Capote (2005)

Prima film met vooral een briljante Hoffman, je kunt je ogen niet van hem af houden door hoe hij Capote hier neerzet. Acteurs als Cooper en Keener in bijrollen zijn uiteraard ook niet verkeerd.

De film heeft echter één groot probleem: het lijkt mij absoluut onmogelijk dat mensen die In Cold Blood niet gezien hebben (of gelezen) deze film naar behoren kunnen waarderen. De film handelt in feite puur en alleen over deze zaak (daarom is de biografisch-lijkende titel ook bijzonder slecht gekozen) en de verwijzingen naar het boek en de film zijn daarom uiteraard zeer talrijk. Je krijgt echt nooit de complete indruk zonder die film gezien te hebben.

Aan de andere kant is het voor mensen die WEL het boek gelezen hebben danwel de film gezien een veel te fragmentarische kijk op de zaak en daarmee nogal van de hak op de tak.

Deze film valt daarom nogal tussen wal en schip.

Klinkt allemaal negatief (is het ook wel), maar de film is verder toch zeker de moeite waard en vooral knap gespeeld.

Erg matige film.

Dit was ook zowat het eerste wat in mij opkwam tijdens het kijken van de film. Ik ben op zich een Hoffman fan, en hij doet het hier nu ook weer niet erg slecht. Waar hij me jammer genoeg niet van overtuigt is dat Capote geen typetje is. En nu ken ik Capote zelf ook niet, maar het is redelijk spaarzaam dat Hoffman als echt personage weet te overtuigen. Wel typisch dat hij net hier een Oscar voor krijgt, aangezien gelukte typetjes toch vaak erg hoog aangeprezen worden. Ik heb ze liever van vlees en bloed vrees ik.

Verder ben ik het ook met kos eens dat Capote niet echt een geweldige titel is. Mij best als je enkel z'n jaren van z'n beste boek eruit licht, maar geen enkel persoon is te herleiden naar een periode van vier jaar. Een andere titel was alleszins gepaster geweest.

Verder was het wel aardig, al zal ik er niet lang van wakkerliggen. Wat Hoffman wel goed doet (of is het de scriptschrijver), zijn de subtiele hints die duiden op Capote's lullig gedrag. Want hoe je het ook draait of keert, voor mij komt hij uit deze film als een vreselijke lul. Een egoïstische eikel die anderen gebruikt en misbruikt. En achteraf gaat janken als z'n eigen plannetjes zich tegen hem keren.

De sterkste scene was vooral die vertelling van de misdaad, de meest ongeloofwaardige Capote die z'n boek voorleest aan een menigte. Zal wel echt gebeurd zijn, maar 't is bijna niet in te denken dat je iemand met zo'n stem voor zo'n groot publiek zet als promotie. Zo'n stemmetje degradeert de mooiste literatuur tot sub-K3 teksten.

Matige film dus, waar Hoffman teveel leunt op maniertjes en quirks, het verhaal te lang wordt uitgesponnen, en het meest boeiende nog het sfeervolle pianomelodietje blijkt te zijn. Maar daarvoor ga ik niet twee uur voor een beeldscherm zitten (film had ook een goed half uur korter gemogen).

Beetje falen, deze film. Tijd dat Hoffman zich weer aan wat betere projecten waagt.

2.5*

Een kleine tegenvaller. De materie vind ik wel interessant, In Cold Blood vind ik een behoorlijk sterke film namelijk, bepaalde scenes uit Capote lijken hier soms wel rechtstreeks uit gekopieerd. De film Capote beperkt zich vooral tot het procces van schrijven van het boek In Cold Blood. Echter is de film, vooral in het begin, erg fragmentarisch en doet daarom het drama van de moord eigenlijk te kort. Ook van de persoon Trumann Capote kreeg ik niet echt een beeld. Philip Seymour Johnson lijkt me net iets te vaak een typetje neer te zetten, ik vind zijn acteerprestaties hier dan ook lichtelijk overroepen. Na bijna 2 uur weet ik nu nog niet of Capote een op sensatie en zelfverheerlijking uitzijnde relnicht is of een figuur vol tragiek. Aangezien hij in 1984 aan problemen met zijn alcoholverslaving is overleden neem ik aan het laatste maar dit haal ik niet zo direct uit de film. De film Capote lijkt een beetje te hinken op 2 benen, de dramatiek van de moord en moordenaars en die van de schrijver, helaas wordt er geen duidelijk keus gemaakt en dat is jammer.

Capote behandelt wel een boeiend onderwerp en ik heb me zeker niet verveeld. Toch raad ik iedereen aan die dit goed vind ook de film In Cold Blood te pakken te krijgen die vond ik iig stukken beter en sterker. 3* voor Capote

Aardige film die helaas alleen gedragen wordt door een typetje neergezet door Hoffman. En zelfs dit typetje is vaak niet genoeg uitgelicht waardoor er aan het einde weinig overblijft van deze film. Audiovisueel is het weinig spectaculair en het script aardig maar niet meer dan dat.

3* voornamelijk voor Hoffman.

Ik zag hem 2 dagen na het vrijwel identieke Infamous (dat had ik inderdaad beter niet kunnen doen), maar werd door beide films nu niet bepaald weggeblazen. Capote blijft een lastig te doorgronden persoon...

3*.

Mooie, evenwichtige, wijs gemaakte, helder en ingetogen vertelde, goed gespeelde en overtuigende film. Dit is zo'n film waarbij een heleboel talent bij elkaar komt en waarbij alles op z'n plek lijkt te vallen. Ik zoog de beelden op, en wilde Capote regelmatig in elkaar slaan, maar ik begreep zijn drang dat het verhaal af moest, ofwel, dat die jongens dood moesten ook, hoe ongelooflijk bikkelhard het ook is. Ja, heel erg dat ik dat wel van 'm begrijp. Het is een rotzak, ik weet het. Misschien ben ik het zelf ook wel.
Mooie, vrij aanwezige soundtrack. Dat trek ik niet altijd, maar hier wel. De montage stoorde me niet, zoals bij anderen.
Ik heb overigens het boek gelezen, tenminste, ik vond het tamelijk langdradig allemaal en ben halverwege het boek afgehaakt. Hierdoor ben ik niet zo overtuigd van die 'briljant schrijvende' Capote, moet ik zeggen. Verder heb ik geen werken van hem gelezen.

Nou, het is een beetje zoals FisherKing het zegt (die trouwens een heel andere film dan ik lijkt te hebben gezien...): dat hij het van zichzelf niet kan uitstaan dat hij graag wil dat die jongens worden opgehangen , dat maakt hem dan weer sympathiek. En dat ik dat sympathiek van hem vind, dat kan ik dan weer van mijzelf niet uitstaan, en zo gaat dat Droste-effect weer door. Dat vind ik een van die dingen die ik zo knap vind aan deze film, dat het zo veel in beweging zet in mijn hoofd.
Ik heb die transformatie waar JJ_D het over heeft niet echt gezien, trouwens. Voor mij was hij al behoorlijk menselijk. Over de acteur: ja, mooi, maar ook weer niet zo van tjongejonge. Het is eigenlijk best een typetje dat hij speelt. Echter, hier komt diezelfde dubbelheid de hoek om kijken: Capote wás misschien ook wel een typetje.

Niet echt een opmerkelijke film, ware het niet dat het acteerwerk van Philip Seymour Hoffman en 'zijn' gevangene erg sterk is.

Dit is dan ook wat de film draaiende houdt, want eerlijk gezegd vond ik geen enkel ander subplotje echt boeien. De kern is wel sterk en mooi gefilmd, met een waanzinnig goed acterende Hoffman als leidraad. Zijn prestatie hier is in mijn ogen terecht met een oscar beloond, hij wás gewoon zijn rol, met als knapste prestatie dat hij die verschrikkelijke stem net zo weet te brengen dat het niet belachelijk wordt. En hij krijgt mooi tegenspel van een ietwat geflipte crimineel, de scène waarin hij die ene dag aan Capote beschrijft is adembenemend. Want je zit hem zo dicht op de huid.

Het script is wat warrig, dan is Capote weer geïnteresseerd, dan weer terughoudend, en er worden een aantal tijdsprongen gemaakt die ook wel wat mooier hadden gekund. En verder heeft de film gewoon niet echt veel te bieden, niet spannend of erg emotioneel, niet heel dramatisch en niet heel schokkend, maar boeiend genoeg door de hoofdrolspeler.

Daarom nog 3,5*

Sublieme cinema.

Hoffman zet een fenomenale vertolking neer.
Capote is een film waarover je heerlijk, met overgave, en met al je intellect in stelling gebracht kan napraten. (Tenminste, dat beeld ik me in .)

De keuzes die voor deze verfilming gemaakt zijn aangaande hóe de vertelling "In Cold Blood/Capote" vorm te geven, vind ik zeer sterk. De nadruk ligt (zoals bekend) op de persoon ipv op de 'non-fiction novel'.
Voor lezers van In Cold Blood (zoals ikzelf) zou de film iets teleurstellend kunnen zijn omdat het verhaal geschreven door Capote slechts een bijrol in deze film speelt.

De centrale vraag (of thema) van de film is m.i. waardoor Capote zijn verstand geleidelijk is verloren. Van The Sopranos, aflevering 5 'College' seizoen 1, herinner ik mij de uitspraak van Hawthorne:
"No man can show a different face to himself than the one he shows the multitude, without finally getting bewildered as to which may be true." (o.i.d. met gelijke strekking).

Voor mij ligt daar de 'oplossing': Capote is zichzelf gaan identificeren met Perry, en veel genegenheid voor hem gaan voelen. Gelijkertijd was zijn drang naar roem, succes en erkenning zo enorm dat hij de genegenheid die hij voelde moest beschamen. Zodat hij Perry moest bedriegen. Dat heeft hem, gevoelsmens tot het diepst in zijn vezels dat hij was, genekt.

Alleen de blik van Hoffman, zonder woorden, herbergt zo veel emotie, gedachtes, inzicht. Acteren op zijn best.

Zeer mooie, rustige film, met een interessante thematiek, waarin Hoffman een heel overtuigende rol neerzet. De soundtrack was bovendien perfect gekozen en zorgde echt voor een meerwaarde aan de film.

4.5*

Het acteerwerk is van hoog niveau, maar de film zelf is zó ongelóóflijk sáái dat 'ie na een kwartier al begint te slepen. Een zeker soort spanning wekt de verwachting dat het uiteindelijk nog allemaal naar een climax toewerkt, maar zodra de aftiteling over het scherm rolt blijf ik met een leeg gevoel achter. De enige noemenswaardige prestatie die Capote brengt is het feit dat men een film van ruim anderhalf uur heeft kunnen oprekken tot een gevoelslengte van drie uur.

1,5*

Mooi.

Mooie plaatjes, mooi camerawerk en zeer mooie acteerprestaties tillen dit, ietwat lange, werkje naar een hoog niveau. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar Hoffman maakt bijna alles goed.

De BluRay is ook van uitstekende kwaliteit, netjes gedaan.

Zeer goed.

Hmmmm, deze film start erg sfeervol met de gevolgen van de moord op een boerenfamilie.

Vervolgens zie je schrijver Truman die op literaire feestjes steevast in het middelpunt van de belangstelling staat door het vertellen van boeiende anecdotes. Om een boek te schrijven over deze koelbloedige moordpartij besluit hij beste maatjes te worden met één van de twee daders die in de cel zitten.

Hij levert hen een goede advocaat zodat hun proces lang genoeg kan gerokken worden om hem voldoende tijd te geven de daders antwoorden te ontfutselen over het hoe en waarom van deze moorden. Dit blijkt echter banaler te zijn dan hij had verwacht...

Door de opeenstapeling van leugens die hij de daders vertelt om toch maar bij hen in de gunst te blijven staan voelt hij zich steeds slechter, hij raakt aan de drank en weet slechts met veel moeite zijn boek af te werken, jaren nadat de feiten hebben plaatsgevonden.

Het wordt een bestseller...

7/10.

Het is vooral een praatfilm geworden die weet te boeien van begin tot eind.

Het irritante stemmetje van schrijver Truman Capote moet je gewoon worden, want anders blijf je jezelf daaraan ergeren.

Zonder twijfel een goeie cinefiele film maar zeker geen aanrader voor alle filmfans

Filmsite : http://www.sonyclassics.com...

Mooi drama met een rustige en ingetogen sfeer. Uitstekend geschreven en ondanks (of juist dankzij) de kalme vertelwijze onderhoudend genoeg. Een hele goeie cast waarbij Philip Seymour Hoffman erg sterk is in de titelrol. Het is natuurlijk gemakkelijk om de intonatie en het gedrag van Philip Seymour Hoffman in de rol van Truman Capote als een maniertje te zien. Maar hij weet hier toch goed mee weg te komen, en dat is een bijzondere prestatie op zich.

Aardige film over een schrijver die eerst alles op alles wil zetten op een bestseller te schrijven, maar er langzamerhand zelf aan onderdoor gaat en uiteindelijk de hele zaak niet meer van zich af heeft weten te zetten. Prima rol van Hoffman, maar ik heb hem zelden kunnen betrappen op zwak acteerwerk, dus ik wist dat dat wel goed zou zitten. Echt sympathie met hem krijg je niet. Het is zelfs een heel lastig en irritant mannetje. Dat hij door zijn verliefdheid op Perry Smith geen nuchter oordeel over hem weet te vellen gaat erg ver. Die kerel heeft een gezin afgeslacht en toch krijgt hij een band met hem. Hij kan duidelijk geen grens voor zichzelf stellen als het om de verkoop van zijn boek gaat. Uiteindelijk is hij overleden aan complicaties door overmatig drankgebruik. Dit hele gebeuren is kennelijk toch aan zijn geweten gaan knagen en terecht.
Er gebeurt niet veel in deze film en je kan het soms als saai uitleggen, maar ook als dromerig en interessant. In ieder geval was goed te zien wat een voorbereiding en hard werk er in een boek kan gaan zitten. Dat daar persoonlijke emoties bij komen kijken is menselijk, maar zou eigenlijk niet moeten. Het is toch wel een bovengemiddeld drama dus 3,5 sterren is terecht.

Een goede drama film...

Het is wel interessant verhaal...

Volgens mij is niet een waargebeurd verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Philip Seymour Hoffman speelt wel

redelijk goed (vanwege zijn figuur)...

Mooi HD kwaliteit...

Geweldige film. Uitstekend in beeld gebracht end uitstekend acteerwerk van iedereen.
Ja ik moest ook even wennen aan Hoffmans stem

Ik begrijp nog steeds niet waarom Perry Smith nou overging tot het vermoorden van de hele familie?

Eens met de rest: Philip Seymour Hoffman is weergaloos (terwijl ik normaal geen groot fan ben), waardoor de filmwereld een Truman Show rijker is. Maar het verhaal biedt te weinig om een verpletterende indruk te maken. Het slome karakter baat niet, maar het ontbreekt aan enerverende momenten.

Ruime 3*

Philip Seymour Hoffman is Truman Capote, en hoe! Het neigt naar overacting (Marc Marie Huijbregts is er niks bij) hoe hij zijn typetje doet, maar het is echt supergoed en overtuigend. Deze acteur mag nog wel meer credits verdienen, heb het idee dat ie toch wat ondergewaardeerd is .

Het verhaal van Capote is rechttoe, rechtaan, maar daarvan moet deze film het ook niet hebben. Het is een karakterstudie van de persoon Capote, die best interessant is en te denken geeft. Hij gaat een vriendschap aan met een ter dood veroordeelde, die samen met iemand anders een familiemoord op zijn geweten heeft. Naar aanleiding hiervan zou Capote het boek In Cold Blood schrijven, waarvan overigens ook een goede film gemaakt is :s).

Wat een acteur is Philip Seymour Hoffman toch. Echt een van mijn favorieten. De eerste minuten vreesde ik enigszins voor overacten, en heel de film afgeleid zijn door zijn typetje, maar laten we wel wezen; het is erg knap wat hij doet, en consequent neergezet.

Het verhaal kijkt lekker weg, het is niet mega-spectaculair, maar heel de speelduur interessant. Sommige dingen blijven wat onderbelicht, het hoe en waarom van de moord bijvoorbeeld, en de echte achtergrond van de moordenaars. Truman mag er dan wel achterkomen, wij als kijker krijgen niet zoveel informatie als hij. Uiteindelijk gaat het toch meer om de tweestrijd van Truman. Enerzijds de vriendschap, anderzijds het afmaken van zijn boek. Fijne film, die toch wel gedragen wordt door zijn performance.

3,75*

De spanningsopbouw is meesterlijk gedaan. Dat is een bijzonder lastig recept als je een feature film maakt over het schrijven van een boek gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Opnieuw bekeken.

Terechte Oscar voor de inmiddels betreurde Philip Seymour Hoffman.

Capote stond al langer op het lijstje. Ik ken de schrijver niet echt, enkel van naam. Maar was vooral benieuwd naar de prestatie van Hoffman. De film zelf is een fragment uit het leven van Capote, vooral eigenlijk rond de making off van het boek In cold blood. Dat levert niet helemaal een goed beeld van de schrijver, maar soms is kort belangrijk deel veel beter. In cold blood is toch wel zijn belangrijkste werk.

De film begint met de brute moorden en niet met Capote. Die komt eigenlijk vanuit de zijlijn binnen gewandeld, waarop de fictieve (en eigenlijk ook letterlijke) camera's zich van de gruwel afwenden en naar de schrijver richten. We krijgen wat voorgeschiedenis en randinformatie via de bijrollen die eigenlijk wat op de achtergrond blijven. De film draait enkel rond Truman Capote en de rest valt in de schaduw. Jammer, want de film draait niet om Capote zelf, maar om Capote die een boek schrijft over de moorden.

Het geheel is nogal saai gebracht en ik had na de film ook niet meteen het beeld dat ik nu Capote echt kende. Gelukkig is er nog Philip Seymour Hoffman die een boeiende Truman Capote neerzet. Ik kan niet vergelijken met de echte schrijver, maar als figuur was hij best wel goed. Geen wonder dat hij een Oscar won. Hij houdt op z'n eentje de film nog net boven water. Zonder hem was het als een pudding in elkaar gezakt. Jammer, want eigenlijk gaat zo de prestatie van Hoffman wat verloren. Een ijzersterke prestatie van een (vooral in Amerika) zeer bekend literair figuur in verder een zoutloze film. Capote zal altijd bijblijven vanwege Hoffman en niet voor de film zelf.

Philip Seymour Hoffman, wat een onderschatte acteur was het.

Allereerst de reden waarom deze film mij aantrok, de dood van PSH. Anders was ik hem gewoon niet op het spoor gekomen. Kende hem van Magnolia, MI3 en de kleine bijrol in Scent of a Woman. Maar dit is de eerste keer dat ik hem zie in een hoofdrol. En wat voor een. De Oscar was geheel terecht, ongelofelijk goed hoe hij hier Capote neerzet. Dit noem je nou acteren, het gaat eigenlijk zelfs acteren voorbij. But fine.

Over de film, gewoon aardig. Verhaal is redelijk maar niet al te sterk. Maar dat hoeft ook niet per se. Er waren zoveel andere dingen die de aandacht en schoonheid van deze film ook trokken. Zoals de zo nu en dan schitterende fotografie. Ook de muziek die de juiste draai aan de film gaf. Maar toch het verhaal is waargebeurd, maakte het er voor mij zeker wel intressanter op.

Ik zou eerst op een 4* uitkomen, maar door de performance van PSH gaat hij richting de 4.5*. Echt, wat een acteur was hij.

Philip Seymour Hoffman is uitermate briljant als Truman Capote, maar toch is Capote niet de film die ik verwachtte. De komst van de schrijver naar Holcomb en de manier waarop hij de moordzaak uitspit, moet bij de inwoners van het dorp, die ongetwijfeld nog in shock waren van de brutale moord, heel wat teweeg hebben gebracht. Want hoe haalt zo'n verwende nicht uit het noorden het in godsnaam in z'n hoofd om zijn neus in hun zaken te steken? Maar daar komen we niks over te weten. Het lijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat Capote de puzzelstukjes van de moord kan verzamelen door even te praten met de bordkartonnen personen die de moord ontdekt hebben of het onderzoek ernaar leiden. Ook Harper Lee, Trumans assistente en de schrijfster van het uitermate briljante To Kill a Mockingbird, is niet meer dan een figurante in deze fragmentarische PowerPoint van gebeurtenissen. Het is enkel in de scène waarin Perry vraagt naar de titel van Capotes boek en vervolgens een bekentenis doet (kippenvel! Klamme handen! Krop in de keel!) dat je het beklijvende meesterwerk ziet dat deze film had kunnen worden.

Truman Capote spelen is lastig omdat je door zijn hoge stem en theatrale gedrag erg snel in een soort van typetje uitkomt. Ook de vertolking van Hoffman komt daar soms gevaarlijk dicht bij in de buurt, maar blijft net aan binnenboord. Niet zijn beste rol wat mij betreft.

De scope van deze film is vrij beperkt. De film behandeld niet het hele leven van Capote maar blijft gefocust op de In Cold Blood-zaak. Maar over die zaak gaat de film ook niet, want daarvoor is de film teveel gericht op Capote. Dat zorgt ervoor dat de dubbele manier waarop Capote in deze zaak stond en hoe het zijn leven beïnvloed heeft goed uit de verf komen, maar dat eigenlijk alle bijfiguren nogal schetsmatig blijven.

Interessante, behoorlijk sterke film met een mooi rustig tempo, maar geen grootse film.

Overigens is dit een onderdeel van kleine triple bill. Ik heb het boek van Capote net gelezen en de In Cold Blood-film staat nog op het programma.

3.5*

Saaie film. De film trok me al niet aan, maar fan geworden van Philip Seymour Hoffman en vanwege de jubelende recensies ben ik ‘m toch gaan kijken. Maar zelfs Hoffman weet het oninteressante verhaal over en van een extreem narcistische schrijver niet interessant te maken en ik heb geen idee wat anderen er zo goed aan vinden. Of misschien snap ik dat wel: zowel de terdoodveroordeelde als de schrijver hebben elkaar nodig en ofschoon ze ook van elkaar houden moeten ze elkaar gebruiken om zelf te overleven. De veroordeelde vertelt hoe hij zijn slachtoffer heel aardig vond, zelfs toen hij zijn keel doorsneed. In feite doet de schrijver hetzelfde bij hem. Omgekeerd wil de schrijver de veroordeelde menselijk maken voor het publiek, maar ontmenselijkt hij daarvoor zichzelf. Al met al een goede film op papier, maar voor mij werkte de film niet.

Het personage van Capote - weergaloos vertolkt door Philip Seymour Hofman - wordt als met een fileermes op het scherm neergezet.

Film die boeit over de ganse lijn en niet aan drukdoenerij van gelijkaardige misdaad- en veroordelingsfilms ten onder gaat.

Synthese : Iets of iemand blijkt een lukratieve "goudmijn" te zijn, maar soms gaat dat niet zonder morele pijn en schade.

Deze Amerikaanse biopic kent vooral zijn succes door het aandeel van PSH. Het verhaal werd prachtig verteld en zeker meesterlijk uitgevoerd maar of het allemaal zo boeiend was dat weet ik nog niet zo zeker. Het is niet meer dan de gemiddelde rekening van een interessant figuur en dus duidelijk geen bekroond materiaal. Althans het gaat mij wat te ver.

Kende het boek niet, evenals het personage Truman Capote, maar wel PSH.

Terechte oscar hoor. De bijrol van Bruce Greenwood en de crimineel is ook goed.

Ik sluit me aan bij de rest van de reviewers, als film blijft hij niet aan je lijf plakken, maar de prestatie van Seymour-Hoffman wel. Ook een goede tijdsbeeld weergave van de 50s/60s en ook de daarbij passende decors, scenery en kleding waren realistisch en on point.

“It's the book I was always meant to write.”

Degelijke film over Capote, rond de tijd dat hij zijn bekendste boek In Cold Blood schreef. Het acteerwerk van Hoffman is grandioos, en vooral de scènes tussen Capote en één van de moordenaars (Clifton Collins Jr.) zijn interessant. In Cold Blood is non-fictief, en de scènes met Capote die betrokkene interviewt zijn hoogtepunten in de film. Helaas heeft Capote ook een aantal subplotjes en personages die niet werken. Daarnaast is de cinematografie wel heel grauw. Het zorgt ervoor dat de film niet altijd even interessant is, en soms wel erg taaie stof oplevert. Het acteerwerk van Hoffman en sommige andere acteurs houdt je gelukkig bij de les.

Capote en Philip Seymour Hoffman gaan hand in hand. Wat een sublieme vertolking vqn het personage Capote! Het boek en het verhaal was me evenmin bekend, maar de ambiguïteit is erg interessant. Capote schrijft een non-fictie roman over een gruwelijke moordzaak. De twee daders zitten in de cel in afwachting van hun executie. Capote verhaaltde feiten, maar kan zijn boek niet afwerken zolang ze in leven zijn. De daders zelf hopen via de geschreven feiten op een mirakeloplossing. Er ontstaat een bijzondere band tussen Capote en in het bijzonder Perry Smith.

Jammer genoeg was het verhaal en het script onvoldoende boeiend genoeg om het hoge niveau van acteren te kunnen volgen. Hier en daar wat langdradig waardoor je aandacht bij momenten verslapt.over de moordenaars komen we weinig te weten. Ook over het motief wordt weinig verteld. In zijn geheel zeker geen meesterwerk. Goed om eens gezien te hebben, zeker wat PSH betreft, voor de rest iets te matig.

Veel verwacht van deze film maar wat mij betreft niet ingelost. Zondermeer zet PSH met zijn stemmetjes en maniertjes een behoorlijk karakter neer, een karakter wat niet ver naast de werkelijkheid zal zitten. Toch vind ik het persoon Capote nu niet echt interessant maar eerder stuitend. Vind hem bij tijd en wijlen tijdens de feestjes naar het snobistische neigen, egocentrisch als hij eigenlijk naar mijn mening een advocaat levert om ze langer voor zijn boek uit te melken en wanneer de advocaat faalt noodkreet op noodkreet te negeren. Vervolgens worden de jongens opgehangen, maar het is Capote die het hardste huilt door de telefoon omdat hij zo'n traumatische ervaring heeft meegemaakt. Echt onvoorstelbaar. Het hele leventje rond hem en hoe hij de daders aan het lijntje houd....ja, het doet mij niet zoveel. Hoewel de moord natuurlijk niet over Capote zelf gaat vond ik dat eigenlijk interessanter. Had dat wat meer uitgezocht en belicht.

Niet mij ding, snel op naar de volgende film.