A Woman under the Influence (1974)

Wat een bloedmooie film. Heerlijke regisseur die Cassavetes. 4 sterren, maar even laten bezinken en dan wellicht meer...

Ja... Cassavetes, je houd ervan of niet, blijkt ook uit het zeer uiteenlopende stemgedrag. Heb hem zelf nu pas echt ontdekt middels de DVD-box met de John Cassavetes collection (Faces, Shadows, A woman, killing of a Chinese bookie en Opening night).

'n fantastische verzameling van 'n geweldige,eigenzinnige regisseur.

Ook deze is weer zeer indrukwekkend. Films over echte menselijke emoties die bovendien zo indringend in beeld worden gebracht als Cassavetes doet zijn zeldzaam.

Wauw wat een beleving deze film, zelden een film gezien waar de personages zo prachtig bij elkaar pasten, beiden spelen volgens mij dé rol van hun leven.

Ik weet niet meer wie van jullie mij deze film aanraadde maar ik ben jouw of u zéér dankbaar!!

Morgen weer kijken met mijn vrouw, kan haast niet wachten.

Dan zou ik zeker meerdere films van John Cassavetes gaan kijken. Gena Rowlands (die er in meerdere speelt) is altijd erg goed. En Peter Falk is zelfs nog beter in Husbands.

Ik heb net die box aangeschaft en volgens mij is dat geen kat in de zak, ik ga een lekker weekeinde tegemoet!!!

Adembenemend!

Waw. Prachtige film, samen met "Love Streams" mijn voorlopige favoriet van Cassavetes en los daarvan maakt hij aanspraak op 4,5*, iets wat in mijn ratingsysteem niet zo snel gegeven wordt (twijfel eerlijk gezegd nog tussen 4* en 4,5*, maar de kijkervaring was zo intens dat het voorlopig met overtuiging 4,5* is).

A Woman under the Influence is een grootse film: hard, confronterend en bijzonder intens. Het ongemak en de treurnis spatten van het scherm, omdat Cassavetes weet hoe je op de juiste manier een verhaal vertelt (en praktisch niets schuwt) en omdat hij een prachtig stel spelers heeft om zijn personages op weergaloze wijze te vertolken. Rowlands en Falk doen het uitstekend, net zoals alle andere acteurs en actrices (de kinderen waren een pak minder, jammer genoeg).

Een dijk van een filmervaring en ik ben enorm blij dat ik ontvanklijk ben voor het prachtige werk van John Cassavates.

4,5*

Intense en onconventionele film. Het personage Mabel is dragend, en eigenlijk elke scene waarin zij voorkomt boeit. Zozeer zelfs dat het deel van de film waarin zij ontbreekt, hoewel narratief noodzakelijk, meteen een stuk saaier is. Het gaat in A woman under the influence dan ook om de interactie van het gezin, en met name die tussen de man en de vrouw. Er is een liefdevol evenwicht, dat pas verstoord raakt op het moment dat er buitenstaanders in huis komen. Fraai laat Cassavetes zien dat de man weliswaar behoorlijk goed met de gekte van zijn vrouw kan omgaan, maar niet met het gegeven dat de omgeving die gekte ziet. Dat lijkt, zoals de film ook zelf suggereert, vooral uit schaamte voort te komen. Als Mabel dan tijdelijk wordt opgenomen raakt het gezinsleven helemaal uit balans. Juist de vrouw is de spil, een noodzakelijk onderdeel van de familie. Het slot van A woman under the influence is zinderend, vooral wanneer Mabel publiekelijk om acceptatie vraagt. Zeer indrukwekkende scene, daar aan tafel. Uiteindelijk zijn het de kinderen die man en vrouw weer bijeen brengen en het evenwicht herstellen. Zo lijkt het in ieder geval. Geweldige film van Cassavetes.

Goeie emotionele film. Helaas biedt het mij op bepaalde vlakken die ik toch altijd wil terugvinden in film net wat te weinig om echt heel boeiend te worden.

Het is qua registratie echt gortdroog en kil, de soundtrack is erg nikszeggend.

Het is verder wel ontzettend goed geacteerd en boeiend genoeg, maar zulk sociaal drama missen altijd wat interessants voor mij. Kan me er gewoon echt niet helemaal voor interesseren in deze vorm. Maximaal 3* kan ik er dan ook niet aan kwijt. Gewoon wel écht een mooi verhaal, sterk gespeeld, en een paar erg goeie scenes. Maar dat is het dan ook.

Een ontzettend sterke film dit, die echt enorm goed in elkaar zit.

Dit is mijn kennismaking met John Cassavetes, maar dit smaakt echt absoluut naar meer. Gena Rowlands zet echt een fenomenale acteerprestatie neer als Mabel, de moeder van het gezin, die in deze film de belangrijkste spil is, in het familiedrama dat zich in deze film afspeelt. Ik heb haar niet op overacting kunnen betrappen en daarnaast speelt ze ook nog eens een vrouw zonder enig gevoel voor humor, dat is niet makkelijk, maar ze doet het voortreffelijk. Naast haar valt bijna iedereen in het niets, maar daarmee zou ik Peter Falk te kort doen, die als haar man Nick Longhetti ook prima speelt.

Het is bijna eng hoe realistisch deze film op een gegeven moment overkomt. Ik kan deze film moeilijk met een andere film vergelijken, ook dat is best bijzonder, maar de indruk die het maakt is bijna onuitwisbaar vermoed ik. In het begin dat ik dat het allemaal nog wel mee viel met de ellende, maar als de collega’s en vrienden op een gegeven moment op bezoek komen, gaat alles langzaam maar zeker echt mis. Natuurlijk is met Mabel van alles mis, maar op een gegeven moment zat ik me echt af te vragen wie er nu gekker is, Mabel of Nick? Vooral Nicks agressieve gedrag tegen de buitenstaanders van het gezin is erg fout, maar aan de andere kant wel weer ontzettend begrijpelijk, gezien alle frustraties, die het gezinsleven met zich meebrengt. Aan de andere kant is het dan ook wel weer typisch om te zien dat het gezinsleven en de kinderen juist ook weer voor rust zorgen.

Cassavetes neemt de tijd om het verhaal te vertellen en vind ik juist erg positief. Hierdoor leer je de personages goed kennen in al hun onvolmaaktheden en juist die onvolmaaktheden maakt ze erg menselijk, kwetsbaar, maar ook best sympathiek en tegelijk ook weer zielig. Ik bedoel neem nu het einde. Het lijkt natuurlijk, alsof alles goed is afgelopen. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar eigenlijk is de situatie niet veranderd. Hierdoor kan het bij de minste of geringste verstoring, natuurlijk weer helemaal fout gaan. Een best wel sterk open einde, wat de film voor mij er alleen nog maar sterker op maakt.

Ja al met al echt een sterke film, waarbij het tempo niet altijd even hoog is, het drama best hevig is, maar het enorm sterke acteerwerk en realisme van het script er voor zorgen, dat ik deze film heb ervaren als een geweldige kijkbelevenis.

4,5*

Schitterend intens en realistisch drama. Het acteerwerk en de regie van Cassavetes zijn van een eenzaam hoog niveau. De ruzies en toestanden binnen het gezin zorgen voor een onbehaaglijk gevoel, je raakt als kijker enorm dicht betrokken bij de situatie. Je wordt als kijker haast op de proef gesteld, om de 2,5 uur te doorstaan. Zo intensief en rauw is deze film.

4,5*

Peter Falk in een van zijn beste performances. Indringend, rauw, emotioneel en intens. De man kon duidelijk meer dan alleen lange regenjassen dragen.

Wie in deze acteur geïnteresseerd is moet zeker ook 'Der Himmel über Berlin' kijken, waarin hij optreedt als 'zichzelf'...

Grote klasse.

Peter R.I.P.

A Woman under the Influence ofschoon 'een vrouw onder invloed' is misschien wel hét schoolvoorbeeld van een achtertuinschrijvende hippie die zijn rommel tracht te verkopen door het in random documentairestijl te filmen. Oogt meteen wat kunstzinniger en gewichtiger, maar doorgaans slechts gemaakt realistisch en zelden appetijtelijk.

De hippie achter dit vehikel heet John Cassavetes en weet al meteen met een verschrikkelijke begingeneriek zijn visueel nontalent af te tekenen. Een op het eerste zicht fraai sfeerbeeld van ploertende werklieden wordt bruut overlapt door ondermeer de hoofdrolspelers Peter Falk (die kerel van Columbo) en Gena Rowlands (het wijf van de hippie) in aartslelijke felle letters over het gehele scherm te plaatsen. Geplaatst is in elk geval de toon voor de algemene cinematografie, die maar geen aantrekkelijk evenwicht weet te vinden tussen stabiel camerawerk en willekeurig geschok.

Een poverheid en eentonigheid die zich genadeloos aansluit bij de inhoud. Het concept gaat uit van een huisvrouw die nog krankzinniger is dan een Khadaffi op stereoids, en haar hardwerkende man die desondanks zijn utopie van gezellige kroost tot het geforceerde toe wil verderzetten. Allemaal goed en wel, alleen valt daar na tweeënhalf uur nog steeds geen ontwikkeling in te bespeuren en zit de film vol met platte huis-tuin conversaties, waar deze speelduur zich ook allerminst voor leent.

Quasi alle personages hebben de dimensie van een arcadespel uit de jaren ’80 en lopen er maar bij om het repetitieve toneeltje te ondersteunen, al dan niet met de geloofwaardigheid van een Grieks besparingsplan. Hoe bijvoorbeeld het ook maar iemand in zijn hoofd haalt om zijn kinderen even te komen afdroppen bij een vrouw met dergelijke reputatie tart bij mij alle verbeelding.

Het is werkelijk zinsverbijsterend hoe deze draak van een zichzelf kunstmatig reanimerende film een an sich interessant thema zo triestig weet uit te werken. Misschien was Cassavetes zelf onder invloed.

0,5*

Cassavetes een hippie. . proest

Ach, gezien de top 10 van dhr. djelle hoeven we 's mans commentaar ook niet echt serieus te nemen, toch?

John & Gena forever!

Aaah het eeuwige ad hominem gezever.

Mijn top 10 is slechts een statement om een genre in de picture te plaatsen die veelal ondergewaardeerd wordt. Ik had er evengoed J'eanne D'arc of Once Upon kunnen inzetten maar dan was het weer zo cliché. Wie verderkijkt in mijn stemmenrijtjes ziet meteen dat mijn filmsmaak wel wat gevarieerder is dan dat (in hoeverre dat dit er ook maar iets mee te maken heeft). Van een Eraserhead tot een Midnight Cowboy naar een Lion King: Ik kan alles waarderen... als het maar goed gemaakt is.

Dus tot zover je flauwe stelling.

Geweldig tegenargument.

Aan de hand van jouw top 10 zou ik kunnen stellen dat je een sigaren rokende, jazz luisterende elitairist is die op verjaardagen constant het gepeupel uitlacht wat nog nooit een Tarkovsky of Bergman film bekeken heeft, maar wel intens kunnen genieten van een goede actiefilm. Daar ben je het bij voorbaat niet mee eens, want actiefilms zijn in essentie niet goed, alleen arthouse (liefst niet Engels gesproken, Engels is te mainstream) kan jouw goedkeuring verdragen, hoe trager en experimenteler, hoe beter.

En net zoals jij hem op zijn top 10 aanvalt, zou het complete bullshit zijn om jou op je top 10 aan te vallen.

Zeer geachte Lennert,

Ik rook geen sigaren, heb helemaal niets met Bergman en vindt actiefilms als G.I. Jane, The Bourne Ultimatum en Training Day geweldig. Verder ga ik nooit naar verjaardagen en vier ik de mijne zelden.

En mijn zogenaamde 'aanval' op dhr. djelle's top 10 was puur ironisch bedoeld, geheel in de sfeer van zijn eigen nogal mallotige Cassavetes-is-een-hippie-betoog.

Met vriendelijke groet,

y.d.

Het eerste is een drama omtrent feminisme en de positie van vrouwen in het leger, het tweede is zo'n typisch 'kijk eens wat voor snugger plot ik heb' thrillergedrocht en het derde is politie/misdaaddrama. Slechte voorbeelden in elk geval. Niet gevestigde luchtige actiefilms zijn bij jou vast kansloos.

Maar zoals Lennert aangeeft, over dat soort dingen doorbomen levert niks op. Ironisch bedoeld of niet, het blijft een flauwe ad hominem opmerking van je terwijl mijn 'betoog' louter over de film gaat.

Ik heb trouwens tot dusver enkel flauwe verwijten gehoord in plaats van deftige tegenargumenten of onderbouwing. Mijn betoog is Mallotig: ahzo ja. Argumenten daarvoor...?

Een filmmaker een 'hippie' noemen (en nota bene zijn vrouw een 'wijf') omdat je zijn film, om welke reden dan ook, niet goed vindt, is een in mijn ogen slappe, weinigzeggende aanval op zijn persoon (en jouw betoog, stukje, gekriebel, gaat dus niet, zoals jij beweert, 'louter over de film').

Wat wil je bereiken met dergelijke 'name calling?'. Dat is alles.

Film/de filmmaker erachter/acteurs... Filmrecensies (filmkritiek) gaan altijd over het geheel, alles wat met de film te maken heeft en dus al zeker de auteur. Het enige wat niet gepast is op een filmsite is de liefhebbers aanvallen (wat hun mening over een prent ook is), zie ook de gedragsregels.

Wie de figuurstijl waarmee ik mijn schrijfsels (altijd) opstel naast zich neerlegt en alles letterlijk opneemt zal inderdaad vallen over dat woordje hippie. Ik stel natuurlijk niet dat Cassavetes letterlijk één is, maar de manier waarop ie tewerk gaat doet mij er wel aan denken: De losse pols waarmee ie zijn thema uitwerkt, de wijze waarop ie de camera er maar wat inzwiert op de acteurs die hun personage maar moeten invullen naar eigen believen doet me allemaal aan hippiegedrag denken. Heb ik grotendeels zo ook nader verklaart in mijn recensie dus ik zie niet wat het probleem is.

Dergelijke 'name calling' is louter om de ludieke schrijfstijl te ondersteunen, niet om 'iets te bereiken'. Wie dat niet kan inzien ziet er inderdaad alleen maar een weinigzeggende aanval in.

Het kan best zijn dat je een reden hebt voor dat soort 'name calling', je hebt er altijd een reden voor, maar dat praat het nog niet automatisch goed. Voor de term 'hippie' heb je dan nog enige uitleg die ik begrijp, maar voor 'wijf' (Gena Rowlands) vooralsnog niet. Het mag zeker jouw stijl zijn, dat blijkt wel, ik vind het echter misplaatst en zinloos.

Ooit schreef ik op deze site een vlammend betoog waarom The Shining van Kubrick de meest overschatte film ooit was (en is). Ik maakte toen een ironisch bedoelde opmerking over het feit dat mijnheer Kubrick een baard had en daarom geen goede regisseur kon zijn. Misplaatste ironie van mijn kant. Ik weet thans wel beter. Wie volgt??

Okee "wijf" heeft een slechte connotatie, maar ze moet dan ook maar niet meespelen in zo'n gedrocht. Verder geen argument an sich, eerder een woordkeuze in mijn uitleg die in de lijn ligt van de afgunstige toon in mijn recensie. Kwestie van de juiste substantieven te gebruiken.

Al eens gelezen wat ze Steven Seagal durven noemen bij de films waar hij tegenwoordig durft opduiken? Of in welke stijl ze een Uwe Boll zus of zo noemen/verwijten? Nog nooit een vakreview gelezen waarin een of andere film (en filmmaker) in soortgelijke stijl werd afgebrand? Ik vind de vergelijkingen ook niet altijd 100% in de roos, maar dat maakt hun verdere kritiekpunten daarom niet minder relevant. Zie dus niet in wat dergelijke stijl misplaats of zinloos zou zijn, zolang er voldoende beargumenteerde kritiekpunten instaan (wat niet wil zeggen dat elke negatieve letter nader verklaard moet worden), en m.i. heb ik dat in deze ook gedaan.

Je kan dus blijven melken over één of ander woordje of benaming die volgens jou niet volgens de regeltjes van de goeie zeden of kunst is, maar het zegt verder niks over mijn feitelijke commentaar.

Rauw psychologisch drama met een hoog realiteitsgehalte en indrukwekkende rollen van Gena Rowlands en Peter Falk. De uitermate knappe regie van John Cassavetes zorgt ervoor dat de kijker meegezogen wordt in de doffe ellende, die deze mensen elkaar aandoen. Je begint je vrij snel wel af te vragen, wie van de twee hoofdpersonen de weg het meeste kwijt is.

Goed gezegd eigenlijk. Ik moest zelf ook vaak denken aan het werk van Raymond Carver en Charles Bukowski.

Goede film, zonder meer, nu weet ik echter nog niet of ze nou alcoholverslaafd was? Ik kon het nergens aan herkennen iig. Film duurt ook erg lang, sommige stukken hadden van mij niet gehoeven.. Een ruime voldoende, dat wel, maar echt geweldig vond ik de film niet.

Wow, behoorlijke tour de force wat Gena Rowlands in deze indringende film laat zien. Ze speelt een moeder van middelbare leeftijd die behoorlijk de weg kwijt is in haar hoofd. Zulke rollen zie je toch niet vaak en dat maakt zo'n film als deze best interessant. Goeie regie overigens van Cassavetes, die voor vrijwel alle scenes flink de tijd neemt om je als kijker mee te sleuren in dit drama.

Gekmakend spannend

De speelduur van tweëeneenhalf uur had makkelijk een blok aan het been kunnen vormen, ware het niet dat de fenomenale rollen van Gena Rowlands en Peter Falk en de spitsvondige dialogen de aandacht zonder problemen vasthouden.

Bovendien zijn het juist die lang uitgesponnen scènes die voor een ondraaglijke spanning zorgen. Iedereen loopt op zijn tenen, en de kijker zit op het puntje van zijn stoel, ook wanneer er ogenschijnlijk niks gebeurt of wanneer de mensen lachen, zingen, dansen of grappen vertellen. Eén verkeerde zin, één verkeerde blik of één verkeerde beweging en het is genoeg om wie dan ook in de kamer te laten ontploffen. En op dat moment valt het doek, en worden de personages echte mensen, met echte emoties en echte problemen. A Woman Under the Influence is een regelrechte thriller in een huiselijk jasje.

De film bevat verder perfect uitgekiende kadreringen, met soms bijna abstracte handheld close-ups of misleidend rustige statische totaalshots. Cassavetes is ondanks zijn rauwe uitgangspunten een stilist.

Ja, ogenschijnlijk lijkt alles geïmproviseerd maar Casavetes heeft elk woord en beeld tot in de puntjes doordacht. Dat je dat op het eerste gezicht niet ziet maakt het alleen maar des te knapper...