Blade Runner (1982)

Ik betrek Inception erbij omdat dat een film is waar alles haarfijn wordt uitgelegd en niets aan het zelfdenkend vermogen van de kijker wordt over gelaten. Kennelijk heb jij dat nodig, want hier haal je het er niet zelf uit.... En de film mag dan wel van het boek verschillen, de thematiek Waaneer ben je mens/wie ben ik?, lijkt me in beide voorkomen. In ieder geval in de film en aangezien de titel van het boek duidelijk ook die kant op wijst lijkt me dat een solide aanname.

Ik ben wel klaar met de discussie, als we dat soort insinuaties gaan maken.

Dat is toch helemaal geen insinuatie. Je geeft nb zelf aan het niet te zien.

Ik heb het boek hier in mijn kast staan, wel sinds de jaren '80 niet meer gelezen, maar zover ik weet is in het boek Deckard gewoon een mens en zijn er ook geen hints dat dit niet zo zou zijn (of ik moet me echt sterk vergissen).
Boek is in zoverre anders dat er daar twee hoofdpersonen zijn:
Deckard en dat mannetje waar het Daryl Hanna karakter zich bij verschuilt.
Ieder hoofdstuk wordt er van het ene naar het andere karakter geswitcht. In de film heeft dat mannetje een beduidend mindere rol van betekenis en terecht, want ieder hoofdstuk met hem haalt ontzettend het tempo uit het verhaal en is ook niet interessant.
Daar heeft Scott gelukkig het meeste van in de prullebak laten gooien voor het script.

Maar de titel van het boek geeft toch duidelijk aan dat het over een identiteitsvraagstuk gaat?

In ieder geval wat betreft die van de androids.

Je zou zeggen van wel, maar het is te lang geleden dat ik het gelezen heb, ik kan hier niet echt een zinnig antwoord op geven.

Ik weet wel dat in het boek Deckard heel graag een beest wil aanschaffen, maar omdat die zo goed als uitgestorven zijn, het dus een electronisch beest gaat worden.

Aan dit antwoord heb je natuurlijk niet veel. Sorry.

Klopt. Maar dat de kijker wordt verleid om zelf dingen aan te brengen is nou net de verdienste van de film. De films waar je zelf een aandeel in hebt, dat zijn in mijn oordeel de beste. Zo werkt het trouwens met heel veel goeie kunst: Het provoceert zodat wij contribueren. Het zet je aan het denken maar ook niet meer dan dat.

Het grote verschil tussen Inception en Blade runner: de eerste film heeft als primaire reactie 'O, zit het zo?' waarna de discussie vrijwel meteen gesloten is - en de tweede, Blade runner, heeft als reactie: 'Goh, hoe zou het toch zitten?' waarna de discussie pas echt los brandt...

Ik heb niets tegen Inception, in tegendeel, maar het is wel het verschil tussen 'slim bedacht' en 'echt goed'.

Eerlijk gezegd kan ik me de reacties wel voorstellen aangezien jij maar blijft volhouden dat er geen enkele laag inzit, terwijl er mensen uitgebreid uitleggen welke lagen er overduidelijk wel inzitten en dat dit verre van een eenvoudig actiefilmpje is Dan heb je nog amper iets gezien op het gebied van actiefilms lijkt me. Daarnaast is een film met diepere lagen veel interessanter juist als die niet enkel verzand in oeverloos geëmmer en gezanik over existentiële vraagstukken, zoals die tekenfilmpjes waar onderhond zo van houdt vaak wel doen.

Anime? Daar wordt ik niet goed van! Wanneer filmkarakters openlijk beginnen te filosoferen over de thema's uit hun eigen film (de diepere lagen naar de oppervlakte brengen of de inhoud 'opdringen' dus) is niet het soort cinema waarop ik zit te wachten. Nou goed, het zal wel een verschil tussen onze culturen zijn.

Alleen hoort zogenaamd "goede kunst" dan wel tot iets wezenlijks te leiden. Je kan uren zemelen over de aard van Deckard, het blijft een fictief personage waarbij de utieindelijk conclusie tot geen enkele meerwaarde leidt. Behalve dan dat fanboys hun avond gevuld krijgen.

Tot iets wezenlijks leiden? Dat hangt af van je persoonlijke bijdrage en wat daar precies de waarde ervan is moet ieder van ons maar voor zichzelf uitmaken. De aard van Deckard? Die is al lang geleden vastgesteld of beantwoord door de Director's Cut en is waarschijnlijk het minst dubbelzinnige aspect van de film. Vreemd genoeg blijft het de topic van de film.

Kom op Onderhond, nu laat je je boos maken door orbit.

In welke scenes wordt de kijker verleid tot het filosophische aspect van de film? De enige scene waarbij ik 1+1=2 had was de eenhoornscene en het einde. Maar Scott kauwt het de kijker allemaal redelijk voor, dat soort scenes, vooral wanneer we daarvoor een scene hebben gehad die ging over implanted memories... Dat je Deckard kunt verbasteren tot Descartes is allemaal hartstikke leuk, maar het is verder van geen enkele invloed in de film zelf.

Sorry hoor, maar de filosofische laag hangt als een dikke sluier over de hele film heen. De renegate replica's zijn ontsnapt omdat ze een langer leven willen. Ze willen ontmoeting met hun 'maker', Deckard wordt verliefd op een replica? De kluizenaar omgeeft zich met 'levende' poppen. De film is doordrengt met vragen over het bestaan, leven en identiteit. En jij ziet echt niets meer dan een catch the bad guy verhaal?

Je moet wel heel oppervlakkig kijken als je de puntjes niet tot een duidelijke lijn kan malen.

Meestal heeft dat meer met de persoon dan met de film zelf te maken. Bij Blade Runner wordt dat dan makkelijker gereduceert tot "wat betekent het om mens te zijn". Om dat dan in een slappe actieverpakking te zien ... ieder zijn ding.

Reinbo heeft gelijk, denk ik. Volgens mij kun je niet met je vinger wijzen naar een bepaalde scène of stukje tekst. Ik denk dat de film in zijn totaliteit je met bepaalde gevoelens en ideën kan achterlaten ... en die zullen niet voor iedereen hetzelfde zijn. Met Blade Runner geldt vooral: Het geheel is groter dan de som der delen. Dat krijg je wanneer de 'inhoud' niet literaal is. Zo is het perfect mogelijk om in Blade Runner een heel oppervlakkige film te zien. It can be as deep or shallow as you want. Alles hangt af van van de aard van de kijker.

Geldt voor zowat elke film die het iets serieuzer aanpakt, zie niet in hoe Blade Runner zich daar dan in onderscheidt van de rest, behalve dan het eerste uur wat meer op het concept zelf gericht is. Daarna was de pap duidelijk op.

Eens. Daarom dat er ook een duidelijk onderscheid is tussen de eerste en tweede helft.

De film is en blijft de aangever of de aanzetter. Zonder 'aangeven' komt er ook geen reactie. Het is door de suggestieve aard van de film dat mensen zich voelen aangesproken tot het ontdekken van een diepere betekenis. Die 'inhoud' kan een persoonlijke bijdrage zijn maar ze werd wel onttrokken door het werk in kwestie. Als een film in staat is om allerlei reacties te ontluisteren dan mag het niet vreemd zijn dat er ook mensen bestaan waarbij het niet bij werkt.

Zo kun je ook stellen dat de film de diepte heeft tot waarop de diepste duiker weet te komen. En gezien het grote aantal duikers die hier tot grote diepte weten te geraken onderscheidt BR zich wel degelijk. Maar dat is natuurlijk lastig te bevatten voor de snorkelaars bovenin. Voor hen blijft BR een onontdekte abyss.

Beetje vreemde opmerking aangezien de mooiste speech over het leven op het eind zit en ook daar pas de quintessential clue wordt gegeven. Maar zoals Orbit al aangaf ben jij gewoon meer fan van 'oeverloos geëmmer en gezanik over existentiële vraagstukken.' Hier wordt het gewoon op een wat meer poëtische manier gebracht.

Vooral niet dus.

Verder kan je interessant doen met verhaaltjes over duikers en snorkelaars, maar zelfs bij films als LOTR heb je ook veel mensen die diepte zoeken en vinden. Zal Drive er maar niet bijhalen zeker?

LotR bevat ook zeker een hoop diepte, het is immers een parabel over het menselijk gedrag. Ik zal dat niet ontkennen tegenover tegen die er van alles in zien. (Wel denk ik dat dat in het boek beter tot uiting komt dan in de film) Maar je mag het ook zoals jij als een simplistisch verhaaltje over engelen en dwergen zien en goed vs kwaad zien. Oppervlakkig kijken is toegestaan, duiken mag.

En Drive, ach, je moet 'm nog maar eens kijken. Op zich zou jij wil in staat moeten zijn de diepere lagen daarin te ontdekken. Of het je wat doet is een tweed, zo heb ik weer weinig op met dat GitS gewauwel. Ieder zijn ding.

Ik kan overal diepere lagen in ontdekken als ik wil, daar is ook helemaal niks aan. Het gebeurt echter zelden dat daar interessante dingen uit gepuurd kunnen worden en het mijmeren over diepere lagen is meer een gevolg van het goed vinden van een film dan dat het een oorzaak zou zijn. Mensen zien graag meer in de dingen die ze goed vinden.

En wat het hele "mens zijn" gebeuren betreft, daar heeft Oshii (met Avalon) al een duidelijk antwoord op gegeven.

Mooi gezegd.

Zo zijn er ook ontelbare films die om de één of andere reden helemaal niets bij me losweken of misschien af en toe maar een heel klein beetje. Maar heel zelden komt er een film langs die me heel diep en persoonlijk raakt. Dat was al zo in 1982 en ik heb het sindsdien nog niet veel meegemaakt. Ligt dat aan mij of de film?

Maar waarom vinden mensen dingen goed?

Nou dat heb ik er niet echt uitgehaald, maar die film kon me dan ook weinig boeien. Dus heb 'm enkel als een snorkelaar bekeken. Maar misschien moet ik 'm eens herzien, als weet Oshii mij meestal niet te raken met zijn overdreven gekunstelde aanpak.

Ik vind dat een zwak argument Onderhond, ik had beter van je verwacht.

edit : is Reinbo me weer net voor.

Omdat de presentatie, sfeer en andere zaken hen aanstaat. Wat is het verschil anders nog met deze film en Ghost in the Shell? Qua diepere lagen en thematiek kan je genoeg parallellen trekken, behalve dat deze film dan misschien iets beperkter is in z'n fictieve wereld.

Was dit met een budget van 50.000EUR en een hoop C-acteurs verfilmd had niemand zich bezig gehouden met de extra lagen en overweldigend diepe levensvragen.

Montorsi: Avalon legt inderdaad meer de nadruk op de vraag of al het "mens zijn" gemijmer eigenlijk waardevol is. Daar heb ik voor mezelf dan een mooi antwoord op bedacht, wat films als deze qua thematiek niet meer zo boeiend maakt.