Capote (2005)

Capote ooit gekend? Aangezien hier héél wat opzoekingswerk en getuigenissen aan vooraf gingen heb je niet het recht om Hoffman's vertolking als "karikaturaal" af te doen...

Dat is juist het fantastische aan de film. Capote's perspectieven of drijfveren moet je zelf uitkiezen, je krijgt een hoop informatie, een breed beeld van Capote's leven, en toch kan je géén oordeel vellen over zijn persoon! Fantastisch, toch?

Ik vind de film eigenlijk wel vooral over deze zaak gaan, er zit weinig biografisch in wat betreft Capote zelf vind ik.
Bovendien zie je in de film heel duidelijk de exacte verhaallijn die in In Cold Blood naar voren komt en hoe die geschiedenis zich ontwikkelt. Let wel: alleen de grote lijnen, want hoe die In Cold Blood geschiedenis zich ontwikkelt wordt verder nogal terloops beschreven en zonder echt te weten wat er nu precies gebeurd is zijn bepaalde scenes (vooral die met de gevangenen) veel minder duidelijk denk ik.

Ook zijn bepaalde scenes de 'hangscene' bvbwat betreft alles, sfeer, belichting, decor etc. haast exacte kopieen van In Cold Blood. Er zitten teveel verwijzingen in deze film naar In Cold Blood en dat mis je allemaal.

Apart. Ik vind de film vooral over Capote gaan. De zaak komt wat mij betreft op het tweede plan. Er wordt bewust op de persoon Truman Capote gefocusd. De details van de zaak zijn niet zo belangrijk en er wordt maar kort aandacht aan besteed.

Hmmm, misschien is het beter als je het hele verhaal als nieuw ervaart? Stel dat je de opknoping al weet, dan is het toch niet meer zo geweldig? Ik weet quasi zeker dat Hoffman's reactie onovertroffen is...

Juist, de zaak is slechts het omhulsel, de kern is Capote's personage: zijn reacties, zijn levenswijze, hoe hij omgaat met zijn medemensen, etc.

je ziet hem nota bene alleen tijdens de In Cold Blood periode, terwijl hij nog veel meer beroemde dingen heeft geschreven.

Ik vind dat er weliswaar diepte aan zijn karakter wordt gegeven, maar de film zich absoluut in de eerste plaats op "Capote en In Cold Blood' richt. Dat lijkt me een betere titel in dat verband.

Hoezo, waarom moet een biopic per se iemands hele leven beslaan? Ik vind het juist erg geslaagd dat het is afgebakend en gaat over de belangrijkste periode in zijn leven. Het omslagpunt van rise naar fall.

Dit is zo'n boeiend persoon, een film over zijn hele leven lijkt me lastig.

Iemands hele leven beslaan is weer een ander uiterste. Ik vind het ook niet erg hoor, dat het zo is afgebakend, maar ik zie er toch veel meer een 'totstandkoming van In Cold Blood' in dan een biografisch verhaal over Capote. Interpretatiekwestie misschien.

Jep. Ik snap er niks van dat je het zo ziet, maar goed.

Da's wederzijds .

Met een duidelijke focus op het personage Capote, en de ontwikkeling die die meemaakt. Veel meer dan op het verloop van de zaak, dat meer als gegeven getoond wordt.

Geweldige film. Erg boeiend, erg vaag. Zeker vertelt deze film niet alles, ook wel eens prettig. Ik hou niet van de films waar je alles, maar dan ook alles uitgelegd krijgt. Ik vindt het fijn dat je zelf ook nog na mag denken bij een film, net als bij een boek. Ik vindt het niet prettig als de regisseur mij alles voorschoteld en ik "oh ja"-knikkend achterblijf achter mijn DVD speler of in de bioscoop. Perfecte film, alleen net iets teveel mooie plaatjes tussendoor, die het verhaal niets doen. Daarom 4,5 ster!

Wauw! Deze film heeft mij toch in positieve zin weten te verrassen. Ik had hem te ruil gekregen van iemand en was er de hele week nog niet aan toegekomen. Op nippertje dan toch maar opgezet, met de gedachte dat als het niks was ik hem gewoon op stop kon zetten.

Maar dat was allerminst nodig! Philip Seymour Hoffman speelt een overtuigende rol als Truman Capote. Die stem die hij opzette, nog nooit vertoond! De leukste scènes waren zijn harteloosheid naar de gevangenen toe, zijn obsessie voor het boek en natuurlijk zijn monologen met om hem heen verzameld publiek. Die papa - scène, erg goed.

Het verhaal rondom de brute moord was ook interessant en zorgde voor wat spanning. Tevens wist het mij aan het twijfelen te brengen. Die Mexicanen waren toch geen monsters? Mooi verhaal dus. 4*

Volledig mee eens

We hebben het hier over een man die ook nog Breakfast at Tiffany's en een aantal beroemde korte verhalen heeft geschreven en in de jaren '70 nog een extravagant society-figuur is geweest.

Dat laatste is inhoudelijk wat minder interessant natuurlijk en is het gevolg van de "In Cold Blood"-periode, waarna hij geen boek meer heeft afgemaakt. Daarom is de in de film beschreven periode wel heel belangrijk, maar ik krijg geen 'compleet' beeld van Capote zelf.

Hoe vaak zijn er autobiografische films geweest die het hele leven van zijn onderwerp probeerde te beschrijven en daardoor teveel van niets vertelden? De keuze hier 'slechts' een (belangrijk) deel van iemands leven te beschrijven vond ik juist goed, doordat je het onderwerp écht leert kennen, wat bij 'fragmentarische' autobiografiën veel moeilijker is.

Philip Seymour Hoffman zet zijn rol van Truman Capote als egocentrische, narcistische en overijdele man subliem neer.

Daarmee is al het goede over deze film gezegd. Het verhaal wordt op een dodelijk oninteressante manier neergezet, de dramatische mogelijkheden worden niet benut en alle andere rollen blijven van papier. De scenes zijn achter elkaar geplakt als hoofdstukken in een boek en willen nergens een vloeiend verhaal worden.

Kortom, een erg teleurstellend werkje: 2,0*

Zeer zware tegenvaller dit. Philip Seymour Hoffman is weliswaar briljant, de rest om hem heen dus niet. Er valt dus nauwlijks iets te genieten. Scenario deugt niet, Cinemategrafie is ondermaats, de rest van de cast is uitmuntend slecht !!!. De muziek lebbert maar wat aan, een hele slechte productie dus.

Na 15 minuten vroeg ik me al af wat ik bij deze bioscoopvertoning zat te doen. Het hele verhaal is zo slecht neergezet, dat elke spanning ontbreekt, en ik sleepte me van 15 minuten tot 15 minuten....

Wat een enorm foute bioptic dit. 2.0* en dan alleen maar voor Hoffman. Er deugde helaas verder niks aan deze productie

En het erge is dat het verhaal best wel dramatisch is, Als het goed gebracht is. De chronologie was ook tenenkrommend.

Het boek ken ik wel, maar deze film had best wel In Cold Blood kunnen heten. Vrij weinig wordt duidelijk over het leven van Truman Capote. Typisch een productie die te dicht bij de werkelijkheid wil blijven (wat in film nooit werkt)

Nee, maar het ging ook om de moordzaak en het schrijven van het boek...toch?

Fisherking en Dustyfan kunnen allebei erg slecht tegen naargeestige films. Kan me goed voorstellen dat jullie dit niks vonden, maar ik deel jullie kritiek niet.

Ik vind het juist erg goed gestileerd omdat het zonder opsmuk een goede kijk in het leven van Capote geeft tijdens de meest cruciale periode in zijn leven.

De verhalende en voorgekauwde manier van vertellen die je in 9 van de 10 biopics ziet staat MIJ nou weer niet zo aan.

Dat bedoelde ik dus inderdaad.

1) ik vond dit geen naargeestige film.

2) ik werd niet geraakt door de vorm van vertellen, dat is mijn belangrijkste bezwaar. Ik had wat meer briljantie verwacht a la Lenny. Er zat helemaal niks vernieuwends in.

3) Meeste standaard biopics vind ik niks, ik vond dit ook niet veel beter dan de standaard biopics, waar wijkt dit af van de standaard dan ? Voor mij bijna nergens.

4) projectie was belabberd, misschien dat dat meespeelt in de beoordeling.

Wellicht zijn de makers TE dicht bij de werkelijkheid gebleven, waardoor ik niet meegesleept kon worden.

Dat kan misschien soms (afhankelijk van de manier waarop dat wordt gebracht) zo zijn, maar deze film vond ik zeker niet naargeestig en volgens mij heb ik naargeestigheid ook niet genoemd als kritiek.

Mijn kritiek is juist, dat ik elke diepgang in het verhaal mis en dat zelfs de beste gelegenheden om dieper te gaan niet worden benut. Neem als voorbeeld het dilemma waarbij Capote enerzijds wil dat de jongens snel worden opgehangen, opdat hij zijn boek kan afmaken en anderzijds hij zoveel om een van de jongens is gaan geven, dat hij juist wil dat ze hun rechtzaken winnen . Dat had een fantastisch drama kunnen opleveren, maar nu bleven het script-blaadjes. Heel zonde vind ik dat.

En hetzelfde geldt voor de rest van de cast. Ze zeiden netjes hun regeltjes op en verder bleven het tweedimensionale figuren, maar wilden ze nergens echte personages worden. Te jammer.

Heus, ik had goede verwachtingen voor deze film, maar ik ben helaas diep teleurgesteld.

Erg matige film.

Dit was ook zowat het eerste wat in mij opkwam tijdens het kijken van de film. Ik ben op zich een Hoffman fan, en hij doet het hier nu ook weer niet erg slecht. Waar hij me jammer genoeg niet van overtuigt is dat Capote geen typetje is. En nu ken ik Capote zelf ook niet, maar het is redelijk spaarzaam dat Hoffman als echt personage weet te overtuigen. Wel typisch dat hij net hier een Oscar voor krijgt, aangezien gelukte typetjes toch vaak erg hoog aangeprezen worden. Ik heb ze liever van vlees en bloed vrees ik.

Verder ben ik het ook met kos eens dat Capote niet echt een geweldige titel is. Mij best als je enkel z'n jaren van z'n beste boek eruit licht, maar geen enkel persoon is te herleiden naar een periode van vier jaar. Een andere titel was alleszins gepaster geweest.

Verder was het wel aardig, al zal ik er niet lang van wakkerliggen. Wat Hoffman wel goed doet (of is het de scriptschrijver), zijn de subtiele hints die duiden op Capote's lullig gedrag. Want hoe je het ook draait of keert, voor mij komt hij uit deze film als een vreselijke lul. Een egoïstische eikel die anderen gebruikt en misbruikt. En achteraf gaat janken als z'n eigen plannetjes zich tegen hem keren.

De sterkste scene was vooral die vertelling van de misdaad, de meest ongeloofwaardige Capote die z'n boek voorleest aan een menigte. Zal wel echt gebeurd zijn, maar 't is bijna niet in te denken dat je iemand met zo'n stem voor zo'n groot publiek zet als promotie. Zo'n stemmetje degradeert de mooiste literatuur tot sub-K3 teksten.

Matige film dus, waar Hoffman teveel leunt op maniertjes en quirks, het verhaal te lang wordt uitgesponnen, en het meest boeiende nog het sfeervolle pianomelodietje blijkt te zijn. Maar daarvoor ga ik niet twee uur voor een beeldscherm zitten (film had ook een goed half uur korter gemogen).

Beetje falen, deze film. Tijd dat Hoffman zich weer aan wat betere projecten waagt.

2.5*

Ben je daar nou wel zo zeker van? Ikzelf weet het eigenlijk niet zo goed, ik kreeg meer medelijden dan afschuw voor Capote's persoon. Het einde, zijn "transformatie naar een mens" raakte me dan ook enorm.
Als je hem zo ongeloofelijk ziet huilen, wat gaat er dan door je hoofd? Op zo'n moment denk je toch niet dat Capote waarlijk een lul was die eventjes wat overdadige emoties in scène zet? Of toch?

Tja, ik ben het met de visie van OH eens. Dat hij zelf in een soort "burn-out" toestand terecht kwam, komt omdat hij eigenlijk zijn tegenstrijdige gevoelen voor zichzelf niet kan accepteren, en bij elk uitstel van executie zakt ie verder weg in het moeras.

Overigens vond ik het leuk dat "Beat the Devil" langskwam refererend aan het zuipgedrag van Bogart en Huston. En natuurlijk het zeer harde werken van hemzelf. De titel van de film werd jammer genoeg niet genoemd.

Eigenlijk wel ja. Misschien komt het omdat ik die Capote dus helemaal niet kende, maar op een bepaalde moment voelde ik mezelf ook best genaaid.

De film begint, en 5 seconden nadat je Capote voor het eerst ziet en hem hoort spreken denk je als kijker "gay/homo". De film gaat er in het begin echter nergens specifiek op in. Dan komt de scene met het meisje dat de familie gevonden heeft, waar Capote een verhaaltje afsteekt over verkeerd begrepen worden (/vooroordelen). Heel integer, en als nietvermoedend kijker denk je bij jezelf toch even hmmm, misschien is hij wel gewoon excentriek. Als later in de film dan toch blijkt dat hij homo is, voelde ik me best genaaid. Ik geloof dan ook geen enkel van die mooie, toepasselijke verhaaltjes die Capote steeds uit z'n mouw schudt. Volgens mij leeft hij in één of andere romantische, literaire fantasiewereld waarmee hij mensen mee probeert te manipuleren.

Dat hij soms gemeend spijt heeft van z'n daden zal best, maar dat lijkt meer op een tijdelijke missing.

Contradictie? Eerst zeg je dat je Capote een klootzakje vindt en nou beweer je zelf dat hij tegenstrijdige gevoelens koestert jegens zichzelf. Dat zou betekenen dat hij toch het goede in zich draagt, waardoor ik niet negatief over Capote kan oordelen. Ik vind hem een zielig mannetje, geen gemakkelijk man, maar afterall toch geen badguy.



Heb ik iets gemist?

Dat heb ik nergens gezegd.

Meende ik toch te kunnen opmaken uit de relatie met die man waar hij bij inwoont. En die vrouw die vraagt of hij verliefd is op één van die gevangenen.