Capote (2005)

Tjah, bewust gaat de regisseur dit soort vunzige weetjes uit de weg om een roddelpubliek te vermijden, daarom was ik heel gelukkig dat er niks over zijn seksuele voorkeur wordt gezegd in de film. Je ziet inderdaad hoe hij met die andere auteur gaat samenleven in Spanje, maar of hij daarom meteen homofiel zou zijn? Je hoeft je in elk geval niet "genaaid" te voelen, zijn geslachtsvoorkeur wordt met opzet aan de suggstie overgelaten. Godzijdank.

Ik vond dat er in het verdere verloop van de film weinig twijfel over bestond, daarbij is het één van de sleutelelementen om Capote's persoon te ontcijferen.

Niks godzijdank aan lijkt me. 't Blijft wel een biopic natuurlijk, niet een maak er maar van wat je zelf vindt want wij weten het ook niet zo goed film.

Je zei toch dat je het met Onderhonds mening eens was

Vind je nou echt dat het er iets toe doet?

Kwestie van het suggestieve lusten of niet. En om zijn omgang met de gevangenen te peilen hoef je echt niet naar lichamelijke aantrekking te zoeken, hoor...

Gezien mijn eerder verhaaltje, zeker wel. Niet veel te maken met het homofiel zijn of niet, wel met het feit of hij mensen moedwillig manipuleert. Op basis daarvan kan zijn hele geloofwaardigheid staan of vallen.

Dit volg ik even niet ? Wat bedoel je hier mee ?

Dit snap ik even niet. (Sorry voor mijn traagheid.) Wat heeft moedwillig manipuleren met homoseksualiteit te maken?

Ik dacht even af te kunnen leiden uit wat je zei dat zijn relatie t.o.v. de gevangenen louter met zijn seksuele voorkeur zou te maken hebben... Foutief dus.

Zoals ik eerder al zei geeft Capote een speech over zijn "zijn" tegen het meisje dat de familie gevonden heeft. Over hoe mensen verkeerd beoordeeld worden op basis van uiterlijkheden. Maar lees gewoon even terug . Punt voor mij is, als Capote homofiel is, is die speech zo fake als wat, en brengt dat andere speeches die hij geeft (hij doet het meermaals in de film) ook op de helling.

Ik niet, maar één van de personages (die vrouw) vraagt op een bepaald moment rechtaf of Capote verliefd is op één van die jongens. Daaruit leid ik af dat Capote toch homofiel is. Anders vraag je zoiets niet op zo'n manier.

Ik volg dit nog steeds niet helemaal. Stel dat hij homofiel is, dan is zijn speech over verkeerd begrepen worden (omwille van uiterlijkheden) vals? Opnieuw zie ik de link met zijn homofiel zijn niet echt...

En zo sleep je als regisseur een gegeven de film in door het toch redelijk suggestief te laten... Ik wil niet beweren dat hij geen homo was, maar ik laat zijn seksuele voorkeur gescheiden van zijn manier van handelen.

Sowieso zijn z'n speeches grote verzinsels: in de ene speech houdt hij een emotioneel verhaal hoe zijn vader niet tegen de stilte kon na de dood van zijn moeder; later in gesprek met dat meisje dat het lijk gevonden had vertelt hij dat hij z'n vader nooit gekend heeft, en z'n moeder hem van de ene naar de andere stad meesleepte achter telkens een nieuwe romance aan.

ik vind het een irritante man die capote.

niks aan

Aparte en wat eigenzinnige film die het verhaal verteld van Truman Capote die een wel erg aparte en innige band krijgt met de moordenaars.

De film wordt langzaam verteld , maar ondanks dat bleef de film me wel boeien.

Mede door de aparte sfeer in de film.

En natuurlijk de akteerprestatie van Hoffman die de rol van capote erg goed en overtuigend in beeld brengt.

Ik lach me rot om dat oversentimentele gedoe van fotoboekjes en streepjes op de muur waarmee de lengte van de kindjes wordt aangegeven! Verder had de humor wel wat harder mogen zijn. Het is zo een beetje te ingehouden. Toch een erg humoristische film.

Ok, ik weet bijna wel zeker (of; hoop?) dat je het hier over een heel andere film hebt dan Capote...

Rustig vertelde, subtiele film met een briljante rol van Hoffman. Hij zet een intrigerend personage neer, vol goede en foute eigenschappen. Tegenspeler Collins Jr. is ook geweldig als een van de veroordeelde moordenaars. Mooi gefilmd en sfeervol opgebouwd, al is de montage vooral in het eerste uur nogal abrupt.

Redelijke film, bij vlagen saai. Ik vond alleen het optreden van PSH de moeite waard om naar te kijken, ahoewel ik me in het begin enorm ergerde aan die stem!

Al met al wel een voldoende.

3*

Een nogal korte reactie maar ik ben het er mee eens en kan er weinig aan toe voegen.

Kan wat mij betreft naar memorabele quotes in het forum

@arkadi

Ik begrijp wat je bedoelt. Het overnemen van andermans reactie is natuurlijk niet de bedoeling. Hetgeen Sutherland beschreef kwam overeen met mijn eerste gedachte(n), welke ik na het zien van deze film had. En met -nogal een korte reactie- bedoel ik uiteraard mijn mening.

Kan er weing aan toevoegen........

ah^^ ik dacht dat je met "een nogal korte reactie' refereerde naar Sutherland's reactie.

Sorry.

Een prachtig stukje cinema en een terechte oscar voor Philip Seymour Hoffman. Het verhaal is redelijk traag wat ik af en toe storend vond; desalniettemin is het biografisch en ik heb begrepen dat In Cold Blood nogal baanbrekend was in het echt ook

De film heeft me te pakken gekregen maar de vorige biografische film die ik zag vond ik een interessanter leven (Walk the Line)

3,5*

Een van de beste films die ik in tijden heb gezien. Zo hoort het. Fikke pluim niet alleen voor hofman maar ook voor de acteur die perry smtih speelde. Mooi om te dat door soms niks te zeggen en je toe te leggen op de juiste gedoseerde minimailstische gelaatsuitdrukking je soms heel erg veel kan zeggen. Mooie geschoten en goed verhaal. Heerlijk dat er soms nog dit soort films worden gemaakt. een 6 van de 5 sterren.

Een kleine tegenvaller. De materie vind ik wel interessant, In Cold Blood vind ik een behoorlijk sterke film namelijk, bepaalde scenes uit Capote lijken hier soms wel rechtstreeks uit gekopieerd. De film Capote beperkt zich vooral tot het procces van schrijven van het boek In Cold Blood. Echter is de film, vooral in het begin, erg fragmentarisch en doet daarom het drama van de moord eigenlijk te kort. Ook van de persoon Trumann Capote kreeg ik niet echt een beeld. Philip Seymour Johnson lijkt me net iets te vaak een typetje neer te zetten, ik vind zijn acteerprestaties hier dan ook lichtelijk overroepen. Na bijna 2 uur weet ik nu nog niet of Capote een op sensatie en zelfverheerlijking uitzijnde relnicht is of een figuur vol tragiek. Aangezien hij in 1984 aan problemen met zijn alcoholverslaving is overleden neem ik aan het laatste maar dit haal ik niet zo direct uit de film. De film Capote lijkt een beetje te hinken op 2 benen, de dramatiek van de moord en moordenaars en die van de schrijver, helaas wordt er geen duidelijk keus gemaakt en dat is jammer.

Capote behandelt wel een boeiend onderwerp en ik heb me zeker niet verveeld. Toch raad ik iedereen aan die dit goed vind ook de film In Cold Blood te pakken te krijgen die vond ik iig stukken beter en sterker. 3* voor Capote

Alweer een typisch voorbeeld van een film die belabberd begon, maar naarmate hij vorderde steeds beter werd. Het vrij slechte eerste half uur zorgde er voor dat ik gewoon niet in de film kwam. Dit leek haast wel door de montage te komen. Elke scène leek nogal ongelukkig geknipt. Het was alsof ze een scène hadden met een gesprek erin en ze vervolgens het begin en het einde van het gesprek wegknipte, zodat we alleen nog het middenstuk overhielden. Zo kregen we maar een deel van de dialoog mee en dit irriteerde. Maar ik vond sowieso dat ze voor het begin wat meer de tijd mochten nemen.

Het tweede deel, de film is nu ongeveer een half uur bezig, irriteerde me gelukkig niet meer en het verhaal werd boeiend, mede dankzij de erg goede Hoffman. Maar echt meeslepend werd het ook weer niet. Eerder gewoon onderhoudend. Het laatste deel, ongeveer de laatste 30 minuten, waren daarentegen dan weer wel meeslepend en ook vrij heftig. Jammer dat de hele film niet zo is, want gezien het materiaal hadden ze dat best wel zo kunnen maken.

Aangezien er niet helemaal uit het verhaal gehaald wordt wat eruit te halen valt steunt de film erg op Philip Seymour Hoffman en daar heeft regisseur Bennett Miller geluk mee. Het verbaasde me vooral dat Hoffman een zo compleet andere rol als anders wist neer te zetten. De man die we hier zagen deed me niet denken aan de man in Magnolia, 25th Hour of Love Liza. Daaraan herken je toch wel een meesteracteur en Hoffman bewijst zijn veelzijdigheid. Daarbij is Capote ook gewoon een boeiend karakter, waarvan ze van mij best een uitgebreidere biografiefilm mogen maken.

De beste verdienste van de film is toch wel dat ik nu ineens erg nieuwsgierig ben naar het boek In Cold Blood. Ik ga er toch maar eens naar op zoek, want ik ben benieuwd hoe Capote het uiteindelijk verwoorde. Zijn speech gaf, ondanks zijn stem, toch een boeiende vertelling aan.

3*

Het gegeven op zich is heel goed, en is ook goed uitgewerkt. Alleen spijtig dat de montage van de film hier en daar wat gebrekkig is verlopen.

Philip Seymour Hoffman heeft hier terecht een Oscar met verdiend, want hij is voortreffelijk als Truman Capote.

Toch verbazend hoe een schrijver, door het schrijven van een echt gebeurde tragedie, zo kan veranderen, zelfs zodanig dat hij na dit werk geen enkel boek meer kan af maken. Capote was door zijn onderzoekswerk dan ook wel zeer nauw met de daders betrokken geraakt, zelfs bevriend met een van hen.

Ik aarzelde aanvankelijk om deze DVD aan te schaffen, maar hoewel het een sober gebracht verhaal is, heb ik er geen spijt van deze film gezien te hebben.

Het is de moeite waard om te bekijken.

Allereerst: vanaf scene 1 ergerde ik me aan Capote, wat een zelfingenomen zwijntje is dat zeg. Zelden zo'n in maniertjes uitgegleden mannetje mogen aanschouwen. Hoffman doet het knap maar ik vraag me af of het niet wat over the top is.
Muziek is erg afwezig met enkel wat stukjes sfeervol pianospel. De film laat mooi de mistroostige uitgestrektheid van West-Kansas zien, dat sterk contrasteert met het kleurrijke Spanje. Het spel was wel sterk over het algemeen, hoewel Capote zelf misschien wat ingetogener had gekunt.

Mogelijk zijn zijn speeches inhoudelijk (deels) verzonnen, maar dat kun je niet afleiden uit het door jouw aangehaalde verhaal over zijn vader. Het betrof nl. zijn stiefvader die niet alleen kon zijn met zijn gedachten en daarom wilde dat Capote praatte over om-het-even-wat. Dus het kan nog steeds zo zijn dat hij zijn biologische vader nooit gekend heeft. Desalniettemin geloof ik weinig van zijn tierelantijnige verhaaltjes. Zijn verhaal tegen een nabestaande dat hij nooit begrepen is is dan ook quatsch: wat denk je nou zelf Capote, dat we jouw gekozen excentriciteit en homoseksualiteit als losstaande kenmerken moeten zien? Het zijn trekjes die wel meer vrijgevochten homo's paraderen. Zijn die dan allemaal achtergelaten op hotelkamers terwijl mama elders lag te naaien? Nee. Capote kiest voor excentriek. Kan me dus moeilijk van de indruk onttrekken dat Capote opdist zich "zo onbegrepen te voelen door iedereen" en op deze manier slinks 'begrip' uit naar het meisje, teneinde info te verkrijgen. Hij krijgt dan ook wat hij wil: het dagboek.
En dit kenmerkt de film en Truman zelf: hoewel hij af en toe neigt tot de directe weg (grofweg omkopen) voor zijn info, lijkt hij stil te genieten van zijn elegantie in zijn ongehaaste poging het hele verhaal te bemachtigen.
De film duurt daardoor lang. Naar het eind toe krijgen we emotie te zien waaraan de innerlijke dualiteit die Truman langzaam zou verteren ten grondslag ligt. En dat emotie niet gelijk is aan tranen is mij niet nieuw, maar zijn leugenachtige manieren dragen niet bij de getoonde band met de dader erg oprecht te nemen. De killer blijkt uiteindelijk die "neck tie party" meer dan verdiend te hebben, wat Truman bij elk uitstel van executie (betere titel geweest?) vreemd genoeg alleen maar meer verward in zijn gevoel. De dualiteit moet dan blijkbaar bestaan uit enerzijds verachting van brute moord, anderzijds de 'band' die je hebt met de dader.

En dát gaat d'r maar moeilijk in bij mij: Capote is voor mij toch weinig meer dan een dikke roze lul met pisgeel haar die allerlei leugentjes rondstrooit om zijn doel te bereiken. Dat hij daar zijn tijd voor neemt en dat alles insmeert met vaseline komt het beeld van hem niet ten goede. Ik vind hem dan ook alleen maar een hoopje sneu met dat gehuil bij het afscheid. D'r is geen 'band'!
Aan de authenticiteit van de amigogevoelens tussen schrijver en dader kan dus flink getwijfeld worden, wat Capote's innerlijke dualiteit volledig onderuit veegt wat mij betreft. Capote wil een verhaal, Smith is eenzaam en wil een advocaat. Ik zag daar weinig plaats voor echte gevoelens.

Het doet daarmee niet af dat ik de film best aardig vond. In bovenstaand deel wil ik alleen weergeven dat ik absoluut niet geraakt was door Capote's geslinger. De film bevestigde uiteindelijk simpelweg: Zowel Capote als dader Smith zijn beiden erg onaangename figuren, hetzij op andere vlakken, waarbij de (onbedoelde?) kracht van de film voor mij zit in de verwondering wie van de twee ik nou werkelijk liever had zien bungelen.

3,0*

Aardige film die helaas alleen gedragen wordt door een typetje neergezet door Hoffman. En zelfs dit typetje is vaak niet genoeg uitgelicht waardoor er aan het einde weinig overblijft van deze film. Audiovisueel is het weinig spectaculair en het script aardig maar niet meer dan dat.

3* voornamelijk voor Hoffman.

Beetje een tegenvaller.

Natuurlijk erg sterk geacteerd door Hoffman en verhaaltje dat net de hele speelduur kan blijven boeien maar het komt nergens echt tot leven, ook de muziek is zo voorspelbaar bij een film als deze.

Zeker geen slechte film maar er had heel wat meer in kunnen zitten: 3 sterren.

Saaie film zonder verhaal (sorry niet waar, het verhaal gaat over een homofiel egoïstisch kereltje met een dikke nek die 5 jaar nodig heeft om een boek te schrijven...)
Het geheel ging zo traag dat ik bij momenten bijna in slaap viel. Gelukkig kon ik af en toe wel genieten van Philip Seymour Hoffmanzijn acteerprestaties, vooral wanneer hij in groep met zen vrienden praat. Voor de rest was het bijna 2 uur zuchten om de film uit te kijken.

Grote tegenvaller
1,5* waarvan alles naar Philip Seymour Hoffman gaat

Spannende film. Spannend door een spel van verleiden of koketteren om via één van de daders uit de eerste hand een getuigenverslag te krijgen over de details van samen met een maat gepleegde moorden. Hoernalistiek heeft iemand vroeger ooit eens gebruikt als een negatief ingekleurde term voor het woord journalistiek. De manier waarop Truman Capote in deze film bezig is met de research voor het schrijven van zijn non-fiction boek "In Cold Blood" geeft de vondst van het cabareteske woord hoernalistiek weer eens wat extra vals licht.

Spannend blijft het wel of Capote hoernalistiek bedrijft met of zonder een gouden hart. Deze spanning in de film wordt steeds gevoed doordat de schrijver op een zeer temerige manier aan het balanceren blijft op de moeilijk te onderscheiden grens tussen professionele en persoonlijke betrokkenheid.

In de film lijkt meer aan de hand te zijn met Capote dan zijn rol van een erg nieuwsgierige verslaggever. Ondanks zijn zeer lux uiterlijk leventje lijkt hij zichzelf sterk, om niet te schrijven obsessief, te herkennen in het moeizame verleden en heden van de ter dood veroordeelde Perry. De bijna perfect spelende Philip Seymour Hoffman als Capote formuleert dit in een dialoogzin zo: ”It's as if Perry and I grew up in the same house. And one day he stood up and went out the back door, while I went out the front.”

Wat dat betreft is het wel aardig om de film "To Kill a Mockingbird" gezien te hebben. Daarin wordt o.a. een aardige schets gegeven in een bijrolletje van de jonge jaren van Truman Capote. Hij is in deze film een door zijn ouders in de steek gelaten wat vreemd jochie. Soms kwam hij bij een tante logeren die aan de overkant bij de latere schrijfster Harper Lee woonde. Harper Lee die hem helpt bij de research voor zijn boek "In Cold Blood".

In de film "Capote" lijkt Truman Capote op latere leeftijd een onverzadigbare behoefte ontwikkeld te hebben om alle aandacht naar zichzelf toe te trekken met nauwelijks een gave om voor zichzelf ook rustgevende momenten in te kunnen bouwen. Als sluwe onrustige vos weet hij soms wel de arrogante stille houding van een reiger bij een visvijver aan te nemen om na wat aasjes met informatie over zichzelf uitgegooid te hebben rustig af te wachten op de respons van de andere partij. Op deze met stilte geforceerde manier komt Capote soms op een hoerige wijze meer aan de weet over persoonlijke zaken van een behoeftige ander dan deze zelf misschien gewild zou hebben.

Spannend bij dit vissen naar info is juist ook het spelen op het randje van eerlijk en oneerlijk zijn. Ik heb wel eens een eigen theorie gemaakt dat je als mens bijna altijd moet liegen. De keuze is altijd dat je moet liegen tegen jezelf of dat je moet liegen tegen je eigen omgeving vanwege de vaak tegengestelde belangen.

Wat dat aangaat heb ik niet zo’n probleem met het zeer gemakkelijk sjoemelen met de waarheid door Capote. Wat meer indruk op mij maakt, is zijn (on)vermogen om alles steeds zo’n egocentrische draai te geven zodat hij weer vrolijk of droevig verder kan huppelen met het wel of niet gemeend koketteren door zijn eigen hulpeloosheid. "I’m sorry. I should have told you. I couldn’t pretend to be your friend ‘cause the truth is, I can’t help wanting to be."

"Capote" is een prachtige zeer ingetogen film die me qua sfeer soms doet denken aan de mooie onderkoelde film "Lost in Translation" van Sofia Coppola. Dit komt vooral door de ook in deze film steeds onderhuids aanwezige spanningen. Is het nu wel of geen gemeende emotionele draaikonterij van iemand met onverwerkt zelfbeklag die te veel geobsedeerd raakt door zijn onderwerp?

De heerlijk strak glibberige sfeer in de film wordt zeer sterk neergezet door Philip Seymour Hoffman. Hij lijkt Truman Capote niet te spelen, hij lijkt Truman Capote te zijn in de film "Capote".

Was dat die jongen die iets zei als: Hi, I'm Dillian. Folks call me Dill. I can read 'n write!?