The Breakfast Club (1985)

Beste film van the brad pack. Meer kan ik er niet over zeggen.

ach het was wel redelijk

werd nogal moeilijk van al die quasi-diepzinnige gesprekken, beetje ongeloofwaardig ook dat ze zich ineens helemaal blootgeven met hun cliché probleempjes...

maar goed, het idee is wel grappig en er wordt leuk geacteerd.

Besef je wel dat dit script wereldwijd in scenariolessen als referentie wordt gebruikt.

en? ik vind het een pretentieus, vervelend filmpje dat door de cast enigzins gered wordt...

oh wat waren ze allemaal zielig.. ohjee ze hebben af en toe ruzie met hun ouders, ohjee ze zijn nog maagd.. echt erg hoor! en allemaal *zo* overdreven serieus gebracht.. klein traantje hier en daar, snif... wat hebben we het allemaal toch moeilijk

Ach Jordy je bent nu veel te oud hiervoor.

ik kan me heus nog wel herinneren hoe het was om 16 te zijn hoor

Ben het wel een beetje eens met Jordy.

snif, dat ik dit nog mee mag maken!

Same here. Het lijkt allemaal reuze diepzinnig als je 15 bent, maar later zie je dat het wel heel stereotiep en schematisch is neergezet. Desalniettemin een leuke film, waar ik goede herinneringen aan heb.

zo gaat et ook vaak op school, hokjes-denken, heel stereotyp allemaal. Daarom is het ook goed neergezet denk ik

Toen ik hem als tiener zag, vond ik er niets aan. Daar denk ik nu anders over. Toch is het een tienerfilm.

Typisch jaren 80-film, beetje deprimerend. Dan vond ik St.Elmo's Fire (ook Bratpack) een stuk genietbaarder.

ik vond die clichématige typetjes zo gaaf. geen sporter, maar every inch een sporter, geen rare alto, maar every inch een rare alto. geweldig!

Ja, dit is echt sentiment van vroeger. Deze film heb ik vaak gezien, en hij blijft leuk. Wel leuk trouwens dat die Judd Nelson, die ik later nergens meer zag, in de comedy-serie Suddnely Susan zit.

Deze film is wel een soort cult, een statement wat bewaard moet blijven. En wat die bratpack betreft? Lees Jay McInerney's "Bright lights, big city" en "The story of my life". Dat zijn ook echte '80's-statements. Hij was de voorloper van de bratpack-beweging, samen met Brett Easton Ellis.

Dat hele gedoe over de Brat Pack is me nooit helemaal duidelijk geworden - behalve als uitvinding van een paar filmcritici die weer es een trend meenden te bespeuren. Breakfast Club en St. Elmo's Fire gelden als de hoogtepunten. Maar al in 1987 slaagt niemand erin om uit te leggen wie er bijhoort en wat (bijvoorbeeld) hun specifieke acteerstijl is.

Een beetje een hype dus. Toevallig waren er nogal wat films uitgekomen met jonge acteurs (denk ook aan Rumble Fish en The Outsiders - en een nieuwe 'groep'is geboren.

Ik kan me vergissen, Gimli, maar volgens mij zijn de schrijvers die jij noemt (en nog wat anderen) óok door critici tot een Groep uitgeroepen. Niks geen voorlopers. En van die 'groep' hoor je ook niets meer - wél van de schrijvers individueel, als ze goed zijn.

De Bratpack-generatie werden ze genoemd, de generatie jongeren in de jaren tachtig die meer interesse begonnen te ontwikkelen in drank, coke, uitgaan in Manhattan, veel geld uitgeven enz. Toen een belangwekkende generatie, schijnt het. Lees McInerney of Ellis maar eens, en je snapt het. De coke en drank vliegt je om de oren.

Ik héb Brad Easton Ellis gelezen, en 'Bright Lights'. En juist daarom vraag ik me af of die Brat Pack acteurs en het groepje New Yorkse cokesnuivers iets met elkaar te maken hebben.

Ik denk steeds meer van NIET. De jonge acteurs van rond 1985 hadden plotseling succes, de op tieners toegesneden films waren hot - en dus moest er een naam komen.

Er was ooit een Rat Pack geweest (Frank Sinatra, Dean Martin en nog wat stevig drinkende vechtersbazen), dus dit zogenaamde clubje sterk uiteenlopende acteurs kreeg een fantasie-label Brat Pack.

Die opgefokte New Yorkse schrijvers kwamen later in de belangstelling. Van wanneer is American Psycho (de roman)?

Zou het niet zo zijn dat dat clubje BraD Pack werd genoemd door een of andere geestigerd, naar de naam BRAD Easton Ellis ?

Onzin dus. Ik trap in m'n eigen woordspeling. Het is BRETT Easton Ellis natuurlijk.

Ik ga er nog es uitgebreid op studeren. Maar wat is jouw idee ?

De acteurs in deze film hebben nooit meer echt iets bereikt.En Regisseur John Hughes trouwens ook niet.( en voornamelijk bekend met komedies , Uncle Buck, Planes, Trains& Automobiles )

Straks gaan we River Phoenix (six feet down) ook nog tot die niet bestaande club rekenen.

Die hele Bradpack-generatie was gewoon verzonnen door de filmcritici/recensisten volgens mij.

Duidelijk is het iig niet. Ik bedoel, je moest van een bepaalde leeftijd zijn, want bv. Andie MacDowell was weer net te oud om tot de Bradpack gerekend te worden. Je moest in begin jaren 60 geboren zijn. Maar bv. Matthew Broderick werd ook niet tot de Bradpack gerekend, terwijl hij ook superbekend is geworden halverwege de jaren 80...

Precies.

Een en al willekeur, en de publiciteitsmachine.

Nog een keer: volgens mij refereert de benaming Bratpack-generatie aan de generatie neiweu, jonge, sterk opkomende SCHRIJVERS in Amerika, en NIET zozeer aan de nieuwe jonge acteurs als Emilio Estevez, Rob Lowe en dergelijke. Dat laatste wordt wel eens gedacht, maar er is geen generatie Bratpack-acteurs. Het enige wat die schrijvers echt gemeen hebben is dat ze allen jong en sterk opkomend waren; over thema's, motto's en dergelijke weet ik ook niet genoeg om daar definitief uitsluitsel over te kunnen geven...

Hele goede film van Hughes met sterke humor en de nodige diepgang. Blijft mooi. 4

Destijds in 1985 was ik helemaal hilarisch van deze film. Mede door dit 'jeugd'sentiment geef ik 5 sterren.

Ondanks dit gegeven, moet ik zeggen dat de dialogen tussen de vijf acteurs echt formidabel en geloofwaardig is.

Inderdaad jeugdsentiment.

Was van de week net aan het denken hoe die film met don't you van de simple minds ook alweer heette. Deze dus.

Ook ik krijg hier nostalgische gevoelens bij. Vond het wel vreselijk dat de vrouwelijke weirdo roos uit haar haar op haar tekening schudde bij wijze van sneeuw. Zo ranzig.

dvd release staat gepland voor 13 mei

Eindelijk.

Damn, goede film zeg. Fantastisch geacteerd, boordevol hilarische maar ook emotionele momenten. Op het einde vond ik de film alleen te ver ontsporen (opeens 2 relaties, yeah right). Verder erg genoten. Had ik niet verwacht. 4*

Ik verwachte een aardig filmpje, maar kreeg die niet. Het wist mij nergens lang te boeien.

2 sterren