Match Point (2005)

Prima film! Uitstekend vermaakt!

Uitstekende film. Het begin met de voice-over van Rhys-Meyers is al geweldig, wanneer we niet te weten krijgen wat de tennisbal nou eigenlijk gaat doen. Valt ie' aan de goede kant van het net, of niet...

Zo gaat het eigenlijk de hele film wat. De sfeer is heerlijk, klassiek en voelt vanaf het begin direct goed aan. Vooral de ondersteuning van de klassieke muziek in veel scénes is leuk gevonden. Dan worden we eigenlijk al snel in een zenuwachtig geheel geworpen wat mij betreft. Meyers ontmoet Mortimer en dat gaat allemaal leuk, maar niet veel later staat Johansson er ook om het personage van Meyers de rest van de film wat zenuwachtig over te laten komen. De acteerprestatie van Meyers is prima, maar zijn personage kon me niet altijd bekoren. Hij speelt het spelletje eigenlijk nét wat te gevaarlijk. Niet op een manier waar het dan lekker spannend word, maar meer op een manier dat het me soms wat ging ergeren. Heb regelmatig gedacht van; doe dat nou niet, of wat ben je ook een ezel en deze momenten waren er behoorlijk. Niet altijd goed gevonden wat mij betreft.

Ook Scarlett doet het prima, overtuigd en ziet er uiteraard weer heerlijk uit. Ook vond ik de chemie tussen de twee goed. Op een gegeven moment werd ze jammergenoeg wel wat irritant en liet de film soms wat steekjes vallen. Dat hele gedoe van Meyers die ineens succesvol zakenman is vond ik maar ongeloofwaardig bijvoorbeeld. Naast deze aantal mindere punten weet Allen dit allemaal weer goed te maken met een aantal briljante dingen. Meyers die besluit Johansson af te maken en daarna de scénes wanneer hij op het politiebureau zit. Erg goed en bij vlagen behoorlijk spannend. Eén van mijn favoriete scénes uit de film is het moment dat de ring op de railing komt en dan toch niet in het water valt, geweldig. De uitwerking daarvan is eveneens prachtig.

Meyers komt er uiteindelijk mee weg, maar toch is er een scene waarin Allen mooi laat zien dat hij wel een beetje ''straf'' krijgt voor zijn daad. Iedereen staat bij zijn zoon, terwijl de gedachten van Meyers heel ergens anders zitten. Daar laat Allen ons uiteindelijk ook mooi mee zitten, prima gedaan. Over het algemeen ziet alles er prachtig uit en kijkt de film heerlijk weg, prima gedaan en een dikke voldoende.

positieve punten: de film zit mooi in elkaar, mooie symboliek, zoals hieronder al genoemd. Doordat de film traag was kreeg je wel veel de tijd om na te denken over hoe de personages de gebeurtenissen ervaarden.

negatieve punten: De film is vrij traag, weinig spanning. Veel van wat gebeurde was voorspelbaar of je wist in ieder geval lang van tevoren dat het ging gebeuren. Middenstuk te lang.

Mooi maar saai, 3 sterren.

Maar geen MM/IMDB-score waard...?!

Dit is de tweede Woody Allen film die ik gezien heb en moet zeggen dat deze stukken beter bevalt dan de eerste (scoop). Deze film heeft interessante personages een goede plotwending en is begint traag maar is daarna spannend tot het eind!

3.5*

Tegenvallende Allen. Geen, maar dan ook echt géén humor (in een Allen-film! ) en een verhaal dat eigenlijk pas weet te verrassen als Chris na 90 minuten ineens op de Raskolnikov-toer gaat. Maar ook na de volle 2 uur kan ik mijzelf niet aan het idee onttrekken dat Woody Misdaad en straf weer eens gelezen had en één van zijn zeldzame slechte ideeën kreeg om rond dat verhaal wat krampachtig een film te bouwen. Het voegt gewoon niks toe. Nee, dit kon wel eens de slechtste Allen zijn die ik tot nu toe zag. Overigens lees ik hier lovende woorden over de acteerprestatie van Johansson, maar die vond ik echt niet boven het maaiveld uitkomen.

Wat me nog opviel trouwens, is dat die Rhys-Meyers echt een exacte kruising tussen Jude Law en Joaquin Phoenix is.

Geweldig toch; een echter thriller!

Een échte? Dacht 't niet hoor. Ik heb twee thrills ontwaard en die gingen allebei gepaard met 'n mooie knal.

Hij viel toentertijd een tikkeltje tegen, maar ik kon de zwarte humor zeker wel waarderen. Vooral het laatste stuk zie je absoluut niet aankomen.

Daar ben ik het wel mee eens, haar rol is degelijk gespeeld maar zeker niet zo sterk als het werd toegedicht.

Wat is die blonde lekker!!!!

Vond het een geweldige film. Helemaal niet saai (wat ik eerder een aantal keer las). Onderhoudende film met een onverwacht plot.

Ik vond het nogal een lege film die me niet echt wist te boeien. Misschien komt dat ook omdat ik zoveel lovende kritieken over deze film gehoord had en me nogal bedrogen uit voelde komen. Maar goed, ik heb deze film afgekeken omdat ik er doorgaans niet van hou films maar half te zien. Toch had ik vaak de neiging op een andere bezigheid over te schakelen, omdat de film zo traag liep en simpelweg het welbekende verhaal leek af te spelen van een man die vreemdgaat en belooft bij zijn vrouw weg te gaan. Scene op scene van een trage soap, redelijk vervelend. De ommekeer was dat Chris opeens de moordenaar ging uithangen; dit zorgde voor wat verassing, maar deze kwam te laat en leidde nog steeds niet tot een weldadig hoogtepunt. De film komt op z'n best gezegd 'tot de helft van de berg'. Helemaal slecht is de film ook weer niet, maar een meesterwerk zal ik het niet noemen.

0.5 voor Jonathan Rhys

0.5 voor het verhaal

0.5 voor het einde

Maar de film irriteerde mij mateloos!!!!! (vooral Scarlet en het saaie gedoe voor 80% vd film)

In één scene (in de stromende regen) in ieder geval niet nee.



Het eerste uur was behoorlijk traag in de zin van dat er weinig gebeurde. De dialogen gingen zo af en toe helemaal nergens over tot het irritante aan toe. Dit was echter slechts een aanloop naar het zeer sterke tweede uur en blijkt dus wel degelijk functioneel te zijn. Je maakt kennis met de verschillende personages en hierin zit voldoende diepgang.

Ik ergerde me, met name in het begin, wel aan de, naar mijn mening, vreselijke operamuziek. Dit past op de één of andere manier toch wel goed in het geheel. Op het moment van de moorden komt dit ook naar voren en wordt het perfect uitgevoerd richting een hoogtepunt. Eén van de mooiste scènes in deze film, samen met het moment dat de trouwring net niet over de railing springt en het einde. Alle rollen zijn goed ingevuld, hoewel ik in het begin nog wat twijfelde over Jonathan Rhys-Meyers.

Voor mij begon de film dus behoorlijk twijfelachtig, maar naarmate de tijd verstreek begon ik hem steeds meer te waarderen en het onverwachte einde was de kers op de taart. Al met al is deze film voor mij 4* waard, want (ook het eerste uur toch) de film blijft boeien en kent een sterk verhaal, met een aantal onverwachte gebeurtenissen.

Ik las hier trouwens een paar keer dat het kind in de eindscène van Chris en Chloe was, maar volgens mij was dit het kind van Tom en zijn nieuwe vriendin en was Chloe nog gewoon zwanger.

Een van die rechercheurs speelt ook een prachtige rol in Trainspotting (Spud) en elke keer dat hij in beeld kwam moest ik daar even aan denken, wat eigenlijk jammer is. Zo'n geweldige karakter als hij daar heeft neergezet; ik denk dat ik daar altijd aan zal terugdenken en dat is jammer, want zo kan ik hem niet altijd even goed beoordelen in een andere rol.

Gister op tv gezien. Vond de operamuziek in het begin irritant maar naderhand vond ik het nog goed passen ook. Voor de rest een spannende film met verrassend einde!

Had me al een lange tijd verheugd op deze film.

Echt tegen gevallen is hij niet, maar ik denk dat ik er nóg meer van had verwacht... Desalniettemin heb ik genoten van de film!

Ik vond Jonathan Meyers juist goed spelen in zijn rol. Ik had naderhand zelfs een beetje medelijden met hem... Hij maakte het zichzelf echt zwaar moeilijk...

Ik denk ook niet dat het personage van Nola nog verder uitgediept had moeten worden, want hier draait het naar mijn inziens niet om in deze film...

Mooi vind ik hoe alles rondom het het onderwerp 'Geluk' wordt weergegeven in de film...

Toch vind ik veel dingen nog vaag in deze film... bv de ontmoetingsscène van Nola & Chris, Nola ligt ineens te tafeltennissen (??) in dat huis, met wie?? Een vreemdeling? Wat dat betreft is het een vreemde scène.

Verder snap ik wel waarom Nola eerst niets van Chris wil weten, en naderhand zo 'plakkerig' is... ze is zwanger natuurlijk dus dit heeft er ook veel mee te maken!

pfff dat einde was stom!

waarom de mooiste vrouw van de film

hadden ze niks beter kunnen uitkiezen voor die scène haha

voor de rest een mooie film!

4.5**

Wauw. Gewoon goed. Het verhaal is zo goed uitgewerkt, totaal niet standaard, en dan het gebruik van die muziek. en dan dat die rechercheur wakker wordt, en ineens doorheeft hoe het gebeurd is, en dat het dan toch niet uitkomt. Serieus, ik heb genoten

Ik heb de film gisteren op tv gezien en vond hem echt wel goed hoor, misschien inderdaad een beetje traag maar verder goed te doen!

Onvoorstelbaar hoe snel hier iets bejubeld wordt.

Hoofdpersoon Jonathan Rhys-Meyers besluit zijn minnares te vermoorden nadat hij het even niet meer ziet zitten. Die handeling strookt totaal niet met het karakter van deze tennisleraar, en daarom is er sprake van een verrassing. Verrassing = goed. Een andere verklaring kan ik niet bedenken, of het moet te maken hebben met raakvlakken met Dostojewski, maar dat kan ik me niet voorstellen gezien het gebrek aan subtiliteit waarmee die in het verhaal zijn verweven.

Of de mate waarin "geluk" bepalend is voor iemands leven. Dat wordt uitgebeeld door een tennisbal op de rand van het net af te laten ketsen, met de mogelijkheid dat de bal op de ene kant van het speelveld valt, maar ook op de andere helft. Dat een soortgelijke situatie later in de film terugkomt is evident, en ja hoor: een ring belandt op een balustrade in plaats van in het water. De kijker mag nu verwachten dat dit in het nadeel werkt van de persoon in kwestie, Chris Wilton, die heeft immers iets te verbergen voor de politie. Echter, door wonderbaarlijk toeval is dit voorval juist de redding van Wilton! Leuk hoor, en het illustreert nog maar eens de macht van het medium, maar de genialiteit ontgaat me volledig.

Niet dat ik me echt verveeld heb, maar veel meer dan behoorlijk doorsnee relatieperikelen zag ik niet. Het wel en wee van de Britse upper class werd al beter verzorgd in Altman’s Gosford Park, en ook cinematografisch is er weinig dat deze film de middelmaat doet ontstijgen. De muziek en Scarlett zijn zelfs behoorlijk matig, en de tijdsprongen voelen ook niet lekker aan.

Te shakespeareaans.

1.5*

En terecht! Een geweldige thriller, van begin tot eind!

had er veel meer van verwacht!!

Goeie sterke thriller

Verhaal is mooi traag met mooie stukken erin

Vond wel dat het einde erg snel was. Volgens mij

hadden ze er wel iets meer in kunnen doen.

Acteerwerk was subliem

De hele film zat ik op het puntje van mijn stoel

4*

goeie thriller......

Match Point, Scoop en Vicky Cristina Barcelona heb ik onlangs gezien en deze film word een stuk serieuzer genomen dan Scoop en Vicky Cristina Barcelona. Bij Scoop en Vicky Cristina Barcelona werd het verhaal een beetje voor je voorgekouwd. Je hoefte zelf niet meer na te denken waarom wat er gebeurde. Bij Match Point is dat een ander verhaal hier laat Allen je wat meer aan het denken. Wat ik in zekere zin wel goed vond. Jonathan Rhys-Meyers vond ik zeer goed acteren en Scarlett zoals altijd ook. Ze is gewoon te mooi om er iets naars over te zeggen. ^^ 3.5*

Tja, hier ben ik het toch niet geheel mee eens. Al vanaf het begin van de film is vrij snel duidelijk dat de hoofdrolspeler (Chris) een soort kameleon-achtig karakter heeft. Bij de ontmoeting van zijn aanstaande schoonfamilie en van zijn aanstaande vrouw is hij op en top correct , gereserveerd en zeer Engels, bij de ontmoeting met de wilde, Amerikaanse Nola is hij aggressief en zeer voortvarend. Dit tekent zijn karakter: inspringend op verschillende personen en situaties op verschillende manieren.

Dat blijkt dus ook weer als hij zich in het nauw gedreven voelt en geen andere uitweg meer ziet: hij neemt de meest resuolute beslissing om een oplossing voor zijn benarde situatie te scheppen.

Verder over de film: wel aardig door de sfeer en de verrassing vlak voor het einde, maar niet meer dan dat. Het acteerwerk, filmwerk enz. waren niet bijzonder en de muziek was erg gezocht bij sommige scènes. ("laten we, om deze scène wat op te kalefateren, er maar een oud klassiek operatje met geknars van de grammofoonnaald onder zetten").

Tot slot: wat is die Cloë toch een ontzettend zoet en naief tutje zeg.......

Mijn tweede Allen en verdikkeme dit is wel een hele aardige en slimme film. Een stuk beter dan het nuffige Scoop al was het alleen maar omdat Woody zelf niet meespeelt

"I'd rather be lucky than good" is de lijfspreuk van de hoofdpersoon en Allen heeft dit ten harte genomen en tot in finesse doorgevoerd in deze Match Point. Inderdaad toeval is een factor van groot belang in deze film.
En onze ex-tennis-prof leeft ook werkelijk naar zijn credo. De echte top van zijn sport heeft hij nooit gehaald. Hij verkiest de zekerheid van zijn suffe maar zeker rendabele relatie voor de passie. Hij volgt niet zijn eigen toekomstdromen maar die van zijn vriendin/vrouw. Hij maakt carrière gesteund door zijn schoonpapa.... Als een waar ruggengraatloos weekdier kronkelt hij zich door de film heen. Kos had het een paar pagina's terug over getalenteerde tennisspelers die kunnen bepalen welke kant van het net de bal zal vallen, zei zijn goed! Chris net niet goed genoeg maar damn, wat heeft hij mazzel op het eind van het liedje! En dat is leuk, films waarin de eikel "ermee weg komt" zijn meestal grappig. Snap ook niet zoveel van het commentaar dat deze film humor zou missen, ik vind hem bij vlagen bijzonder komisch zelfs. Enige wat ik wat minder vond is de voorspelbaarheid op sommige punten, alhoewel de rode draad wel prima in elkaar steekt.

Setting is ook bijzonder leuk gekozen. Van die Engelse upper-class maar dan wel van het type "nieuw geld" en niet de traditionele aristocratie. De hoofdrollen worden prima vertolkt en Scarlett herdefinieert hier het begrip sexy... Ajaj, als het gras 2 kontjes hoog is zinspeelt een oude carnavalskraker Daarnaast weet ze gaande weg de film steeds meer inhoud te geven aan haar karakter. In de handen van een minder bekwaam actrice was het waarschijnlijk zeker en vast verzand in oppervlakkigheid.

Op het gebied van de plaatjes en de muziek is het ook allemaal prima verzorgt, niet bijzonder opvallend maar daar vraagt deze film ook niet om.

Geen echte hoogvlieger maar zeker wel gewoon een aangename en leuke film.

3.5*

A-ha, Woody wilde ons een opera met enkele 'Russische' trekken voorschotelen. Dat doet hij dan ook en het resultaat is wat wisselvallig. In het begin enorm irriterend, ergens in het midden toch best passioneel en meeslepend (en zelfs invoelbaar), aan het einde dubieus. Nergens echt een zielenspurt. Interessant 'experiment', maar weet niet of dit me nu echt helemaal heeft weten overtuigen..

Auw, dat doet pijn. Woody Allen is één van mijn helden. Deze film heeft goede kritieken gekregen. Scarlett Johansson is super. En toch ... ondanks dat het een aardige film is, pakt 'ie me niet. Als ik denk aan de indruk die Manhatten, Hannah and her Sisters, Husbands and Wives, Mighty Aphrodite etc op me gemaakt hebben, dan komt deze bij lange na niet in mijn favorietenlijstje.

Ik hou nou eenmaal van de sfeer, toon en verhaal van de NY-films van Woody Allen. London is zeer zeker niet zíjn stad!