The Breakfast Club (1985)

Sorry maar ik moest deze film maar liefst 4 x opzetten. Ik ben er 3 x bij in slaap gevallen. En zelfs de 4e x koste het mij moeite om geboeid te blijven kijken. De film krijgt toch een punt omdat ik de moeite neem om het 4x te proberen. Een bijna record voor een film bij mij.

Geweldig. Dit is echt zo'n film die je 100 keer kunt zien, en er elke keer weer erg van geniet. Vandaag maar ook weer eens herzien. Top. Iedereen acteert ontzettend goed. Leuke personage. Grappig. Vooral de bekende woordenwisseling tussen John en Vernon is hilarisch. Ook spelen er twee bloedmooie meisjes in. Vooral voor Molly Ringwald heb ik zwak.

Gewoon kijken! Je krijgt er geen spijt van! 4*

Vrij matige film. Hoewel sommige dialogen wel herkenbaar zijn voor pubers van die leeftijd, werd de film naar verloop van tijd ronduit langdradig. Het grootste deel van de film kijkt aardig weg, maar echt boeiend wordt het nergens.

Volledig mee eens.

Geslaagde coming of age-film.

De op het oog vijf zeer verschillende personages, die globaal weleens een aardige dwarsdoorsnee van iedere schoolgemeenschap zou kunnen blijken te zijn, ook hier in NL, blijken tijdens deze film ieder met zijn of haar eigen probleem te worstelen en wat dat betreft toch niet zo veel van elkaar te verschillen als ze op voorhand dachten.

De gesprekken en confrontaties van deze Breakfast Club-leerlingen onderling en met hun rector van dienst leveren gedurende de film afwisselend zo z’n spannende, komische, ongemakkelijke en ontroerende momenten op en leidt naar een mooie, mede dankzij Simple Minds’ Don’t you forget about me, sfeervolle afsluiting. 3.5*

Onderhoudende de film, waar vooral een sterke opbouw in zit. The Breakfast Club begint als een standaard highschool film, maar eindigt erg serieus en volwassen met een kijkje in de complexe hoofden van de nablijvers. Daar komen uiteindelijk toch boeiende dialogen uit die je als kijker zelfs weten te raken. Iedereen heeft zijn of haar eigen problemen en verleden en dat blijft boeien vanwege de diversiteit van personages in de film. Richting het einde werd het misschien iets te opgeblazen met al dat relatiegedoe, maar het waren 90 prettige minuten film.

3,5*

Does Barry Manilow know that you raid his wardrobe?

The Breakfast Club is zo'n film die precies elk jaar aan aanhang wint. Iets wat vreemd is, want je zou denken dat een eighties filmpje over een aantal scholieren die een zaterdag moeten spenderen in strafstudie niet echt enorm veel aantrekkingskracht heeft, maar er wordt nog veelvuldig verwezen naar de film in recente films of series waardoor steeds nieuwe mensen de film ontdekken. Ik vond het dan ook beschamend dat ik de film nog steeds niet had gezien dus het werd hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

Ik moet wel zeggen dat ik een ander soort film had verwacht. Om de één of andere reden zat ik met het gevoel dat dit een soort Ferris Bueller film gingen worden (misschien omdat dit van dezelfde regisseur is?), maar dat draaide dus wel even anders uit. Het fragment tekst uit David Bowie's Changes zet meteen de toon en wat volgt is een film die anderhalf uur lang blijft boeien. Ik vind het altijd knap hoe je met een beperkte locatie en weinig acteurs toch iets weet te maken dat nooit inzakt. Een bewijs dat je met een degelijk uitgewerkt verhaal best wel ver kunt komen. Het plot achter The Breakfast Club is dan ook simpel (neem 5 scholieren die allemaal tot een andere kliek behoren en laat ze hun verschillen en gelijkenissen ontdekken), maar Hughes weet er een gewoon erg mooie coming-of-age film van te maken. Geen bordkartonnen personages, maar mensen van vlees en bloed met elk hun eigen gebreken. Misschien zijn die gebreken cliché en voorspelbaar te noemen (de prom queen die geen liefde krijgt van haar ouders en de jock wiens vader perfectionistisch is) en naar het einde toe vliegt Hughes misschien een tikkeltje uit de bocht met de verschillende relaties, maar deren doet het niet.

Het is namelijk de cast die hier het verschil maakt, want die zijn gewoon uitstekend op elkander ingespeeld. Iedereen van de vijf tieners heeft zijn eigen five minutes om indruk te maken aan de hand van een monoloog, hetgeen ze ook lukt, maar het is vooral in de groepsscènes dat ze echt weten te overtuigen. Hier en daar een grappige scène om het geheel wat luchtiger te houden, die dansscène was fantastisch, maar het is knappe prestatie van Estevez, Nelson, Hall, Ringwald en Sheedy. De focus van de film ligt vooral op de jongeren en de luttele volwassenen voelen een beetje geforceerd. Hoe goed Hughes de dialogen van de tieners ook weet neer te pennen, bij de volwassenen geraakt hij niet verder dan overdreven one-liners. Zeker Paul Gleason als Vernon is overduidelijk de zwakste schakel.

Ik moet zeggen dat ik hier wel wat van had verwacht en het doet me deugd dat de verwachtingen dan ook volledig uit zijn gekomen. Een puike cast, een simpel doch doeltreffend verhaal en een heerlijke soundtrack.

4*

Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten. Breakfast Club is zo'n titel die ik al veel zag langskomen en ook de hit van Simple Minds is bekend natuurlijk. We krijgen eerst een groep tieners in strafstudie en het leek dan ook over te komen als jeugdnostalgie van velen. Vraag was of dit wel zo'n sterke film was als de commentaren en lijstjes deden uitschijnen. Gaandeweg wordt dit een groep tieners die na de verschillen tussen elkaar, meer en meer gelijkenissen volgen. Stilaan vallen de maskers. Het is een enorm boeiende film geworden en één van eerste keren dat ik een highschoolfilm zie waar we echt proberen te weten komen wat tieners denken. Dit moet in elk geval de meest verdienstelijke poging zijn. Geen flauwe lovestory's of puberale grappen. Ook de leerkracht komt stilaan uit zijn cocon, al is de kracht van de film natuurlijk de 5 tieners. Die zeer emotioneel en filosofisch worden naar het einde van hun strafstudie. Met de open vraag of er wat zal blijven hangen eens ze elkaar maandag terug op school zien. Maar dat is juist kenmerkend voor die leeftijd. Sommigen dingen zijn wel herkenbaar, ondanks het Amerikaanse karakter. En ik had die leeftijd pas in de 90's, dus qua tienerervaring verschilt het wel met de mijne. Maar andere zaken zijn dan weer tijdloos en evengoed herkenbaar.

Mooie film die toch wel blijft hangen. En niet zomaar de flauwe komedie blijkt te zijn. Prachtig!

Om eerlijk te zijn vond ik driekwart van de film saai. Hij was langdradig. Er gebeurde maar weinig. Zo af en toe deed er iemand iets grappigs, maar nou ook weer niet hilarisch. Alleen de laatste 15 à 20 minuten vond ik boeiend. De boodschap dat iedereen raar is en moeilijkheden heeft maar deze gewoon niet allemaal met anderen deelt, vind ik sterk. Het is iets waar ik zelf ook al achter was, maar toch is het mooi om te zien wat voor issues de personages in de film hebben; hoe verschillend iedereen is en toch op elkaar lijkt. 'A brain and an athlete and a basket case, a princess and a criminal...'

Pareltje. Alleen al die speciale 80's feel maakt em erg bijzonder. Daarbij is het script, voor zover het geschreven is, echt fenomenaal. Dit is voor mij een typisch voorbeeld van dat een film niet per se realistisch hoeft te ogen, en dat er toch iets tot leven gewekt kan worden. Net pas gezien, maar vind em nu al monumentaal!

Film die de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Minimalistisch, low-budget en toch een groot succes- je zou zelfs van een iconische film kunnen spreken.

Het verhaal is weinig bijzonder maar acteurs zijn stuk voor stuk geloofwaardig, met name Ringwald en Hall. Maar ook de anderen weten van hun rol meer te maken dan de clichématige archetypes. Opvallend dat al deze acteurs, leden van de beroemde Brat Pack, nu toch vooral weggestopt zijn in TV-series en B-films (al spelen sommigen nog wel eens een bijrol in een grotere productie).

Coming of age in negen uur.

Geen standaard highschool film, en daarom misschien indertijd de hit die het toen was. De cast van een paar bratpackers zal daar ook wel wat aan bijgedragen hebben. Niet echt een slechte film of zo, maar dertig jaar later valt me toch wel op dat het script wat simplistisch en wat moralistisch is - er wordt nogal makkelijk ingespeeld op de stereotype tieneremoties. Waarvan de beste samenvatting wellicht in de film zelf uitgesproken wordt: ouders en kinderen kunnen niet goed met elkaar overweg, anders zouden ze wel bij elkaar blijven wonen.

Vooral naar het einde toe wordt het nog simplistischer, en neemt de film een paar al te makkelijke afslagen om tot het voorspelbare einde te komen. Jammer, dat had toch wel beter gekund. Net als het eindshot van Judd Nelson op het voetbalveld me net op het verkeerde moment doet herinneren aan nog wat flauwe en zwakke cinematografie. Haalt de film toch behoorlijk naar beneden.

Jeugdsentiment voel ik er ondertussen, dertig jaar later, niet echt meer bij. Aan de andere kant is het ook niet bepaald strafwerk om de film nog eens te zien.

"When you grow up, your heart dies"

Mooie jaren '80-film met een hele fraaie soundtrack. Achter het ogenschijnlijk eenvoudige verhaal gaat de nodige diepgang schuil. De film is tijdloos en roept inmiddels ook de nodige nostalgie op. Verplichte kost voor wat betreft de (jongeren)films van de jaren '80. Fijne film, ruim 3,5*, richting 4*.

"We're all pretty bizarre. Some of us are just better at hiding it, that's all."

Mijn zomervakantie is begonnen en wat is nou een betere manier om je vakantie te beginnen dan om 80s classic te kijken. Netflix had deze titel (die ik al lange tijd wou zien) dan eindelijk erop staan en heb meteen bekeken.

Voor een film die in slechts twee dagen is geschreven en waarvan een groot deel van de dialoog is geïmproviseerd heeft The Breakfast Club een erg sterk script. Het acteerwerk van de redelijk jonge cast was erg sterk. Anthony Michael Hall en Molly Ringwald hebben hier ook veel betere rollen als in Sixteen Candles.

De soundtrack vond ik geweldig. Heb waarschijnlijk nog dagenlang Don't you forget about me van The Simple Minds in mijn hoofd, echt een lekker nummer. De rest van de muziek vond ik ook heerlijk, mooie 80s synthesizer soundtrack en goed synthpop tussendoor, die perfect werkt met de scènes in de film. Dit soort films kan ik soms ook gewoon puur om de muziek opzetten.

De film was mooi opgenomen, ook in de geïmproviseerde scènes weet John Hughes de beelden sterk te houden. Eigenlijk is het een vrij simpele film, we volgen 8 uur lang 5 tieners die voor straf in hun school nablijven, maar het werkt perfect.

Ik ben zelf 15 maar ik moet bekennen dat ik het niet erg herkenbaar vond. Of dat komt omdat de personages in de film één jaar ouder zijn, de film 30 jaar oud is, het Amerika is en niet Nederland of omdat mensen gewoon een erg stereotype beeld hebben van tieners weet ik niet. Altijd als ik dit soort films kijk vraag ik me wel altijd af; ben ik nu zo ab-normaal? Maar dat zal wel puur mij wezen.

Ik kan ook waarderen hoe de film onvoorspelbaar blijft en eigenlijk van alles doet. Ik vind het erg mooi hoe de hoofdpersonen aan het eind zijn veranderd en anders tegenover elkaar staan.

Zonder twijfel John Hughes beste film, al vond ik Ferris Bueller's Day Off ook een erg leuke film.

Een aantal op het eerste oog stereotype personages komen op de zaterdag bij elkaar om na te blijven. Vooral in het begin moeten ze maar weinig van elkaar hebben, maar naarmate ze meer aan de praat raken beginnen ze te merken dat ze meer gemeen hebben dan ze ooit gedacht hadden.
Een redelijk interessant concept dat hier en daar best goed uitgewerkt is. Het eerste stuk van de film wil vooral wat op de komische noot richten. Paul Gleason weet te vermaken als een verbitterde leraar en Judd Nelson weet wel te vermaken in zijn rol als de herrieschopper.
Wanneer men met de wat meer diepgaande gesprekken begint zijn het vooral de verhalen van Emilio Estevez en Anthony Michael Hall die overtuigend overkomen. Realistische informatie over hun personages die ze beiden gewoon goed over weten te brengen.
Verder is Ally Sheedy's personage nog wel leuk door haar onberekenbaarheid. Een personage dat alles zou kunnen doen en zeggen en die hier en daar dus nog voor wat verassingen weet te zorgen.
Wat dat betreft blijft het personage van Molly Ringwald wel het platst, maar dat is meer een probleem van de schrijvers dan van de actrice zelf. Zij blijft een beetje dat standaar prom queen popje. Iets waar Nelson's personage in de film nog een aantal rake opmerkingen over geeft.
Het hele liefdegebeuren op het einde had men dan weer achterwege mogen laten. Goed, Nelson en Ringwald zat er vanaf het begin al wat aan te komen, maar Sheedy's personage nog even een metamorfose geven om haar aan Estevez' personage te koppelen... Dat vind ik dan weer wat onrealistisch en vergezocht.
Verder is de hele film door hun kledij, de typetjes en de muziek lekker doorspekt met de jaren '80 en dat kan ik wel waarderen. Zo deed Gleason mij een paar keer denken aan een personage uit een van de Twisted Sister jaren '80 video's. Daarnaast is Nelson's personage het toonbeeld van de gevreesde "losbandige jeugd" waar veel van de Amerikaanse huishoudens zich in die tijd druk over maakten.
Door de redelijk minimalistische setting, enz. waarschijnlijk niet een film die voor iedereen weggelegd is, maar ik vond hem best leuk.

Ugh.

Vervelende film waarbij ik tijdens het kijken eigenlijk geen enkel idee had wat nu net de bedoeling achter deze Breakfast Club was. We hebben een bonte (nu ja, wit-bont) verzameling aan vervelende kinders en een eikel van een leraar. Die zitten met elkaar opgescheept op school, op een zaterdag.

De klieren doen wat vervelend tegen de leraar (en elkaar), de leraar doet gewoon lekker mee met eikelig zijn. Het resultaat is een film zonder leuke, boeiende of interessante personages die 100 minuten lang vervelend doen tegen elkaar en maar wat tegen elkaar lopen aanjengelen.

Visueel is het helemaal niks, het lijkt alsof de film alles op de onderlinge relaties wil gooien. Maar de personages zijn zo cliché en geconstrueerd dat elke vorm van geloofwaardigheid al tijdens de openingsscene verdwenen is. Typetjes zoals "de crimineel", de "sporto" of "de nerd" zijn echt om te huilen, al helemaal als er een hoop slecht acteerwerk aan te pas komt om hen menselijker te proberen maken.

Allicht dat mensen zich met één van de jongeren kunnen vereenzelvigen ofzo? Ik vond het in ieder geval erg vervelend allemaal. Absoluut niet sympathiek, zeer doorzichtig en geregeld irritant. Dan nog liever Hughes' luchtigere werk.

1.0*

Ik blijf dit een heerlijke film vinden. Toen de film medio jaren ’80 uitkwam, waren mijn puberende kinderen zo ongeveer van dezelfde leeftijd als de protagonisten. Zoals de Simple Minds met hun prachtige “Don’t you forget about me” oproepen, ben ik ook mijn eigen jaren op de middelbare school niet vergeten (al is dat erg lang geleden). Die herinneringen vormen een bron van herkenning: het onderlinge gesteggel, het afzetten tegen de ouders, de onzekerheid over wat de toekomst gaat brengen. Het zijn zaken van alle tijden en zaken die onlosmakelijk verbonden zijn met de puberteit.

John Hughes heeft daarover een mooie film gemaakt, mede door zijn keuze voor vijf verschillende "prototypes". Ik heb al zijn films minstens een keer, maar vaak meerdere malen gezien. Dit is met voorsprong zijn beste en tevens één van de beste coming-of-age films die ik ken.

“We're all pretty bizarre. Some of us are just better at hiding it, that's all."

Aardige coming of age film van John Hughes. Er wordt sterk geacteerd en de opbouw is erg goed. De personages zijn zeker in het begin redelijke karikaturen die alle vijf een label op hun voorhoofd hebben waarop hun identiteit staat. De sporter, de slimmerik, de weirdo, de crimineel en het mooiste meisje van de klas (Molly Ringwald is dan ook prachtig). Ringwald, Estevez, Hall, Nelson en Sheedy acteren sterk en vooral tussen Nelson en Ringwald knettert het.

Het is op zich niet erg origineel dat er eerst wrijvingen ontstaan binnen de groep waarna ze toch nader tot elkaar komen, maar door de goede dialogen, de leuke muziek en de sterke acteerprestaties voelt het toch allemaal fris aan. Waar ik wel een probleem mee heb is dat ze alle vijf een vader of moeder complex hebben. Ik bedoel, zelfs in Amerika heb je toch ook gewoon ouders die hun kinderen normaal opvoeden? Er zijn ook tieners die gewoon worstelen met zichzelf zonder dat hun ouders er iets aan kunnen doen volgens mij. Die dramatische toon op het einde voelde daardoor wat geforceerd en onrealistisch aan. Maar The Breakfast Club doet ook erg veel goed en vooral door de acteurs is het een aangename zit.

Vermakelijke film, maar erg scriptmatig. De personages zijn inderdaad te opvallende prototypes met een platte psychologie, die te geforceerde gesprekken voeren om maar bepaalde thema's te kunnen behandelen ("he jongens, ik beschouw jullie als mijn vrienden, maar als we elkaar maandag tegenkomen, wat gebeurt er dan?"). Basisgedachte is blijkbaar dat elke puber superinteressant is en dat ouders en leraren zielloze monsters zijn. Tegen het einde laat de film steeds meer het entertainment gehalte prevaleren boven geloofwaardigheid: zo'n gelikte dansscène bijvoorbeeld, ik kan me niet voorstellen dat het synchroon dansen in een Europese film had kunnen voorkomen die dezelfde insteek heeft. Maar goed, de jaren '80 muziek is fijn en ik kon er in het algemeen wel mee lachen, met deze Breakfast Club.

Ik snap sommige lage scores wel. Zeker als je onder de 20 bent. Voor 40 plussers is dit een klassieker. De muziek, kleding, omgeving, taal gebruik etc. In de jaren tachtig was alles gewoon wat kneuteriger. Geen hippe, snelle tijd. Heerlijk. Geen internet, mobiele telefoons etc. Voor mij dus wel een hoge score. Super film!

Zet vijf leerlingen uit een verschillend kliekje bijeen en luister wat ze elkaar te vertellen hebben. Afgaande op hun eerste indruk beoordelen ze elkaar als typetjes: het blokzwijn, het stuk krapuul, de atleet, het modepopje en het hopeloze geval. Een basket case is iemand die enkel geschikt is om manden te vlechten in een psychiatrische instelling. Die typetjes zijn herkenbaar aan hun kleding, hun manier van spreken en hun gedrag, maar het is een eendimensionale beoordeling. Interessanter wordt het wanneer blijkt dat ze alle vijf complexer zijn dan ze lijken, dat ze willen ontsnappen uit het hokje waarin ze geplaatst zijn. Ze hebben de volwassenen als gemeenschappelijke vijand en ze kennen allen het fenomeen van de groepsdruk of peer pressure.

De acteurs van het Brat Pack hebben hun personage meer inhoud gegeven via improvisatie. Om te voorkomen dat het louter pratende hoofden zouden zijn, werden intermezzo's ingelast waarin gerookt, gedanst of gebasket wordt. Het slotbeeld met de vuist in de lucht is een spiegelbeeld van het moderne standbeeld in de studieruimte.

Een ouderwetse film over een stel middelbare scholieren dat elkaar voor het eerst ontmoet op een zaterdag. Ze moeten dan nablijven op school en krijgen de opdracht om een opstel te schrijven. Wat daarna allemaal gebeurt, is aan de regisseur. Leuk gedaan, ik begrijp zijn bedoelingen goed. Maar ik had het graag anders gezien. Denk dat veel andere kijkers, vooral van mijn leeftijd, dat ook hebben.

Prima film die het moet hebben van de sfeerschepping. Deze is meer dan ok. Verder ook enkele mooi neergezette personages, prima intro(muziek) die je meteen helemaal in de film gooit, goed geschreven monologen/dialogen, ... . Prima mee geamuseerd.

The Breakfast Club en het concept ervan hebben me nooit getrokken. Maar goed, een klassieker op TV die ik nog niet gezien had: dan moet het toch maar even. En pff, dat viel niet mee. Mijn preconcepties bleken redelijk te kloppen, en vervolgens werd het nog een stuk irritanter dan ik al vreesde. Vijf 'tieners', ontzettende karikaturen, moeten nablijven, en leren ondanks hun verschillen zichzelf en elkaar waarderen. Brrr, wat een geneuzel. De bad boy gespeeld door een ontzettend irritante, duidelijk veel te oude, overacterende Emilio Estevez is misschien nog wel de grootste ergernis. Maar ook de nerd, het introverte meisje dat stiekem heel mooi is maar het eigenlijk niet weet en alleen maar even opgetut moet worden, de atleet uit een modelgezin, en het tutje, wat een irritante clichefiguren. Vervolgens loopt iedereen de halve film vervelend en bijdehand te wezen, inclusief docent. Totdat ze samen dingen gaan doen en praten, en dan is iedereen opeens dikke vriendjes en gaan ze gek doen en uit hun schulp kruipen. Wat een spontane mallerds zijn het eigenlijk toch! En de pogingen tot humor, bijvoorbeeld die 'achtervolging' tussen de nablijvers en de rondslenterende docent, verschrikkelijk. Verhaal, dialogen, het filmwerk, personages, het is allemaal op z'n gunstigst saai en veilig, en op de minder gunstige momenten driewerf bagger. Ik kan hier helemaal niets mee, en ik snap van geen kant waarom deze film door zovelen zo hoog aangeslagen wordt. Het is lange tijd geleden dat ik zo'n draak heb gezien: 1.0*.

Vreselijk. Ik stoorde me na 5 minuten al aan die gozer met zijn babbels en 5 minuten later ook aan de meeste anderen. Zet 5 persoonlijkheden bij elkaar, vergroot ze flink uit en laat ze dan nader komen gedurende de film. Dit is vaker gedaan (vooral daarna) maar zo weinig subtiel als hier zie je het zelden. Niet leuk, visueel lelijk en op geen één punt geloofwaardig. De film kijkt in het begin dan nog enigszins weg maar wordt minder en minder als er ineens drama, gevoelens en diepgang (hou me vast) bij moeten komen. Maar omdat iedereen is gebouwd op een uitvergroot personage gaat dat eerder storen. Nou vooruit, de muziek is prima en dat gekke meisje zag er wel erg leuk uit, om positief te eindigen 1,0*.

Wil het wel, maar heeft het niet.

High school films gaan er bij mij makkelijk in, en dit ging er in het begin heel makkelijk in. De film speelt vooral op karakter opbouw. En dat doet hij wel redelijk, al blijf je richting het einde toch wel degelijk met een hoop vraagtekens staan.

Jammer dat de film wel heel ongeloofwaardig is soms terwijl het best serieuze onderwerpen aan bod brengt. Daarmee duidelijk door wat onervaren acteurs die het allemaal wel willen maar soms gewoonweg niet kunnen. Vooral qua emoties is het wat stroef.

Nelson steekt er duidelijk bovenuit, maar had ook duidelijk het meeste ervaring. De rest van de kinders doen voldoende hun best, maar vaak lukt het net niet. Jammer dat de types ook wel heel overdreven moeten zijn, (de gek was echt niet te harden). En leraren gedragen zich als gevangenisbewakers.

Soms heeft de film plots de juiste toon te pakken voor een sterk drama, maar weet het allemaal niet tot een goed einde te brengen. Nelson ging erg ver en pijnlijk op Ringwald af, maar zowat de volgende scene doen ze het in een klein kamertje. Ook de eindrelatie tussen Estevez en Sheedy valt uit de lucht.

Het idee vermaakt, maar het voelt soms door enkele vraagtekens behoorlijk ongemakkelijk aan. Desondanks heeft de film soms de juiste toon te pakken en het idee is echt leuk en makkelijk, erg makkelijk uit te kijken.

Net niet.

Een film die het moet hebben van de sterke dialogen en de 80's-sfeer. De film speelt zich bovendien in hetzelfde gebouw af. Wie geen fan is van dit soort 'toneelfilms' kijkt hem ook beter niet.
Het verhaal zelf is nogal zwak en de personages acteren niet allemaal even sterk. Het einde is gehuld in vriendschap, en zie je mijlenver op voorhand aankomen.
Hadden ze de personages iets sterker uitgewerkt (lees: minder clichés) en betere acteurs gezocht, dan had dit misschien een topper geweest.

3,0

Slecht.

Eigenlijk van meet af aan een irritante film, niet in het minst door de bizar slecht geschreven en bizar slecht geacteerde typetjes. De film leunt dik anderhalf uur op dezelfde onzinnige scènes - stoere praat, kwetsbaar zijn, noem maar op. Naar het einde toe vind ik het ietsje beter worden, maar dat is misschien vooral omdat het duidelijk wordt dat de film op z'n einde loopt. De klassieker van The Simple Minds zal ik niet vergeten, deze film daarentegen..

1,5

Nergens echt slecht en op zich ook wel fijn om volgen. De film komt echter ook wel vrij hol over en is weinig diepgaand. Veel gepalaver maar het leidt nergens naar. Je ziet de groep een beperkte transitie doormaken maar het is allemaal zo egocentrisch waarbij elke tiener er om er slechtst aan toe is. Acteerwerk is ok maar ook zeker niet meer dan dat en het voelt bij vlagen wat geforceerd aan. Kan begrijpen dat dit een cultfilm was voor de jongeren uit die tijd, maar op vandaag stelt het nog te weinig voor om de hoge score te rechtvaardigen.

Goed, heb ik dat ook weer eens gezien. Een leuke soundtrack en een enkele goeie scene nagelaten is dit een typisch geval van 'ik had er bij moeten zijn'. Nu vooral een collectief slechte acteurs/actrices met over the top personages en een regisseur die niet weet of hij nu een grappige of serieuze film wil maken. Het serieuze gedeelte levert de enige goeie scene op, de openbaring over waarom iedereen daar zit, maar verder is het vooral ergeren hoe verschrikkelijk de characters van een Judd Nelson of Ally Sheedy zijn. Laatstgenoemde krijgt nog even een cliché make-over om het lelijke-eendje-blijkt-mooie-zwaan-cliché weer eens naar voren te halen, terwijl ik me ook nog goed heb geergerd aan de zoveelste keer dat Amerikanen niet lijken te begrijpen wat marihuana nu precies met je lichaam en geest doet. Een product van zijn tijd en zonder de nostalgische blik amper de moeite waard.