Me and You and Everyone We Know (2005)

Heerlijk werkje.

Heel vlot vooral, dankzij de leuke humor en toegankelijke/lieve personages, stuk voor stuk erg leuk. Vrij losstaande verhaaltjes, maar dat maakt verder niet uit. Allemaal even boeiend en ontzettend vermakelijk om te aanschouwen.

Sommige stukken zijn zo ontzettend grappig, alleen al dat gedoe met die chat . Fantastische cast ook verder. Alles voelt zo smooth aan, je word heerlijk meegesleurd in een verder vrij simpel maar doeltreffend werkje. Met verder een erg fijne soundtrack ook, bleef de hele tijd positief opvallen.

4*

Kan me wel aardig vinden in Jeroen zijn tekst, al ben ik van mening dat niet alle personages even sterk waren. Zo is het als hoofdpersonage bedoelde Christine(gespeeld door July) een beetje vreemd en kon ik totaal niet inleven in haar gevoelens.

Voor de rest wel leuke rollen. De twee zoontjes zijn leuk, het buurmeisje dat dingen verzamelt in haar kist is erg schattig en kan wel aardig acteren. Ook de 2 tienermeisjes zorgen toch voor de enige opwinding, al is het natuurlijk erg kinderlijk. Heb me bovenal met de chatscenes vermaakt, erg sfeervol gedaan en ondersteund door een lekker muziekje dat de vibe van de film lekker weergeeft.

Lekker voor een chil gemoedstoestand, al had de film wel wat langer mogen duren. Het voelt nu niet helemaal af aan voor mij, teveel personages in een te korte tijd, personages die ik meer tijd had gegund.

3,5*

Vanmiddag bekeken en expres nog even gewacht met de recensie om de film even te laten bezinken.
Vind deze film eigenlijk moeilijk te beoordelen, ik had verwacht een soort Happiness of Ice Storm te krijgen maar kreeg iets heel anders, oké lichte overeenkomsten bestaan maar voor de rest hebben de films vrijwel geen connectie.
Vond de rol van Miranda July van begin af aan best nog al vreemd, wat ze precies heeft was me niet echt duidelijk maar ik kon er moeilijk een touw een vast knopen, het zelfde geld trouwens voor die 2 meiden van 18
De 2 broertjes vond ik weer wel positief en boeide mij van begin tot eind.

Zoals ik al eerder zei, ik kan er moeilijk een touw aan vast knopen, natuurlijk is het een film ervaring opzich en is de film lekker bizar maar toch heb ik een groot dubbel gevoel.
Denk bijvoorbeeld aan de manier hoe de hoofd personages elkaar ontmoeten, het is allemaal zo vreemd en soms lijkt het zelfs een beetje geforceerd over te komen, ook het einde kwam wel erg snel en was bijna gelijk aan het einde in ghost world

Kortom: Moeilijk te omschrijven film, die me tevens nog steeds wel bezig houd en waar ik een sterk dubbel gevoel bij blijf houden.

3 sterren.

duidelijk niet mijn ding.

ik heb echt geen idee waar ik heb na zitten kijken.

heb met moeite deze saaie film uitgekeken.

en opeens is het afgelopen zonder einde.

Heel leuk geschreven film die de leegheid en redeloosheid van mens en bestaan toont.

Ja... Ik ben het met Mescaline eens wat betreft dat dubbele gevoel. Op zich zaten er sterke momenten in de film waardoor het zeker de moeite waard is, maar anderzijds had ik het idee dat Miranda July te veel haar best deed om iets te zeggen, waardoor haar boodschap wat geforceerd op mij overkomt. Bovendien waren er bepaalde dingen die ik niet helemaal kon waarderen, zoals wanneer het kleine broertje over 'poop' begint te chatten met die vrouw. Ik bedoel, wat voegt dit in godsnaam toe aan het verhaal?

Uiteindelijk, zo over het algemeen, toch de moeite waard!
3*

Heb 'm vandaag voor de tweede keer gekeken (na jaren) en vond het toch wel weer een komische en vaak ook mooie film. Het kleine jongetje vooral vind ik zó lief en grappig.

Het personage van Miranda July vind ik aan de ene kant heel lief en mooi, en ook wel inspirerend, maar ik had ook af en toe dat ik haar gedrag niet helemaal kon plaatsen. (Wat is de bedoeling van dat fotolijstje dat ze geeft aan de ex-vrouw van Richard, bijvoorbeeld?)

De plotjes zijn wel erg simpel en rustig, het is een echte kabbelfilm die het van subtiliteiten en absurditeiten moet hebben. Waardoor ik me goed voor kan stellen dat mensen het saai vinden of denken 'waar kijk ik naar'.

Had van mij nog wel 20 minuten langer mogen duren, miste nu een beetje een climax.

Twijfel tussen 3,5* of 4*

3,5*

mooie film.

vaak verterend zelfs.

er komen zo veel scenes in die blijven hangen en je doen glimlachen.

echt een aanrader, voor een beetje sentiment en melancholie.

Lekker nikszeggend en absurd drama. Deed me een beetje denken aan american beauty, alleen dan kleinschaliger.

Heerlijke tragie-komedie met prachtig spel van Hawkes.

Hawkes steelt echt de show en laat een mooi stukje acteerwerk zien. De rest van de cast is ook goed op dreef. De humor en drama komt voort uit kleine dingen, en worden groter opgeblazen door de personages. Centraal staat de eenzaamheid en hoe deze op te vullen. Dit gaat de karakters niet gemakkelijk af, en dat zorgt voor de nodige humor. Vooral het kleine jochie is erg grappig, en de bijbehoorende chat is hilarisch. De film kent een goede balans met de drama. Toch voelt de film nooit te zwaar aan, en blijft het allemaal erg luchtig. Helaas is de film wel wat aan de korte kant. Had graag nog wat meer gezien. Nu voelt het alsof het verhaal nog niet verteld is.

Ok, weet iemand toevallig of dat er verschillende 'intro's'* zijn? (lees: de goldfish scene)

*wat is de cineastische benaming?

Hmm... dit schreef ik dus 5 jaar voor The Future. De Geschiedenis (of The Future) herhaalt zich dus.

Nou, als de geschiedenis zich herhaalt ben ik helemaal benieuwd naar The Future. Wat er zo cult en trendy aan de film is, heb ik zelf nooit ervaren, ik noem het eerder zeer origineel. Een film die ik nooit meer zal vergeten, echt in alle opzichten een juweeltje.

Ik bedoelde vooral het gedeelte 'de plank misslaan'. You Me... ging nog wel inderdaad. The Future gaat over die bewuste plank.

"Ging nog wel" is anders dan ik er tegenaan kijk. Beter kan haast niet komt voor mij dichter in de buurt. De plank misslaan leek me over deze film gaan, The Future kan ik helaas nog niet over oordelen. Je geeft de film ook een drie en half in een eerder commentaar, ik heb dat overigens ook hoor dat een film minder wordt (of juist beter) in de loop der tijd. Maar deze film vind ik zo ijzersterk, heb m ook meermalen gezien, eigenlijk moet ie weer eens in mijn top 10

Mij ook. En dan gaat het over de absurdistisch bedoelde humor die in The Future nog meer de plank misslaat.

rare vage film

en toch boeide hij mij wel want ik heb hem tot het einde uitgekeken .

raar moet het nog ff laten bezinken en misschien nog een keer kijken ooit

Niet groots, maar wel anderhalf uur op een fijne, vervreemdende manier vermakelijk. Ik had voornamelijk het idee dat ik een bizar inkijkje kreeg in de hersenkronkels van Miranda July en da's geen straf. Vooral het feit dat er met causaliteit werd geklooid, kon ik wel waarderen. Hoewel het af en toe wat té willekeurig werd, blijft de aangename sfeer de gehele prent lang aanwezig wat die minpuntjes grotendeels doet vergeten.

Nee, niet het meesterwerkje waar ik op had gehoopt. Er zaten wel degelijk zeer grappige scene's in, maar toch kon de film me niet pakken. Voor een lachfilm ligt het tempo in de grappen te laag en voor een drama mist het toch potentiele elementen als een interessante boodschap, diepgang en emotie. Ook de verpakking (cinematogrie + camerawerk) konden me niet echt boeien. Desalniettemin wel een aardig tussendoortje.

3 *

Absurd, grappig, wazig, charmant, vaag, pijnlijk. Lastig te be-sterren dus. Op de beste momenten kan de film zich meten met (mijn) klassiekers als The Life Aquatic en Broken Flowers; op de slechtste momenten is het een rip-off van échte arthouse. Vooralsnog drie sterren, maar ik voel een revisie aankomen ....

Trouwens, interessante soundtrack. Wat is dat?

Smakelijke mix van volwassenen en kinderen, die in het leven van alledag moeizaam en vaak tevergeefs op zoek zijn naar liefde en intimiteit.

Regisseur Miranda July (een aangename verrassing trouwens) speelt zelf een innemende hoofdrol in deze ietwat donkere komedie. Ook John Hawkes is goed op dreef, maar de show wordt gestolen door de schattige Brandon Ratcliff.

Geen meesterwerk, maar beter dan gemiddeld.

Mooi lichtvoetig indie-filmpje met prima acteerwerk van de cast, met name de kinderen stelen hier de show. Thema's als, verbeeldingskracht, contact en verbondenheid worden aangeraakt maar het lijkt vooral ook een haast willekeurige aaneenschakeling van gebeurtenissen. Vond het jammer dat de film was afgelopen. Ideaal voor een dag als je je wat gammel voelt.

Vond net een stuk aangenamer, dan de twee films die ik van Solondz zag. July heeft meer compassie voor haar personages en gebruikt die niet als een stok om mee te slaan. In deze film zit een gevoelige opbouw en wordt er niet geconstrueerd naar een pijnlijke situatie toegewerkt. De afzonderlijke verhaallijnen zijn eigenlijk allemaal vrij sterk en daardoor meteen het geheel ook. Wellicht niet wereldschokkend, maar de speelduur en de oprechtheid lopen toch wel voorop. Erg aangenaam.

Fragment gezien bij zomergasten, nu wil ik de film zien

Pas op, dat fragment is verreweg het beste van de hele film.

Welk fragment was dat?

))<>(( en de daaropvolgende ontmoeting.

Je zegt 4 maar geeft 2,5?

Hij heeft blijkbaar z'n stem veranderd, misschien na herziening of bijvoorbeeld omdat de film totaal niet is blijven hangen

Vond ik niet, vond er meer briljante stukken inzitten