The Breakfast Club (1985)

Een high-school movie over vijf totaal verschillende karakters die op een zaterdag negen uur lang met elkaar na moeten blijven. De karakterontwikkelingen (en de karakters) zijn redelijk sterk maar ik vond dat de film voorderest vrij tam bleef. Het laatste gedeelte met die relaties was in mijn ogen ook totaal niet nodig geweest.

Ugh.

Vervelende film waarbij ik tijdens het kijken eigenlijk geen enkel idee had wat nu net de bedoeling achter deze Breakfast Club was. We hebben een bonte (nu ja, wit-bont) verzameling aan vervelende kinders en een eikel van een leraar. Die zitten met elkaar opgescheept op school, op een zaterdag.

De klieren doen wat vervelend tegen de leraar (en elkaar), de leraar doet gewoon lekker mee met eikelig zijn. Het resultaat is een film zonder leuke, boeiende of interessante personages die 100 minuten lang vervelend doen tegen elkaar en maar wat tegen elkaar lopen aanjengelen.

Visueel is het helemaal niks, het lijkt alsof de film alles op de onderlinge relaties wil gooien. Maar de personages zijn zo cliché en geconstrueerd dat elke vorm van geloofwaardigheid al tijdens de openingsscene verdwenen is. Typetjes zoals "de crimineel", de "sporto" of "de nerd" zijn echt om te huilen, al helemaal als er een hoop slecht acteerwerk aan te pas komt om hen menselijker te proberen maken.

Allicht dat mensen zich met één van de jongeren kunnen vereenzelvigen ofzo? Ik vond het in ieder geval erg vervelend allemaal. Absoluut niet sympathiek, zeer doorzichtig en geregeld irritant. Dan nog liever Hughes' luchtigere werk.

1.0*

Ik blijf dit een heerlijke film vinden. Toen de film medio jaren ’80 uitkwam, waren mijn puberende kinderen zo ongeveer van dezelfde leeftijd als de protagonisten. Zoals de Simple Minds met hun prachtige “Don’t you forget about me” oproepen, ben ik ook mijn eigen jaren op de middelbare school niet vergeten (al is dat erg lang geleden). Die herinneringen vormen een bron van herkenning: het onderlinge gesteggel, het afzetten tegen de ouders, de onzekerheid over wat de toekomst gaat brengen. Het zijn zaken van alle tijden en zaken die onlosmakelijk verbonden zijn met de puberteit.

John Hughes heeft daarover een mooie film gemaakt, mede door zijn keuze voor vijf verschillende "prototypes". Ik heb al zijn films minstens een keer, maar vaak meerdere malen gezien. Dit is met voorsprong zijn beste en tevens één van de beste coming-of-age films die ik ken.

Als het een groep 8 musical was geweest had ik hem misschien nog wel leuk gevonden.

“We're all pretty bizarre. Some of us are just better at hiding it, that's all."

Aardige coming of age film van John Hughes. Er wordt sterk geacteerd en de opbouw is erg goed. De personages zijn zeker in het begin redelijke karikaturen die alle vijf een label op hun voorhoofd hebben waarop hun identiteit staat. De sporter, de slimmerik, de weirdo, de crimineel en het mooiste meisje van de klas (Molly Ringwald is dan ook prachtig). Ringwald, Estevez, Hall, Nelson en Sheedy acteren sterk en vooral tussen Nelson en Ringwald knettert het.

Het is op zich niet erg origineel dat er eerst wrijvingen ontstaan binnen de groep waarna ze toch nader tot elkaar komen, maar door de goede dialogen, de leuke muziek en de sterke acteerprestaties voelt het toch allemaal fris aan. Waar ik wel een probleem mee heb is dat ze alle vijf een vader of moeder complex hebben. Ik bedoel, zelfs in Amerika heb je toch ook gewoon ouders die hun kinderen normaal opvoeden? Er zijn ook tieners die gewoon worstelen met zichzelf zonder dat hun ouders er iets aan kunnen doen volgens mij. Die dramatische toon op het einde voelde daardoor wat geforceerd en onrealistisch aan. Maar The Breakfast Club doet ook erg veel goed en vooral door de acteurs is het een aangename zit.

Aan je stemgeschiedenis te zien is het gelukkig goed om te zijn dat je geen verstand van films hebt lol. Avatar ook 1* come on man.

En nu deze wordt ruim 3.5* gewaardeerd en dan kom jij met je 1*..

Kortom niet op deze stem letten

Ik sluit me anders ook compleet bij Onderhond aan. Dit moet dan voor een klassiekertje doorgaan, maar ik heb me uitermate zitten vervelen. Er gebeurt echt geen ene fuck. Zelfs de ontknoping is erg clichematig en daardoor saai. De personages halen vooral de bloed onder de nagels vandaan. Allemaal moeten ze een keer stoer doen en natuurlijk ook nog even kwetsbaar zijn.. Wat een ongelooflijk vervelende film. Ik vraag me juist af wat veel mensen in deze prul zien.

Typische jaren 80 film over een groep die moeten nablijven op een zaterdag, totaal verschillende karakters die het met mekaar moeten zien te vinden. Een feel good film met soms ook weleens wat dull moments...

Vermakelijke film, maar erg scriptmatig. De personages zijn inderdaad te opvallende prototypes met een platte psychologie, die te geforceerde gesprekken voeren om maar bepaalde thema's te kunnen behandelen ("he jongens, ik beschouw jullie als mijn vrienden, maar als we elkaar maandag tegenkomen, wat gebeurt er dan?"). Basisgedachte is blijkbaar dat elke puber superinteressant is en dat ouders en leraren zielloze monsters zijn. Tegen het einde laat de film steeds meer het entertainment gehalte prevaleren boven geloofwaardigheid: zo'n gelikte dansscène bijvoorbeeld, ik kan me niet voorstellen dat het synchroon dansen in een Europese film had kunnen voorkomen die dezelfde insteek heeft. Maar goed, de jaren '80 muziek is fijn en ik kon er in het algemeen wel mee lachen, met deze Breakfast Club.

Ik snap sommige lage scores wel. Zeker als je onder de 20 bent. Voor 40 plussers is dit een klassieker. De muziek, kleding, omgeving, taal gebruik etc. In de jaren tachtig was alles gewoon wat kneuteriger. Geen hippe, snelle tijd. Heerlijk. Geen internet, mobiele telefoons etc. Voor mij dus wel een hoge score. Super film!

De film lijkt net een afterschool special.

Zet vijf leerlingen uit een verschillend kliekje bijeen en luister wat ze elkaar te vertellen hebben. Afgaande op hun eerste indruk beoordelen ze elkaar als typetjes: het blokzwijn, het stuk krapuul, de atleet, het modepopje en het hopeloze geval. Een basket case is iemand die enkel geschikt is om manden te vlechten in een psychiatrische instelling. Die typetjes zijn herkenbaar aan hun kleding, hun manier van spreken en hun gedrag, maar het is een eendimensionale beoordeling. Interessanter wordt het wanneer blijkt dat ze alle vijf complexer zijn dan ze lijken, dat ze willen ontsnappen uit het hokje waarin ze geplaatst zijn. Ze hebben de volwassenen als gemeenschappelijke vijand en ze kennen allen het fenomeen van de groepsdruk of peer pressure.

De acteurs van het Brat Pack hebben hun personage meer inhoud gegeven via improvisatie. Om te voorkomen dat het louter pratende hoofden zouden zijn, werden intermezzo's ingelast waarin gerookt, gedanst of gebasket wordt. Het slotbeeld met de vuist in de lucht is een spiegelbeeld van het moderne standbeeld in de studieruimte.

Een ouderwetse film over een stel middelbare scholieren dat elkaar voor het eerst ontmoet op een zaterdag. Ze moeten dan nablijven op school en krijgen de opdracht om een opstel te schrijven. Wat daarna allemaal gebeurt, is aan de regisseur. Leuk gedaan, ik begrijp zijn bedoelingen goed. Maar ik had het graag anders gezien. Denk dat veel andere kijkers, vooral van mijn leeftijd, dat ook hebben.

Echt genoten van deze film. Het verhaal op zich is niet zo bijzonder. De uitwerking ervan is vermakelijk en sfeervol. De personages zijn allemaal leuk om te volgen, het acteerwerk is niet echt top maar zeker niet storend. B.v. het donker harig mysterieuze meisje is echt een geweldig typetje. De humor is niet constant aanwezig maar de film zit wel vol met grappige en leuke momenten. Voor de rest gebeurt er niet bijzonder veel maar bleef ik het wel allemaal vermakelijk vinden. Op het einde waarin de koppeltjes worden gevormd zakt de film wat weg. Het eerste uur was het beste van allemaal. Al bij al vind ik dit een zeer toffe en goede film. Snap wel dat sommige deze niets zullen vinden maar ik heb er wel van genoten. Deze film vooral niet te serieus nemen.
4/5
****

Prima film die het moet hebben van de sfeerschepping. Deze is meer dan ok. Verder ook enkele mooi neergezette personages, prima intro(muziek) die je meteen helemaal in de film gooit, goed geschreven monologen/dialogen, ... . Prima mee geamuseerd.

The Breakfast Club en het concept ervan hebben me nooit getrokken. Maar goed, een klassieker op TV die ik nog niet gezien had: dan moet het toch maar even. En pff, dat viel niet mee. Mijn preconcepties bleken redelijk te kloppen, en vervolgens werd het nog een stuk irritanter dan ik al vreesde. Vijf 'tieners', ontzettende karikaturen, moeten nablijven, en leren ondanks hun verschillen zichzelf en elkaar waarderen. Brrr, wat een geneuzel. De bad boy gespeeld door een ontzettend irritante, duidelijk veel te oude, overacterende Emilio Estevez is misschien nog wel de grootste ergernis. Maar ook de nerd, het introverte meisje dat stiekem heel mooi is maar het eigenlijk niet weet en alleen maar even opgetut moet worden, de atleet uit een modelgezin, en het tutje, wat een irritante clichefiguren. Vervolgens loopt iedereen de halve film vervelend en bijdehand te wezen, inclusief docent. Totdat ze samen dingen gaan doen en praten, en dan is iedereen opeens dikke vriendjes en gaan ze gek doen en uit hun schulp kruipen. Wat een spontane mallerds zijn het eigenlijk toch! En de pogingen tot humor, bijvoorbeeld die 'achtervolging' tussen de nablijvers en de rondslenterende docent, verschrikkelijk. Verhaal, dialogen, het filmwerk, personages, het is allemaal op z'n gunstigst saai en veilig, en op de minder gunstige momenten driewerf bagger. Ik kan hier helemaal niets mee, en ik snap van geen kant waarom deze film door zovelen zo hoog aangeslagen wordt. Het is lange tijd geleden dat ik zo'n draak heb gezien: 1.0*.

Met het klimmen der jaren denk ik af en toe nog wel eens met enige nostalgie terug aan die tijd, hoewel dat ondertussen erg lang geleden is. Het herzien van deze film, die ik inmiddels meerdere malen heb bekeken, is dan een probaat middel om daaraan toe te geven. En je moet de fraaie muziek van de Simple Minds natuurlijk ook niet uitvlakken.

De muziek is inderdaad prima, op de schaarse momenten dat er muziek is. Misschien is het anders als je in de jaren '90 bent opgegroeid, of misschien is mijn geheugen ook wel wat selectief, maar ik herken in The Breakfast Club eigenlijk vrij weinig van mijn schooljeugd of van de types op school. Dat het vijf archetypes zijn is ongetwijfeld met opzet, maar de gezochte eerlijke gesprekken, de camaraderie op momenten, het gedrag, ik zie geen herkenning of geloofwaardigheid maar vooral cliches die uitgemolken worden.

Maar goed, het gemiddelde suggereert inderdaad dat een hoop mensen hier meer mee kunnen. Gelukkig wel

Ik heb het altijd een mooie film gevonden omdat de jongeren in de film uiteindelijk allemaal authentiek durven te zijn door zich kwetsbaar op te stellen ipv hip gaan lopen doen. Zeg maar precies het tegenovergestelde van wat je de meeste figuren op de middelbare school ziet doen en waarom het voor velen ook zo'n vervelende tijd is. En de film laat dus zien dat dat blootgeven toch belangrijk is voor een echte band.

Wat minder vond ik de wel erg eenzijdige zak van een rector en de metamorphose van Sheedy (conventioneler en zogenaamd mooier maar eigenlijk was ze veel leuker als gekkie).

De beste van Hughes. Zijn films zijn bijzonder omdat je absoluut geen tiener hoeft te zijn om van zijn films te genieten. Zo'n middelbare school toont toch altijd een soort van mini-volwassen wereld, alle daarbij komende problemen komen in beeld. Met als puberbonus het typische erbij willen horen en het zoeken naar identiteit. Ik weet zeker dat de makers van Stranger Things ook goed hebben gekeken naar zijn films!

Ik zag een versie die bijna twee uur duurde, ruim twintig minuten langer dan het origineel. Geen idee welke editie dat is, ik kan het niet vinden op het wereldwijde www, maar ik neem aan een of andere extended zoveelste jubileumeditie. Het werd er, geloof ik, niet beter van (het origineel zag ik zeker vijftien jaar geleden).

Het is allemaal vrij eendimensionaal en voorspelbaar, vooral geinig als tijdsdocument en bedoeld voor kinderen die een jaartje of twintig jonger zijn dan ik. Het werkt net als bij een boyband: vijf verschillende karakters, zodat iedereen zich met iemand kan identificeren. Dat verklaart het succes. Binnen die vrij saaie en pretentieloze kaders is de uitvoering best aardig; ik heb mij goed vermaakt, al was het nul keer echt grappig, wat voor een komedie een vrij matige score is.

Voor het eerst in ruim 30 jaar gezien. En ondanks de overduidelijke charme, begrijp ik waarom ik deze klassieker niet vaker heb herzien. Het verhaal is namelijk erg dun en ook de opzet waarbij iedereen steeds wat meer van zichzelf bloot geeft tot de wat sentimentele bekentenissen aan toe, maakt het allemaal wat voorspelbaar en weinig spannend.

Maar leuk om deze film weer eens gezien te hebben. Aan de ene kant is het een tijdloos en universeel verhaal, aan de andere kant een mooi portrer van de zeitgeist uit mijn eigen middelbare school periode.

3,5

Vreselijk. Ik stoorde me na 5 minuten al aan die gozer met zijn babbels en 5 minuten later ook aan de meeste anderen. Zet 5 persoonlijkheden bij elkaar, vergroot ze flink uit en laat ze dan nader komen gedurende de film. Dit is vaker gedaan (vooral daarna) maar zo weinig subtiel als hier zie je het zelden. Niet leuk, visueel lelijk en op geen één punt geloofwaardig. De film kijkt in het begin dan nog enigszins weg maar wordt minder en minder als er ineens drama, gevoelens en diepgang (hou me vast) bij moeten komen. Maar omdat iedereen is gebouwd op een uitvergroot personage gaat dat eerder storen. Nou vooruit, de muziek is prima en dat gekke meisje zag er wel erg leuk uit, om positief te eindigen 1,0*.

Welkome toevoeging van Criterion

Leuke film. En een waardevolle les over hoe iedereen soort van vast zit in een sociale kliek.
Al die relaties aan het eind vond ik ietwat overdreven. Had niet gehoeven van mij.

Jeugdsentiment!

The Breakfast Club is een Amerikaanse speelfilm uit 1985, geregisseerd door John Hughes, die tevens het script voor zijn rekening nam.

Het verhaal gaat als volgt: op een zaterdag in 1984 moeten vijf middelbare scholieren om uiteenlopende redenen hun straf doorbrengen in de bibliotheek van de middelbare school. De vijf hebben een volstrekt verschillende achtergrond en kennen elkaar niet. Andrew (Emilio Estevez) zit bij het worstelteam, en van hem wordt verwacht dat hij sportprestaties levert. Brian (Anthony Michael Hall) is het leerpikkie dat lid is van de wiskundeclub, de natuurkundeclub en de scheikundeclub. John (Judd Nelson) is de outcast die zich niet wil aanpassen. Claire (Molly Ringwald) is het populaire meisje dat zich vooral bezighoudt met uiterlijke zaken. En Allison (Ally Sheedy) is het gothic meisje dat geen contact heeft met haar ouders, en ook op school afstand houdt van haar medeleerlingen. In de loop van de dag komt het tot een aantal confrontaties tussen de groep en de leraar. De leerlingen leren elkaar steeds beter kennen en de gesprekken worden emotioneler. Na verloop van tijd wordt duidelijk dat ze meer overeenkomsten hebben dan verschillen, en de aanvankelijke afkeer ontwikkelt zich tot wederzijds respect en zelfs vriendschap.

In de jaren ’80 had je veel Amerikaanse films die zich (gedeeltelijk) op een highschool afspeelden. Het is me vaak opgevallen dat veel rollen gespeeld worden door volwassenen, niet zelden al ouder dan 25. Het dieptepunt is Grease (1978), waarvoor zelfs dertigers gecast werden voor rollen van pubers. In The Breakfast Club is dat niet anders. Alleen Anthony Michael Hall en Molly Ringwald waren tijdens de opnames nog 16 jaar oud, de andere drie waren al in de 20. Judd Nelson was zelfs al 25, en dan ben je in mijn ogen echt te oud om een tiener te spelen. Waarom niet gewoon tieners casten in de rol van tieners? Maar goed, dat is een irritatiepuntje mijnerzijds.

Hoewel alle hoofdrolspelers indertijd dus ouder waren dan ikzelf zat ik in 1985 al niet meer op de middelbare school. Ik zag de film voor het eerst in de jaren ’80, en ik herkende veel van de dingen waar scholieren tegenaan lopen. Inmiddels ben ik al heel lang van school af, maar ik werk al een paar jaar in het onderwijs en vanuit dat oogpunt is het interessant om de film te kijken. Veel onderwerpen die in de film besproken worden zijn nog steeds actueel.

Ik vind de film echt een pareltje. De acteurs doen het fantastisch, ze zijn uitstekend op elkaar ingespeeld en je gelooft echt dat er een band tussen ze ontstaat. De film geeft ook een fijn tijdsbeeld, mede onderstreept door het fantastische, steeds terugkomende muzikale thema van Simple Minds. 4,5*

Wil het wel, maar heeft het niet.

High school films gaan er bij mij makkelijk in, en dit ging er in het begin heel makkelijk in. De film speelt vooral op karakter opbouw. En dat doet hij wel redelijk, al blijf je richting het einde toch wel degelijk met een hoop vraagtekens staan.

Jammer dat de film wel heel ongeloofwaardig is soms terwijl het best serieuze onderwerpen aan bod brengt. Daarmee duidelijk door wat onervaren acteurs die het allemaal wel willen maar soms gewoonweg niet kunnen. Vooral qua emoties is het wat stroef.

Nelson steekt er duidelijk bovenuit, maar had ook duidelijk het meeste ervaring. De rest van de kinders doen voldoende hun best, maar vaak lukt het net niet. Jammer dat de types ook wel heel overdreven moeten zijn, (de gek was echt niet te harden). En leraren gedragen zich als gevangenisbewakers.

Soms heeft de film plots de juiste toon te pakken voor een sterk drama, maar weet het allemaal niet tot een goed einde te brengen. Nelson ging erg ver en pijnlijk op Ringwald af, maar zowat de volgende scene doen ze het in een klein kamertje. Ook de eindrelatie tussen Estevez en Sheedy valt uit de lucht.

Het idee vermaakt, maar het voelt soms door enkele vraagtekens behoorlijk ongemakkelijk aan. Desondanks heeft de film soms de juiste toon te pakken en het idee is echt leuk en makkelijk, erg makkelijk uit te kijken.

Mee eens en niet mee eens: 'De erg eenzijdige zak van een rector' zie ik gewoon als realisme. Er zijn er die werkelijk niet snappen hoe een school te runnen. Staat tegenover dat dergelijke incompetente rectoren niet lang aan het stuur zullen zitten. En de film toont inderdaad niets waaruit blijkt dat de rector (met zijn attitude) incapabel zou zijn.

En wat de metamorfose van Sheedy betreft, daarin ga ik geheel met je mee. De verandering vind ik juist ook tenenkrommend.

Net niet.

Een film die het moet hebben van de sterke dialogen en de 80's-sfeer. De film speelt zich bovendien in hetzelfde gebouw af. Wie geen fan is van dit soort 'toneelfilms' kijkt hem ook beter niet.
Het verhaal zelf is nogal zwak en de personages acteren niet allemaal even sterk. Het einde is gehuld in vriendschap, en zie je mijlenver op voorhand aankomen.
Hadden ze de personages iets sterker uitgewerkt (lees: minder clichés) en betere acteurs gezocht, dan had dit misschien een topper geweest.

3,0