, zo gigantisch simpel uitwerken, dat abstracte was van zeer matig niveau.

Alleen al dat flauwe gedoe met die bewakers, die doorgangen via restaurants, die dikke gids etc. .

Visueel was het wel aardig maar in de verste verte niet van het nivueau, uitstraling, strakheid en vooral klasse van Reconstruction.

Volgens mij kan hij veel beter als hij het gewoon simpel houdt en niet een tweederangs Charlie Kaufman probeert uit te hangen.

Lastig te beoordelen film, zeker aangezien ik Reconstruction niet gezien heb. Aan de reacties te lezen geeft die film nogal wat houvast.

Want Boe doet (voor mij althans) best veel unieks. Qua sfeer zit het in ieder geval snor, ookal komt het vaak nogal kunstmatig over. Aan de andere kant is dat natuurlijk passend bij het karakter van Zetterström en de herinneringen waar hij doorheen wandelt en het neemt zeker niet weg dat Allegro er uiterst gelikt uit ziet.

Het is knap hoe Boe met ogenschijnlijk minimale middelen virtuoze plaatjes maakt. De nachtelijke escapades zijn erg mooi, soms wat over het randje (de geboortescène) en eigenlijk ook wel erg contrastrijk met de wat kale interieurs (zo'n wit trappenhuis werkt nogal ontnuchterend) die voorbij komen. Op die momenten valt de onstabiele en goedkoop aandoende cameravoering in negatieve zin op. Misschien had Boe die scènes wat meer moeten vermijden.

Qua verhaal laat Boe ons gelukkig lekker zwemmen, en zijn personages zwammen. Moet ook allemaal niet uitgelegd worden, dat maakt de film, en de sfeer die wordt uitgestraald, des te effectiever.

3,5* voorlopig

Behoorlijk diep onderwerp met allerlei raakvlakken naar idd een film zoals Stalker , maar het wordt toch vrij luchtig en vlotjes behandeld. Niet vervelend om te kijken, want die 90 minuten zijn zo om en de sfeer is OK. Die nachtshots waren trouwens bijzonder gaaf neergezet .

Allegro is een nagenoeg perfecte visuele film, maar doet mij bitter weinig. Onbegrijpelijk ook hoe een op zich mooi idee zo ontzettend oninteressant en overpretentieus gepresenteerd wordt. De uitleggerige voice over, een science fiction element wat compleet uitgekauwd gebruikt wordt.... Een wat meer suggestieve benadering had al wonderen kunnen doen. In de verte doet mij het daarom heel veel denken aan It's All About Love, een film die ook kampte met soortgelijke problemen.

Sterke film, hoewel ik me in vrijwel alle hier geuitte kritiek kan herkennen en Allegro eigenlijk op elk front iets onderdoet voor Reconstruction. Visueel bijvoorbeeld door de zooms, verhalend door het hele, veel te nadrukkelijke Zone-gedoe en het meest nog emotioneel door het thematische focus (dat meer gericht is op zelfreflectie en niet zozeer op de liefdesrelatie zelf). Maar zoals gezegd, Allegro blijft een sterke film. Het begin bijvoorbeeld is bijzonder goed, de voice-over vond ik perfect werken en die tekeningetjes, prachtig. Uiteindelijk zijn het de Boe-kenmerken die van de film gewoon weer iets bijzonders maken. Toch vrees ik dat het concept snel uitgewerkt zal zijn en de vraag is of Boe dan weer met wat nieuws kan komen of dat hij vastzit aan dit wel erg letterlijke meta-getrucceer.

The Zone, op het omhulsel na misschien niet zo intrigerend als die van Stalker, maar wel een boeiende setting.

Jammer dat na het goede begin een duf midden volgt. De film begint pas weer te boeien nadat Zetterstrøm zijn talent verliest. Het einde is enigzins wrang, maar wel mooi. Visueel (ik zou al bijna uiteraard zeggen) wel dik in orde.

3.5*

Allegro liet me ongeveer met hetzelfde gevoel achter als Reconstruction.

Beide films zijn heel stijlvol gefilmd en hebben een erg interessant concept. Maar daar bleef het voor mij een beetje bij. Ik snapte niet wat nou het doel van dit verhaal was. Het was daarom na verloop van tijd niet erg interessant meer om naar te kijken. Ook jammer van de voice-over. Zowel de stem als het personage spraken me niet aan. Evenals het feit dat deze Tom wel erg veel dingen verklaarde die de kijker ook zelf had kunnen of willen invullen, zoals Boe dat ook in Reconstruction deed. Toch doet de film verder ook erg veel dingen goed.

3*

Toch een tegenvaller na het verrukkelijke Reconstruction. Nochtans komt Boe weer aanzetten met magnifieke beelden, en ook de soundtrack mag er best wezen. Jammer genoeg leidt de kunstmatigheid van het verhaal deze keer niet tot magie bij mij.

Bij Reconstruction werd ik eigenlijk vooral gegrepen door de betoverende chemie tussen Nikolaj Lie Kaas en de oogverblindend mooie Maria Bonnevie, terwijl ik hier echt geen moer gaf om het hoofdpersonage. Ook zijn liefde voor Andrea wordt in mijn ogen weinig overtuigend op het doek getoverd.

En zonder die emotionele band blijft er gewoon een artificiële uitwerking over van een op zich al onnatuurlijk concept. Toch nog 2,5* want op visueel vlak is deze Deen één van de spannendste regisseurs die ik ken.

Wat een schoonheid.

En dan heb ik het uiteraard niet enkel over de bloedmooie Helena Christensen. Alhoewel ik daarover graag nog even zou willen doorzeuren, zal ik mij proberen te concentreren op de film.

Na heel lang wachten, bestelling was een maandje of twee uitgelopen, heb ik vorige week deze DVD op de mat aangekregen. Door een paar groepswerkjes en deadline voor scriptie is het er uiteindelijk pas gisteren van gekomen om de film op te zetten. Maar het was z'n wachten meer dan waard. Al had ik Christensen liever iets vroeger ontdekt.

Allegro start wondermooi; wederom wordt de gestilleerde 'googlemap' bovengehaald en worden we geïntroduceerd aan het hoofdpersonage. Met behulp van leuke animaties krijgen we vervolgens z'n verleden te zien. Dan maakt de oogverblindende Helene haar intrede en zat ik met een dikke vijf sterren in m'n hoofd.

De ontploffing en creatie van the zone, deden er nog een schepje bovenop. Maar dan begint de film beetje bij beetje in te zakken. De zoektocht en invulling wordt te lang gerokken, met als enige lichtpuntje Kaas' cameo.

In tegenstelling tot de serieuze terugval op narratief vlak, heeft het sfeergehalte een serieuze boost gekregen. Alles voelt vervreemdend aan en heeft iets surreëels over zich hangen. Boe overklast hierin Lynch. Maar hij speelt nog iets te weinig met muziek. De zone-geluiden zijn leuk en dragen mee bij de filmervaring, maar het tamme pianodeuntje deed mij niets. Net als in Reconstruction is het een nogal mak stukje, dat dan nog eens eindeloos wordt herhaald.

Hierdoor kom ik op hetzelfde eindverdict uit als bij Reconstruction; het is een topfilm, visueel verbluffend maar hij schiet net iets te kort. En daar kon zelfs Helena niets aan veranderen. Niettegenstaande daarvan beschouw ik Boe als een getalenteerd regisseur. Eentje waarvan ik nog veel meer wil zien.

4.5*

Dankzij een fragment in de MM contest de film ontdekt. Ik had hoge verwachtingen van Allegro, dit heeft de film toch enigzins kunnen waarmaken. Wat een film weer van Boe, Wow.

Reconstruction heb ik een paar keer herzien en wordt bij elke keer weer beter, en na een aantal kijkbeurten is die film doorgestegen tot in mijn top 10. Allegro heeft dezelfe soort setting, het is ook een reconstructie maar dan net even anders. Het begin is fantastisch, op een soort kaart en met een simpele tekening worden we geintroduceerd met de karakters en het personage waar het allemaal om draait. Boe weet ons het verhaal net als in Reconstruction prachtig in te zuigen. In dit verhaal staat dé liefde van iemands leven weer centraal. Mooi ook dat het weer wordt voorgesteld alsof een ieder van ons het kan overkomen, gewoon out of the blue. De film kent een geweldige emotionele diepgang, zonder ergens te oversentimenteel te worden. Een heerlijke vertelling over een man, door de liefde beschadigd en alle herinneringen aan zijn verleden door onderdrukking van bepaalde gevoelens is kwijtgeraakt. En nu in een zoektocht probeert terug te vinden, in "The Zone". hmm klinkt als Stalker, maar buiten de naam van het gebied en een grote psychologische diepgang zijn er toch weinig overeenkomsten tussen deze films.

Op een subtiele manier weet Boe je helemaal op te zuigen in de film. Dat komt vooral dordat de regisseur het op een echte manier probeert over te brengen naar de kijker. Oprecht is misschien een beter woord. Deze oprechte manier van vertellen is iets waar hij de kijker mee pakt, en niet meer loslaat. Iets wat ons allemaal kan overkomen, en in een surrealistische setting laat afspelen. De acteurs doen allemaal goed hun best om dit ook zo over te brengen zoals het script ook bedoeld is. Die oprechtheid is wat Reconstruction ook al zo sterk maakt en in Allegro is dat zeker niet minder. Alles laten afspelen zodat het echt lijkt terwijl het helemaal niet zo is. En opnieuw is de reconstructie weer pijnlijk. Het verhaal wordt zorgvuldig aan ons voorgesteld en op een uiterst goede manier aan ons verteld. Van begin tot einde blijf je geboeid kijken naar de gebeurtenissen. Je krijgt een bepaalde connectie met het personage waar het allemaal om draait. De hele film blijf je echt in een trance kijken. De combinatie van beelden, muziek en acteerwerk zijn een genot om naar te kijken. De liefde is niet zo voelbaar als in Boe's Reconstruction, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat om het terugvinden van de liefde van je leven, zelfs al ben je die vergeten. Beetje bij beetje word duidelijk wat er in de relatie tussen beide is gebeurd, en waarom ze de keuze die ze gemaakt hebben gemaakt hebben. Het stevent af op een einde die ik toch nog niet echt kon waarderen. Het leit me een beetje leeg achter. Ik weet niet of dit de bedoeling is geweest, maar als dit zo was geweest is het zeker gelukt. Maar om een heel verhaal nu op te zetten, en zoveel emotionele en psychologische diepgang mee te geven, en zo'n einde te geven vond ik bizar. Wel weer mooie laatste woorden trouwens "Moeten we nu medelijden hebben met Zetterstrøm, dat is aan een ieder om zelf te bepalen" , ik kon (nog) niet echt dat gevoel opbrengen voor hem, misschien in een volgende kijkbeurt

Visueel bestookt de regisseur de kijker met heel wat moois. Van de tekeningen/ kaarten tot aan de prachtige straten van Kopenhagen. Prachtige shots komen voorbij. Je zou haast zeggen perfectie, ook de belichting is fantastisch te noemen. De kleurencombinaties zijn werkelijk om je vingers bij af te likken. Van begin tot einde één en al visuele pracht. De muziek is subtiel de hele tijd aanwezig zonder je echt uit het verhaal en de sfeer te onttrekken. De soundtrack met het gezoem e.d. is ook een genot om aan te horen.

Nimmer in deze pracht van beeld en geluid verliest Boe de karakters en het verhaal uit het oog. De vertelling in het geheel blijft hoogstaand, zelfs bijna perfect. Dit geld dus voor alle elementen waaruit een film bestaat. Ik zat te twijfelen tussen een 4 en een 5. Ik had eerst een 4 gegeven, maar heb die verwijdert en vervangen voor de middenweg, een 4.5, want hij blijft toch wel erg lekker naspoken door je hoofd. Alleen een klein beetje jammer van het wat makkelijk en te snelle einde. Ik hoop dat dit bij herziening wat beter gaat vallen, en er misschien toch nog 5* in zit

Opnieuw een prachtig vertelde reconstructie, met veel visuele pracht verteld.

4.5*

LYNCH, dit was zeker niet mijn eerste indruk van deze film, maar als eindconclusie kan ik er een stuk Inland Empire zeker in vinden. Het benauwde, een stukje verhaalconstructie, stukje emotie. Toch is dit op veel gebieden ook wezenlijk anders en zeker minder surrealistisch.
Dat ik Lynch noem, wil denk ik wel gelijk zeggen van wel niveau ik deze film vind.

Waar te beginnen, het is zo lastig. Geen moeilijke film, maar aan de andere kant toch ook niet makkelijk verteld.
Het basisverhaal is erg makkelijk, althans wat ik eruit haal. Zetterstrøm heeft een gesloten persoonlijkheid. Verliest op een tragische wijze zijn vriendin, maar verdringt dat. Vervolgens stort hij zich nog meer op de muziek, die steeds afstandelijker wordt .
Het Zone stukje in de film, is een uitgebreidere vertelling, van iets wat ook veel conventioneler verteld had kunnen worden. Knap gedaan.

Audiovisueel echt super. Zo veel sfeer kom ik maar weinig tegen, ja Lynch dus, maar wel heel anders.

In het begin is het visueel apart. De afwisseling tussen die tekeningen en de normale beelden zijn erg leuk gedaan. Daar zijn al de vage camera bewegingen te zien, wat schudden, in en uit zoomen op een persoon, heel apart. Naarmate de film vordert, realiseer ik me dat het gewoon heel leuk gedaan is en consequent telkens weer.
The Zone betekent ook visueel een andere stemming. Veel donker, maar aan de ander kant ook veel licht. Apart gedaan en het ziet er gewoon heel sfeervol uit, vooral in de straten daar.
De soundtrack sluit aan op de beelden, of andersom. Mooie piano klanken, afgewisseld met donkere drones. Apart gedaan.

Het werkt gewoon mooi samen. Dat moet natuurlijk ook met een film over muziek. De manier hoe het hier word toegepast, weet het echter ook meer emotie te creëren, het audiovisuele plaatje. Sterker nog, als die samenwerking er niet was geweest, was er vast weinig van de film over gebleven.
Het leunt vrij veel op die en het verhaal kan wel erg sterk zijn, maar het is uiteindelijk het audiovisuele wat het meest van de emoties maakt.

Al is het natuurlijk ook het totaalplaatje en dat is misschien nog wel het knappe aan de film. Alles klopt!
Lang geleden dat een film me zo overdonderd heeft. Als ik dan lees, dat veel mensen Reconstruction hier beter vinden, vraag ik me af wat me nog te wachten staat. Die gaat er zeker aan geloven natuurlijk.

Ietsje minder verrassend en meeslepend dan Boe's Reconstruction.
De Zone komt rechtstreeks overgeheveld uit Tarkovsky's Stalker en wordt zelfs eenmaal letterlijk geciteerd in de scene waarin de hoofdpersoon met Tom naar een beeld uit zijn verleden kijkt.
De zaal heeft een bodem van zand met van die golfjes erin.
In Stalker lopen de hoofdpersonen door een soortgelijke ruimte.
Ik vind het hartstikke fijn dat Boe hier vrijelijk tribute brengt aan Tarkovsky maar dat maakt het deja vu gevoel nog groter.
Afgezien daarvan is de film bij vlagen adembenemend mooi en zit er ook nog wat doeltreffende animatie in.
Hele goede en interessante stijloefening, maar iets te afstandelijk.

Veel vergelijkingen gelezen hier. Vooral Stalker vaak (logisch gezien het uitgangspunt, al heeft de uitwerking van de film hier niets mee te maken), Reconstruction en zelfs Inland Empire, wat ik hier zelf niet in kan ontdekken. Waar ik toch meer dan eens aan moest denken was Alphaville, niet onlogisch gezien Boe zijn productiebedrijf hiernaar genoemd heeft, maar toch vind ik dat een veel treffende vergelijking.

Terecht werd al gezegd dat Reconstruction hier nog verder gestript is naar de essentie met de bedoeling om niet aan de emotie te komen. De liefde tussen Andrea en Zetterstrøm wordt aanvankelijk alleen geintroduceerd door twee scènes. Eentje waar ze elkaar ontmoeten en eentje waar ze afscheid nemen. Dat is een duidelijk statement van Boe, want elke andere regisseur zou minstens een kwartier aan hun geschiedenis besteden.

Aanvankelijk geef ik Boe gelijk en is de emotie er niet minder om; je leeft nog steeds mee. Maar als gedurende de film Andrea verder naar de achtergrond verdwijnt en de gesprekken in de Zone en het pianoconcert op de voorgrond treden, wordt het verhaal helaas net iets te flauw (qua zwarte humor en situaties). Dat wil ik de film best wel vergeven, want andere momenten zijn weer om in te lijsten, maar daardoor blijft Reconstruction hier toch wel boven staan.

Maar toch, het werkt allemaal weer wel.

Wondermooie film.

Woorden schieten eigenlijk te kort om te beschrijven hoe prachtig het er allemaal uitziet. Het is alsof Boe perfect aanvoelt hoe een film er moet uitzien.

De met de hand getekende levensloop van Zetterstrom vond ik erg geslaagd en wakkerde mijn zin in de film geweldig aan. Een andere verbluffende scène was die in rood gehulde keizersnede-scène.

Zoals altijd is het Deens een pluspunt. Het taaltje past perfect bij zo'n kunstzinnige film als deze. Minpuntje aan de film was dan weer dat de soundtrack vrij mager was. Wat we te horen kregen was mooi, maar ik had Zetterstrom graag wat meer op zijn piano horen spelen.

Ietwat meer chemie tussen het koppel had de film ook goed gedaan. In een film als deze is romantiek immers erg belangrijk en hier waren de romantische scènes eerder schaars.

Verder wel een zeer goed acteur die Ulrich Thomson. Ik had hem eerder al zien spelen in Brothers, waar zijn rol zowaar nog sterker was.

Zoals de meesten vond ik Reconstruction nog dat tikkeltje beter. Op sommige vlakken was Allegro voor verbetering vatbaar. Maar verder wel weer een heerlijk kunstzinnige film.

4.0/5.0*

Gezien de stijl van de film en het feit dat Allegro van dezelfde regisseur is, ontkom je er haast niet aan deze film te vergelijken met Reconstruction. En op dat punt ben ik het eigenlijk wel met de meesten hier eens, dat die laatstgenoemde net wat beter is dan deze film.

Allegro is echter verre van slecht. Naast Reconstruction doet deze film je ook al gauw denken aan Stalker, omdat hier net als in die film zich ook een zogenaamde “zone” bevindt. Boe werkt deze film behoorlijk goed uit, ware het niet dat ik op het belangrijkste moment van de film helaas geen emotie voelde. Dat komt denk vooral door het feit dat het vrouwelijke personage i.m.o. iets te weinig speeltijd heeft, waardoor alles net wat minder overkomt. Ulrich Thomsen speelt trouwens wel sterk, al vond ik zijn personage dan niet altijd even sympathiek.

Verder is de muziek niet altijd even overtuigend, maar de prachtige beelden van Boe en het toch wel interessante verhaal maken veel goed. Ook vond ik de afwisseling tussen de echte beelden en de tekeningen/animaties soms verfrissend werken.

3,5*

Fijne film.

Iedereen vergelijkt hem met Reconstruction, wat alleen maar goed is in mijn ogen. Maar het gaat toch om de stijl van Boe, wat je alleen maar kan verwachten.

Ik ben sowieso niet van mening dat een regisseur telkens een betere film moet maken. Het hoeft helemaal niet beter of meeslepender te zijn dan Reconstruction.

En deze film met Inland Empire vergelijken is mij ook een groot vraagteken.

Maar goed ik vond het een fijne film. een leuk origineel idee en heb er van genoten. Van de muziek, acteerwerk, sfeer, belichting en het verhaal. Typisch Boe en heb weer zien om Reconstruction te herzien.

4

Afgelopen avond herzien, de waardering blijft hetzelfde, maar met mijn eerdere mening ben ik het net niet meer mee eens. Ik durf niet meer te stellen dat ik Allegro over het algemeen in audiovisueel opzicht minder vind dan Reconstruction. Sterker nog, in bepaalde opzichten is Allegro misschien wel beter. De toevoeging van de animatie - hoe simpel die er ook mag lijken - voegde veel charme toe en in plaats van ergernis over de hoofdpersoon die ik de eerste keer nogal koud vond, kon ik er nu eigenlijk wel om lachen.

Het enige dat me bij deze kijkbeurt niet beviel was dat er af en toe met grote snelheid gezoomd werd. Erg storend, en haalde me een beetje eruit. Wellicht de bedoeling van Boe, om te benadrukken dat het film is, maar wat mij betreft had hij het achterwege gelaten.

Wat verhaal betreft moet ik nog steeds aan Kim Ki-duk denken, waarbij alles op het eerste gezicht er ook normaal uitziet, maar waar ook soms ineens hele rare dingen gebeuren. Erg verrassend, en ik ben dol op zulke verhalen. Uiteindelijk is de impact van Allegro minder groot dan die van Reconstruction, die ik op 5* heb staan. In combinatie met de irritante zoom kom ik dan - net als de vorige keer - op 4,5* uit. Erg fijne film, ben blij dat ik em nu op DVD heb.

De 2e film die ik zag van regisseur Boe, na 'Reconstruction'. Mooi en wat mij betreft ook nog even iets beter zelfs dan de laatstgenoemde, al moet ik die weer eens herzien. Ik kan me best vinden in de negatieve recensies - ik vind ook dat Boe het gedoe met de 'zone' niet helemaal goed aanpakt, nogal simpel en overgeanalyseerd dankzij de voice-over, maar... aan de andere kant vond ik dit een érg interessante, mooi gemaakte film met een beklemmende sfeer en een sterke muziekscore.

Helaas vond ik het einde nogal onbevredigend - sowieso deed de chemie tussen de twee hoofdpersonen me nogal weinig. Het verhaal zelf is interessant, maar een emotionele band met Thomson kreeg ik nooit. Ik kon er niet altijd evenveel mee en vroeg me soms af wat nou eigenlijk het doel van alles was. Visueel blijkt Boe een interessante gozer, maar hij faalt toch enigzins om de liefde van Thomsen voor z'n vriendin mooi op het doek te toveren. Althans, dat haal ik er voor nu uit.

Christopher Boe heeft zichzelf bij mij toch echt meteen tot held gemaakt. Ik ben zeer verrast met Reconstruction en kort daarna ook Allegro gezien (die ik ook meteen heb laten komen uit de UK) en nu pas, na anderhalve maand een bericht. Maar met Allegro ben ik opnieuw erg maar dan ook erg verrast. En ik kan ook al meteen zeggen dat Boe de ultra koning is in de visuele effecten. Allegro is zo schitterend opgebouwt waar ik na anderhalve maand nog steeds een erg tevreden gevoel over heb. Om te beginnen is de grootste gedeelde van de film pikdonker en lynch-achtig (al waren er weinig dingen bizar), de duistere kiekjes van de oude stadsgedeeltes van Kopenhagen waren ook erg sprankelende plaatjes, met daarnaast ook erg fijne toepasselijke animatie-filmpjes die toch wel simpel maar krachtig bepaalde voorgevoelens of synoniemen schetste. Maar wat Boe dan al helemaal niet had moeten doen: er ook nog een flinke scheut SF bij gooien. Echt Prachtig!

Want we krijgen te maken met een Zone in het hartje van Kopenhagen wat dus afgesloten is van de wereld eromheen. Wat het dan al helemaal mooi maakt is die onzichtbare electronische muur der om heen. En dit alles geeft de film en Kopenhagen zelf toch een toekomstig en futuristisch sfeertje. Het verhaaltje is natuurlijk weer erg geheimzinnig en is uiteindelijk wel best verrassend, alhoewel het op het laatst nog niet helemaal 100% duidelijk is. Puzzelen is bij deze film wel nodig. Ik heb de film ook 2 keer moeten zien om bepaalde dingen duidelijker te zien. Verder is alles gewoon schitterend verzonnen en neergezet. Zetterstrom die zijn verleden ontkent en dat zijn verleden in de tijd dat hij in New York zat is geplaatst in een zone. En dat is ook erg mooi hoe we dan zoiets eerst te zien krijgen in een animatie Zetterstrom heeft iets traumatisch meegemaakt, zijn vriendin Andrea is verdronken en hij denkt dat het zijn schuld is. Zo zie je in de animatie op een hele mooie manier dat hij het popje van Andrea (zijn herrinnering dus) diep in een doos plaatst, om het zo te proberen diep weg te stoppen. En die doos is wel een hele mooie synoniem van die zone. Of het volgens de regiseur de bedoeling was dat die zone werkelijk bestaat is eigenlijk ook de vraag. Ook de mooie geschiedenisbeelden van hoe die zone is ontstaan zijn ideaal. Ook waneer we de zone betreden en vervolgens allerlij herinneringen terugvinden en ook werkelijk zien hoe die Andrea in die kanaal is gevallen en dat sommige dingen ook te mooi zijn om waar te zijn. Ook die boodschapper in rolstoel was erg goed.

En verder heeft Allegro gewoon een ode aan de prachtige visuele effecten en schitterende plaatjes. Alles word donker en korrelig gefilmd met hier en daar stille onheilspellende geluidjes en je zit gewoon te denken of Boe niet gewoon de Deense David Lynch is. De hele film speelt zich ook 's nachts af, en ook zijn natuurlijk de donkere, umheimliche plekjes van Kopenhagen en de snelle flitsbeelden in vogelvlucht erg meeslepend. Kopenhagen is denk wel een van de mysterieuze plekjes van Europa want die stad werkt toch wel erg goed in een Lynch achtige film. Met zijn umheimliche steegjes en straatjes en het schemerige straatverlichting. Muziek of soundtracks (op enkele pianomelodietjes na) zijn hierin verder nergens te horen en dat maakt de film ook spannender.

Gewoon weer een uitermate prachtige verrassing en zo begint Boe echt m'n held te worden. Reconstruction was ook al zo mooi, maar Allegro maakt het plaatje compleet. Dat je een gewone liefdesdrama zo umheimlich en lynchie kan maken. Echt topklasse. Ik hoop nou echt dat de volgende dvd's van Boe eens uitkomen op een dvd met NL of Engelse ondertiteling.

5,0*

Vooruit, dan toch nog een kort bericht onder deze film.
Na het kijken van de eerste film van Boe was ik even van de (film)wereld afgeblazen. Er was nog hoop op visueel aantrekkelijke, filosofisch hoogstaande films over menselijke emoties, emoties die we allemaal wellicht even heftig ervaren en waar we wellicht even weinig antwoorden op weten te vinden; de liefde.

De manier van werken van Boe is prachtig. De setting. De kleine, subtiele geluiden die hij toevoegt. Het camerawerk. De acteurs (Helena=prachtvrouw). Het afwegen tussen fictie en feit. De fysieke wereld waar hij gebruik van maakt om de gedachtenwereld concreet te maken.

Moraal van de film Allegro is dat Zetterstrom zijn verleden zo ver heeft weggeduwd, tot dat het op een dag 'ontploft' en hem des te harder treft. Hij vindt de afleiding in zijn muziek en alléén daar. Op de dag dat hij er achterkomt wat hij zo lang had weggeduwd, geeft de verteller aan dat we niet moeten oordelen of we het zielig moeten vinden.... Vervolgens wordt uitgezoomd op één grote ruimte (in de 'tussenwereld' die via het dashboardkastje wordt binnengegaan) met allerlei verschillende dozen (die nu nog gesloten zijn). Allemaal weggestopte gedachten van ons mensen...

De film had iets langer mogen duren en wellicht had inderdaad de relatie in het begin wat romantischer voorgesteld mogen worden. Het gevoel dat zij zijn alles was, kwam niet geheel over.

Maar Boe weet dit alles uiteindelijk prachtig te vatten en ik heb nog wat films op de lijst 'Nog te zien' geplaatst.

Vergelijkingen met Stalker en Reconstruction worden hier terecht veel gemaakt, maar de film waar ik het meest aan moest denken was Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Dat is immers ook een verhaal over iemand die zijn herrinneringen moet herbeleven, zei het dat bij Eternal Sunshine het gaat over iemand die zijn geheugen verliest en bij Allegro het gaat om iemand die zijn geheugen probeert terug te krijgen. Altijd vervelend als je je iets probeert te herrineren, maar je dit niet lukt. Nog vervelender als blijkt dat je geheugen je in de steek gelaten heeft, omdat het een eigen leven is gaan leiden als metafoor in Kopenhagen. Is mij ook wel eens overkomen.

Dit terzijde is Allegro een visueel schitterende film, met eveneens een mooie score. Dat gespeel met het filmmateriaal zelf doet denken aan avant garde filmpjes en zie je eigenlijk weinig in narratieve films terug. Erg mooi, zet een mysterieuze, dromerige sfeer neer die mij meteen pakte. Jammer alleen dat Allegro het daar niet alleen mee kan redden. Inhoudelijk en verhaaltechnisch vond ik het eigenlijk een verschrikking. Met een voice-over die alles, maar dan ook alles uitlegt, maar je met mij bij voorbaat al geen vrienden. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat er mensen zijn die het niet begrepen, aangezien er weinig aan de fantasie wordt over gelaten. De film was denk ik veel intrigerender geweest als Boe gewoon de Zone mee had laten ontdekken met Zetterstrom.

Daarbij miste het gewoon een emotionele laag. Zetterstrom is in principe een goed uitgewerkt en boeiend personage, maar hij is een film terecht gekomen die niets om hem en zijn problemen geeft. De romance die zo centraal staat had niet kariger uitgewerkt kunnen worden. De ontmoeting met Andrea gaat veel te gemakkelijk en voelt ontzettend geschreven aan ("Hé vreemdeling, ik zie dat je je deur niet binnen kan. Zullen we samen zitten wachten? Of beter, zullen we samen naar bed gaan?"). Dat Andrea zo depressief is geworden door de relatie dat ze uiteindelijk zelfmoord pleegt door zich te verdrinken wordt alleen maar neergezet door het plot en wordt niet voelbaar gemaakt. Het ergste is nog wel hoe het einde afgeraffeld wordt. Vijf minuten voor het slot dacht ik dat er nog heel wat moest komen. In plaats daarvan werd er even snel een willekeurige vrouw in een winkel geïntroduceerd die zomaar bijna willekeurig tegen Zetterstrom zegt dat hij mensen moet leren vertrouwen, waarna hup, meteen Zetterstrom snel eventjes aan illusie-Andrea kan zeggen dat hij haar vertrouwd, waarna hij meteen weer zijn geheugen terugheeft, zich vlug beseft dat Andrea in de werkelijkheid gewoon dood blijft en de film doodleuk stopt. En dat allemaal in vijf minuten. Het hoeft van mij niet gebracht te worden als een grootste opera, maar ik ken weinig regisseurs die een sterk gegeven als dit vol emotionele potentie zo achteloos neerzetten. Het is eigenlijk een prachtig verhaal, maar waarom is Boe meer gefascineerd door Toms voice-overs, Zetterstrom die door straten wandelt en toiletten bezoekt of anders wel door die dikke manager die zich opwindt over Zetterstroms afwezigheid, terwijl de onderlinge relaties en de mysteries rond Zetterstroms herrinneringen de kern vormen en zoveel te bieden hebben? Het voelt ook echt aan als een film van twee uur waar een half uur uit geknipt is.

Op basis van Reconstruction is dit materiaal die Boe met gemak tot een meesterwerk zou moeten kunnen brengen. Ik vraag me af of er werkelijk veel geknipt is. Hoe dan ook, Allegro is meer een gemiste kans met enkele bijzonder sterke elementen dan een fantastische film. Gelukkig is het ten alle tijden mooi om naar te kijken.
3*

Blijft prachtig.

Al ben ik er ondertussen toch wel uit, Reconstruction is gewoon iets beter (maar niet veel). De opzet van Allegro is wat klassieker, maar de uitwerking allerminst.

Visueel geniaal, mooie (maar wel weer ietwat brafe soundtrack), sterk geacteerd. Maar het is vooral de clash tussen de klassieke setting en Boe's erg moderne aanpak die aanspreekt. Echt sterk uitgewerkt, waarbij zowel het drama als de stijl goed uit de verf komen.

Toch jammer dat Boe hierna uit de picture is verdwenen, zo erg zelfs dat ik zelf ook geen film meer van hem gezien heb. Toch maar weer eens wat moeite voor doen.

5.0* blijven staan, uiteraard ook een uitgebreide review

Hoogst creatief werkje. Vond het ook best goed werken, maar echt briljant wil het eigenlijk ook jammer genoeg niet worden.

Apart om hier wat over te zeggen, maar de film haalt alles uit het begrip 'cinema', leent zo hier en daar wat van arthouseklassiekers, en buigt de gebruikelijke vertelstructuur. Boe weet er visueel steevast een feestje van te vaken, maar vooral de serene soundtrack steelt hier de show. Wat de acteurs betreft; het zijn Denen, do I need to say more?

Toch had hier denk ik meer in gezeten, al kan ik er ook de vinger niet helemaal op leggen waarom en op welk vlak dat dan zou moeten zijn. Het is meer een gevoel achteraf, maar ik had toch wat indrukwekkenders verwacht.

3.5* desalniettemin.

Mooie film. In letterlijke zin (al zie ik er nu ook weer geen visueel meesterwerk in), maar zeker ook thematisch, al voelde het zeker tegen het eind wat te gehaast. Ik heb het niet snel (wel vaak andersom), maar deze film duurde een half uur te kort. Zetterstrom had zich wat mij betreft nog wat meer verloren mogen voortbewegen in de zone om zichzelf en zijn herinneringen terug te vinden. Het ging me iets te vlug. Het verschil tussen een groots meesterwerk en een goede film voor mij. Verder niet zo veel op aan te merken. 4 sterren.

Boe doet een soort Stalker. Gemixt met Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Haalt het wat mij betreft bijlange na niet bij Reconstruction. Die film bleef heel dicht bij het uitgeproken principe (Alles is geconstrueerd, maar toch doet het pijn). Deze film was een stuk gezochter en maffer, daardoor deed de "constructie" me hier eigenlijk niks en was dit vooral naar ideeën kijken, soms goed, soms wat minder. Visueel vindingrijk, maar minder mooi dat Reconstruction. Had ook iets meer de (vooral emotionele) diepte in gemogen.

3.0*

Prachtige film, maar net niet het niveau van Reconstruction

Boe daagt opnieuw de kijker uit met een voice-over die je niet alleen aanspreekt, maar ook rechtstreeks in het hele gebeuren wil betrekken. Verhaaltechnisch is hij (net als Reconstruction) erg vernieuwend en op die manier gaf het een uniek sfeertje aan de film die erg aan Godard deed denken. Het surrealisme droeg ook erg bij aan de sfeer en dit soort situaties liggen me wel. Hoe absurder het hele gebeuren, hoe harder het me soms raakt (de link me Eternal Sunshine of the Spotless Mind is dan ook zeer snel gemaakt).

Visueel vond ik hem minder dan Reconstuction, maar zeker niet slecht. De belichting vond ik bijv. werkerlijk schiterrend (in het bos, de scène aan het water...).

Weer een mooie film van Boe en ik kan niet wachten op het verdere werk van deze, toch wel enigszins, "aparte" regisseur.

Wel heel aardig, alleen het middenstuk vond ik minder interessant. Visueel weer erg mooi, deze van Boe, met de belichting, de warme sfeervolle fotografie en korrelig en groezelig uiterlijk. Ook fijn gebruik van zoom valt direct op. Neem de mooie pianomuziek (bijna enkel Bach trouwens) en je hebt soms echt schitterende beelden. Vooral in het begin is dit alom aanwezig (en zag New York er vaker zo mooi uit?). Alleen het middenstuk vond ik minder boeiend. Te langdradig en vervelend. Ook ik denk: zeg nu wat je wil en ga niet eerst spelletjes doen en vraaggesprekken houden. Pas tegen het einde wordt alles weer beter, komt er wat tempo en spanning bij en emotie ook die je tot dan node miste. Maar waar Boe in excelleert zijn de ontmoetingen tussen man en vrouw. Die prachtige scène in de kroeg in Reconstruction bijvoorbeeld, maar ook deze Allegro heeft er zo een. Ongedwongen, onzeker, teder. Dat doet me

Best goed ja, alleen wel wat minder dan Reconstruction.

Wat ik hier vooral miste was het mysterieuze sfeertje, wat bij Reconstruction wel volop aanwezig was. Visueel ziet het er vaak wel prachtig uit gelukkig. Boe heeft duidelijk veel gevoel voor stijl, wat zich uit in diverse mooi belichte shots en leuke visuele foefjes (tekeningen), al viel de soundtrack me wel echt wat tegen. Generic piano deuntjes, nergens echt karakteristiek of bijzonder, waardoor Boe toch niet het onderste uit de kan haalt van zijn sfeerschepping, en da's jammer.

Verder wel gewoon een erg aangename film. Het idee is erg leuk, aantal mooie scenes, perfecte speelduur waardoor er geen verveling optrad, maar echt geïntegreerd werd ik niet als kijker. Daarvoor is de sfeer toch niet consequent genoeg. Kleine 3,5*.

Allegro

Sterke film van Boe. Allegro heeft een apart en origineel uitgangspunt, en voor het grootste gedeelte heb ik genoten van het verhaal, het acteerwerk, de band tussen Zetterstrom en Andrea, en vooral de audiovisuele hoogstandjes. De film heeft een korte speelduur, maar toch zaten er in het tweede gedeelte wel wat scènes in waar het langdradig werd. Ik had wat meer scènes tussen Zetterstrom en Andrea willen zien, maar we krijgen dat oude mannetje en wat vreemde subplotjes. Het einde is ook wel erg abrupt, maar gelukkig is het eerste gedeelte ontzettend sterk. En Allegro verdient sowieso de originaliteitsprijs.