The Breakfast Club (1985)

Vroeger enkele keren gezien op TV. Gisteren, in een vlaag van nostalgie, nog eens bekeken op Netflix.

Ik blijf het een leuke film vinden, al is het geen kunstwerk. Er gebeurt niet veel, de karakters zijn nogal ééndimensionaal, maar toch... een cultklassieker. Het jaren 80 sfeertje in dat soort films verveelt mij eigenlijk nooit.

Hier en daar flauw, af en toe ook wel fijn. De personages zijn natuurlijk stereotiep in het begin, wat langzaamaan wordt afgevlakt, maar echt sterk was dat toch niet. Heb ik als kijker het gevoel dat de vijf jongeren op het einde een life changing experience hebben meegemaakt? Nee, echt niet. Dat klootzakkerige personage die uiteindelijk toch niet zo verkeerd is (ben z'n naam al vergeten) zit daar de volgende zaterdag gewoon weer, alsof die zich dan anders gaat gedragen. Wel het leukste of kleurrijkste personage overigens. De gesprekken die het vijftal voert zijn niettemin best oké, er komen wat geslaagde coming of age elementjes naar voor, de sfeer is luchtig genoeg en met de korte speelduur van 90 minuten verveelt het niet.

Een voldoende is dit zeker, 3*.

Mooie film. Mooi idee, hoe de studenten steeds meer naar elkaar toe groeien en elkaar beter leren kennen. Ook als kijker leer je ze steeds beter kennen, alsof ze zichzelf voor je ogen ontvouwen. Het bleef boeien, ondanks het zich op één locatie en veelal in één ruimte afspeelt. Fijn, goed acteerwerk en interessante personages, al had ik met de één meer dan met de ander. Allison intrigeerde mij het meest. Een fijne speelduur. Niet te lang of te kort. Hij voelde oprecht aan. Een 7. 3,5*

Heb deze cultfilm van Hughes altijd links laten liggen maar als 80s liefhebber kon ik hem niet voorbij laten gaan op Canvas enkele weken terug. Ik vreesde al een beetje dat ik er niks aan zou vinden. Na afloop vond ik het een heel oppervlakkige weergave van jongeren. De personages zijn te stereotiep en eng neergezet (de kwajongen, de sportman, de prom queen en de introverte weirdo). Ze hebben niks met elkaar gemeen maar in deze lange strafstudie beginnen ze toch raakvlakken te vinden en komen ze tot zelfinzicht. Niks beters dan een strafstudie om een beter mens te worden!

Een film die vooral uit zijn tijd is en hopeloos verouderd overkomt. Vooral het tenenkrommende simplisme waarmee de volwassen filmmakers aankijken naar de jeugd doen mijn ogen rollen. Een meer eigentijdse film als Entre les Murs deed het veel beter. Erg matig.

Uit verveling en nostalgie deze 80's cult classic in de bios gekeken, niet realiserend dat ik 'm zelfs beter vind dan wat ik me nog ervan kon herinneren. Een simpel maar verder prima uitgewerkt concept van een vijftal hormonale pubers, die gegijzeld door onzekerheid, stereotypering en sociale druk erachter komen toch niet zo verschillend van elkaar te zijn. De fijne chemie tussen de 'Brat Pack' levert ruim anderhalf uur humor én drama op. Nee Breakfast Club, ik ga je zeker niet vergeten.

Een cultklassieker zowaar, maar niet voor mij. Al erg veel over gehoord, maar nog nooit gezien. De verwachtingen waren dan ook torenhoog en deze werden nooit ingelost. Het was aftellen naar het slot eigenlijk, wat nog enigszins OK was, maar toen was het kalf reeds lang verdronken.

Zoals ook hier al meermaals aangehaald zeer stereotiepe personages, bovendien ook vervelende en irritante tieners. Vond de moraal van het verhaal ook ver gezocht. Alsof alle issues van tieners te maken hebben met verstoorde ouderrelaties of sociale druk. Ook vrij makkelijk en cliché dat er opeens twee relaties voortvloeiden uit de strafstudie. Nochtans waren ze allen heuse tegenpolen. Iets te geforceerd naar mijn zin allemaal. Jammer.

Mag ik even de helden van de jaren '80 voorstellen ? We hebben Arno die met zijn TC Matic de wereldsong ‘Oh la la la …’ elke parochiezaal onveilig maakte, we hebben Georges Grun die België voorbij het ongenaakbare Rusland kopte tijdens de wereldbeker (België in de halve finale !), we hebben Guy Mortier en Mark Uytterhoeven die in het radio programma 'de taalstrijd' verbale humor op een hoger niveau tilden en we hadden Marc Mijlemans de veel te vroeg gestorven reporter/schrijver die met zijn columns de ziel kon doen ontdooien zelfs op een ijskoude winterdag. Maar onze helden waren ook een beetje die bende van The breakfast club, een meesterwerk dat zich aankondigde als een tiener comedy maar zich in ons hoofd nestelde als een drama dat vooroordelen op de korrel nam. Jongeren waren geen onverantwoordelijke seks beluste klojo's (zoals in de populaire tienerfilms Porky's en Revenge of the nerds) maar naar zichzelf zoekende personen die moeite hadden met opgelegde waarden en normen. De scene waarin Estevez zijn relatie met zijn vader beschrijft, is zowel inhoudelijk als stilistisch magistraal. In een take, camera circelt rondom de groep, synthesizer score van een hoge toon terwijl Estevez emotioneel diep gaat (WIN ! WIN ! WIN !). Regisseur Hughes verraste vriend en vijand met deze film en het blijft een buitenbeetje in zijn korte oeuvre. Alhoewel hij met Weird science, Sixteen candles en het heerlijke hilarische (ga dat zien !) Ferris Bueler's day off reeds een tint adolescente pijn schilderde, waren deze films voornamelijk luchtige comedy's. Met TBC was het menens. Hughes (die ook het scenario schreef) nam deze keer de jongeren serieus en gaf ze een stem. Letterlijk. De film begint dan ook met een voice over die een opstel (wie ben ik' ) voorleest én er is de quote van David Bowie (geleend uit de song Changes). TBC toont messcherp hoe volwassenen jongeren zien én hoe jongeren elkaar zien. In de eerste helft zijn de jongeren nog strak omlijnd, alles in functie van het stereotiep gedrag (het binnenkomen bv typeert direct iedereen, de lunch die ‘je bent wat je eet’ idee boven brengt). Maar beetje bij beetje, laagje bij laagje ebben de uiterlijke verschillen weg. We zien hun woede, hun frustraties en langzaam ontstaat er een solidariteit. Het wantrouwen maakt plaats voor vriendschap, de maskers vallen af, er worden banden gesmeed. Ze beseffen dat ze in se niet zo verschillend zijn. Ze hebben dezelfde angsten zoals druk om te slagen en bij iedereen is er een slechte relatie met de ouders. Jongeren evolueren van type naar persoon. De narratieve structuur is even geniaal als simpel. Opbouw van een dag, huis clos gevuld met muzikale momenten (die dansscene is nu al een klassieker in de filmgeschiedenis). Hughes belicht ook de kant van de volwassenen. Alhoewel het personage van Gleason eerst wordt afgeschilderd als een autoritaire idioot wordt ook dit bijgesteld. In de scene waar de eerste confrontatie tussen Gleason en de rebel plaats vindt, is er een mooie aftermatch wanneer Paul Gleason alleen in de gang eventjes moet bekomen. Zijn dit nu de jongeren die later het land moeten besturen, zal Gleason zich later afvragen en dat is een bezorgdheid die zelfs nu nog bij elke leerkracht toeslaat. De film is opgesmukt met humor, onvermijdelijke romances en een pop soundtrack. Tijdens de release werd dit door de pers afgewimpeld als een knutselwerkje voor de jeugd. Het moest allemaal niet zo serieus genomen worden zolang de jeugd er maar plezier aan beleefde. Dan zijn ze van straat. Maar de film is nu net een protest tegen dit soort denken, dat de jeugd niet serieus genomen moet worden, dat ze niet kunnen denken voor zichzelf. Daarnaast schiet men ook op het schoolsysteem. dat hokjes denken stimuleert. Rijken met rijken en armen met armen en er is geen mix toegestaan. Een klassenmaatschappij binnen de school bestaat en zal blijven bestaan. Jongeren hebben een identiteit en willen niet op commando hun jeugd beleven. Net in deze periode ontstond er een vloed aan tienerfilms waarin een groep van jonge acteurs steeds terugkeerde. De pers was er als de kippen bij om dit een naam te geven ; The brat pack. Die tienergolf was vrij snel uitgeblust. De acteurs waren na een paar jaar terug in de vergetelheid beland (Ally Sheedy zat zelfs in de Red shoes diary) en Hughes kwam aan de kost als schrijver van familie films zoals Home Alone en Beethoven. Jammer genoeg overleed hij in alle anonimiteit in 2006. Ook Paul Gleason overleed in ditzelfde jaar. Maar hun erfenis is van onschatbare waarde. Met TBC kwam een ganse generatie aan het woord ongeacht het nu een rebel, een nerd, een atleet, een populaire leerling of een introvert was. Vanaf de opening met het wereld nummer van The Simple Minds tot aan de freeze frame van Nelson met de gebalde vuist in de lucht (nu het beeld van de generatie 80) krijgen we een inzicht in de perceptie van jongeren, van volwassenen en dus ook een beetje van ons. We zijn nu op een leeftijd dat we zelf tegen jongeren aankijken als losers maar ooit waren wij die losers, ooit maakten wij deel uit van TBC en daar waren we trots op.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 54 : The breakfast club

Deze film heb ik door de vrij hoge waarderingen goede kritieken eens bekeken. Had hem nog nooit gezien. Het kon me niet echt bekoren, maar door een jaren 80 bril en voor een jong publiek (destijds) wellicht toch aardig. Ik ben mild met 3 sterren.

"Why are you so nice to me?"

"Because you're letting me!"

Heb hem al eerder gerecenseerd, maar net nog een keer bekeken, was waarschijnlijk al de 3e of 4e keer, beetje uit verveling en misschien moet je dan geen film gaan kijken die deels ook over verveling gaat, de kids met straf hebben namelijk niet zo gek veel te doen en gaan al snel klieren.

Dialogen kunnen nog steeds erg sterk zijn. De luchtige stukjes tussendoor...overtuigen wat minder. Als comedy is dit helemaal niks maar de kracht zit duidelijk niet in de grappen.

Vervelend is vooral Judd Nelson. ZIjn vader is een klootzak dus heeft hij besloten er zelf ook eentje te worden. Enige ironie is te vinden in zijn uitspraak over dikke mensen. Een deel is het van nature al, een deel wordt het. Nou, Judd zelf is er ook eentje geworden later, ik heb hem nog weinig in films gezien ook.

De leraar was niet zo zwart witte zak als ik me herinnerde. Hij weet loser Nelson wel in de gevoelige plek te raken. En zijn problemen zijn ook begrijpelijk.

Die makeover van Sheedy...snap de kritiek maar tsja ergens past het, ze verbergt zich nogal, speelt continue een rol, wisselt ook van rollen...en ze is ook best mooi als prom queen al zullen er genoeg de voorkeur geven aan de goth looks.

En wat cliche's betreft: dit was 1985. De cliche's zijn vooral hierna ontzettend vaak hergebruikt dus moet je echt The Breakfast Club de schuld ervam geven?

De plotse relaties op het eind zijn wel heel geforceerd. Had helemaal niet gehoeven. Mooi is dat iedereen wat meer begrip voor elkaar heeft gekregen. Maar je weet ook dat de bestaande hierarchieen en sociale regels gewoon doorgaan de volgende maandag.

Ik zie dat ik deze nog geen waardering had gegeven. Voor mij een echte cult klassieker. Fantastisch! Mooi om te zien hoe de dynamiek zich ontwikkelt. Hoe een groep totaal verschillende personen die elkaar niet kennen uiteindelijk meer gemeen hebben en meer band hebben dan ze zelf dachten.

Je zojuist het soortgelijke Stand by Me (Film, 1986) bekeken wat we toch wat tegenviel. Ik denk dat het bij dit soort films een beetje is: als je ze destijds gezien hebt en van genoten hebt heb je er binding mee en doet het je wat. Ik kan deze film zo weer opnieuw kijken en wordt dan ook teruggeworpen naar mijn eigen jeugd (met z'n mooie en minder mooie momenten). Als je de film destijds niet gezien hebt (zoals bij mij het geval was met 'Stand by me'), dan zie je waarschijnlijk vooral een gedateerde film die traag verloopt en minder kan overtuigen.

Voor mij is de Breakfast club een 'must sea' film. 5 sterren.

Molly Ringwald

Het eerste dat mij opviel was Molly Ringwald. Ik wist dat zij een beroemde actrice van vroeger was, maar ik heb nooit geweten dat zij uit The Breakfast Club kwam. Ik ken haar vooral van The Secret Life of an American Teenager. Maar je herkent haar meteen.

Meer van verwacht

Eerlijk is eerlijk, ik had er meer van verwacht. Het is een film die zich afspeelt in een uur of negen, grotendeels in één ruimte en er wordt voornamelijk gepraat. Hierdoor begon de film mij, ondanks prima acteerwerk, al snel een beetje te vervelen. En ik ergerde mij wel een beetje aan de etterbak van de vijf jongeren.

Sterk verhaal

Ik snap waarom de film destijds zo goed was. Het brengt – stereotype – jongeren die heel verschillend lijken bij elkaar, terwijl ze meer overeenkomsten hebben dan ze denken. Vooroordelen, sociale druk, het komt allemaal voorbij, en speelt ook tegenwoordig nog een grote rol in het leven van een tiener. Er zit dus zeker een goed verhaal in. Maar ik miste wat actie, meer vermaak.

Conclusie

Hoewel The Breakfast Club een sterk verhaal heeft, was deze film het gewoonweg niet voor mij. Voor mij was hij te traag door het vele gepraat en weinig wisseling in tempo en locatie. Ik heb op moeten zoeken waarom The Breakfast Club deze naam heeft gekregen, want ik wist het niet. Maar het blijkt gewoon een naam te zijn voor een nablijfklas omdat dit vaak op zaterdagochtend was. Er zijn overigens genoeg mensen meer dan positief over deze film, en ik snap ze wel, maar het moet wel echt een film voor jou zijn. Check hem zelf om te weten wat jij ervan vindt.

Tijd om The Breakfast Club eens te zien dacht ik zo, en daar hielp de Kringloop in dit geval bij. Of ik de film ooit eerder gezien had durf ik eigenlijk niet te zeggen, ik vermoed het niet.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk met vijf leerlingen die notabene op zaterdag ochtend om 07:00 in de ochtend aanwezig moeten zijn op school vanwaar het me toch een beetje een raadsel is waar de film nu eigenlijk over moet gaan met dit kleurrijke gezelschap vooral omdat de film toch zowel op IMDb als MovieMeter een goed cijfergemiddelde heeft. Aan de muziek zal het niet liggen rond dit jaren '80 product met een heerlijke opening met Simple Minds en later Cream. Daarnaast lijkt er een bekende cast bij elkaar gebracht voor deze film met gezichten en namen maar al te bekend voor die tijd met Ringwald, Nelson, Estevez en Anthony Michael Hall. Maar waar het verder heen moet nadat vooral Bender die als dwarsligger en boefje moeilijk doet, botst met de rector en de aandacht trekken is toch afwachten.

Maar toch onstaat er iets tussen de kibbelende leerlingen die weliswaar veel van elkaar verschillen maar uiteindelijk toch veel overeenkomsten hebben, voornamelijk in de vorm dat het niet gemakkelijk is om die leeftijd te hebben en alle gebruikelijke beslommeringen van de jeugd. Prestatiedruk, verwachtingen, groepsdruk, isolement, vooroordelen, problemen thuis, het komt allemaal voorbij, de vijf groeien naar elkaar toe en maken een moment van bewustwording en volwassenwording mee waar de rector inderdaad op het einde een gepaste sneer krijgt. Want wat je wil zien zie je ook, een vooroordeel verandert niet als men daar niet voor open staat zo heeft de rector zijn stempel al geplaatst ondanks dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

Want daar draait The Breakfast Club uiteindelijk om, zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende reacties, zoveel verschillende achtergronden en daarnaast het om kwetsbaarheid en kwetsbaar op durven stellen en mensen simpelweg toelaten, buiten je comfortzone treden. En het moet gezegd dat de film op dat vlak slaagt, maar verder heeft het geen memorabele indruk op me achtergelaten en had ik iets meer van een film met een dergelijke bekende titel verwacht. Desondanks een prima voldoende voor het idee en de boodschap.