Me and You and Everyone We Know (2005)

Sinds een tijdje vind ik weer aangename komedies afkomstig uit de USA. Na Garden State en Mail Order Wife, nu deze.

Wat als Solondz een vrouw zou zijn. Ongetwijfeld kreeg je dan een film als deze. De humor is bij momenten wrang, maar steeds met een subtiele en warme insteek. Niet de kille harde humor, maar de begrijpende zelfrelativerende.

Me And You ... is een erg aangenaam filmpje, met heel wat "grappige" personages, die zich steeds vergapen aan de kleine dingen, en nogal hulpeloos door het leven zweven. Opvallend de bij momenten mooie fotografie en aangename muziek. Toch mist deze film dat extra om echt hard door te wegen. Het wandelt op twee paadjes, en hoewel hij slaagt in beide aspecten (hartverwarmend en ook grappig) weet hij niet uit te blinken.

Erg aangename film, dat zeker. Mensen die Solondz te hard vinden kunnen dit eens proberen. Warme 3.5*, een aanradertje.

Beetje slap aftreksel qua style van punch-drunk love, die in mijn ogen WEL boeiend was. Alleen de website van de film heeft een mooie vormgeving. 2,0 Verspilling van je tijd, tenzij je even op zondag middag niets beters te doen hebt met je leven.

Als experimenteel project zeer geslaagd, maar wat een rot film zeg. 90 ongemakkelijke minuten. Dat wil niet zeggen dat het een tijdsverpilling was. De film is redelijk interessant kwa thematuur.

Daarbij is het ook wel een leerzame ervaring geweest om eens een film van venus te zien. Je ziet toch via het doek een verschil in perspectief. 3 Sterren.

Naar mijn mening een van de beste films van dit jaar tot nu toe. Ik verwachte een 'quirky' romatische komedie - zo werd de film in ieder geval geadverteerd - maar kreeg gelukkig iets heel anders.

beetje vage film, maar kijkt best lekker weg.

)) < > ((

best lekker die vaagheid, wel een chille movie, kijkt zeker lekker weg. Laat je ook nadenken over dingen op een makkelijke en fijna manier, niet geforceerd ofzo.

)) < > ((

vond het wel een rustige film miss iets te maar er zitten zeker leuke dingen in!

weet iemand hoe dat mooie nummer heet dat zo'n 4 keer word gedraait in de film? soort klassiek nummer...

Verrassend, interessant, humoristisch...

In tijden niet zo'n goeie film gezien!!!

)) < > ((

Erg leuke film dit. Het is fris en fruitig, grappig, warm, absurd en zit vol met tintelende observaties en rake zinnen. Voor liefhebbers van Monty Python, Todd Solondz en Alexander Payne. 4*.

Leuke, grappige en warme film. July houdt van haar personages maar laat ook op een soms wrange, humoristische manier hun worstelingetjes met het leven zien.

Ben het grotendeels met Onderhond eens al ben ik nog positiever over dit sterke debuut. July is iemand om de gaten te houden.

4.0*

Met stip (voorlopig) de beste film van het festival. Dé perfecte mix tussen drama en tig verschillende soorten komedie; een mix die je maar zelden in goede vorm tegenkomt. Beetje a la Solodonz, zoals OH al meldde, maar dan allemaal net iets vreugdevoller en rooskleuriger.

4,5*

Zie nu ook op de IFFR site dat de film (en terecht) op 1 staat voor de publieksprijs (ook 4,5* gemiddeld)

En ik had er zo graag heen gegaan, maar helaas op de eerste dag van de verkoop al uitverkocht.

Mooie, naieve, speelse en heel inventieve film. Het soort dat ik nooit uit mezelf zou gaan zien maar waarvan ik nu toch blij ben dat ik het gezien heb .

Ik weet niet goed wat de ambitie van deze film juist is en daar zit een beetje het zwakke punt: je weet niet goed wat je ermee moet doen. Het is grappig, een beetje wrang maar heel snel verteerd (er zijn opvallend veel verbanden te trekken met Hundstage, maar dat is een film die na twee jaar nog steeds op mijn maag ligt)

Origineel en amusant, daarvoor geef ik 3,5 . Hundstage, die krijgt al jaren een 5, en daar zit het verschil .

Pfff... die link had ik nog niet gelegd, maar zie ik in de verte ook wel. Maar gelukkig verschilt de uitwerking (en onderliggende gedachte) als dag en nacht. Hundstage is ijskoud, bijtend en cynisch, Me and You and Everyone We Know juist warm, liefdevol en hoopvol. Ik vind hem eerder vergelijkbaar met Punch-Drunk Love.

Sympathiek. Dat woord beschrijft deze film het beste. Ik sluit me aan bij vrijwel al mijn voorgangers hier, lijkt een beetje op Solondz maar minder wrang en heeft soms ook wat van Payne weg. Wil alleen nog even toevoegen dat ik heel erg hard heb gelachen om de ))< >(( scene, en de andere mensen in de bioscoop deden vrolijk met me mee .

4*

Ik vond de film heeerlijk

Ontzettend gelachen!

Ik moet zeggen dat dit filmpje een waar genoegen blijkt te zijn. In de wandelgangen van het Rotterdams filmfestival hoorde ik al dat de film erg leuk moest zijn. Helaas had ik geen tijd om hem daar te zien. Maar ik ben blij dat ik hem alsnog heb mee kunnen pakken tijdens de Groningse première.

Het onvermogen om te communiceren. Het geluk lijkt voor het oprapen te liggen,maar álle personages grijpen consequent mis. Dat levert soms erg grappige en hartverwarmende momenten op.

Het zijn allemaal personages waar een deukje in zit.

Ze dragen allemaal iets met zich mee waardoor ze net even wat anders tegen het leven aankijken. Eigenlijk is het een constante strijd voor die mensen om een gelukkig leven te leiden en ze zijn dan ook continu op zoek naar een gelukkiger bestaan. En al die verschillende verhaallijnen vloeien ontzettend naturel in elkaar over.

Het scenario is sprankelend licht en blijmoedig. knap. De zegetocht dat de film op dit moment door de hele wereld maakt is dan ook erg terecht mijns inziens. July maakte een hartverwarmende film. Aanrader voor de liefhebbers van kleine lieve filmpjes met het hart op de goede plek.

Ik ben niet zo enthousiast als de rest hier. Het is best aardig en origineel, maar het is echt geen Solondz, bij lange na niet.

Mist echt het barre realisme van een Happiness of zo, dit is allemaal veel te bij elkaar geraapt en vergezocht.

Wordt er ook niet bepaald hoopvol van, zoals mensen hier blijkbaar. Integendeel.

Ik zie er wel een Solondz - cynisme in.

Misschien vergezocht maar wel heel mooi. Ook mooi gefilmd en zeker wel hoopgevend, heb hier veel meer genoten dan bij Happiness..

Ey sommige mensen leven in een andere wereld dan de mijne denk ik, vind beide films nu niet meteen "realistisch"

Vergelijkingen met Solondz is mij een beetje een raadsel. Het cynisme en realisme(?) van Solendz is hier ver te zoeken. Maar dit is dan ook niet de bedoeling hier.

Het zijn wel scenes die in de realiteit voor zouden kunnen komen, en personages die ook daadwerkelijk ergens op deze aardbol rondlopen.

Een interessantere discussie vind ik toch het bestaan van wel/niet hoop in de film. Dat is juist hetgene wat me dwars zat na de film. Ja, de film straalt enigszins hoop uit, maar toch ging ik met een kut-gevoel naar huis. En daar wringt het bij mij. Maar misschien is dat nu juist het goede aan de film. Dooddoener-alert: ik weet het niet.

De film zit vol hilarische scenes. Met als hoogtepunten 'Back and forth. Forever' en de scenes met kunstkenner Nancy en haar koffiemok. Ik lag (en lig weer) helemaal in een deuk.

Maar de mooiste scene is en blijft de wandeling van de schoenenzaak naar de parkeerplaats. Een van de beste scenes die ik gezien heb de laatste maanden.

Helaas zijn niet alle verhaaltjes even goed. Met name de stukken met de twee tienermeisjes en 'de geile buurman' waren van een laag niveau. Dat had beter uitgewerkt kunnen worden.

Een film met ups & downs. En dat vervelende ontevredenheids-gevoel na afloop. Misschien dat ik de film in een andere 'mood' zou moeten bekijken. 3,5* voor nu.

Die scene is ook niet leuk of grappig, pure romantiek. Als een schone dame naast me zou lopen op het trottoir en zo'n 'monoloog' zou houden, zou ik moeite hebben mijn hormonen in bedwang te houden. Het woord 'geouwehoer' staat niet in mijn vocabulaire als ik terugdenk aan deze scene.

Snap ik .

Wij hebben een ander idee van 'schattig' wellicht. Dat mens werkt mij ontiegelijk op de zenuwen.

Ik denk dat dit een goeie illustratie is waarom deze film vaak met Solondz' werk vergeleken wordt. De lijn tussen drama en komedie is zo persoonlijk, dat het voor velen een totaal andere filmervaring oplevert.

Wat jij "normalere" situaties nooit in Happiness, noem ik het te koop zetten van zielige mensen. Ik heb tijdens Happiness geen seconde het gevoel naar iets normaals te kijken. Ofwel heb je weirdness, ofwel gewoon totale losers.

Net hetzelfde bij deze film. Jij vindt die wandelscene irritant, Mug cute en aandoenlijk, ik vooral weer grappig. Je zal het maar naast je hebben lopen

Ik vond het allemaal juist hilarisch on-werkelijk, surrealistisch als het ware. De kracht van surrealisme zit hem juist in het feit dat het weldegelijk inspeelt op de werkelijkheid, maar er een geïnspireerde draai aan geeft, en dat vond ik in deze film prachtig uitgewerkt. De beginscene is daar een schitterend voorbeeld van, net als de chatscenes, de wandeling of het gesprek over pijnlijke schoenen.