The Breakfast Club (1985)

Damn, goede film zeg. Fantastisch geacteerd, boordevol hilarische maar ook emotionele momenten. Op het einde vond ik de film alleen te ver ontsporen (opeens 2 relaties, yeah right). Verder erg genoten. Had ik niet verwacht. 4*

Erg vreemde film, vooral met de bizarre Brent, die 'de show steelt'. Verder is het groepje wel erg goed 'geformeerd', met het modepopje, de stoere gek, de sportjongen, de nerd en het alto-meisje.

Maar de film kent leuke momenten en het einde is best ontroerend. De film kent echter een groot gebrek aan samenhang en hangt van los zand aan elkaar. Dat is toch een groot minpunt

3 sterren

Matig filmpje.

Opzich was het wel te doen, en het keek makkelijk weg, maar echt bijzonder vond ik het niet.

Personages vond ik ook niet echt boeiend, en vond het op een gegeven moment langdradig worden.

Voor als je niks beters hebt liggen.

2,5*

Behalve een nostalgische trip is The Breakfast Club een humoristische aanklacht tegen het hokjesdenken in de doorsnee Amerikaanse high school. Geen wonder dat deze film in vele middelbare scholen bij wijze van moraalles wordt getoond aan beginnende pubers. Ter voorbereiding op hun schoolcarrière als het ware. Het zou wat naief zijn om te geloven dat hij werkelijk anticipeert op mogelijk hokjesdenken met pestgedrag als gevolg, maar de intentie is aardig. Verder erg leuk omwille van de heerlijke '80's muziek en kleding.

Erg sterke high-school eighties film, minder cheasy dan de meeste van zijn tijdgenoten. Vooral eerste half uur is erg sterk, fijne invulling van de standaard stereotypen door goede acteerprestaties. Helaas zwakt de film naar het einde toe af, door te veel drama en plotse drang tot stelletjes vorming . Over het geheel genomen zeer aangenaam.

4*

Overigens mooi om te zien wat wiet met je deed in de jaren '80. Ben blij dat ik toen niet leefde

Zeer genietbare film.

Wat beheerst deze film het heerlijke 80s sfeertje. Lekker los, foute kledij en kapsels, de pure 80s pop. Ik weet niet hoe het komt maar ik ben er fan van, ik vind het altijd goed overkomen in films.

Zeker bij een komedie is dat soort sfeer een enorm pluspunt. Wat dan ook belangrijk is zijn 1) een goede portie humor 2) hilarische situaties 3) goede dialogen. The Breakfast Club haalt op alle 3 de punten een goed rapport.

Die ga ik zeker nog veel bekijken !

****

Erg mooie film.

Leuk jaren 80 sfeertje wat deze film bevat inderdaad. Enkele zeer verschillende jongeren moeten nakomen en leren elkaar gaandeweg steeds beter kennen. De film is zowel emotioneel erg sterk als humoristisch.

De soundtrack van "Simple Minds" op het einde van de film maakt het helemaal af! Toppertje. 4*

Deze film was zeer populair toen ik een jaar of 14-15 was. Het is best een aardige film meer een echte topper zoals hij destijds werd bestempeld vond ik het niet. Verhaal is overigens best goed en er zitten ook een aantal sterke momenten in maar tevens ook een aantal saaie momenten. Ally Sheedy (zeg maar de Gothic meid) vond ik trouwens zeer irritant in deze film, aan haar heb ik me dan ook gestoord.

Aangenaam kijkvermaak!

Leuke film toch wel, wat ik de eerste dertig minuten eigenlijk niet verwacht had. Het begin was even inkomen, hoewel de film eigenlijk best lekker begint met de Simple Minds, een nummer dat inhoudelijk ook perfect bij de film past.

De film komt net als de acteurs langzaam maar zeker op dreef, maar wordt dan tot het einde toe steeds maar beter. Sfeer is volop aanwezig, in combinatie met prima dialogen en is lekker in balans.

De uitwerking van het verhaal is erg sterk en het is op een leuke manier een aanklacht tegen het op het uiterlijk afgaan van de scholieren in die tijd, wat eigenlijk nu nog steeds zo is. Het ontstaan van twee stelletjes op het eind was overigens iets teveel van het goede, eentje had ruim volstaan.

Een film die voor herhaling vatbaar is.

3,5*

Redelijke wegkijker.

Paar aardige personages, wat leuke gebeurtenissen etc. Ook best goede muziek en redelijk sfeervol. Helaas af en toe wat cliché en moralistisch. Maar aardig vermaak.

3.0*

Deze film is ontzettend saai. Als ik op zo'n verhaal zou komen zou ik het niet durven het te verfilmen. Cast is ook niks speciaals maar toch kan ik hem nog nét een voldoende geven. Die IMDB score doet pijn aan m'n ogen.

2*

Erg leuke '80-film. John Hughes vind ik toch echt een geweldige regisseur, de man heeft al zoveel leuke komedie's geschreven of gemaakt dat het voor mij telkens weer grappig wordt. Ook The Breakfast Club vond ik weer een erg geslaagde film. De gesprekjes zijn soms wel wat langdradig, maar er zitten ook genoeg leuke dingen in. Acteerwerk was ook wel aardig, maar ik denk nou niet echt dat ik het dé beste van Hughes vond. Ik persoonlijk ga toch nog meer voor Ferris Bueller's Day Off en Planes, Trains and Automobiles. Maar ook deze was dus erg leuk en vermakelijk.

3,5*

Zomaar is uit de kast getrokken en opgezet zonder te weten wat me te wachten stond. Kreeg naarmate de film vorderde het idee dat ik het al is gezien had, maar dat moet dan wel in een erg ver verleden zijn geweest omdat ik me slechts sporadisch iets herinnerde. The Breakfast Club is een film die, mede door haar typische jaren '80 uitstraling, een beetje als een B-film oogt. Maar ik moet zeggen dat het vijftal tieners waar de film omdraait me erg wisten te amuseren. Vooral Brian vond ik een mooi karikatuur, en uiteraard John. Over de film zelf vind ik het verder moeilijk om echt iets te zeggen. Er gebeurt namelijk niet zo heel erg veel.. Maar op de één of andere manier was het allemaal toch erg vermakelijk!

3,5*

Ik had verwacht dat deze film zo'n typische collegefilm was met veel gezeur bij van die langwerpige kluisjes enzo. Nou komen die kluisjes wel voor, maar spelen ze niet zo'n prominente rol, de film verliep anders dan ik me had voorgesteld: erg leuk en geslaagd toch wel .

Wel jammer dat Emilio Estevez het eerste uur van de film alle aandacht opeist. Het is inherent aan zijn karakter natuurlijk, ik had het echter liever anders gezien. Mijn favoriet van het scholierenkwintet was die freaky emo met al haar jolige fratsen. Het einde vond ik daarom ook redelijk kut.

The Breakfast Club

Film doet je inderdaad terugdenken aan middelbare school door het nablijven, en vooral dan zie je die verschillende types goed terug zoals de sportheld, de nurd, het populaire rijke meisje, de fuckup met een hoog I dont give a fuck attitude en de chick die later hoogstwaarschijnlijk als crazy cat lady eindigt.

De film heeft duidelijk een goede 80s sfeer en de conversaties zijn ook goed te pruimen.

Alleen het acteerwerk vond ik niet geloofwaardig van Emilio Estevez hoewel hij eruitziet als een sportman en klinkt als een sportman vond ik hem niet geloofwaardig.

Judd Nelson geweldige personage zet hij hier neer maar toch op sommige momenten dik overacting. De rest deed het wel prima.

De montages soms dat ze door de schoolgangen rennen onder een 80s deuntje om de directeur te ontwijken maar telkens zien ze hem aan het einde van de gang en moeten ze weer terug rennen. Zo fout eigenlijk maar op een of andere manier werkt het wel.

En dat ze een schoollokaal open gooien en met z'n allen gaan blowen moet je natuurlijk ook niet serieus nemen maar heb toch mijn twijfels hierbij of dat zomaar kan gebeuren vooral in Amerika.

Zo kan ik nog even doorgaan maar even kort samengevat het acteerwerk was niet geweldig, de sfeer was goed, soundtrack redelijk, de nostalgie is goed, realisme was eigenlijk slecht maar moet je natuurlijk niet te hard op letten in de film, conversaties zijn goed, redelijke diepgang en de montages ow zo fout maar toch wel vermakelijk en typisch 80s.

3

Hahaha wat een grap. Dit is werkelijk de slechtste film die ik ooit heb gezien!

Super slecht acteerwerk en het ging helemaal nergens over. Zelfs de kleren die ze aanhadden zijn dom uitgekozen. ( simpele zwart, rood, groen, blauw )

-De scéne in het begin dat ze van die domme dingen doen om de tijd door te breken: die jongen met zijn touwtjesmuts, dat meisje die haar vinger wil 'afknellen'.. dat doe je toch niet? Slaat nergens op.

-De scéne dat die ( moest zogenaamd de 'stoere' zijn ) jongen met dat houthakker shirt aan boos wordt, en op die trap gaat zitten. De rest is helemaal verbaasd en ze kijken allemaal geschrokken. Dat is toch gewoon aandacht trekken... als ik er bijzat had ik er niet op gereageerd.

-Ook nog een scéne waarin er twee aan het praten zijn in een gang. Saaier dan een kale muur kun je het niet maken toch?

-En dan die scéne waarin dat domme stille meisje zogenaamd gekwetst is: die jongen komt naar haar toe en de manier waarop zij hem aankijkt, dat klopt gewoon totaal niet met wat er is gebeurd of gezegd is...

Het gaat helemaal nergens over. Het lijkt wel gemaakt door een stelletje beginnende hbo'ers ofzo.

Ik snap de positieve reacties absoluut niet.

Was van John Hughes' Ferris Bueller's Day Off totaal geen liefhebber en vond het nogal simplistische eighties highschool trash. The Breakfast Club beviel me gelukkig al een stuk beter, niet dat het genre "komedie" ook maar een enkele keer wordt waargemaakt (er kon zelfs geen grinnikje van af) maar de verhalen van de verschillende jongeren zijn weldegelijk vermakelijk. Ook de intieme setting en het een enkele locatie gegeven zorgen voor een prettige sfeer. The Breakfast Club is wat mij betreft absoluut niet het meesterwerk waarvoor het vaak wordt aangezien maar ik vond het absoluut een vermakelijke film.

Ik zag deze film als tiener, maar kan er nu als twintiger veel meer mee. Er wordt als geen ander gewerkt met clichébeelden, maar op een vernuftige wijze. Je kunt je uiteindelijk altijd wel met een van de tieners identificeren, al is het maar een beetje.

Puike acteurs en prima regie. Een juweeltje.

The Breakfast Club ontspringt van een inspiratievol concept, maar kan zijn potentieel niet waarmaken door de hopeloos simplistische uitwerking.

De film handelt over 5 totaal verschillende jongere die tijdens het nablijven ontdekken dat de vooroordelen die ze tegen elkaar koesteren, onterecht zijn. De transformatie die ze tijdens de film doormaken komt erg doeltreffend over, maar enkel en alleen omdat de personages in het begin gewoon karikaturaal worden voorgesteld: de nerd, de jock, de rebel, de weirdo en de snob. Hughes probeert vervolgens de verschillende facetten van hun persoonlijkheid te doorgronden, maar komt alleen met nog meer clichés voor de dag: de rebel heeft het moeilijk thuis, de jock heeft een prestatiegerichte pa en de weirdo blijkt het gelukkigst van iedereen te zijn. Dit wordt gebracht met enkele boeiende dialogen, maar ook met heel wat geforceerde 'laten we eens leuk doen' momenten: een totaal ongeloofwaardige voorstelling van druggebruik (de stonede nerd bloeit natuurlijk helemaal open) en een onbegrijpelijk misplaatst dans-intermezzo.

Naar het einde toe worden er natuurlijk nog twee (onovertuigende) romances bijgesleurd en Hughes probeert op een nogal ontoepasselijke manier gevoelens als nostalgie en samenhorigheid op te roepen. Erg raar allemaal, is er nu echt zo een sterke band ontstaan tussen de jongeren door die paar uurtjes? De laatste shot blijkt van een overduidelijke drang om van deze film een soort iconische 'instant classic' te maken met Bender als cultpersonage. John Hughes lijkt helaas volgens velen in zijn opzet geslaagd te zijn.

In mijn tienerjaren heb ik deze film zoooooooooo vaak gezien en als er toen al Moviemeter was had ik hem zeker met stip op 1 gezet in mijn top 10. Ik kon zo meeleven met alle tieneronderwerpen die de revue passeren in deze film. Misschien werd alles wel erg sentimenteel neergezet maar als tiener beleef je vaak bepaalde dingen dramatischer dan dat je dat doet als je volwassener bent. Tenminste, bij mij was dat zeker zo.

Nu ik wat ouder ben, zie ik wel dat het acteerwerk niet altijd even best was. Zelfs Emilio Estevez komt, als atleet die teveel op de huid word gezeten door zijn vader, niet overtuigend over Alleen Ally Sheedy vond ik wel sterk.

Maar toch kan ik me nog wel inleven in het verhaal en komt het gevoel van vroeger als ik naar deze film kijk terug.

Het is opvallend, maar ondanks dat-ie al wat verouderd is, lijkt The Breakfast Club voor mij erg actueel. Misschien omdat ik zelf een tiener ben. En waarschijnlijk vind ik het daarom ook zo'n geweldige film. Mijn leven is niet zo dramatisch als sommige van de jongeren die in deze film meespelen, maar de film heeft mij zeker gepakt.

Af en toe is de film misschien een tikje voorspelbaar, maar dat doet niets af aan de fenomenale acteerprestaties. En eigen is het ook maar een simpele film: hij speelt zich in zijn geheel af op één locatie, maar misschien is dat ook wel één van de sterkste punten van de film. Hoe dan ook, het is geweldig om te zien hoe de jongeren naarmate de film vordert steeds meer naar elkaar toe groeien. Vooral de verandering van de losbandige knul is wonderbaarlijk, maar tegelijkertijd prachtig. Daarnaast is 'Don't You (Forget About Me)' van de Simple Minds één van mijn favoriete songs aller tijden.

Het zat er natuurlijk héél dik in dat er uiteindelijk romances zouden ontstaan tussen de diverse mensen die in deze film rondlopen. Ik vind het echter wel een licht verrassing wie uiteindelijk met wie gaat. Eén van de leukste fragmenten uit de film vind ik wanneer ze met een paar man wiet gaan roken in de aula, het meest ontroerend vind ik wanneer ze met z'n vijven op de grond zitten en bespreken waarom ze er nu eigenlijk zitten.

Je let teveel op de details. Het is het totaalwerk waarop je moet letten, nl de gedachtegang van jongeren rond onze leeftijd, en een plaats zoeken in de maatschappij, die voor hen "wereldvreemd" lijkt. Dit terwijl elk van hen ( en ook van ons) een minder kantje heeft als het op persoonlijkheid of een karaktertrek aankomt.

Dat is de sterkte van de film, niet de betekenisloze commentaren van jou hierboven (niet persoonlijk op jou bedoeld, maar inhoudelijk).

Het thema op zich is tijdloos.

PS: Ik raad voor liefhebbers van deze film Entre les Murs aan. Het gaat over een leeftijdscategorie lager, en de leerkracht die met deze jongeren omgaat. (H)eerlijke cinema.

Lang getwijfeld, maar uiteindelijk geef ik deze toch een 3.5*. Ok, het verhaal is misschien een beetje overdreven, maar dat neemt niet weg dat deze toch lekker wegkijkt, ondanks de misschien trage opbouw en niet altijd heel hoogstaande humor. Maar naarmate de film vordert leert men de personages beter kennen, waarom ze daar zitten; wat hun achtergrond is; en dat weekt soms gevoelens los. Bovendien mogen het zelfs stereotiepe karakters zijn, maar ze spelen het goed uit. De 2 romances op het einde hadden niet echt gemoeten

Pak een aantal tienerstereotiepen, mijdt elke vorm van subtiliteit, mix het met een zooi clichés, voeg een flinke scheut gapende dramatiek toe en je hebt zo ongeveer The Breakfast Club. Een moraalles die al start met de inleidende voice-over en via een lach en een traan op een mierzoet einde afstevent. Erg uitdagend voor de kijker is het ook al niet.

Hughes laat geen spaan heel van iets als interpretatie. Wat er zoal aan de hand is, laat hij simpelweg opdreunen (toegegeven, soms vrij scherp) door zijn personages. Om het niet al te zwaar te maken, wordt het afgewisseld met komische scènes, die naarmate de film vordert, steeds geforceerder aanvoelen. Net als het weinig verrassende persoonlijke leed dat achter de tieners schuil blijkt te gaan. Om ook de oudere generatie erin te betrekken, is er zelfs nog een tête-à-tête tussen de leraar en een wijze conciërge..

Het is soms bijna beschamend hoe oppervlakkig Hughes met zijn materie omspringt. Met eigenlijk als enige illusie dat het interessant is vanwege z'n vele herkenbare factoren en thema's. En verdomd, tussen de keren dat Don´t You van de Simple Minds voorbijkomt, werkt het ook nog. So it's sorta social, demented and sad, but social. Right? Zoiets, ja. Een guilty pleasure.

Matige tienerfilm die vooral probeert te scoren met eerlijke dialogen en natuurgetrouwe personages. Helaas valt die eerlijkheid knap tegen en is het doorgaans ofwel een irritant schouwspel, ofwel allesbehalve boeiend. Dit kon wellicht beter gediend hebben als toneelstuk, daar de omgeving beperkt is tot de bibliotheek. Niet dat je vanuit een toneelzaal de tranen per se beter kan zien rollen, maar de magere gesprekken en het theatrale gewoel zouden misschien een kleine toegevoegde waarde krijgen. Verder ligt de strijd tussen stereotypen er vaak te dik opgesmeerd en gedragen de ijverige studenten zich nogal geforceerd, naargelang de 'groep' waartoe ze behoren. Enige voorspelbaarheid ging eveneens niet onopgemerkt voorbij, een paar vreemde, doch onbenullige wendingen niet inbegrepen. Bizar bijvoorbeeld, hoe Brian na zijn monoloog niet meer wordt geconfronteerd met zijn suïcidale neigingen. Enfin, niets dan details.

2,50

Geweldige film waarin vijf scholieren een zaterdag na moeten blijven. En deze vijf personages zijn aan het begin allemaal een stereotype, maar dit wordt naar mate de film vordert zeker doorbroken. En dat is uiteindelijk ook het punt van de film.

Goed geschreven dialogen, en ook de jonge acteurs zijn onvergeetbaar in hun rollen. Grappig en ontroerend en bovendien zeer onderhoudend. Ondanks dat dit een typische jaren '80 film is, is de aankleding en vooral ook het onderwerp tijdloos.

Vond dit maar een belegen en melig filmpje. Acteerwerk kwam bij momenten erg onnatuurlijk en geforceerd over (die huilbuien ), om nog maar te zwijgen van het voortdurend afwisselen tussen (voornamelijk compleet ongrappige) kolder en onmogelijk sentimentele monologen...

Ik las in een recensie dat The Breakfast Club de sfeer van zo'n 'regenachtige zaterdagochtend' wel heel goed weet te vangen en daar ben ik het mee eens. Het gevoel van zo'n grijze zaterdag op school te moeten doorbrengen, het kwam perfect binnen.

Verder duurt dit eightiesvehikel gelukkig niet te lang en ik kan er dan ook nog net 2 sterretjes aan kwijt.

They only met once, but it changed their lives forever.

Ik had absoluut geen hoge verwachtingen bij deze film, want films die zich afspelen in en rond een highschool zijn meestal floppers. Komt daar nog eens bij dat het plot me eerlijk gezegd weinig aansprak, maar door de behoorlijke score hier op Moviemeter heb ik hem toch maar opgenomen en vandaag gezien.

Van die keuze heb ik toch wel een beetje spijt, want de film vertelt alles behalve een boeiend verhaal. Het begin vond ik dan nog het sterkst met de introductie van de 5 leerlingen die moeten blijven nazitten, en vervolgens hun eerste kennismaking met elkaar. Er waren best nog wat grappige momenten, maar na verloop van tijd boeide het me eerlijk gezegd nog maar weinig. Een ontsnappingspoging hier, een blowpartijtje daar om de tijd wat op te vullen. Jammer genoeg begon de film dan ook nog eens de sentimentele toer op te gaan, met de gesprekken tussen de studenten over hun gebreken en hun thuissituaties. Het einde is al helemaal een ramp met de 2 relaties die ontstaan. Vrij raar vond ik, want Claire en de stoere jongen John Bender hadden alles behalve een sterke band met elkaar. Laat staan die sportjongen met het emo meisje, die hadden zelfs nog geen woord met elkaar gewisseld (of ja die 2 zinnen in de gang). Bovendien lijkt het me zo al erg moeilijk dat er een sterke band kan ontstaan op die paar uurtjes.

Waar de film natuurlijk rond draait zijn de 5 studenten met hun uiteenlopende karakters. Judd Nelson is een leuke meerwaarde voor de film. Hij mag dan wel dat stoere, rebelse clichépersonage spelen, toch weet hij zijn rol op een erg leuke en geanimeerde manier neer te zetten. Gelukkig had Hughes beslist om Nelson deze rol te geven en niet aan John Cusack, want hij is echt in zijn sas in deze rol en niemand had het beter kunnen doen. In het begin dacht ik dat het een one-man-show ging worden van de rebelse John Bender, maar gelukkig komen de 4 andere personages nadien wel meer aan bod, want anderhalf uur hetzelfde zou toch een beetje van het goede teveel worden. De andere personages zijn ook ongelooflijk stereotype gevallen, maar het verschil met de andere acteurs is dat zij een pak minder konden overtuigden. Het emo meisje was bij vlagen nog te doen, maar de nerd en de sportjongen acteerden vrij matig. Het ander meisje zat daar zo’n beetje tussen, nergens echt slecht maar ook niet hoogstaand.

Om kort samen te vatten. De film begon vrij aardig met wat leuke momenten, maar naargelang de film vordert wordt het een pak minder boeiend en begin je te hopen dat hun straftijd snel gedaan is. Wat meteen opvalt, zijn de enorm stereotype personages, waar alleen Judd Nelson een goede indruk achterliet.

2*

Dit blijft toch 1 van de leukere jaren 80 coming of age films, vooral ook omdat de nadruk echt op de persoonlijke ontwikkelingen van de 5 hoofdrolspelers ligt en er veel dialogen in zitten die de film ook een serieuzer uiterlijk geven dan de vele melige puber komedies uit de jaren 80. Richting het einde schiet Hughes toch iets te ver uit de bocht met het gezoen tussen de hoofdrolspelers, wat dat betreft blijft Fast Times toch ongeëvenaard.

Desalniettemin blijft dit echt heel leuk en ligt de nostalgische waarde hoog.

3,5*

Zet een aantal uiteenlopende karakters bij elkaar in een ruimte en kijk wat er gebeurt, het blijft actueel

Nog steeds prima om naar te kijken inderdaad. Een beperkte (nablijf)locatie, goed geacteerd en er komt veel aan bod van wat de kids zoal bezig houdt.

.... alleen zo'n kuif als die van de leraar kan écht niet meer