The Pianist (2002)

nou ja 't was maar een vraagje

Personal Computer misschien?

(ikzelf ken deze afkorting trouwens ook niet )

politiek correct

Een vrij algemene afkorting toch? Niet typisch iets uit 'chatland'..

toch, is het geen gangbare afkorting. pc kan dan overal voor gebruikt worden. par couvert, percent (hoewel gebruikelijk is dat hier nog een t bijgevoegd wordt), personal computer. toch wel een sms/chat afkorting lijkt me.

Veel ouder dan SMS. En zeer gangbaar in spreektaal, en in de contekst nogal duidelijk. En het is PC, niet pc.

desalniettemin zorgt een afk. die alleen in spreektaal gangbaar is, maar wel een aant. erkende (DvD)def.heeft,v verwarring... maar goed. en als we het toch correct gaan doen; het is P.C.

Meesterwerk, een dikke 5.

Ik had geen moment het idee dat ik naar een film zat te kijken, hoe gruwelijk het soms ook was. Geen moment het idee "hey, dat is een decor" of "hey, dat is een acteur". Dat heb ik toch niet vaak.

Daarvan kun je je toch distantiëren.

Als je posts mbt deze discussie gaat weghalen, doe je imho zelf ook aan een soort censuur.

Echt prima film hoe gruwelijk en triest het verhaal ook kan zijn, het verhaal is heel goed. ik weet natuurlijk weinig van wat er in die tijd gebeurd is maar ik denk dat dit toch wel een realistisch beeld geeft van die tijd. vier sterren.

Erg bijzonder kan ik deze film niet noemen; ik had het gevoel het allemaal wel eens eerder gezien te hebben. Sommige gedeeltes in het begin waren redelijk saai, en ik vreesde dan ook voor een soort Schindler's List, maar dat bleek gelukkig niet het geval; The Pianist is wat beter, minder sentimenteel en niet zo dik aangezet. Voeg daar het realisme en de vakkundige regie aan toe en je hebt 3,5*

Logisch als je serieus naar Documentaires kijkt.

Maar dat kan nooit een reden van een lage(re) waardering zijn.

Goede film, wel triest en gruwelijk maar volgens mij geeft dit wel goed de realiteit weer. wanneer leed je nogal aangrijpt niet kijken, voor sadisten daarentegen zal hij wel een stuk "leuker" zijn. 4 sterren...

Vanacht dan eindelijk gezien.

Helaas kan ik het enthousiasme van velen hier niet delen.

Natuurlijk zitten er hele mooie momenten in, met name het laaste uur is mooi als film. Amper dialoog, alleen beelden die het verhaal vertellen.

Wat me alleen uitermate irriteert aan dit verhaal is de manier waarop nodeloos geweld, nodeloos wordt weergegeven. Geforceerd worden er plotseling mensen neergeknalt op een manier waarbij ik direct 'voel' dat de maker ons hier wil vertellen: kijk toch eens wat een honden die Duitsers waren.

Nu ben ik (net als iedereen hier) niet een getuige geweest van de verschrikking van de oorlog. Maar zo hoorde ik de (joodse) kamp-secretaris van Amon Goeth tijdens een interview een indringend verhaal vertellen hoe slechts een kleine groep SS-ers die koelbloedigheid hadden om mensen te executeren. Die stonden dan ook altijd vooraan als het weer zo laat was. In films als deze lijkt het alsof alle Duitsers gek waren geworden. Dat er een vorm van massahysterie was is duidelijk, maar dat maakt van elke Duitse soldaat nog geen beul. Polanski doet het ons geloven. Dan haak ik dus af.

Zo vertelde een oude vriend van me wat hem van de Duitsers tijdens de oorlog zo was bijgebleven namelijk, de rust. De berekendheid. In deze film zijn het hysterische psychopaten die het liefst een blik dorperwten nog openmaakt met; AUFMACHEN!

Dan had ik bij Schindlers List op dat punt een beklemmender gevoel. Ik vind dus dat Spielberg mij meer overtuigd heeft over hoe het er in het getto aan toe ging.

Verder miste ik ook indringende momenten bij Szpilman. Momenten, shots, waarbij je bij hem naar binnen kruipt. Typerend laat Polanski handen zien ipv ogen.

Nee, geef mij dan maar Chinatown, Death and the maiden. Ja zelfs Bitter moon vind ik een betere film.

*** sterren voor het tweede deel.

Goh. Dat had ik dus helemaal niet.

Mensen worden gewoon neergeknalt omdat het joden zijn. Gebeurt nog dagelijks. Vind juist dat de maker daarmee nog ERG behoedzaam is omgegaan.

ik begin toch te denken dat je een andere film gezien hebt.

Sure, Spielberg zat in de getto.

ehm, Pianospel bedoel je ?

Sorry voor de reactie maar ben vannacht slecht opgedroogd

Ik vind het juist helemaal niet nodeloos dat nodeloos geweld in een film wordt weergegeven. Ik vind het meer noodzakelijk.

De mensen die dit hebben meegemaakt hebben er misschien zelfs recht op dat hun verhaal wordt verteld en niet met the point om te laten zien hoe slecht de Duitsers wel niet waren, maar hoe slecht mensen an sich kunnen worden onder sommige omstandigheden.

Heb net de film the Grey Zone gezien en daar blijkt uit dat, om te overleven de Joden zelfs bereid waren dat afschuwelijke werk in die crematoria te doen. Je kunt je afvragen hoe verheffend dat is.

Ik denk dat je heel erg moet oppassen met het bagatelliseren van gebeurtenissen als dat die worden weergegeven in the Piano.

En natuurlijk was niet elke Duitser slecht, een van mijn vaders broers is tijdens WO2 zelfs van een wisse verdrinkingsdood gered. Maar goed, dat niet elke Duitser slecht was in de oorlog is natuurlijk heel erg een open deur intrappen en ik denk dat het ook niet de bedoeling van Roman Polanski was om ons daar eens op te wijzen.

Mensen, begrijp me niet verkeerd!

We zijn het er allemaal over eens dat het in de oorlog afschuwelijk was. Dat nodeloos geweld belangrijk is om te laten zien. Ik zeg alleen dat bij de Pianist het bij mij een uitwerking had dat Polanski het 'verhaal-technisch' er met de haren bijsleurde. Zodanig dat het mij ging opvallen. Het nodeloos geweld in SL bijvoorbeeld had dat niet. Daar zat ik geshockeerd naar te kijken. Hier deed het me niets, dus ga ik me eraan ergeren.

Wat ik bijvoorbeeld een gemiste kans vond is dat de Russen aan de overkant van de rivier niet hielpen bij de laatste Poolse opstand, omdat die niet door socialisten werd georganiseerd. Kijk, daar zou hij me wat nieuws hebben verteld. Maar nee. Alle Duitsers zijn grossmaulen die bij het minste of geringste mensen door de kop schieten. Denken we één bepaalde Duitser weg in the Pianist, blijven er alleen domme Duitsers over. En zouden er in het Getto andere Duitsers zitten dan in Appelscha? Had hij me maar één Duitser laten zien die in een steeg stond te kotsen om wat zijn collega's deden, had ik er al veel minder problemen mee. Eén Duitser die weigerde een executie te doen (want die waren er! En hoe ik dat weet zonder er zelf bij geweest te zijn? Omdat overlevenden dat beweren.)

Maar goed, wellicht komt dat ook omdat ik het spel van de kleinere rollen over het algemeen niet goed vond. Te theatraal. Ik geloofde het gewoon niet. Dat staat dus los van historische accuratesse. Het gaat bij mij alleen dan wel wringen juist *omdat* het zo'n gevoelig onderwerp is.

Bedankt voor de uitleg Stephan. Ik begrijp wat je bedoelt. Voor mij werkte het wel (de mindere acteurs niet gezien) (en toch laat ie wel een "goede" Duitser zien), wellicht is de impact in de bios groter. (hoewel ik deze film ook al afgewaardeerd heb, gedurende de tijd dat ik hem zag, zo rond November 2002)

Bij mij werkte het "nodeloos" geweld, zoals jij het noemt Stephan, weldegelijk. Ik zat geshockeerd te kijken hoe makkelijk die duitsers mensen executeerde. Dat kan ook wel komen omdat ik me nooit echt heb verdiept in ww2 en dat ik nog niet veel oorlogsfilms gezien heb.

De hoofdrol speler moet deze dingen naar mijn mening ook allemaal meemaken om zo te zijn als op het einde van de film. Ik vond het een erg goede karakter ontwikkeling, waar je je ook "makkelijk" bij kunt inleven.

Dan heb je toch een tijdje zitten slapen.

Misschien ben je geen Polanski fan, want met elke film van hem concentreert hij zich op het "wanhopige" individu. (en verder er niks bij denken)

Integendeel. Ik vind bijna al zijn films goed. Ook in de Pianist heb ik vanaf 3/4 genoten van zijn filmtaal.

Heck... ik heb hem zelfs eens mogen spreken en hem de hand geschud, dus juist hij heeft een warm plekje bij me...

Maar ach jongens. Het is slechts *mijn* mening over een onderwerp waar ik erg kritisch over ben.

En nog even voor de duidelijkheid... ik zit hier echt niet de holocaust te bagatelliseren... Eén van mijn meest indrukwekkende momenten uit mijn leven was een bezoek aan Bergen Belsen.

Ik vraag me af in hoeverre je het van iemand als Polanski, als slachtoffer, kan verlangen om een genuanceerde film over Duitse soldaten te maken.

Dat is misschien meer een taak voor iemand anders.

Ga "de Tweeling" zien zou ik zo zeggen.

En al was dat níet zo, dan mag dat hoor. Je 'correctheid' (over dat je de holocaust zou bagatelliseren) vind het onnodig. Als ik even Charlotte Mutsaers mag citeren: 't Moment is daar om nog eens wat dieper op die Wet der Voorwaardelijkheid in te gaan. Wel, het principe is eigenlijk doodeenvoudig: DOE NIET DIT ZONDER DAT. Waarbij DIT dan in de zogenaamde taboesfeer ligt en DAT de zogenaamde overtreding onschadelijk dient te maken. 't Is een van mijn heetste hangijzers, en aangezien ik het in Zeepijn al eens zorgvuldig heb aangekleed, zal ik mezelf even citeren: 'Ik bedoel dit: mocht ik toevallig eens vinden dat een gemene lustmoordenaar hele mooie schoentjes draagt, dan wil ik dat a) mogen vinden en b) mogen zeggen, en wel zonder dat ik er door wie dan ook toe genoopt word om éérst te zeggen dat die moordenaar niet deugt. Of van gevoelloosheid beschuldigd word, indien ik dat wens na te laten. Pas als dat is toegestaan, écht toegestaan zonder allerlei geniepige consequenties, zal ik op Koninginnedag ook een vlaggetje op mijn hoed steken.'

Lichtvoetigheid is misschien niet mijn fort maar lijkt deze passage niet haarscherp op de problematiek van Els Hupkes toegesneden, inclusief het onverwachte belang van de koningin? Voor wie de portee mocht zijn ontgaan nog wat voorbeelden:

Steek nooit de loftrompet over de sublieme stijl van Céline zonder eerst op zijn Pamfletten af te geven.

Loop niet weg met de onbaatzuchtige dierenliefde van Brigitte Bardot alvorens te hebben gefoeterd op de club van Le Pen.

Vergaap je niet aan de gigantische kerstboom die Haider aan de paus heeft geschonken zonder eerst te waarschuwen voor de bruinhemden.

Word geen koningin van Nederland als je Máxima Zorreguieta heet, zonder in het openbaar je vader te verketteren.

Schrijf geen positief stuk over het boek van Hupkes zonder eerst haar man af te branden (onder andere Willem Jan Otten heeft zich daar superbe aan gehouden).

Ach, goed beschouwd is het steeds hetzelfde afgezaagde liedje: het deuntje van de Verantwoordelijke Intellectueel. En alsof er intussen niks anders is gebeurd, ruist op de achtergrond nog immer de Tweede Wereldoorlog mee.

Dit wat lange citaat van Mutsaers is afkomstig van een artikel van haar hand over het boek De kleine Britt van Els Hupkes.

En ik ben het er roerend mee eens. Zonder voorbehoud.

Een prachtige film! Zeer aangrijpend en gruwelijk. Bepaalde scene's waren erg indringend, zoals de scene waarin een Duitse soldaat een rijtje Joden fusileert, en op een gegeven moment de kogels op zijn; de Duitser haalt het magazijn uit zijn pistool en stopt er een nieuw magazijn in, en ondertussen moet de man die aan de beurt is om een kogel door zijn hoofd te krijgen wachten! Je moet er niet aan denken wat er op zo'n moment door het hoofd van die man speelt, en wat voor doodsangsten hij moet uitstaan!
Ik had veel meer verwacht van het verhaal van de Duitse officier, maar deze Wilm Hosenfeld komt pas een klein half uurtje voor het einde v/d film in beeld.
De acteerprestatie's van Adrien Brody, Thomas Kretschmann (weliswaar een kleine rol) en de andere hoofdrolspelers waren zeer degelijk.

En toch kan ik me voorstellen dat sommigen het net iets te onpersoonlijk en gevoelloos vinden, met net iets te weinig emoties (wat Stephan ook zegt). Mijzelf was dat ook opgevallen, maar zoveel moeite had ik er niet mee. Vandaar de 4,5*