A Woman under the Influence (1974)

Erg indrukwekkende film. Veel intense lange scenes. Extreem goed geacteerd. Zichtbaar van invloed geweest op een film als Festen.

Rowlands die zich constant afvraagt op ze normaal doet in de ogen van de buitenwereld. Falk die zijn kinderen meetrekt naar het stand, omdat hij wil dat ze een goede tijd hebben. De onzekerheid bij de thuiskomst. Rowlands die elk deel van haar persoonlijkheid diep begraven lijkt te hebben door haar "therapie".

Dat soort scenes laten een gezin zien dat vooral normaal wil zijn en wil overkomen, maar het lukt niet. In elk geval niet volgens de maatstaven van de mensen om ze heen.

Waarom zenden ze in plaats van elke keer grease niet dit soort jaren '70 juweeltjes uit op tv?

4.5*

Mooie film inderdaad, zeer apart vooral, nog nooit zoiets gezien eigenlijk.

En daarmee bedoel ik vooral de enorm gedetailleerde weergave van sociale interactie en het overbrengen van een bepaalde labiliteit in bepaalde scenes.

Aan de andere kant duurt de film me wat te lang, ik hou dan wel van detail en realistische weergave, maar je kunt ook overdrijven met het uitrekken van bepaalde scenes. Op een gegeven moment was wel duidelijk hoe de vork in de steel zat.

Wel meesterlijke vertolkingen van Rowlands en Falk. De film Respiro doet trouwens vrij regelmatig aan deze film denken.

magistrale film die mijn aankoop van de cassavetes five films criterion editie nu al de moeite waard maakt !

een film die drijft op de verwachtingen van het publiek. Met de juiste verwachtingen/instelling is dit een meesterwerk, met de verkeerde helemaal niks. Het camerawerk is schitterend, het acteerwerk subliem. Ik had op een gegeven moment het gevoel alsof ik in de film stond, de film was ik ! Sommige dingen waren ook vrij herkenbaar voor me en daarom had het denk zo'n impact op me. Het is moeilijk uit te leggen echter waarom precies. Ik ben een hele dag van de kaart gweest na het zien van deze film.

Als een film dat met je kan doen is het een film die een top 10 waardering verdiend in mijn ogen. Op naar meer van Cassavetes !

5 fonkelende sterren. 5*

Akelig realistische film met zeer sterke acteerprestaties. Had ook totaal geen probleem met de lengte van de film. Het soms wat ruwe camerawerk benadrukt nog eens dat je niet naar een flitsend en steriel hollywooddrama zit te kijken. De scène waarin Nick, na een hele nacht overwerken, zijn collega's mee naar huis neemt en iedereen aan de spaghetti zit, vond ik prachtig en zal ik niet snel vergeten. Ben zeer benieuwd naar de andere films van Cassavetes.

5*

Tijd dat deze weer eens wat aandacht krijgt!

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Het is lang geleden dat ik twee mensen zó heb zien acteren. Alsjeblieft zeg, wat een niveau halen Rowlands en Falk! Vanaf minuut 1 geloof je hen.

Het verhaal is schrijnend maar geweldig verteld. Cassavetes neemt de tijd en dat doet de film goed. Verschillende prachtige scènes waarin Nick zo hard probeert zijn kinderen een normaal leven te geven.

Je hoopt dat alles goed komt als Mabel terug komt, maar het valt niet mee om normaal te doen tegenover anderen, zij zien allemaal dat Mabel nog steeds niet een 'normale vrouw' is.

Ik ben in een goede bui vandaag. 4.5*

Een juweel, een film die je grijpt.

John Cassavetes en zijn vrouw Gena Rowlands vond ik zowiezo een super duo.

Ik had het van tevoren aan zien komen, en het is waar. John Cassavetes' meesterwerk is A Woman Under the Influence. Mijn 7e Cassavetes, ik heb eerst heel veel andere, zeer knappe films van de man mogen zien, en toch echt de beste.

Gena Rowlands is erg constant, dat moet gezegd worden. Eigenlijk is ze in elke film even virtuoos als in deze film. Wat het trucje voor mij flikt is dat de film je misselijk maakt. Aan het einde van de film heb je zoveel ellende moeten opzuigen en je begrijpt dat het waargebeurd had kunnen zijn. De lengte van de film werkt ook goed, hoe langer Mabel in het tehuis zit, hoe erger je de pijn in het gezin gaat voelen.

Op het einde van de film merk je dat Nick net zo gestoord is als Mabel en dat ze daarom voor elkaar gemaakt zijn. Ze zouden niet in een ander huwelijk kunnen bestaan. Dat is het ontroerende, en daardoor ook een licht 'happy end'. Het eindmuziekje is erg ironisch en zet je meteen weer met beide benen op de grond.

Tijd heelt alles, behalve wonden. Meesterwerk!

Neh..

Gena Rowlands: irritant, overdreven, niet overtuigend. Alleen het half uurtje zonder Mabel vond ik behoorlijk sterk (strandscène, maar vooral de scène achterin de auto).

De eerste negentig minuten is het nogal een sfeerloos gebeuren, pas daarna begint het enigszins te boeien/raken, wat mij betreft veel te laat. Bovendien wordt het nooit aangrijpend. Dit had wel kunnen werken, zonder Rowlands en met een bak meer sfeer.

1.5*

Visueel zeker geslaagd, met een levendige camera en mooie kleuren. En ook de sobere score is best aardig.

Spijtig dus dat dit alles wordt tenietgedaan door de hysterische personages. Hou ik niet van. Noch in het echte leven, noch in cinema. En dan hebben we het in het geval van A Woman Under The Influence niet over een bui, want iedereen kan al eens de pedalen verliezen.

Nee, een hele film lang gaan Nick en Mabel maar tekeer. Peter Falk als een primaat. Gena Rowlands als iemand uit het circus. Het soort uitvergrote gevoelens dat je al eens in het theater ziet. Ongeveer even subtiel als een mimespeler.

Hoewel het voor veel mensen hier een ruwe diamant is, hou ik echt niet van dit soort razernij. Betekent niet dat deze prent voor mij compleet geen kwaliteiten heeft, maar ie is me gewoon zeer slecht bevallen. Ik blijf dus jammer genoeg steken op 0,5*.

A Woman Under the Influence blijft bij herziening een rauwe, visueel ondermaatse, ontroerende en meeslepende film. De lengte van de film kon ik echter wat minder behappen, waardoor met name Peter Falk `s geschrèk mij steeds meer ging tegenstaan. Gena Rowlands speelt nog steeds fenomenaal. Al mis ik in deze film de extreme close ups, die Cassavetes eerder succesvol gebruikte in Shadows en Faces, die daardoor wat intiemer op mij overkwamen en meer indruk op mij wisten te maken. Daardoor zie ik mij genoodzaakt om deze film met een halve ster af te waarderen. 4*

Intense en onconventionele film. Het personage Mabel is dragend, en eigenlijk elke scene waarin zij voorkomt boeit. Zozeer zelfs dat het deel van de film waarin zij ontbreekt, hoewel narratief noodzakelijk, meteen een stuk saaier is. Het gaat in A woman under the influence dan ook om de interactie van het gezin, en met name die tussen de man en de vrouw. Er is een liefdevol evenwicht, dat pas verstoord raakt op het moment dat er buitenstaanders in huis komen. Fraai laat Cassavetes zien dat de man weliswaar behoorlijk goed met de gekte van zijn vrouw kan omgaan, maar niet met het gegeven dat de omgeving die gekte ziet. Dat lijkt, zoals de film ook zelf suggereert, vooral uit schaamte voort te komen. Als Mabel dan tijdelijk wordt opgenomen raakt het gezinsleven helemaal uit balans. Juist de vrouw is de spil, een noodzakelijk onderdeel van de familie. Het slot van A woman under the influence is zinderend, vooral wanneer Mabel publiekelijk om acceptatie vraagt. Zeer indrukwekkende scene, daar aan tafel. Uiteindelijk zijn het de kinderen die man en vrouw weer bijeen brengen en het evenwicht herstellen. Zo lijkt het in ieder geval. Geweldige film van Cassavetes.

Goeie emotionele film. Helaas biedt het mij op bepaalde vlakken die ik toch altijd wil terugvinden in film net wat te weinig om echt heel boeiend te worden.

Het is qua registratie echt gortdroog en kil, de soundtrack is erg nikszeggend.

Het is verder wel ontzettend goed geacteerd en boeiend genoeg, maar zulk sociaal drama missen altijd wat interessants voor mij. Kan me er gewoon echt niet helemaal voor interesseren in deze vorm. Maximaal 3* kan ik er dan ook niet aan kwijt. Gewoon wel écht een mooi verhaal, sterk gespeeld, en een paar erg goeie scenes. Maar dat is het dan ook.

Een ontzettend sterke film dit, die echt enorm goed in elkaar zit.

Dit is mijn kennismaking met John Cassavetes, maar dit smaakt echt absoluut naar meer. Gena Rowlands zet echt een fenomenale acteerprestatie neer als Mabel, de moeder van het gezin, die in deze film de belangrijkste spil is, in het familiedrama dat zich in deze film afspeelt. Ik heb haar niet op overacting kunnen betrappen en daarnaast speelt ze ook nog eens een vrouw zonder enig gevoel voor humor, dat is niet makkelijk, maar ze doet het voortreffelijk. Naast haar valt bijna iedereen in het niets, maar daarmee zou ik Peter Falk te kort doen, die als haar man Nick Longhetti ook prima speelt.

Het is bijna eng hoe realistisch deze film op een gegeven moment overkomt. Ik kan deze film moeilijk met een andere film vergelijken, ook dat is best bijzonder, maar de indruk die het maakt is bijna onuitwisbaar vermoed ik. In het begin dat ik dat het allemaal nog wel mee viel met de ellende, maar als de collega’s en vrienden op een gegeven moment op bezoek komen, gaat alles langzaam maar zeker echt mis. Natuurlijk is met Mabel van alles mis, maar op een gegeven moment zat ik me echt af te vragen wie er nu gekker is, Mabel of Nick? Vooral Nicks agressieve gedrag tegen de buitenstaanders van het gezin is erg fout, maar aan de andere kant wel weer ontzettend begrijpelijk, gezien alle frustraties, die het gezinsleven met zich meebrengt. Aan de andere kant is het dan ook wel weer typisch om te zien dat het gezinsleven en de kinderen juist ook weer voor rust zorgen.

Cassavetes neemt de tijd om het verhaal te vertellen en vind ik juist erg positief. Hierdoor leer je de personages goed kennen in al hun onvolmaaktheden en juist die onvolmaaktheden maakt ze erg menselijk, kwetsbaar, maar ook best sympathiek en tegelijk ook weer zielig. Ik bedoel neem nu het einde. Het lijkt natuurlijk, alsof alles goed is afgelopen. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar eigenlijk is de situatie niet veranderd. Hierdoor kan het bij de minste of geringste verstoring, natuurlijk weer helemaal fout gaan. Een best wel sterk open einde, wat de film voor mij er alleen nog maar sterker op maakt.

Ja al met al echt een sterke film, waarbij het tempo niet altijd even hoog is, het drama best hevig is, maar het enorm sterke acteerwerk en realisme van het script er voor zorgen, dat ik deze film heb ervaren als een geweldige kijkbelevenis.

4,5*

Rauw psychologisch drama met een hoog realiteitsgehalte en indrukwekkende rollen van Gena Rowlands en Peter Falk. De uitermate knappe regie van John Cassavetes zorgt ervoor dat de kijker meegezogen wordt in de doffe ellende, die deze mensen elkaar aandoen. Je begint je vrij snel wel af te vragen, wie van de twee hoofdpersonen de weg het meeste kwijt is.

Wow, behoorlijke tour de force wat Gena Rowlands in deze indringende film laat zien. Ze speelt een moeder van middelbare leeftijd die behoorlijk de weg kwijt is in haar hoofd. Zulke rollen zie je toch niet vaak en dat maakt zo'n film als deze best interessant. Goeie regie overigens van Cassavetes, die voor vrijwel alle scenes flink de tijd neemt om je als kijker mee te sleuren in dit drama.

Gekmakend spannend

De speelduur van tweëeneenhalf uur had makkelijk een blok aan het been kunnen vormen, ware het niet dat de fenomenale rollen van Gena Rowlands en Peter Falk en de spitsvondige dialogen de aandacht zonder problemen vasthouden.

Bovendien zijn het juist die lang uitgesponnen scènes die voor een ondraaglijke spanning zorgen. Iedereen loopt op zijn tenen, en de kijker zit op het puntje van zijn stoel, ook wanneer er ogenschijnlijk niks gebeurt of wanneer de mensen lachen, zingen, dansen of grappen vertellen. Eén verkeerde zin, één verkeerde blik of één verkeerde beweging en het is genoeg om wie dan ook in de kamer te laten ontploffen. En op dat moment valt het doek, en worden de personages echte mensen, met echte emoties en echte problemen. A Woman Under the Influence is een regelrechte thriller in een huiselijk jasje.

De film bevat verder perfect uitgekiende kadreringen, met soms bijna abstracte handheld close-ups of misleidend rustige statische totaalshots. Cassavetes is ondanks zijn rauwe uitgangspunten een stilist.

Nu herzien met ondertiteling en, ja, dat doet wonderen. Dit drama is enorm moeilijk te bekijken, omdat het zo pijnlijk is. In feite is het bijna twee en een half uur óf hysterie óf wachten tot hysterie nog in toom gehouden wordt uitbreekt. Die fantastische scène waarin Nick zijn collegas mee te eten neemt is hier een goed voorbeeld van. Het blijft lang gezellig, maar tevens kleeft er het gevoel dat iemand ieder moment bij de minste provocatie een mes kan pakken en in iemand oog kan steken.

Dit zou ook een interessante double-bill maken met Amour van Michael Haneke. Beide films gaan immers over echtpaar dat erg van elkaar houdt, maar waar een bepaalde ziekte (hier geestelijk, bij Haneke meer lichamelijk) er voor zorgt dat de relatie verstoord raakt, waarna de man machteloos raakt en niet weet hoe hij met het lijden van zijn vrouw moet omgaan. Nick maakt zulke verkeerde keuzes dat je bijna zou denken dat hij de gek is (geen toeval lijkt me). Ik geloof dat hij heel erg van Mabel houdt, maar gewoon niet slim genoeg is om in te kunnen schatten wat zijn enorm onzekere vrouw nodig heeft. Dat die liefde voelbaar is door de film zorgde ervoor dat ik de complete speelduur geboeid was en me niet stoorde aan de eindeloze hysteria. Het voelde oprecht aan.

Verder is dit natuurlijk Cassavetes' gebruikelijke stijl en die past erg goed bij een verhaal als deze. Wat ook opvalt is hoe weinig scènes er eigenlijk zijn. De meesten duren echt heel lang, waardoor Cassavetes uitgebreid kan laten zien hoe de gebeurtenissen steeds maar weer veranderen. Het helpt ook om de scènes te nuanceren. Geen enkele scène wordt ooit één grote crisis. Toegegeven, dat moment waarop de familie blijft eten nadat Mabel terugkeert van "het ziekenhuis" wordt wat kunstmatig lang in leven gehouden, want het lijkt me dat veel mensen dan allang uit begrip voor Mabel waren vertrokken (die dokter toch zeker). Dat is de enige valse noot in deze verder zeer aangrijpende film.
Verhoging naar 4,5*.

Bijzondere regisseur die Cassavetes. Heb de box van 'm aangeschaft. Deze 'A Woman under the Influence' is mijn 3e film van de beste man en ik denk ook.. de beste (tot nu toe). Wát een ''echte'' personages en wat een sterk acteerwerk van - vooral - Falk en Rowlands. De film kent eigenlijk maar een paar scenes. Erg lang uitgesponnen door Cassavetes en bij vlagen bijzonder indrukwekkend. De scéne dat Nick al z'n collega's meeneemt uit het werk en ze allemaal aan tafel zitten te eten is zó goed. Eén en al spanning, terwijl het zo ''gemoedelijk'' lijkt. Wat me vooral bevalt aan Cassavetes is dat hij alles altijd zo realistisch en naturel in beeld weet te bregen. Uiteraard versterkt dat de impact. Het einde is goed. Eigenlijk is het gezin na al die tijd geen haar opgeschoten. Bijzondere film. 'Opening Night' wordt de volgende denk ik.

Mijn eerste kennismaking met het werk van Cassavetes, als regisseur dan. En het is meteen een voltreffer. Als de rest van zijn andere films ook zo goed zijn, kan hij snel een van mijn favoriete regisseurs worden.

Wat me vooral bevalt aan Woman under the Influence, is de manier waarop alles in beeld is gebracht. Het voelt allemaal zo losjes in alles. Net alsof het echt een greep uit een periode uit het leven van een aantal personen is. De haast documentaire lijkende fotografie, de shots zelf alsof de camera op een willekeurig en juiste moment is aangezet om zo goed mogelijk het drama in beeld te krijgen. De onderwerpen die worden aangekaart zijn best zwaar en eisen best hun tol tijdens het kijken. Het is vooral erg dubbel wat je bij de personages voelt. Je voelt met ze mee, en aan de andere kant kun je ze ook wel haast afschieten. Ook het ongemakkelijk gevoel wat je in bepaalde scenes krijgt weet Cassavetes ontzettend goed op te roepen. Ook erg sterk is dat op den duur ook de kinderen worden meegesleurd in alles en dat ook hun tol eist. Mabel die wegvalt als moeder en Nick die duidelijk niet goed weet wat aan te moeten met de kids.

Acteerwerk is echt ontzettend sterk. Falk, Rowlands en de rest van de cast komen allemaal erg naturel over. Falk, die ik voor dit alleen maar kende van Columbo, zet een geweldig staaltje acteerwerk neer zeg. Wat een ontdekking ook voor mij. Rowlands doet het ook fantastisch met al die kleine nuances die ze heeft toegevoegd aan haar personage. De kids doen het prima en ook de rest van de cast doet goed zijn/haar werk.

Gezien het onderwerp best een zware, doch fijne, eerste kennismaking met het werk van Cassavetes.

Eindelijk dan gezien, deze klassieker van Cassavetes. Ik had voorheen alleen Gloria en Shadows gezien, waarbij de eerste (ook met Gena Rowlands) me niet zo beviel maar zijn debuut des te meer.

A Woman under the Influence is een rauw drama met knappe acteerprestaties, intieme fotografie, goed gebruik van muziek, en een continu onderhuidse spanning. De spaghetti-scene is anderen ook al positief opgevallen, ik vond die scene ook een van de beste. De ongemakkelijke situatie, waarbij Rowlands' personage zo hard probeert een goede gastvrouw te zijn, de stijgende ergernis en onbegrip bij haar man, het wegkijken en onderhands lachen bij de collega's, heel realistisch en pijnlijk. Maar ook de scene dat ze alleen de kroeg in gaat- goed ook het tegenspel van haar nerveuze one night stand.

Falk speelt een typische blue collar Amerikaan met losse handjes, die het afglijden van zijn vrouw niet kan en wil begrijpen, en eigenlijk maar wat doet, steeds boos op iedereen- de belichaming van totale onmacht. Rowlands speelt de manische vrouw, die het best tot haar recht komt als ze het subtiel speelt, met nerveuze trekjes, plotselinge gebaren en wat gekke bekken. De kinderen zijn naturel, vooral de twee jongsten.

Cassavetes had aan de aftiteling te zien z'n halve familie een rol gegeven waaronder z'n moeder en z'n dochter, en ook z'n schoonmoeder (de moeder van Rowlands) speelt een rol, als...de moeder van Rowlands. Het zal ongetwijfeld hebben geholpen de authentieke sfeer die de film ademt op te roepen.

Redelijke film over een gezin waarvan de moeder mentaal niet helemaal in orde is en dit heeft effect op iedereen. Realistisch in beeld gebracht met lange scenes. Behoorlijk langdradig en ook te lang. Ondanks de sterke rol van Gena Rowlands wist de film me nergens echt te grijpen. John Cassavetes zal niet mijn favoriete filmmaker worden. Nog net 3.0 sterren vanwege het acteerwerk.

Geweldige rol van Gena Rowlands! Meteen ook de grote troef van deze film. John Cassavetes kleedt het geheel vrij realistisch aan en dankzij een sterke hoofdrolspeelsters is dit een goeie film geworden. Verder heeft het geleden door de tand des tijds en net iets te lang. Maar er zijn nog wel sterke scènes en het geheel is zeker de moeite om te kijken.

Niet het meesterwerk waar ik op hoopte maar desondanks wel aardig, al heeft het in mijn geval enkele zaken tegen, zoals de Godfather-achtige wijze van spreken en acteren. Het werd er niet realistischer op, ook de ziekte van de dame in kwestie wekte argwaan. Ik heb begrepen dat er tijdens de opnames behoorlijk werd geïmproviseerd, daardoor valt aan haar ziekte geen touw vast te knopen, is ze psychotisch, schizofreen, bipolair, of heeft ze PTSS? Voor de film zal het wel "hysterie" zijn, oftewel de inmiddels achterhaalde verzamelziekte van "gekke vrouwen". Over haar acteerwerk ben ik dus minder te spreken, ook bij de rest van de spelers zag ik goed, maar niet uitmuntend, acteerwerk.

Blijft over een film over een man en een vrouw in een relatie in moeilijkheden, wat eigenlijk ook het echte onderwerp is. In dat opzicht is het een stuk beter, al heb ik persoonlijk ook niks met schreeuwerige personages zoals deze twee. Een kleine 3* voor deze film waar het wel lijkt alsof de personages elkaar gek maken en dus elkaars ziektebron zijn.

Een dikverdiende Golden Globe en een Oscarnominatie voor Gena Rowlands die op verbluffende wijze de rol vertolkt van de psychisch gestoorde vrouw die daarenboven sterk onder de invloed leeft van haar, het misschien goed menenende, maar lompe, brutale en opvliegende man, eigenlijk evenzeer ziek als zij en een bemoeizieke, ook al niet verstandige familie en relaties. Ook Peter Falk is hier indrukwekkend.

Schitterende film van Cassavetes met prachtige, werkelijk natuurlijk-oprechte scènes als de spaghettimaaltijd, de strandscène, de kinderen achteraan de truck...

Een gevoelig werk ook, daar waar het trieste lot van de onschuldige kinderen emotioneel in beeld wordt gebracht.

Ondanks de lange speelduur, geboeid gekeken naar deze film van Cassevetes, een topregisseur.

Het schijnt dat er ruim 2 jaar aan de totstandkoming ervan werd gewerkt.

John Cassavetes was zowel een innovatief filmer (met de camera die bijna als personage door de scenes beweegt) als een fantastisch acteurs-regisseur. In 'A Woman Under The Influence' stuwt hij het gezelschap (onder aanvoering van Gena Rowlands en Peter 'Columbo' Falk) naar grote hoogtes. Het resultaat is ongemakkelijk, want de karakters zijn zo rond (met zowel goede als slechte kanten) dat het bijna onvergelijkbaar is met welke film tot dan toe. Enig puntje van kritiek is dat het wel een lange zit is (van dik twee en een half uur), maar ja, het hele leven is ook een lange zit, mensen.

Ik ben niet zo bekend met het ruime oeuvre van Peter Falk - behoudens de legendarische detectiveserie "Columbo" - dat het wel interessant is hem elders aan het werk te zien. Ik was destijds (en nog) fan van Columbo en ook hier in A Woman under the Influence kon ik hem best appreciëren als een vreemde man die noodgedwongen de opvoeding van de kinderen op zich neemt en tevens ernstig lijdt onder de toestand van zijn vrouw Mabel. Schrijnend is onder meer het strandbezoek of de mate waarin hij zich gedraagt wanneer heel wat genodigden thuis op bezoek komen. Hij weet met zichzelf geen blijf wanneer de kinderen de situatie onvoldoende kunnen inschatten.

Maar de grote ster is toch wel Gena Rowlands die knap gestalte geeft aan Mabel. Aanvankelijk wordt er wel wat lacherig gedaan over "gekke Mabel", maar haar paranoia, vreemde gedragingen en hersenspinsels nemen zodanig de overhand dat ze moet worden opgenomen. Rowlands komt erg overtuigend over.

A Woman under the Influence is een overtuigend familiaal drama die wel wat trage scènes kent. Hier en daar was het even doorbijten, maar je krijgt ook wel wat terug. Niet helemaal 100% overtuigd om het zelf als meesterwerk te zien, maar zeker zeer degelijk tot goed.

Een film waar werkelijk geen eind aan lijkt te komen. Het was ongetwijfeld de bedoeling dat Peter Falk en Gena Rowlands twee bijzonder vervelende mensen portretteren en dat is ze ook zonder meer gelukt. Helaas zijn beide personages niet alleen nogal hysterisch en vervelend, maar ook buitengewoon oninteressant. De dialogen gaan veelal nergens over en duren eindeloos en de karakters ontwikkelen zich eigenlijk nauwelijks. Al met al een worsteling om deze film uit te kijken.

Gena Rowlands vertolking als Mabel, de labiele echtgenote van een eenvoudige arbeider en moeder van drie jonge kinderen, is er ééntje die schreeuwt om een Oscar en The Academy gaf gehoor aan die oproep. Het is wel wat moeilijk te accepteren dat echtgenoot Nick [Peter Falk] zo lang wacht met het zoeken naar hulp, want Mabels gedrag is behoorlijk extreem. Falk geeft Rowlands uitstekend tegenspel en de kinderen dragen hun steentje bij in de schrijnende finale. Cassavetes' documentaire-achtige regie verhoogt het gevoel van realisme, maar het duurt allemaal veel en veel te lang.

Een film waar je de tijd moet voor nemen (wat ik intussen al gewend ben bij Cassevetes) maar het mooie eraan is dat het zich ook beloont (in mijn ervaring).

Wat een wereldprestatie van Gena Rowlands als de vrouw die net een tikje anders is dan wat als normaal wordt beschouwd en tussendoor ook wel serieus psychotisch overkomt. Haar confrontatie met de (buiten)wereld komt pijnlijk en schrijnend echt over. Ze lijkt zich op één of andere manier in een kinderlijke staat te bevinden, is heel oprecht, en dan wordt ze daar natuurlijk op afgerekend. Wat is normaal? Wat is abnormaal? Bij het observeren van het gedrag van de diverse personages begon ik soms toch te twijfelen.

Cassevetes slaagt erin om natuurlijke dialogen te creëren, schijnbaar triviaal, en daarmee naar een plot toe te werken die zich ergens op existentieel niveau lijkt af te spelen. Straf.

En maar weer eens aan de top250 met A Woman Under The Influence die als full movie op YouTube staat wat altijd handig is natuurlijk. En er valt een lans te breken voor deze film uit 1974 die overloopt van de kwaliteit, maar er echt iets mee hebben is dan weer een ander verhaal.

Het verhaal is duidelijk rond de door zijn werk uitgeperste Johnny die naar huis wil en daar stabiliteit verlangt, iets dat wel een beetje een issue is met Mabel waar in de beginfase vooral nervositeit en onrust vanaf straalt die haar tot ondoordachte acties leidt. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wat neurotisch is, iets dat Johnny onbewust ook op waarde schat maar haar voor gek verklaren is genoeg om het met hem aan de stok te krijgen. Het is overduidelijk dat hij voor zijn Mabel opkomt ongeacht de dingen die ze uithaalt iets dat ook tijdens de spaghetti maaltijd naar voren komt. Op bijzondere wijze sluimert er constant een soort van onvoorspelbaarheid en ongemakkelijkheid op de achtergrond waarin Mabel toch aparte manieren heeft en de maaltijd toch bijna uit de hand loopt, desondanks is Johnny wel in al zijn lompheid duidelijk tegen Mabel dat hij van haar houdt. Het lijkt een kwestie van twee mensen die een totaal andere taal spreken, elkaar in die hoedanigheid dan ook niet altijd begrijpen maar vooral niet zonder elkaar kunnen.

En ergens doet Mabel mij wel een beetje aan mijn eigen moeder denken die ook haar eigenaardigheden had, neurotisch was en slecht tegen verandering en plotselinge dingen kon. Desondanks houdt ze zielsveel van haar kinderen, iets dat ook weer een eyeopener voor mij is want houden van en dat tonen is niet altijd even gemakkelijk. De film vervolgt zich binnen de wirwar die het leven kan zijn met acties, daden, bemoeizucht, veroordeling en dingen die verkeerd begrepen word. Het is de tragiek van het leven in de notendop met een verbijsterende scène, wellicht de beste van de film, waar de dokter arriveert en Mabel en schoonmoeder de degens kruisen en daarmee toont de film zich als een intense en bij tijd en wijlen emotionele acteursfilm waarin er authentiek en natural geacteerd wordt en je als kijker tussen de karakters instaat.

Moraal van het verhaal? Teveel om op te noemen, maar te beginnen bij dat liefde grenzeloos is en Johnny houdt ondanks alles van Mabel. Het onderstreept de ups en downs die alle grote liefdes en relaties op bepaalde momenten meemaken. Dan is acceptatie een behoorlijk issue, want Mabel is nu eenmaal anders en alle bemoeizucht ten spijt heeft verandering erg weinig zin, is er niets veranderd en wil Johnny toch gewoon dat ze zichzelf is. Dan is er nog de tegenstelling dat Mabel als gevaar gezien wordt maar je juist je hart vast houdt in die slotfase met Johnny en zijn driftige gedrag. En dan is er nog de reeds genoemde tragiek van het leven waarin dingen gebeuren en niet alles gaat zoals een mens wil of aan het plaatje voldoet.

En dan heb je heel wat zou je zeggen, en A Woman Under The Influence heeft ontzettend veel kwaliteit. Dat deze film dan ook in de top250 staat is op zich niet raar maar zoals ik al zei er zelf iets mee hebben is een ander verhaal en treft de film zijn zwakke punten in scènes die simpelweg te lang duren zoals de spaghetti maaltijd of wanneer Mabel thuiskomt en heb ik regelmatig moeite de aandacht er bij te houden. Tweeënhalf uur is toch wel een hele lange zit in die zin, ook al loopt de film over van de kwaliteiten. Deze film nog een keer zien zit er waarschijnlijk niet in want één keer was wel voldoende om het geheel op waarde te schatten en dat gebeurt dan ook met een solide voldoende.

Wat me vooral opviel tijdens de film, is hoeveel onkunde, onwetendheid en taboe er heerst rond het centrale thema van psychische problemen. Terwijl Mabel vanaf de eerste minuut vrij manisch en extreem gedrag vertoont, wordt het door haar omgeving, man Nick voorop, vooralsnog ontweken, goedgepraat of weggewuifd. De aanloop is daardoor aan de lange kant en zit vol ontkenning, maar ook Mabels opname is rommelig onvakkundig - bovendien een werkelijk schrijnend traumatiserende gebeurtenis voor de kinderen - en ook het feestelijke (?) onthaal als Mabel uit de psychiatrische instelling ontslagen wordt, vormt een inschattingsfout van jewelste: wie verzint dat?

De film verdient veel lof voor het ongeromantiseerd portretteren van een fenomeen dat destijds in cinema ongetwijfeld nagenoeg onontgonnen gebied was, en het gaat de vele ongemakken die erbij komen zeker niet uit de weg. Dat het daar de tijd voor neemt is begrijpelijk (ook al is het een lange zit) en ook de cameravoering die alles heel persoonlijk en naturel registreert draagt zeker bijna de oprechtheid van de poging. Hetzelfde kan ik helaas niet altijd zeggen van de portrettering door Rowlands: ze geeft wat mij betreft een erg zelfbewuste en zichtbaar ‘bedachte’ acteerprestatie weg, recht evenredig met het toeslaan van de gekte. Op de genuanceerdere momenten, momenten van ogenschijnlijke helderheid die niettemin verdacht wankel aanvoelen, verdwijnt ze het best in haar personage maar op sleutelmomenten is het mij teveel van de grote gebaren. Falk zit wat dat betreft veel natuurlijker in zijn rol van opgekropte woede en uitbarstingen die voortvloeien uit onmacht.

Overall vond ik het toch een wat droge vertoning. Scenes die langer dan nodig voortduren, of onverwacht afgebroken worden, waardoor de point vaak wat lukraak schetsend gevangen lijkt. Ik denk dat de film baat gehad zou hebben bij wat meer uitgedachte, exemplarische anekdotes; de documentaire-achtige feel en haast naturalistische registratie smeert de inhoud onnodig uit, althans: om heden ten dage nog trefzeker uit de hoek te komen. Belangrijkste bezwaar is echter dat het me emotioneel niet echt wist mee te voeren. De tragiek schuilt in iedere scene maar je krijgt zelden echt invoeling met hoe schrijnend sommige gebeurtenissen werkelijk zijn, waar een goede film dat meer weet af te dwingen.

Te afstandelijk om echt hoog te scoren, maar ik kan me voorstellen dat deze film de weg geplaveid heeft voor vele andere die het complexe onderwerp durven aankaarten. 3*

Destijds was deze A Woman under the Influence mijn kennismaking met John Cassavetes en ondertussen ben ik zijn werk wel meer beginnen waarderen door films als Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie. Na ruim 10 jaar was het nog eens tijd om terug te keren naar mijn kennismaking met Cassavetes.

Echt veel kon ik me van deze film niet meer herinneren, behalve dat Gena Rowlands hier de rol speelde van een moeder die met psychische problemen kampt. En na deze herziening is het niet vreemd dat ik me weinig voor de geest kon halen, want het is een film die voornamelijk op het sterke acteerwerk van Rowlands en Falk steunt. Rowlands haar tics en stemmingswisselingen komen erg geloofwaardig over, maar Peter Falk moet weinig voor haar onderdoen. Op een gegeven moment vroeg ik me af wie de meeste problemen had, want hij kwam erg onvoorspelbaar en agressief over wat voor stevige conflicten zorgt.

De scène die er zonder meer tussenuit springt, is de spaghettiscène met de collega's van Nick. Het begint nochtans allemaal erg gezellig waarbij Mabel zich als een goede gastvrouw probeert te presenteren, maar anderzijds haar gasten ook een ongemakkelijk gevoel bezorgt. Er heerst een spanning die steeds intenser wordt waarbij je je afvraagt wie van de twee als eerste gaat doorslaan. Cassavetes heeft zijn eigen typische ruwe manier van filmen waarbij we dicht op de huid van de personages zitten en alles nog intenser mee beleven. Ook de scène waarbij er andere kinderen komen spelen, is zo'n heerlijk explosieve scène die eerst gemoedelijk begint, maar steeds ongemakkelijker wordt tot het breekpunt bereikt wordt.

Opening Night en vooral The Killing of a Chinese Bookie blijven voor mij de beste werken van Cassavetes, maar deze mag zich achter die twee plaatsen en krijgt bij deze ook een verhoging van een half puntje.

4*