A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master (1988)

Freddy heeft zijn edge verloren en heeft full-on camp omarmt.

Ik kon zonder de montages en het kung-fu gelul. Ach ja, de 80's...

Coole effecten wel maar zonder echte dreiging. De slijt begint er enorm hard op te komen, maar nergens zo vreselijk als Part 2.

Het zit heel goed met concept en script voor dit vierde deel. Erg origineel en geslaagd hoe de persoonlijkheid van Alice zich ontwikkelt doorheen het verhaal. Fantastische decors, practical fx (de pizza!, de finale met de zielen die losbreken uit Freddy!) en surrealistische sfeer. Wat kan je meer verlangen van dit soort films? De acteerprestaties zijn op niveau maar het is natuurlijk altijd de smerige maar charismatische Freddy Krueger die de show steelt. Zo is er ook maar één.

Wederom Robert Englund in de rol van Freddy Krueger. De seriemoordenaar die met groot plezier en onder begeleiding van zwarthumoristische oneliners zijn slachtoffers naar het hiernamaals stuurt. In het vorige deel van de franchise was Englund al in aanzienlijk meer scènes te zien. In dit vierde deel krijgt Englund nog meer gelegenheid om zich sardonisch uit te leven. Soms gaat dat sardonische zover dat de film de gedaante van een horrorkomedie begint aan te nemen. Het past in de filosofie van regisseur Renny Harlin die meende dat het publiek slechts vanwege de figuur Krueger de bioscoop opzocht en niet vanwege de kwaliteit van de film. Hij zal gelijk hebben.

De humoristische karakterisering van Krueger werkt op den duur voorspelbaar en heeft iets vermoeiends. Bovendien gaat de humoristische opwaardering van Krueger ten koste van het verhaal. En dat is jammer want het basisidee is goed. Dat idee vloeit voornamelijk voort uit de vorige film en zegt dat de dromer de heerschappij heeft over zijn dromen. Het is een gedachte die dramatische mogelijkheden biedt.

Dat gaat in beginsel goed. Er ontwikkelt zich een verhaal over een tiener die de controle over haar dromen en over haar leven buiten de droom verliest en zich daartegen probeert te verzetten. Het levert een aantal interessante scènes op waarin Krueger een minder sardonische rol speelt en het controleverlies tot uiting komt. Het zijn aardige aanzetjes die eventjes een serieus spannend laagje in de film brengen. Daartegenover staan de ironische scènes met Krueger die gericht zijn op snel effectbejag en die af en toe een beetje uit de bocht vliegen. Soms is de balans tussen humor en horror wat zoek.

De film heeft een aantal leuke scènes met goede effecten. Acteertechnisch is het allemaal heel behoorlijk. En Freddy Krueger is natuurlijk een fantastisch horroricoon. Het is alleen wat jammer dat de film de serieuze dramatische aanzetjes niet constructief uitbouwt en combineert met de bekende horrorelementen uit de vorige films en de franchise nieuw leven inblaast.In plaats daarvan richt de film zich al snel alleen maar weer op de bekende elementen uit de vorige fims.

Ik heb me goed vermaakt maar begrijp ook heel goed dat de franchise geen lang leven meer was beschoren.

Patricia Arquette besloot niet langer het personage van Kristen te vertolken in tegenstelling tot enkele andere terugkerende personages hier, maar ze was veruit het slechtste castlid van de vorige film dus ik kon er niet bepaald rouwig om zijn. In ieder geval weet regisseur Renny Harlin het geheel niet helemaal lekker te laten flowen en is de toevoeging van zwaarder sentiment nadelig. Tegen de helft aan is de volledige crew van de vorige film om zeep geholpen en treedt Lisa Wilcox naar de voorgrond. Een belabberde keuze, want ze is allesbehalve interessant. Robert Englund blijft ouderwets leuk en enkele droomscenes zijn bijzonder creatief vormgegeven, maar het was toch net iets taaier om dit deel uit te zitten ten opzichte van het vorige deel. Niettemin nog altijd een horrorreeks met een verdiende status.

Gangster Freddy on tha beach

Nightmare marathon part 4 op bluray.

Na het zeer succesvolle deel 3 werd toch besloten alsnog een deel 4 te maken, wat resulteerde in het meest winstgevende deel. Voor mij toch iets minder dan z’n voorganger, wat vooral komt omdat de spanning bijna volledig is ingeruild voor humor en het script rommelig is. Het is een direct vervolg op zijn voorganger. Van de cast keren Alice (Wilcox), Joey (Eastman) en Kinkaid (Sagoes) terug. Kristen (Patricia Arquette) werd vervangen door Tuesday Knight, die de geweldige titelsong zong, maar qua acteerwerk toch iets tekortschiet. Maar wat een heerlijke song om de film te openen, ademde echt die 80’s sfeer uit, ik zat er meteen helemaal klaar voor. De muziek was sowieso één van de grote pluspunten van de film, samen met de practical en special effects. Englund kreeg hier meer ruimte voor improvisatie en dat is duidelijk te merken, hij gaat helemaal los. Jammer van de ietswat teleurstellende finale.

Robert Shaye, hoofd van New Line Cinema, zien we nog in een klein rolletje als docent over filosofie van dromen.

Voor de oplettende kijker kan je een poster van ‘The Hills have Eyes’ zien hangen in de kamer van Kinkaid, die uiteraard door Craven werd geregisseerd. Ook zien we in de kamer van Kristen een tijdschrift liggen met Johnny Depp op de cover.

How’s this for a wet dream

Deze weer is opnieuw gezien.

Ook deze vierde film uit de fransise met de griezel Freddy Krueger die weer toeslaat, waarbij de jonge dame Alice de speciale gaves van Kirsten heeft gekregen en de strijd met Freddy aan gaat om hem te verslaan.

Iets minder als de voorgaande film.

Maar zeker nog heel vermakelijk en in deze film, zitten ook verschillende te gekke eighties songs die hierin voorbijkomen.