A Woman under the Influence (1974)

dat wou ik zeggen. zitten er standaar bij bij criterion. heb deze trouwens gewoon zonder gekeken.

Na Shadows pas de tweede film van John Cassavetes die ik zie en begrijp meteen waar de status van deze film vandaan komt. Een geweldig stukje slice of life, maar tegelijkertijd ook een vrij nare waardoor ik de film niet helemaal in de armen kan sluiten. Tuurlijk verwachtte ik geen film waarin alles koek en ei is, maar ik heb toch wel moeite met het uitstaan van dit soort personages.

En daarmee komt ook meteen de grote kracht van deze film naar boven: deze film voelt levensecht aan. Cassavetes' bijzondere benadering van deze film haalt het allerbeste uit zijn hoofdrolspelers. Het is al vaak gezegd, maar de hele cast speelt op zeldzaam hoog niveau. Confronterend en hard soms, maar altijd authentiek. Zou iedereen een keer gezien moeten hebben.

superrauw maar zo echt. Dat is DE grote kracht van deze film(dit natuurlijk versterkt door de briljante acteerprestaties )

Tijd dat deze weer eens wat aandacht krijgt!

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Het is lang geleden dat ik twee mensen zó heb zien acteren. Alsjeblieft zeg, wat een niveau halen Rowlands en Falk! Vanaf minuut 1 geloof je hen.

Het verhaal is schrijnend maar geweldig verteld. Cassavetes neemt de tijd en dat doet de film goed. Verschillende prachtige scènes waarin Nick zo hard probeert zijn kinderen een normaal leven te geven.

Je hoopt dat alles goed komt als Mabel terug komt, maar het valt niet mee om normaal te doen tegenover anderen, zij zien allemaal dat Mabel nog steeds niet een 'normale vrouw' is.

Ik ben in een goede bui vandaag. 4.5*

Magistrale film met een hoofdletter 'M'. Actrice Gena Rowlands speelt haar rol met verve.

Wat 'A Woman under the Influence' briljant maakt zijn niet alleen de uitmuntende acteerpresentaties, het briljante scenario en de 'ruwe', haast documentaire, manier van filmen maar dat je als toeschouwer bij elke leemte in de film koortsachtig zoekt naar psychologische referenties; wie is gek? wat is goed?

Ethische kwesties die John Cassavetes in 'A Woman under the Influence' beantwoordt met een ruwe wake-up call, die van de dagelijkse zoektocht waar Nick Longhetti (Peter Falk) mee wordt geconfronteerd; een zoektocht waarin goed en slecht elkaar omarmen.

Zo ontstaat er enerzijds sympathie en anderzijds afschuw voor de 'onredelijke' en soms ronduit gewelddadige uitbarstingen van Nick Longhetti en ergernis afgewisseld met barmhartigheid voor het lot van Mabel Longhetti (Gena Rowlands).

'A Woman under the influence' is een ruwe diamant waar geen ruimte geboden wordt voor eye-candy en/of gestileerde shots en dient ook nooit en te nimmer te worden geslepen. De waarde schuilt in de inhoud, de ruwe werkelijkheid en de realistisch harde confrontatie met een psychische stoornis dat in de jaren 70, mede door een gebrek aan kennis, door negatieve stigma's en onbegrip een extra zware beproeving betrof voor zowel de slachtoffers als de omstanders.

In 'A Woman under the influence' is iedereen het slachtoffer en toch probeert men het beste ervan te maken; het is tevens het moraal in de ontluisterde apotheose waarbij de boodschap: 'as good as it gets" haar waarde aan ontleedt.

Het is dan ook jammer dat regisseur John Cassavetes en actrice Gena Rowlands geen oscar in de wacht wisten te slepen in 1975 toen de film voor twee categorieën werd genomineerd; die van beste regisseur en actrice. John Cassavetes moest regisseur Francis Ford Coppola voor zich laten met "The Godfather: Part II" en actrice Ellen Burstyn als beste actrice voor haar rol in "Alice Doesn't Live Here Anymore".

Geen 'oscar' maar wel glanzende 'gouden' 5* sterren.

Een juweel, een film die je grijpt.

John Cassavetes en zijn vrouw Gena Rowlands vond ik zowiezo een super duo.

Waar ik Shadows maar vooral Faces soms slaapverwekkend saai vond, greep deze film me echt bij de keel. Peter Falk behoort nu definitief tot mijn lijstje van acteurs om in de gaten te houden, en Gena Rowlands is niet minder dan briljant. Aangrijpend tot op het bot.

Ik had het van tevoren aan zien komen, en het is waar. John Cassavetes' meesterwerk is A Woman Under the Influence. Mijn 7e Cassavetes, ik heb eerst heel veel andere, zeer knappe films van de man mogen zien, en toch echt de beste.

Gena Rowlands is erg constant, dat moet gezegd worden. Eigenlijk is ze in elke film even virtuoos als in deze film. Wat het trucje voor mij flikt is dat de film je misselijk maakt. Aan het einde van de film heb je zoveel ellende moeten opzuigen en je begrijpt dat het waargebeurd had kunnen zijn. De lengte van de film werkt ook goed, hoe langer Mabel in het tehuis zit, hoe erger je de pijn in het gezin gaat voelen.

Op het einde van de film merk je dat Nick net zo gestoord is als Mabel en dat ze daarom voor elkaar gemaakt zijn. Ze zouden niet in een ander huwelijk kunnen bestaan. Dat is het ontroerende, en daardoor ook een licht 'happy end'. Het eindmuziekje is erg ironisch en zet je meteen weer met beide benen op de grond.

Tijd heelt alles, behalve wonden. Meesterwerk!

Gisteren op het grote scherm gezien en ik had eigenlijk verwacht dat dit niets voor mij was. Dat kwam eigenlijk door The Killing of a Chinese Bookie die ik een aantal weken eerder zag en waar ik niets van kan volgen omdat er geen ondertiteling bij zat. Maar hier zat wel gewoon een Nederlandse ondertiteling bij en valt op hoe belangrijk een ondertiteling kan zijn bij de communicatie van een regisseur naar zijn publiek.

Ik hoef er verder geen woorden aan vuil te maken want dit is een meesterwerk die het kijken meer dan waard is. Nu zie ik ook waar de gebroeders Dardenne hun inspiratie vandaag haalde en hoe belangrijk Cassevetes is geweest voor de onafhankelijke filmwereld. We volgen geen verhaal maar we volgen een personage dat vervolgens het verhaal maakt. Prachtig, machtig en heel erg Krachtig!

Volgende week ga ik The Killing of a Chinese Bookie herkijken op het grote doek met Nederlandse ondertiteling en ik verwacht een totaal andere filmervaring.

Vréselijke film, na een half uurtje kon ik die dronken lor niet meer aanzien, het was veel van hetzelfde, en ben ik weggelopen!

Van mij een 1...

Grappig toch dat daar zoveel verschil in kan zitten, velen vinden 'm dus steengoed, misschien had ik wel gewoon moeten doorbijten

Jammer dat je hem zo saai vond. Liever haal je je stem weg, omdat je tenslotte niet kunt oordelen over een half bekeken film.

Neh..

Gena Rowlands: irritant, overdreven, niet overtuigend. Alleen het half uurtje zonder Mabel vond ik behoorlijk sterk (strandscène, maar vooral de scène achterin de auto).

De eerste negentig minuten is het nogal een sfeerloos gebeuren, pas daarna begint het enigszins te boeien/raken, wat mij betreft veel te laat. Bovendien wordt het nooit aangrijpend. Dit had wel kunnen werken, zonder Rowlands en met een bak meer sfeer.

1.5*

Over wie heb je het eigenlijk? Moeder of Oma?

Moeder.

edit: Gena Rowlands, my bad. Ik pas het overigens even aan, ondanks je quote.

Your bad, ja Gena Rowlands, beter is er niet! Ik geloof dat je John Cassavetes (niet voor niets dezelfde initialen als die andere JC) dan wel kut vergeten verder. Gena altijd hetzelfde, altijd weer geweldig.

Wat is dat nou weer voor onzin? Cassavetes zette dit soort drama's op de kaart. Waarom moet hier een hoop sfeer aan te pas komen? Het gaat hier toch om rauw (maar warm) drama? Kun je inderdaad beter een film van Oshii opzetten. Sla Cassavetes' oeuvre maar over.

Ik bedoelde dus Rowlands.. vond haar echt vreselijk acteren. Er zijn wel meer opties dan sfeer toevoegen.. het grootste probleem was gewoon Rowlands, kon er echt niet doorheen kijken. Ben overigens ook niet de grootste Oshii fan, gisteren nog een 1* uitgedeeld, mja dat terzijde.

Ik gaf maar een voorbeeld (ik gaf diezelfde film van Oshii zelfs 0,5*).

Maar om nu sfeerscenes te gaan eisen in zo'n rauw acteerdrama?

Dat met Rowlands vind ik al een iets duidelijker argument van je. Maar gaat het dan om de acteerprestatie of juist het personage (dat mentaal niet in orde is)?

Acteerprestatie. Ik had in de aftiteling de naam Katherine Cassavetes meegekregen, had dat verkeerd overgenomen. Mijn excuus voor de verwarring, want ik heb het dus nergens over Cassavetes.

edit: het is maar hoe je sfeer interpreteert. Je hebt ook films die een fijn rauw sfeertje neer kunnen zetten, dat had ik hier (bijvoorbeeld) graag gezien. Een sfeertje die je bij de strot grijpt zeg maar. Ik denk echter dat een andere actrice ook al veel had goed gemaakt.

edit2: een film als Le Fils, zelfs nog zonder muziek ook, maar wel een (rauw) sfeertje neerzetten.

Zoiets had ik graag gezien. Maar nogmaals, misschien was een andere actrice al voldoende geweest.

Weinig spraak in een dialoog-gedreven film als dit? Tsja..... Dat zijn wel heel erg persoonlijke voorkeuren.

En lichaamstaal is er toch genoeg? Rowlands acteert hier zo bevlogen! Ik denk niet dat er een betere actrice voor deze rol voorhanden was (en IS zelfs). Het personage had deze acteerstijl gewoon nodig. Weet je zeker dat je je niet aan het personage irriteert? Maar je moet het allemaal zelf weten. Ik vind het raar dat je de stilte en de zwijgzaamheid van bepaalde europese en aziatische films op deze film projecteert.

Wil je dan beweren dat dit niet rauw was? Echt..... Het zal wel.

Ik doelde dus puur op het soort sfeer, niet op hoe die tot stand kwam.

Overdreven, irritant, lelijk gedaan. Verder heb ik het nergens over zwijgzaamheid van bepaalde films. Al snap ik wel waarom je dat dacht, door die quote natuurlijk. Ik klaag ook niet over een overschot aan dialogen ofzo.

Dat probeert de film inderdaad wel te zijn, maar het is voor mij niet overtuigend genoeg. Ik vind het pas rauw als het ook aangrijpend is.

Ik ook!

Ik vind het zelfs pas een 'drama' wanneer het aangrijpend is.

Maar de film pakt je niet, al vind ik de argumenten niet echt denderend. Toch heb ik daar vrede mee.

John Connor uit The Terminatorserie?

Sorry.

Hoe bedoel je, sorry? Ik was in een wat recalcitrante bui en met Southland Tales op mijn netvlies: JC = Jezus Christus (in Southland Tales wordt met die initialen gewerkt) of Johan Cruyff óf John Cassavetes (of John Connor dus), maar net welk geloof je aanhangt

Ik denk bij John Connor ook niet dat die initialen toevallig zijn trouwens.

Visueel zeker geslaagd, met een levendige camera en mooie kleuren. En ook de sobere score is best aardig.

Spijtig dus dat dit alles wordt tenietgedaan door de hysterische personages. Hou ik niet van. Noch in het echte leven, noch in cinema. En dan hebben we het in het geval van A Woman Under The Influence niet over een bui, want iedereen kan al eens de pedalen verliezen.

Nee, een hele film lang gaan Nick en Mabel maar tekeer. Peter Falk als een primaat. Gena Rowlands als iemand uit het circus. Het soort uitvergrote gevoelens dat je al eens in het theater ziet. Ongeveer even subtiel als een mimespeler.

Hoewel het voor veel mensen hier een ruwe diamant is, hou ik echt niet van dit soort razernij. Betekent niet dat deze prent voor mij compleet geen kwaliteiten heeft, maar ie is me gewoon zeer slecht bevallen. Ik blijf dus jammer genoeg steken op 0,5*.

Dat wordt nog een lange zit dan, nog drie films uit de box. Het wordt niet heel veel anders dan wat je hier zag (zeker Rowlands niet) vrees ik voor je...

Opening Night en The Killing Of A Chinese Bookie heb ik wel al eens gezien, en die bevielen me toch (ietsje) beter. Als m'n geheugen me niet bedriegt tenminste.

Blijf overigens benieuwd naar de rest van Cassavetes' werk. Al was het maar omdat ie vaak genoemd wordt als een van de groten van de Amerikaanse (onafhankelijke) cinema.

Levensecht komt dit drama op je af, bijna als een real life docu-drama. Zonder twijfel leveren de acteurs top prestaties. Maar een groot gemis ervaarde ik tijdens het zien van dit meesterlijke schouwspel, en dat is een aantal momenten van 'waarlijke luchtigheid'; momenten om het drama even van je af te schudden - om afstand te kunnen nemen. Shakespeare deed dit door zijn grafdelvers als clowns neer te zetten, of door toneel binnen toneel op te voeren. Lynch doet het met zijn absurde scenes, maar Cassavetes laat dit geheel na, waardoor er een constante strop om mijn nek aangetrokken blijft. Kortom, te beklemmend voor mij.

Dat gevoel had ik ook min of meer, xav, al zitten er toch wel een paar "warmere" momenten in de film. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik iets luchtigers verwachtte (ik lees nog maar zelden de synopsis van een film), meer in de trant van Cassavetes z'n debuut bijvoorbeeld, en niet het schreeuwerige drama van 2,5 uur dat ik uiteindelijk te zien kreeg - dan zie ik liever een Bergman.

Bij een herziening zal ik 'm waarschijnlijk wel meer kunnen waarderen, maar voorlopig blijft mijn waardering op 2 sterren staan.

A Woman Under the Influence blijft bij herziening een rauwe, visueel ondermaatse, ontroerende en meeslepende film. De lengte van de film kon ik echter wat minder behappen, waardoor met name Peter Falk `s geschrèk mij steeds meer ging tegenstaan. Gena Rowlands speelt nog steeds fenomenaal. Al mis ik in deze film de extreme close ups, die Cassavetes eerder succesvol gebruikte in Shadows en Faces, die daardoor wat intiemer op mij overkwamen en meer indruk op mij wisten te maken. Daardoor zie ik mij genoodzaakt om deze film met een halve ster af te waarderen. 4*