Me and You and Everyone We Know (2005)

)) < > ((

Net de film gezien en nu ik er toch in zit gelijk maar even een korte review.

Het was wel grappig om Hawkes weer eens te zien. Volgens mij heb ik hem sinds From dusk till dawn niet meer gezien. Een bijzonder leuk komische film waarbij je vanaf het begin meegesleept wordt door de verschillende karakters.

Een naar mijn mening iets te korte film met veel grappige momenten, vooral dat joch is ge-wel-dig!

Fraaie camera shots die bepaalde situaties versterken of juist verduidelijken.

Het mooie aan deze film is dat je niet alleen meegesleept wordt in de sterke dialogen, maar ook de stille momenten die door het muziek versterkt worden.

Soms had diezelfde muziek naar mijn mening weggelaten mogen worden, om juist 1 of 2 scenes krachtiger te maken.

Daarom 4*

Bijzonder boeiende film.

Deed me ook een beetje aan Ghost World denken, wat betreft die twee meiden dan.

Die kinderen in de film speelden ook zeer goed. Hartverwarmend!

Een 4.0*

Wonderlijke film over (mis)communicatie

De Amerikaanse film Me and you and everyone we know is overladen met filmfestivalprijzen en dat is begrijpelijk, want het is een echte festivalfilm. En dat het op festivals een publiekslieveling is, verbaast me niks. Het is een wonderlijke film, die wat betreft opbouw lijkt op Magnolia en wat betreft sfeer op Amélie. Ook hier komen verschillende levens van personages samen (net als in Magnolia) en ook hier hangt er zo'n wonderlijke sfeer rondom onderlinge relaties tussen mensen en het geluk en ongeluk dat mensen kan treffen (als in Amélie).

Over het verhaal zal ik niet te veel vertellen, want je moet je gewoon laten meeslepen door de film. Het basisverhaal gaat over een pas gescheiden schoenenverkoper - een beetje sukkelig type - die een performance artist ontmoet. Zij heeft nogal rare trekken en komt wat zweverig over, maar toont daadkracht als het erop aan komt. Miranda July is in haar dagelijkse leven ook performance artist en speelt zo'n kunstenaar in deze film. Ze maakt wonderlijke videokunst die ze van eigengereid commentaar voorziet. In de film speelt ze niet alleen de hoofdrol, ze schreef ook het script en regisseerde de film.

De film gaat over relaties, over communicatie, maar vooral over miscommunicatie, over toeval en over pech, maar ook over liefde en vriendschap. De onderlinge banden die de personages in de film aangaan vormen de hoofdmoot van de verhaallijnen. De meest wonderlijke types worden in deze film aan elkaar gekoppeld en zo ontstaan onverwachte combi's. En blijkbaar zijn er redenen waarom deze mensen elkaar vinden en het met elkaar kunnen vinden.

De film is bij vlagen nogal vreemd, maar leeft steeds weer op door de bizarre en fijnzinnige humor. In tegenstelling tot Amélie is het niet alleen feel good, maar zijn er wel degelijk dramatische wendingen in de verhalen. In deze film gaat echt niet alles vanzelf goed. Heel realistisch is het allemaal niet, maar als kijker dompel je jezelf eventjes onder in deze wonderlijke wereld die toch verdacht veel op de werkelijke wereld lijkt.

Door de verrassing, het geweldige acteerspel en de geslaagde grapjes verveelde ik me geen moment. Ik liet me meeslepen door de bijzondere personages en kon prima met het verhaal meekomen. Een bijzondere film die duidelijk anders is dan anders, maar die toch niet zo vervreemdend is dat het afstandelijk wordt. Bij vlagen is de film heel menselijk, persoonlijk en warm. Een film om je nog eventjes wat dieper in het bioscooppluche te vlijen.

Mooie recensie van een wondermooie film!

Meesterlijke en originele film met prachtige dialogen (zeer sterk script) en interessante karakters. Wat mij betreft had de film een uur langer mogen duren, ik verlangde naar meer (veel meer) toen de film was afgelopen.

Mooi en erg bijzonder filmpje. Het heeft kwa sfeer en personages wat weg van zowel Happiness als Ghost World, al vond ik het ondanks dat deze wat absurder aandeed het toch ietsjes minder scherp dan die twee films. De personages waren stuk voor stuk mooi geschreven en werden ook allen erg mooi vertolkt, vooral de twee- hoofdrolspelers. Daarnaast ken de film een apart maar erg mooi sfeertje en zaten er een paar schitterende scenes in, neem bijvoorbeeld die onmoeting van dat kleine jochie met zijn internet contact op dat bankje, prachtig in zijn eenvoud. Vond het overgens ook erg jammer dat film zo abrupt eindigde , niet dat het niet mooi was ofzo maar zoals- nightbreed hierboven al zei hadden ze er van mij zo een half uur aan mogen plakken. Twijfel sinds gister al tussen een drie en een half of een vier maar denk dat ik voor nu toch voor dat eerste ga, na een tweede kijkbeurt zal er ongetwijfeld verhoging in komen.

3,5 sterren

Deze film duurde inderdaad te kort, vooral vanaf het midden werd het een hele mooie film. Het einde had in iedergeval zo moeten blijven. Vooral Christine en Robby werden leuk gespeeld, wel cool dat zij ook de film heeft geregisseerd. Ze is op dit moment bezig met een nieuwe film, ook weer volledig door haar gemaakt.

Erg mooie film die me meteen pakte. Je moet er wel van houden.

Een verwonderlijke film boordevol begeerte en angst. De film is in de basis een portret van een handjevol "aparte" mensen die schijnbaar worstelen met hun identiteit. Dat portret wordt neergezet in een aantal bizarre dialogen via verschillende media. Niethie merkt terecht op dat de film qua sfeer veel weg heeft van Happiness.

Ik ga er geen lang verhaal aan wijden: gewoon kijken deze film... en als je na een kwartiertje niet geboeid bent snel weer afzetten, want dit "genre" moet je wel liggen.

Bizarre film over bizarre mensen en met een plots einde, wat de verschillende stories niet bepaald aaneen last, wat ik had verwacht.

Enkele frisse gedachten en scènes : taxivoerder voor bejaarden, de scène met de goudvis, de kinderen op het net.....

Miranda July schijnt wel toch iets in haar mars te hebben.

Te volgen.

)) > < (( !!!

Wat een scene is dat ook . Voor de rest wel een heel aardige raamvertelling.

Erg onderhoudende film. Weet zonder een verhaal, maar door geweldige dialogen en interactie tussen de verschillende mensen erg te boeien. Vond de hoofdrolspeelster/regiseusse ook erg goed.

Vind deze film qua sfeer en stijl ook inderdaad op happiness lijken en ander werk van Tod Solondz. Toch is deze wat luchtiger en snijd iets minder controversiele onderwerpen aan. Maar kan niet zeggen dat ik deze minder vind (ook niet meer trouwens)

Ik hou een dubbel gevoel over aan deze film.
Pluspunten voor de warme sfeer en de fijne personages, met name de karakters van Miranda July en John Hawkes. Er wordt prima gespeeld, ook de kinderen (zowel de beide pubermeisjes als de twee broertjes) doen het prima.

Het chatgedrag van de broertjes op het web levert enkele aardige scenes op, al vond ik het seksuele karakter hiervan eigenlijk iets te grof voor de sfeer van de film. Hetzelfde had ik eigenlijk ook een beetje bij de twee meiden en de briefjes op het raam.
Aan de andere kant zou je kunnen zeggen dat deze bizarre zaken juist bijdragen aan de algehele vreemdheid die deze film zeker een eigen smoel geeft.

Pluspunten ook voor de sfeerverhogende muziek.

Al met al kom ik toch op een ruime voldoende voor deze sympathieke, doch enigszins vreemde, film. 3,5*

Gewoon helemaal niet mijn type film. Ik vond het heel pretentieus overkomen. En nep.

Dit blijft gewoon een meesterlijke film, die nooit gaat vervelen.

Net gezien op de Belgische TV.

Aangename verrassing.

4*

Mooi maar vreemd liefdesverhaaltje en een blik op de ontluikende seksualiteit van kinderen.5.

Vond er niet zo veel aan.

Aparte film, deed me ook aan Happiness denken, vind deze wel wat luchtiger!

ja! magic32 heeft gelijk, het heeft wat weg van een luchtige Happiness.... werkelijk prachtige film. ik heb me super vermaakt, vond het verschrikkelijk jammer dat hij afgelopen was. heerlijk dromerig.

Eigenaardig debuut van Miranda July, maar bijzonder charmant. Dit soort films kunnen erg vervelend zijn als je niet op dezelfde golflengte van de maker komt, maar daar had ik hier geen last van. Sommige zien hier schijnbaar een greep uit het leven in. Ik niet. Wat mij betrefd is het eerder een idealistisch beeld van hoe mensen de wereld graag zouden willen zien. Warm, waarbij goedhartigheid en wat fantasie alle problemen kunnen overwinnen. Amélie is niet ver weg. Het is een wat vluchtige film, maar wel eentje die zijn charme geen seconde verliest tijdens zijn speelduur. Ik ging er helemaal in op.

Het is niet moeilijk te zien hoe zo'n scène waarin de twee hoofdpersonen door een straat lopen en deze wandeling als symbool voor een relatie zien compleet zou kunnen mislukken. Nu werkt het, omdat July er werkelijk in lijkt te geloven. De voor mij onbekende acteurs lijken het ook allemaal te begrijpen en de kleurrijke mise-en-scène en aangename cameravoering dragen bij aan het lekkere gevoel. Om nog maar te zwijgen van de uitstekende muziek.

Na Me and You and Everyone We Know, de films van Wes Anderson en vooral Little Miss Sunshine is er een opkomst geweest van wat de Amerikanen 'quirky indies' (ik heb nooit een goede vertaling geweten voor het woord 'quirky') noemen. Sommige waren leuk, maar ze voelen vaak geforceerd aan. July lijkt echter als geen ander te begrijpen hoe je met zoiets om moet gaan.

4*

Zo'n typisch Amerikaans indie-filmpje van de laatste jaren. Wel leuk.

Voor degene die hier dan toch nog over twijfelt; tijdens de begin scène wordt je al meegenomen in de film. Subliem: het kleurgebruik, cameratechnieken, acteerwerk en het heerlijke down-to-earth gehalte. Wat is het toch een heerlijk genre dat drama/komedie.

Uiteraard een top tien vermelding...

ik vond het echt een hele mooie film. mooie dialogen. prachtfilm!

Een heerlijke film, heb m in de loop der tijd wel 4 keer gezien. Helemaal raak.

Erg aparte film. het lukte me maar niet om me in de personen te verplaatsen.

Kheb echt mn tijd uitgezeten voor de tv. Ik wou hem niet uitdoen, in de hoop dat het nog wel goed werd, door de goeie recensies die ik had gelezen. Maar helaas, het werd er niet beter op.

Oeps, I did it again !

Voor de zoveelste keer heb ik een filmpje opgezet waarvan ik totaal niet meer wist wat te verwachten.

Ik moet toegeven dat deze me aangename verrast heeft

Veel samenhang zit er niet in het verhaal maar toch bleef ik geboeid kijken naar de dagelijkse bezigheden van deze personages die elkaars levenswandel geregeld kruisen.

Hij is zeker niet even interessant over de hele lijn maar op het einde bleef ik achter met een opgelaten gevoel, alsof ik de hele Wereld aankon.

De vreemde en eigenzinnige soundtrack van Michael Andrews doet wonderen voor de sfeerschepping.

7/10.

Een mooi, kleinschalig debuutfilmpje dat erg surrealistisch aanvoelt en vooral daardoor een goeie indruk nalaat.

Absoluut de moeite om eens gezien te hebben, al zal niet iedereen het hierover eens zijn...