A Woman under the Influence (1974)

Nu herzien met ondertiteling en, ja, dat doet wonderen. Dit drama is enorm moeilijk te bekijken, omdat het zo pijnlijk is. In feite is het bijna twee en een half uur óf hysterie óf wachten tot hysterie nog in toom gehouden wordt uitbreekt. Die fantastische scène waarin Nick zijn collegas mee te eten neemt is hier een goed voorbeeld van. Het blijft lang gezellig, maar tevens kleeft er het gevoel dat iemand ieder moment bij de minste provocatie een mes kan pakken en in iemand oog kan steken.

Dit zou ook een interessante double-bill maken met Amour van Michael Haneke. Beide films gaan immers over echtpaar dat erg van elkaar houdt, maar waar een bepaalde ziekte (hier geestelijk, bij Haneke meer lichamelijk) er voor zorgt dat de relatie verstoord raakt, waarna de man machteloos raakt en niet weet hoe hij met het lijden van zijn vrouw moet omgaan. Nick maakt zulke verkeerde keuzes dat je bijna zou denken dat hij de gek is (geen toeval lijkt me). Ik geloof dat hij heel erg van Mabel houdt, maar gewoon niet slim genoeg is om in te kunnen schatten wat zijn enorm onzekere vrouw nodig heeft. Dat die liefde voelbaar is door de film zorgde ervoor dat ik de complete speelduur geboeid was en me niet stoorde aan de eindeloze hysteria. Het voelde oprecht aan.

Verder is dit natuurlijk Cassavetes' gebruikelijke stijl en die past erg goed bij een verhaal als deze. Wat ook opvalt is hoe weinig scènes er eigenlijk zijn. De meesten duren echt heel lang, waardoor Cassavetes uitgebreid kan laten zien hoe de gebeurtenissen steeds maar weer veranderen. Het helpt ook om de scènes te nuanceren. Geen enkele scène wordt ooit één grote crisis. Toegegeven, dat moment waarop de familie blijft eten nadat Mabel terugkeert van "het ziekenhuis" wordt wat kunstmatig lang in leven gehouden, want het lijkt me dat veel mensen dan allang uit begrip voor Mabel waren vertrokken (die dokter toch zeker). Dat is de enige valse noot in deze verder zeer aangrijpende film.
Verhoging naar 4,5*.

Indrukwekkende film met een enorm powerhouse performance van Rowlands. Schitterende intiem gefotografeerd en vol met levensechte pijnlijke scenes. Film die nog wel even door zal spoken en vast bij herziening verder kan groeien.

Mooie tip die ik naar aanleiding van de top1000 maar eens ben gaan kijken.

4*

De enige John Cassavetes film die ik kan waarderen.

“Mabel is not crazy, she’s unusual. She’s not crazy, so don’t say she’s crazy.” (Nick Longhetti)

Een hartbrekend drama over een vrouw dat niet alleen haar familie maar vooral haarzelf niet kan onderhouden. Het was de eerste film dat ik zag van de grootmeester. Hij verwarde me in die mate dat ik de acteurs hun geacteerde problemen echt geloofde. Ik voelde me slecht over het feit dat Cassavetes hun miserie had misbruikt om er een succesvolle film uit te krijgen. Eigenlijk hadden de helden mij gewoon besodemieterd met hun uitzonderlijke acteerprestaties.

Meer info over de film en zijn regisseur en een top 25 aan vergeten New Hollywood klassiekers:

New Hollywood's Lost Classics - The Filmtransition

John Cassavetes is een van de beste Amerikaanse filmregisseurs die we ooit hebben gehad. Hij heeft prachtige films gemaakt, maar ik denk dat deze film, A Woman Under the Influence, weleens zijn grootse meesterwerk kan zijn. Een schitterend drama waarin we het verhaal te zien krijgen van een man (gespeeld door Peter Falk) die probeert om te gaan met zijn vrouw, Mabel (schitterende rol van Gena Rowlands), die langzaam maar zeker steeds meer instabiel wordt. Dit is zo'n verhaal wat achter gesloten deuren plaatsvind, maar ik denk dat dit wel op zo'n manier wordt vertelt dat het heel dicht bij de realiteit komt. Columbo-acteur Peter Falk levert een prachtige rol als de echtgenoot, maar het is vooral Rowlands die met haar vreemde gedrag, rare tics en bizarre manier van praten een vrouw neerzet die mentaal aftakelt. Dit is een aparte film die een aantal vragen stelt over de thematiek die dit verhaal behandelt maar die vooral heel dicht in de buurt komt hoe een gezin in het echte leven zou omgaan met dit soort extreme gebeurtenissen, vooral als er ook nog eens kinderen in het spel zitten. Aangrijpend, verontrustend, boeiend en af en toe zelfs intrigerend.

Typisch voer voor de hardcore cinefielen. Falk zo mogelijk nog irritanter dan in Columbo. Rowlands die een gestoord vrouwmens speelt, zoals er miljoenen op deze aardbol rondlopen. Er gebeurd in feite heel weinig in deze film, die dan ook veel te lang duurt. Ik had er 4 sessies voor nodig om er doorheen te komen. Zonde van de tijd.

[quote=4329589 Klopt dat getalsmatig gezien wel, porcupine3? Of is dat eerder een misogyne projectie? [/quote]

Ik geef toe, ik moest het opzoeken, maar dit heeft niets met vrouwenhaat te maken. Gewoon ervaring door jarenlange observaties van de soort.

Of het getalsmatig klopt, ach daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat dit voor mij een verhaal zonder waarde is, dat op toneel misschien nog enige indruk zou maken maar op film zoals zoveel andere toneelverfilmingen stomvervelend is.

Lucky you.

Maar ik geloof niet dat dit de plek is om over vrouwen in het algemeen te discussiëren. Dus blijf bij de film.

Ik ben het met je eens dat beide niet sporen. Dat maakt het ook onmogelijk om enige affiniteit met de hoofdpersonen te voelen. Daarom vond ik het een uiterst vervelende kijkervaring.

Het hebben van affiniteit met de hoofdpersonages is een voorwaarde voor een prettige kijkervaring?

In dit soort films voor mij wel. Met b.v. "Der Untergang" ligt dat natuurlijk anders.

Kan me goed voorstellen dat een filmervaring vervelend is wanneer elke identificatie met de personages ontbreekt. Maar dat ligt niet per se aan de film, natuurlijk spelen er meer zaken die de waardering bepalen: persoonlijkheidskenmerken, voorkeuren, tijdelijke gemoedstoestand, intenties om een film te kijken, sociale setting etc.

Ik persoonlijk vond het juist opmerkelijk sterk gedaan hoe de film je aanzuigt naar en onderdompelt in de waanzin van de personages. En, vervolgens, hoe de film je dan ertoe kan brengen te reflecteren op begrippen als zin en waanzin, op de wellicht bij nadere beschouwing tamelijk arbitraire scheidslijn ertussen. De retorische vraag van BBarbie is dan ook zeer relevant. De film gaat zekere ook over gender, en over macht: wie kan wie naar het gesticht sturen en op welke gronden? En wat zegt dat over de verhoudingen in de maatschappij? Dan kun je vervolgens je eraan wagen Foucault te gaan lezen.

Het is maar wat je met een film wilt, bedoel ik maar.

Eerlijk gezegd wist ik bijna zeker van tevoren dat ik dit niets zou vinden. Maar ik heb me nu eenmaal als een soort van hobby ten doel gesteld om alle films uit de top 250 te bezitten, en ben ook wel eens aangenaam verrast geweest. Deze uiteindelijk via Ebay in Korea gevonden. Als je zoveel moeite doet valt het dan dubbel tegen. Maar ik ga altijd open minded naar een film kijken, uiteraard met de intentie om me te vermaken. Want dat zou toch eigenlijk het doel van iedere film moeten zijn, entertainment. Bij deze film kun je je dat afvragen.

De regisseur Cassavetes trekt nogal van leer tegen die veronderstelling dat film (net als TV) entertainment zou moeten zijn.

Kijk hier een televisie interview met de man (n.a.v. een van zijn andere films Opening Night)

In mijn herinnering is er eigenlijk nauwelijks ambivalentie hieromtrent in de film. De film gaat juist niet over dit soort abstracte thema's maar is een intiem portret van een instabiele vrouw en een man die daar (soms enigszins onhandig maar wel uiterst liefdevol) het beste van probeert te maken, maar soms het tegenovergestelde bereikt van wat hij wil bereiken.

Als een film geen entertainment biedt, en ook geen informatief dan wel educatief karakter heeft, zoals hier het geval is, wat is dan het doel ? Art for arts sake ?

Een esthetische ervaring teweegbrengen, prikkelen, tot denken aanzetten... je weet wel, wat goede kunst over het algemeen doet. Ik neem aan dat je niet over de werken in het Rijksmuseum loopt te klagen, terwijl je van entertainment niet echt kan spreken.

Art for arts sake dus. Kennelijk voor mij te hoog gegrepen.

Niet echt. L'art pour l'art betekend dat het werk los van enige context, dus los van zijn omgeving, toeschouwer en zelfs maker moet worden beoordeeld. En ik stel dat een kunstwerk een toeschouwer kan prikkelen en dat een maker zijn publiek tot denken aan wil (kunnen) zetten, wat daar 180 graden haaks op staat.

Na herziening vond ik deze productie, over een echtpaar dat niet in staat was met elkaar te communiceren, toch enigszins gedateerd overkomen. Een combinatie van een traag, rauw drama over een gezin in crisis en een serieus, schrijnend en melodramatisch karakterportret van een labiele alcoholische vrouw, die instortte (zenuwinzinking). Gena Rowlands (alhoewel ze zich schuldig maakte aan overacting) en Peter Falk (hulpeloos, overvraagd en gedreven door boosheid) speelden op de toppen van hun kunnen.

Bijzondere regisseur die Cassavetes. Heb de box van 'm aangeschaft. Deze 'A Woman under the Influence' is mijn 3e film van de beste man en ik denk ook.. de beste (tot nu toe). Wát een ''echte'' personages en wat een sterk acteerwerk van - vooral - Falk en Rowlands. De film kent eigenlijk maar een paar scenes. Erg lang uitgesponnen door Cassavetes en bij vlagen bijzonder indrukwekkend. De scéne dat Nick al z'n collega's meeneemt uit het werk en ze allemaal aan tafel zitten te eten is zó goed. Eén en al spanning, terwijl het zo ''gemoedelijk'' lijkt. Wat me vooral bevalt aan Cassavetes is dat hij alles altijd zo realistisch en naturel in beeld weet te bregen. Uiteraard versterkt dat de impact. Het einde is goed. Eigenlijk is het gezin na al die tijd geen haar opgeschoten. Bijzondere film. 'Opening Night' wordt de volgende denk ik.

Mijn eerste kennismaking met het werk van Cassavetes, als regisseur dan. En het is meteen een voltreffer. Als de rest van zijn andere films ook zo goed zijn, kan hij snel een van mijn favoriete regisseurs worden.

Wat me vooral bevalt aan Woman under the Influence, is de manier waarop alles in beeld is gebracht. Het voelt allemaal zo losjes in alles. Net alsof het echt een greep uit een periode uit het leven van een aantal personen is. De haast documentaire lijkende fotografie, de shots zelf alsof de camera op een willekeurig en juiste moment is aangezet om zo goed mogelijk het drama in beeld te krijgen. De onderwerpen die worden aangekaart zijn best zwaar en eisen best hun tol tijdens het kijken. Het is vooral erg dubbel wat je bij de personages voelt. Je voelt met ze mee, en aan de andere kant kun je ze ook wel haast afschieten. Ook het ongemakkelijk gevoel wat je in bepaalde scenes krijgt weet Cassavetes ontzettend goed op te roepen. Ook erg sterk is dat op den duur ook de kinderen worden meegesleurd in alles en dat ook hun tol eist. Mabel die wegvalt als moeder en Nick die duidelijk niet goed weet wat aan te moeten met de kids.

Acteerwerk is echt ontzettend sterk. Falk, Rowlands en de rest van de cast komen allemaal erg naturel over. Falk, die ik voor dit alleen maar kende van Columbo, zet een geweldig staaltje acteerwerk neer zeg. Wat een ontdekking ook voor mij. Rowlands doet het ook fantastisch met al die kleine nuances die ze heeft toegevoegd aan haar personage. De kids doen het prima en ook de rest van de cast doet goed zijn/haar werk.

Gezien het onderwerp best een zware, doch fijne, eerste kennismaking met het werk van Cassavetes.

Voor wie hem nog niet heeft: de fantastische Blu-ray van BFI voor de ridicule prijs van 6,29 euro (incl. verzending). Je zou bijna een handeltje starten

Eindelijk dan gezien, deze klassieker van Cassavetes. Ik had voorheen alleen Gloria en Shadows gezien, waarbij de eerste (ook met Gena Rowlands) me niet zo beviel maar zijn debuut des te meer.

A Woman under the Influence is een rauw drama met knappe acteerprestaties, intieme fotografie, goed gebruik van muziek, en een continu onderhuidse spanning. De spaghetti-scene is anderen ook al positief opgevallen, ik vond die scene ook een van de beste. De ongemakkelijke situatie, waarbij Rowlands' personage zo hard probeert een goede gastvrouw te zijn, de stijgende ergernis en onbegrip bij haar man, het wegkijken en onderhands lachen bij de collega's, heel realistisch en pijnlijk. Maar ook de scene dat ze alleen de kroeg in gaat- goed ook het tegenspel van haar nerveuze one night stand.

Falk speelt een typische blue collar Amerikaan met losse handjes, die het afglijden van zijn vrouw niet kan en wil begrijpen, en eigenlijk maar wat doet, steeds boos op iedereen- de belichaming van totale onmacht. Rowlands speelt de manische vrouw, die het best tot haar recht komt als ze het subtiel speelt, met nerveuze trekjes, plotselinge gebaren en wat gekke bekken. De kinderen zijn naturel, vooral de twee jongsten.

Cassavetes had aan de aftiteling te zien z'n halve familie een rol gegeven waaronder z'n moeder en z'n dochter, en ook z'n schoonmoeder (de moeder van Rowlands) speelt een rol, als...de moeder van Rowlands. Het zal ongetwijfeld hebben geholpen de authentieke sfeer die de film ademt op te roepen.

Redelijke film over een gezin waarvan de moeder mentaal niet helemaal in orde is en dit heeft effect op iedereen. Realistisch in beeld gebracht met lange scenes. Behoorlijk langdradig en ook te lang. Ondanks de sterke rol van Gena Rowlands wist de film me nergens echt te grijpen. John Cassavetes zal niet mijn favoriete filmmaker worden. Nog net 3.0 sterren vanwege het acteerwerk.

Geweldige rol van Gena Rowlands! Meteen ook de grote troef van deze film. John Cassavetes kleedt het geheel vrij realistisch aan en dankzij een sterke hoofdrolspeelsters is dit een goeie film geworden. Verder heeft het geleden door de tand des tijds en net iets te lang. Maar er zijn nog wel sterke scènes en het geheel is zeker de moeite om te kijken.

Redelijk. Pijnlijke film over een vrouw die niet goed is en wat dit met haar gezin en omgeving doet. Goed gespeeld maar het wordt met een afstand gebracht en heel hysterisch.

Niet het meesterwerk waar ik op hoopte maar desondanks wel aardig, al heeft het in mijn geval enkele zaken tegen, zoals de Godfather-achtige wijze van spreken en acteren. Het werd er niet realistischer op, ook de ziekte van de dame in kwestie wekte argwaan. Ik heb begrepen dat er tijdens de opnames behoorlijk werd geïmproviseerd, daardoor valt aan haar ziekte geen touw vast te knopen, is ze psychotisch, schizofreen, bipolair, of heeft ze PTSS? Voor de film zal het wel "hysterie" zijn, oftewel de inmiddels achterhaalde verzamelziekte van "gekke vrouwen". Over haar acteerwerk ben ik dus minder te spreken, ook bij de rest van de spelers zag ik goed, maar niet uitmuntend, acteerwerk.

Blijft over een film over een man en een vrouw in een relatie in moeilijkheden, wat eigenlijk ook het echte onderwerp is. In dat opzicht is het een stuk beter, al heb ik persoonlijk ook niks met schreeuwerige personages zoals deze twee. Een kleine 3* voor deze film waar het wel lijkt alsof de personages elkaar gek maken en dus elkaars ziektebron zijn.