Me and You and Everyone We Know (2005)

Sinds een tijdje vind ik weer aangename komedies afkomstig uit de USA. Na Garden State en Mail Order Wife, nu deze.

Wat als Solondz een vrouw zou zijn. Ongetwijfeld kreeg je dan een film als deze. De humor is bij momenten wrang, maar steeds met een subtiele en warme insteek. Niet de kille harde humor, maar de begrijpende zelfrelativerende.

Me And You ... is een erg aangenaam filmpje, met heel wat "grappige" personages, die zich steeds vergapen aan de kleine dingen, en nogal hulpeloos door het leven zweven. Opvallend de bij momenten mooie fotografie en aangename muziek. Toch mist deze film dat extra om echt hard door te wegen. Het wandelt op twee paadjes, en hoewel hij slaagt in beide aspecten (hartverwarmend en ook grappig) weet hij niet uit te blinken.

Erg aangename film, dat zeker. Mensen die Solondz te hard vinden kunnen dit eens proberen. Warme 3.5*, een aanradertje.

Leuke, grappige en warme film. July houdt van haar personages maar laat ook op een soms wrange, humoristische manier hun worstelingetjes met het leven zien.

Ben het grotendeels met Onderhond eens al ben ik nog positiever over dit sterke debuut. July is iemand om de gaten te houden.

4.0*

Met stip (voorlopig) de beste film van het festival. Dé perfecte mix tussen drama en tig verschillende soorten komedie; een mix die je maar zelden in goede vorm tegenkomt. Beetje a la Solodonz, zoals OH al meldde, maar dan allemaal net iets vreugdevoller en rooskleuriger.

4,5*

Zie nu ook op de IFFR site dat de film (en terecht) op 1 staat voor de publieksprijs (ook 4,5* gemiddeld)

Mooie, naieve, speelse en heel inventieve film. Het soort dat ik nooit uit mezelf zou gaan zien maar waarvan ik nu toch blij ben dat ik het gezien heb .

Ik weet niet goed wat de ambitie van deze film juist is en daar zit een beetje het zwakke punt: je weet niet goed wat je ermee moet doen. Het is grappig, een beetje wrang maar heel snel verteerd (er zijn opvallend veel verbanden te trekken met Hundstage, maar dat is een film die na twee jaar nog steeds op mijn maag ligt)

Origineel en amusant, daarvoor geef ik 3,5 . Hundstage, die krijgt al jaren een 5, en daar zit het verschil .

Sympathiek. Dat woord beschrijft deze film het beste. Ik sluit me aan bij vrijwel al mijn voorgangers hier, lijkt een beetje op Solondz maar minder wrang en heeft soms ook wat van Payne weg. Wil alleen nog even toevoegen dat ik heel erg hard heb gelachen om de ))< >(( scene, en de andere mensen in de bioscoop deden vrolijk met me mee .

4*

Ik ben niet zo enthousiast als de rest hier. Het is best aardig en origineel, maar het is echt geen Solondz, bij lange na niet.

Mist echt het barre realisme van een Happiness of zo, dit is allemaal veel te bij elkaar geraapt en vergezocht.

Wordt er ook niet bepaald hoopvol van, zoals mensen hier blijkbaar. Integendeel.

Het zijn wel scenes die in de realiteit voor zouden kunnen komen, en personages die ook daadwerkelijk ergens op deze aardbol rondlopen.

Een interessantere discussie vind ik toch het bestaan van wel/niet hoop in de film. Dat is juist hetgene wat me dwars zat na de film. Ja, de film straalt enigszins hoop uit, maar toch ging ik met een kut-gevoel naar huis. En daar wringt het bij mij. Maar misschien is dat nu juist het goede aan de film. Dooddoener-alert: ik weet het niet.

De film zit vol hilarische scenes. Met als hoogtepunten 'Back and forth. Forever' en de scenes met kunstkenner Nancy en haar koffiemok. Ik lag (en lig weer) helemaal in een deuk.

Maar de mooiste scene is en blijft de wandeling van de schoenenzaak naar de parkeerplaats. Een van de beste scenes die ik gezien heb de laatste maanden.

Helaas zijn niet alle verhaaltjes even goed. Met name de stukken met de twee tienermeisjes en 'de geile buurman' waren van een laag niveau. Dat had beter uitgewerkt kunnen worden.

Een film met ups & downs. En dat vervelende ontevredenheids-gevoel na afloop. Misschien dat ik de film in een andere 'mood' zou moeten bekijken. 3,5* voor nu.

Me and You and Everyone We Know is een van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien.

Tragikomedies zijn schaars en goede tragikomedies nog schaarser. Dit is er gelukkig weer een; een zeer overtuigend debuut van Miranda July. Regie+scenario+hoofdrol. Dit is een vrouw die weet wat ze wil en wat ze kan. Inderdaad zijn de Solondz invloeden duidelijk zichtbaar. Daarnaast zit de film vol leuke originele vondsten.

De film is in de zomer opgenomen. Ik vind dat altijd wel goed passen bij tragikomedies. Het werkt contrastverhogend denk ik.

Erg goed gedaan vind ik de depressieve uitstraling van de museumdirectrice en haar geploeter met moderne kunst. Sterk geacteerd, zoals eigenlijk de gehele cast overtuigt.

De broertjes met hun vervreemde en onnozele blikken waren erg grappig. Maar ook de hoofdrol van Miranda July vind ik erg leuk.

Een film die maar weer eens laat zien waar cinema echt voorstaat. Het laat mooie, kleurrijke personages zien, waarbij sommige niet persee de meest aansprekende zijn. Maar dat is de kracht van de film onder andere. De film bevat zwarte en wat toegankelijker humor, en is ontroerend. Ik heb zelf nog zoveel gevoel voor een goudvis als hier in de opening. En zo gaat de film door met mooie menselijke interacties, kleine dingen/momenten worden verheven naar iets groots en dromerigs. Hele mooi score van componist Michale Andrews, die hiermee Donnie Darko overtreft en een waar meesterwerk componeerde. 4.5 sterren

Er zitten een aantal leuke scénes in.
De chat-grap (met de twee broers) was wel even lachen, maar na een tijdje ging dat kleine jochie alleen verder, en toen dacht ik wel even: "Ja, de grap is overgekomen, zo kan hij wel weer."
Lachen op poep-verhalen... alsof iemand een scheet laat. Na een tijdje is het niet leuk meer.

De situaties in de film vind ik erg overdreven. Het buurmeisje dat haar uitzet aan het verzamelen is, de twee tienermeisjes die het buurjongetje pijpen om er achter te komen wie het 'lekkerst' pijpt, de man die wel ranzige briefjes voor het raam hangt die de hele buurt kan lezen, maar als de meisjes ineens voor de deur staan, dan is hij bang om ontdekt te worden...

De muziek is heel erg irritant.

2.5*

Kleine tegenvaller.

De term 'warm' lees ik hierboven heel vaak, waar ik me een beetje over verbaas. De absurde situaties en op zijn minst ongewone handelingen van personages creëerden bij mij eerder afstand dan een verwarmend gevoel. Verwikkelingen komen aandoenlijk over, maar echt raken deed het zelden.

Af en toe een vlaag van herkenning of geslaagde grap of leuke vondst in een voor de rest vrij makke film. Het excentrieke van ieder personage fascineert in het begin nog, maar July lijkt niet echt uit de voeten te kunnen met haar eigen verzinsels. De film gaat als een nachtkaars uit, waardoor ik me na afloop echt afvroeg waar ik nou naar heb zitten kijken, en wat er eigenlijk de bedoeling van was.

Niet krachtig genoeg voor een pretentieloze observering van de absurditeit in ieders leven. Niet genoeg inhoud voor een daadwerkelijke boodschap. Ondanks enkele leuke scenes vooral een tussen de wal en het schip gevoel. 3*

PS. De achterkant vermeldt: "In haar film maakt ze een hilarische en indringende observatie van de onderlinge relaties in de moderne maatschappij." Als ik iets niet op deze film van toepassing vind...

Kan er veel over zeggen, maar het komt er korter gezegt op neer dat ik dit echt bagger vind.

Ik kan echt die humor niet waarderen, vond het ook allemaal nergens op slaan, het was vreselijk saai en laat ik mijn mond maar houden over de personages.

Die twee meiden waren nog het ergst, vreselijk irritant filmpje naar mijn mening.

0,5*

Niet erg indrukwekkend. Na de beginscene (met de goudvis) dacht ik een soort parodie op 'gevoelsfilms' te krijgen, maar volgens mij is het allemaal gemeend.. maar dan op een overdreven en onecht aanvoelende manier.

Soms zitten er wel aardige stukken tussen, maar het meeste was wat gezocht (de twee meisjes, de back-and-forth (hoewel dat wel grappig was)). Rest stil te staan bij het uitstekende acteerwerk, vooral van de vader.

2* dan maar.

Een film boordevol met eenzame zielen die een beetje onthutst en ongemakkelijk in het leven staan; maar in tegenstelling tot een regisseur als bijvoorbeeld Solondz legt Miranda July juist meer de focus op het warme, soms bizarre, soms onweerstaanbare grappige van de onderlinge relaties. De kinderen in deze film staan als het ware net zo ongemakkelijk om de hete brij heen draaiend in het leven als de volwassenen, wanneer het aankomt op intiem contact. En is dat contact er dan eindelijk, dan duiken de personen (soms letterlijk) achter de bank, geven niet thuis en kijken stuurs de andere kant uit. Deze film schetst een prachtig beeld van het verlangen naar intimiteit, maar de onkunde of ongemakkelijkheid om intiem te durven zijn. En dat ongemak in Me And You is vaak ook grappig en luchtig, en in het geval van bijvoorbeeld het schilderijtje wat in de struiken verstopt wordt, ook totaal ontroerend. De door de lucht vliegende goudvis in een plastic zak. Christine die stilletjes hoopt op het woord "macaroni", maar het niet verwacht. Christine en Richard die allebei naar hun auto lopen, en de wandeling zien als hun leven.

Mooi, ontroerend, zeer komisch en meeslepend: 4,5*

Dit is een caleidoscopische kijk op hoe mensen met hun verlangen tot intimiteit en genegenheid omgaan in deze maatschappij. Er worden allerhande visuele stijlmiddelen en dubbele lagen ingezet om de boodschap zo duidelijk mogelijk te maken. En daar gaat de film een tikkeltje mee de mist in, want de karakters blijven allemaal steken in zielloze marionetten van het plot. Nooit heb je het gevoel dat het om echte mensen met echte gevoelens gaat, daarvoor zijn hun keuzes te absurd en te onwaarschijnlijk. De dialogen worden uitgespuwd alsof ze allemaal net een cursus huis-tuin-en-keuken-filosofie achter de rug hebben, zelfs als het uit de mond komt van kleine kinderen of tieners.

Ik had deze film graag fantastisch gevonden, maar helaas is het dat gewoon niet. Wat blijft zijn de sfeervolle beelden en de soms lekker sadistische humor. Ook worden er op speelse wijze controversiele onderwerpen als pedofilie en ontluikende seksualiteit bij kinderen onder de loep genomen. Een tamelijk gedurfde zet.Maar tegenover soortgelijke films als Magnolia, American Beauty of Happiness kan het echter niet op.

Prachtige film. Erg mooi beelden geleid met uitstekende muziek. Her en der kalmerende stiltes. Ook qua acteren is het een dikke genoot. En niet te vegeten vooral paar onvergetelijke scenes. Heerlijke debuut. 4*

Meest positief in het oog springend was de muziek, gevarieerd van toon maar altijd rustig op de achtergrond voortkabbelend, passend bij het warme innerlijk van de film. Maar ondanks een aantal geinige personages ( met name die 2 vrouwen die vreemde briefjes aan hun deur ontvingen waren goed op dreef ) deed het mij uiteindelijk allemaal veel te weinig.

De personages kregen tijd zat om hun fouten goed te maken, wat hier gewoon niet werkte omdat ik John Hawkes i.t.t. Miranda July niet echt goed in zijn rol vond passen. Het kwam allemaal net wat te geforceerd raar over. Miranda July ' I `m Gonna be a Star ' was daarentegen lekker droog en buitte haar onzekerheid wel uit in de vorm van humor.

Bleef leuk om te volgen, maar de banale, pre - puberale humor vond ik gewoon net even wat minder grappig. Een film die genoeg leuke scenes ( o.a. de visscene op de weg en de scene op het grasveld ) in de aanbieding heeft met redelijk camerawerk, maar mij over de gehele lijn wat teleurstelde. Ik werd nooit echt ontroerd of bewogen om mee te leven met de personages en dat terwijl ze nou ook weer niet vreselijk onsympathiek waren, maar het op dat moment gewoon even niet in zich hadden.

Liever een Little Miss Sunshine of een Muriel `s Wedding! 3,5*

Wonderlijke film over (mis)communicatie

De Amerikaanse film Me and you and everyone we know is overladen met filmfestivalprijzen en dat is begrijpelijk, want het is een echte festivalfilm. En dat het op festivals een publiekslieveling is, verbaast me niks. Het is een wonderlijke film, die wat betreft opbouw lijkt op Magnolia en wat betreft sfeer op Amélie. Ook hier komen verschillende levens van personages samen (net als in Magnolia) en ook hier hangt er zo'n wonderlijke sfeer rondom onderlinge relaties tussen mensen en het geluk en ongeluk dat mensen kan treffen (als in Amélie).

Over het verhaal zal ik niet te veel vertellen, want je moet je gewoon laten meeslepen door de film. Het basisverhaal gaat over een pas gescheiden schoenenverkoper - een beetje sukkelig type - die een performance artist ontmoet. Zij heeft nogal rare trekken en komt wat zweverig over, maar toont daadkracht als het erop aan komt. Miranda July is in haar dagelijkse leven ook performance artist en speelt zo'n kunstenaar in deze film. Ze maakt wonderlijke videokunst die ze van eigengereid commentaar voorziet. In de film speelt ze niet alleen de hoofdrol, ze schreef ook het script en regisseerde de film.

De film gaat over relaties, over communicatie, maar vooral over miscommunicatie, over toeval en over pech, maar ook over liefde en vriendschap. De onderlinge banden die de personages in de film aangaan vormen de hoofdmoot van de verhaallijnen. De meest wonderlijke types worden in deze film aan elkaar gekoppeld en zo ontstaan onverwachte combi's. En blijkbaar zijn er redenen waarom deze mensen elkaar vinden en het met elkaar kunnen vinden.

De film is bij vlagen nogal vreemd, maar leeft steeds weer op door de bizarre en fijnzinnige humor. In tegenstelling tot Amélie is het niet alleen feel good, maar zijn er wel degelijk dramatische wendingen in de verhalen. In deze film gaat echt niet alles vanzelf goed. Heel realistisch is het allemaal niet, maar als kijker dompel je jezelf eventjes onder in deze wonderlijke wereld die toch verdacht veel op de werkelijke wereld lijkt.

Door de verrassing, het geweldige acteerspel en de geslaagde grapjes verveelde ik me geen moment. Ik liet me meeslepen door de bijzondere personages en kon prima met het verhaal meekomen. Een bijzondere film die duidelijk anders is dan anders, maar die toch niet zo vervreemdend is dat het afstandelijk wordt. Bij vlagen is de film heel menselijk, persoonlijk en warm. Een film om je nog eventjes wat dieper in het bioscooppluche te vlijen.

Bizarre film over bizarre mensen en met een plots einde, wat de verschillende stories niet bepaald aaneen last, wat ik had verwacht.

Enkele frisse gedachten en scènes : taxivoerder voor bejaarden, de scène met de goudvis, de kinderen op het net.....

Miranda July schijnt wel toch iets in haar mars te hebben.

Te volgen.

)) > < (( !!!

Wat een scene is dat ook . Voor de rest wel een heel aardige raamvertelling.

Eigenaardig debuut van Miranda July, maar bijzonder charmant. Dit soort films kunnen erg vervelend zijn als je niet op dezelfde golflengte van de maker komt, maar daar had ik hier geen last van. Sommige zien hier schijnbaar een greep uit het leven in. Ik niet. Wat mij betrefd is het eerder een idealistisch beeld van hoe mensen de wereld graag zouden willen zien. Warm, waarbij goedhartigheid en wat fantasie alle problemen kunnen overwinnen. Amélie is niet ver weg. Het is een wat vluchtige film, maar wel eentje die zijn charme geen seconde verliest tijdens zijn speelduur. Ik ging er helemaal in op.

Het is niet moeilijk te zien hoe zo'n scène waarin de twee hoofdpersonen door een straat lopen en deze wandeling als symbool voor een relatie zien compleet zou kunnen mislukken. Nu werkt het, omdat July er werkelijk in lijkt te geloven. De voor mij onbekende acteurs lijken het ook allemaal te begrijpen en de kleurrijke mise-en-scène en aangename cameravoering dragen bij aan het lekkere gevoel. Om nog maar te zwijgen van de uitstekende muziek.

Na Me and You and Everyone We Know, de films van Wes Anderson en vooral Little Miss Sunshine is er een opkomst geweest van wat de Amerikanen 'quirky indies' (ik heb nooit een goede vertaling geweten voor het woord 'quirky') noemen. Sommige waren leuk, maar ze voelen vaak geforceerd aan. July lijkt echter als geen ander te begrijpen hoe je met zoiets om moet gaan.

4*

Oeps, I did it again !

Voor de zoveelste keer heb ik een filmpje opgezet waarvan ik totaal niet meer wist wat te verwachten.

Ik moet toegeven dat deze me aangename verrast heeft

Veel samenhang zit er niet in het verhaal maar toch bleef ik geboeid kijken naar de dagelijkse bezigheden van deze personages die elkaars levenswandel geregeld kruisen.

Hij is zeker niet even interessant over de hele lijn maar op het einde bleef ik achter met een opgelaten gevoel, alsof ik de hele Wereld aankon.

De vreemde en eigenzinnige soundtrack van Michael Andrews doet wonderen voor de sfeerschepping.

7/10.

Een mooi, kleinschalig debuutfilmpje dat erg surrealistisch aanvoelt en vooral daardoor een goeie indruk nalaat.

Absoluut de moeite om eens gezien te hebben, al zal niet iedereen het hierover eens zijn...

Heerlijk werkje.

Heel vlot vooral, dankzij de leuke humor en toegankelijke/lieve personages, stuk voor stuk erg leuk. Vrij losstaande verhaaltjes, maar dat maakt verder niet uit. Allemaal even boeiend en ontzettend vermakelijk om te aanschouwen.

Sommige stukken zijn zo ontzettend grappig, alleen al dat gedoe met die chat . Fantastische cast ook verder. Alles voelt zo smooth aan, je word heerlijk meegesleurd in een verder vrij simpel maar doeltreffend werkje. Met verder een erg fijne soundtrack ook, bleef de hele tijd positief opvallen.

4*

Kan me wel aardig vinden in Jeroen zijn tekst, al ben ik van mening dat niet alle personages even sterk waren. Zo is het als hoofdpersonage bedoelde Christine(gespeeld door July) een beetje vreemd en kon ik totaal niet inleven in haar gevoelens.

Voor de rest wel leuke rollen. De twee zoontjes zijn leuk, het buurmeisje dat dingen verzamelt in haar kist is erg schattig en kan wel aardig acteren. Ook de 2 tienermeisjes zorgen toch voor de enige opwinding, al is het natuurlijk erg kinderlijk. Heb me bovenal met de chatscenes vermaakt, erg sfeervol gedaan en ondersteund door een lekker muziekje dat de vibe van de film lekker weergeeft.

Lekker voor een chil gemoedstoestand, al had de film wel wat langer mogen duren. Het voelt nu niet helemaal af aan voor mij, teveel personages in een te korte tijd, personages die ik meer tijd had gegund.

3,5*

Heb 'm vandaag voor de tweede keer gekeken (na jaren) en vond het toch wel weer een komische en vaak ook mooie film. Het kleine jongetje vooral vind ik zó lief en grappig.

Het personage van Miranda July vind ik aan de ene kant heel lief en mooi, en ook wel inspirerend, maar ik had ook af en toe dat ik haar gedrag niet helemaal kon plaatsen. (Wat is de bedoeling van dat fotolijstje dat ze geeft aan de ex-vrouw van Richard, bijvoorbeeld?)

De plotjes zijn wel erg simpel en rustig, het is een echte kabbelfilm die het van subtiliteiten en absurditeiten moet hebben. Waardoor ik me goed voor kan stellen dat mensen het saai vinden of denken 'waar kijk ik naar'.

Had van mij nog wel 20 minuten langer mogen duren, miste nu een beetje een climax.

Twijfel tussen 3,5* of 4*

3,5*

Heerlijke tragie-komedie met prachtig spel van Hawkes.

Hawkes steelt echt de show en laat een mooi stukje acteerwerk zien. De rest van de cast is ook goed op dreef. De humor en drama komt voort uit kleine dingen, en worden groter opgeblazen door de personages. Centraal staat de eenzaamheid en hoe deze op te vullen. Dit gaat de karakters niet gemakkelijk af, en dat zorgt voor de nodige humor. Vooral het kleine jochie is erg grappig, en de bijbehoorende chat is hilarisch. De film kent een goede balans met de drama. Toch voelt de film nooit te zwaar aan, en blijft het allemaal erg luchtig. Helaas is de film wel wat aan de korte kant. Had graag nog wat meer gezien. Nu voelt het alsof het verhaal nog niet verteld is.

Absurd, grappig, wazig, charmant, vaag, pijnlijk. Lastig te be-sterren dus. Op de beste momenten kan de film zich meten met (mijn) klassiekers als The Life Aquatic en Broken Flowers; op de slechtste momenten is het een rip-off van échte arthouse. Vooralsnog drie sterren, maar ik voel een revisie aankomen ....

Trouwens, interessante soundtrack. Wat is dat?

Smakelijke mix van volwassenen en kinderen, die in het leven van alledag moeizaam en vaak tevergeefs op zoek zijn naar liefde en intimiteit.

Regisseur Miranda July (een aangename verrassing trouwens) speelt zelf een innemende hoofdrol in deze ietwat donkere komedie. Ook John Hawkes is goed op dreef, maar de show wordt gestolen door de schattige Brandon Ratcliff.

Geen meesterwerk, maar beter dan gemiddeld.

Mooi lichtvoetig indie-filmpje met prima acteerwerk van de cast, met name de kinderen stelen hier de show. Thema's als, verbeeldingskracht, contact en verbondenheid worden aangeraakt maar het lijkt vooral ook een haast willekeurige aaneenschakeling van gebeurtenissen. Vond het jammer dat de film was afgelopen. Ideaal voor een dag als je je wat gammel voelt.

Vond net een stuk aangenamer, dan de twee films die ik van Solondz zag. July heeft meer compassie voor haar personages en gebruikt die niet als een stok om mee te slaan. In deze film zit een gevoelige opbouw en wordt er niet geconstrueerd naar een pijnlijke situatie toegewerkt. De afzonderlijke verhaallijnen zijn eigenlijk allemaal vrij sterk en daardoor meteen het geheel ook. Wellicht niet wereldschokkend, maar de speelduur en de oprechtheid lopen toch wel voorop. Erg aangenaam.

Mooie film met een fijne cast. Het verhaal is op zich niet heel bijzonder maar toch heeft het iets magisch, de sfeer is prettig en de muziek is dromerig. Ook zitten er een paar hilarische scènes in, met name die met het kleine ventje deden mij toch enorm lachen. Een klein maar fijne feelgood movie.

Charmant filmpje met leuke scenes en dialogen maar dat uiteindelijk nergens heen gaat en als een nachtkaars uitgaat; een soort Love Actually (2003) - MovieMeter.nl maar waar die laatste film naar climaxen toewerkt is deze film juist bewust ondramatisch. Het laat zien hoe mensen – jij en ik – stuntelig zoeken naar wat liefde en betekenis in hun leven en daarin soms nabij lijken te komen om dan toch mis te grijpen. Het onbevredigende van de film is het onbevredigende van het leven zelf en ik weet niet of dat de film goed of slecht maakt.