Capote (2005)

Philip Seymour Hoffman: in bijrollen (wat mij betreft) al niet te pruimen, nu ook nog als hoofdpersoon ... en dan nog een oscar winnen??!! Afgang van de Academy (gedegradeerd tot Fröbelschool).

Niet echt een opmerkelijke film, ware het niet dat het acteerwerk van Philip Seymour Hoffman en 'zijn' gevangene erg sterk is.

Dit is dan ook wat de film draaiende houdt, want eerlijk gezegd vond ik geen enkel ander subplotje echt boeien. De kern is wel sterk en mooi gefilmd, met een waanzinnig goed acterende Hoffman als leidraad. Zijn prestatie hier is in mijn ogen terecht met een oscar beloond, hij wás gewoon zijn rol, met als knapste prestatie dat hij die verschrikkelijke stem net zo weet te brengen dat het niet belachelijk wordt. En hij krijgt mooi tegenspel van een ietwat geflipte crimineel, de scène waarin hij die ene dag aan Capote beschrijft is adembenemend. Want je zit hem zo dicht op de huid.

Het script is wat warrig, dan is Capote weer geïnteresseerd, dan weer terughoudend, en er worden een aantal tijdsprongen gemaakt die ook wel wat mooier hadden gekund. En verder heeft de film gewoon niet echt veel te bieden, niet spannend of erg emotioneel, niet heel dramatisch en niet heel schokkend, maar boeiend genoeg door de hoofdrolspeler.

Daarom nog 3,5*

Vrij langdradige film, maar inhoudelijk wel sterk! Capote is gewoon een enorm boeiend karakter en dat komt in de film heel mooi naar voren.

En ook uitstekend gespeeld door Hoffman.

Verder goed sfeerwerk heel de film door, oa. door het camerawerk en de sterke soundtrack!

Psychologisch drama, je moet ervan houden. Ik doe dat niet altijd, mar deze film is me toch 4* waard en dat zegt dan denk ik wel wat.

Met hoge verwachtingen de film bekeken maar helaas de film kon mij totaal niet boeien. Had er veel meer van verwacht. Verhaal was interessant maar werd geen 1 keer spannend waardoor de film vrij langdradig werd. Hoffman deed het goed maar ik vond hem zelf vrij irritant. Beeldkwaliteit van de film was goed met mooie beelden en het geluid op dvd was ook gewoon voldoende maar helaas kom ik totaal uit op 3* maar ik kan begrijpen dat sommige van ons de film super vinden.

Wat nen baggerfilm. Den acteur speelt zeer goed en de andere ook, maar saai dat die is!

Rolletjes als homo kan hij percies wel goed spelen, want Philip Seymour Hoffman speelt veel zo'n rolletjes. Heb eerlijk gezegt de film zelfs niet willen uitzien, meer dan 3 keer wil ik mer rustig bekijken, maar hij boeit me niet zo slecht is hij.

als je onder de nul kon stemmen zou ik zeggen -10

goeie film, goed geacteert maar heath ledger had toch de oscar verdient.

Fantastische film, erg mooi zoals de gevoelens van Truman worden neergezet.

Ga je Philip ook nog een homo noemen ? Iemand die de holocaust erg spijtig vindt en had verwacht dat Hitler een warme man was, samen met z'n nazi's die in roze kostuumpjes theekransjes hielden met elkaar gaat mensen homo's noemen ? Denk daar eens over na, Boy George.

He-le-maal mee eens! Het knappe van zijn acteerwerk is dat je die innerlijke strijd tussen integer handelen en commercieel belang toch kan volgen. En dat was juist erg spannend! Doordat je, hoe afstandelijk Capote in weze ook was, zijn twijfels kon zien. Zelfs ondanks het vrij afstandelijke en vrij sobere camerawerk. Wat ik erg graag zie overigens...

Ook het tempo van de montage werkte heel prettig; rust, geeft de kijker de vrijheid, maar vroeg gelijk opperste concentratie.

Het is dus zo dat je er echt de tijd en rust voor moet hebben om jezelf open te stellen voor deze film.

Al met al mijn 5* meer dan waard!

Ultieme rol van Philip Seymour Hoffman. Hij is echt (met lichaam en ziel) in de persoon van Truman Capote gaan zitten. De gesprekken die Capote voert met de twee moordenaars in de dodencel zijn huiveringwekkend.

Een superrelaxte film die kijkt als een mooi fotoboek. Het verhaal wist me daarentegen niet heel erg te pakken en dat is echt heel jammer, anders was het waarschijnlijk wel een topfilm.

Deze film werd in de tijd van uitkomst de heel in geprezen, werd genomineerd voor- meerdere oscars en vaak aangeraden maar weet nog dat het me best tegenviel toen ik hem destijds zag. Het hele sfeertje sprak me niet zo aan, de film wist me niet echt te grijpen en ik was in tegenstelling tot vele hier niet zo weg van Hoffman's- acteerprestatie. Toch weet het verhaaltje achter de film me best te intrigeren en was het bij vlagen toch redelijk aangrijpend maar daar is (voor mij) alles toch wel mee gezegd. Maar goed zoals ik al zei het is het al sinds zijn release geleden dat ik de film heb gezien dus misschien denk ik er bij herziening anders over. Tot die tijd een krappe-

2,5 sterren

Sublieme cinema.

Hoffman zet een fenomenale vertolking neer.
Capote is een film waarover je heerlijk, met overgave, en met al je intellect in stelling gebracht kan napraten. (Tenminste, dat beeld ik me in .)

De keuzes die voor deze verfilming gemaakt zijn aangaande hóe de vertelling "In Cold Blood/Capote" vorm te geven, vind ik zeer sterk. De nadruk ligt (zoals bekend) op de persoon ipv op de 'non-fiction novel'.
Voor lezers van In Cold Blood (zoals ikzelf) zou de film iets teleurstellend kunnen zijn omdat het verhaal geschreven door Capote slechts een bijrol in deze film speelt.

De centrale vraag (of thema) van de film is m.i. waardoor Capote zijn verstand geleidelijk is verloren. Van The Sopranos, aflevering 5 'College' seizoen 1, herinner ik mij de uitspraak van Hawthorne:
"No man can show a different face to himself than the one he shows the multitude, without finally getting bewildered as to which may be true." (o.i.d. met gelijke strekking).

Voor mij ligt daar de 'oplossing': Capote is zichzelf gaan identificeren met Perry, en veel genegenheid voor hem gaan voelen. Gelijkertijd was zijn drang naar roem, succes en erkenning zo enorm dat hij de genegenheid die hij voelde moest beschamen. Zodat hij Perry moest bedriegen. Dat heeft hem, gevoelsmens tot het diepst in zijn vezels dat hij was, genekt.

Alleen de blik van Hoffman, zonder woorden, herbergt zo veel emotie, gedachtes, inzicht. Acteren op zijn best.

Moest even lachen toen Hoffman voor het eerst wat zei in de film maar was er vrij snel aan gewend. Wat een personage zet hij hier neer, ik heb me nooit verdiept in Truman Capote maar ik ben nu wel nieuwsgierig geworden.

Hij werd geportretteerd aan de ene kant als een aardige, vriendelijke grappenmaker maar aan de andere kant een erg zelfingenomen, aandachttrekkerig figuur. Mooi hoe hij toch aan het einde de antwoorden uit Smith kreeg (wat overigens zorgde voor wat harde beelden van die "bloederige avond").

Voor de rest een erg mooie sfeer en een leuke afwisseling van het platteland van Kansas en de donkere beelden van New York.

4.5*

Zeer mooie, rustige film, met een interessante thematiek, waarin Hoffman een heel overtuigende rol neerzet. De soundtrack was bovendien perfect gekozen en zorgde echt voor een meerwaarde aan de film.

4.5*

Zojuist het betreffende boek van Truman Capote 'In Cold Blood' uitgelezen en de film maar weer eens herzien. Ik moet zeggen dat het allemaal een hoop toevoegt.

Van een hoop zaken begrijp je meer; waarom Perry is zoals hij is bijvoorbeeld. Ook begrijp je meer van de 'hype' die zich rond het boek moet hebben afgespeeld; het is eigenlijk heel knap om uit louter feiten zo'n volledig en tegelijkertijd zo'n meeslepend verhaal te smeden.

Capote komt zelf alleen als 'verslaggever' voor in zijn eigen boek en je zou daardoor bijna vergeten dat hij zich zo heeft gemengd in deze zaak dat hij niet meer los gezien kan worden van het lot van de veroordeelden Perry en Hickock. Hij wordt daardoor weer zó intrigerend dat ik blijkbaar het boek 'Capote' van Gerald Clarke moet lezen waarop deze film dus eigenlijk is gebaseerd.

En wat blijft die Hoffman geweldig...

Ik dacht dat Marc-Marie Huijbregts' stem irritant was.

Moet even moed verzamelen om hem weer van de pauze af te halen. Wat een kweetje zet hoffman hier neer. Dit is erger dan Mari van de Ven.

Zal hem ooit wel eens gaan afkijken, maar ik mocht de persoon Capote al van het begin af aan niet. Ik weet het: heel kortzichtig en irrationeel van me...jammer dan. Volgende film. Radiokoppen zijn er ook niet om op tv te komen. Waarom doet hollywood ons dit aan. Typisch geval van: leuke muziek, maar je moet hem niet zien zingen.

Het acteerwerk is van hoog niveau, maar de film zelf is zó ongelóóflijk sáái dat 'ie na een kwartier al begint te slepen. Een zeker soort spanning wekt de verwachting dat het uiteindelijk nog allemaal naar een climax toewerkt, maar zodra de aftiteling over het scherm rolt blijf ik met een leeg gevoel achter. De enige noemenswaardige prestatie die Capote brengt is het feit dat men een film van ruim anderhalf uur heeft kunnen oprekken tot een gevoelslengte van drie uur.

1,5*

Capote vind ik een prachtige film en Philip Seymour Hoffman is geweldig. Maar de beste rol is die van Clifton Collins jr, als Perry Smith. Ik kan werkelijk mijn ogen niet van hem afhouden wanneer hij in beeld is. Prachtig!!

Mooi.

Mooie plaatjes, mooi camerawerk en zeer mooie acteerprestaties tillen dit, ietwat lange, werkje naar een hoog niveau. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar Hoffman maakt bijna alles goed.

De BluRay is ook van uitstekende kwaliteit, netjes gedaan.

Zeer goed.

Grootse rol van de grootste acteur van onze tijd.

Hmmmm, deze film start erg sfeervol met de gevolgen van de moord op een boerenfamilie.

Vervolgens zie je schrijver Truman die op literaire feestjes steevast in het middelpunt van de belangstelling staat door het vertellen van boeiende anecdotes. Om een boek te schrijven over deze koelbloedige moordpartij besluit hij beste maatjes te worden met één van de twee daders die in de cel zitten.

Hij levert hen een goede advocaat zodat hun proces lang genoeg kan gerokken worden om hem voldoende tijd te geven de daders antwoorden te ontfutselen over het hoe en waarom van deze moorden. Dit blijkt echter banaler te zijn dan hij had verwacht...

Door de opeenstapeling van leugens die hij de daders vertelt om toch maar bij hen in de gunst te blijven staan voelt hij zich steeds slechter, hij raakt aan de drank en weet slechts met veel moeite zijn boek af te werken, jaren nadat de feiten hebben plaatsgevonden.

Het wordt een bestseller...

7/10.

Het is vooral een praatfilm geworden die weet te boeien van begin tot eind.

Het irritante stemmetje van schrijver Truman Capote moet je gewoon worden, want anders blijf je jezelf daaraan ergeren.

Zonder twijfel een goeie cinefiele film maar zeker geen aanrader voor alle filmfans

Filmsite : http://www.sonyclassics.com...

Zeer boeiende film.

Geweldig geacteerd en mooie beelden.

Aanrader.

Hoffman draagt deze film en maakt deze film. Het verhaal is niet bijster interessant en er wordt niet zo veel aan gedaan om het interessant te maken. Het is een portret van een bijzonder man die lastig in een hokje te plaatsen is. Zijn twijfelgevoelens over de zaak en Perry komen slecht mondjesmaat aan het licht en al met al blijft het verhaal vrij oppervlakkig. Hoffman krijgt echter alle ruimte en maakt het een interesante film die blijft boeien tot het einde.

Prachtig. Boeiendverhaal, Mooie, soms erg mooie, beelden (zoals die van het huis en de omgeving in het begin van de film), goed geacteerd (wat de persoon Capote zeer interessant maakt en nergens overdaad. Dat zie ik graag. Minpuntje? Die waren er wel, maar vallen toch weg tegen de hierboven genoemde punten. Die constante tweestrijd tussen carriereen integriteit. Nog niet vaak zo subtiel en kundig in een film gezien. Dan toch nog een minnetje: het is een film die ik denk ik niet nogmaals ga zien. na een keer is het genoeg.......

Beste film die ik in een hele tijd heb gezien , snap niet dat ik deze nog nooit eerder heb gezien.

Het verhaal lijkt in eerste instantie erg interessant te worden maar blijkt uiteindelijk (voor mij althans) ondergeschikt.

De film moet het vooral hebben van een fenomenale sfeer en een fantastisch acterende cast.

Mooie en sfeervolle film

Philip Seymour Hoffman is fantastisch in zijn rol als Capote. Truman Capote is eigenlijk maar een naar en egocentrisch mannetje die vindt dat de hele wereld om hem draait en iedereen naar zijn pijpen moet dansen. Toch blijf je geboeid kijken en dat ik zeker de verdienste van wereldacteur Hoffman.

Een aanrader voor een ieder die van ingetogen drama houdt.

4*

Heb het boek al jaren geleden gelezen, Infamous als eerste van de beide films gezien. Beide zijn erg goed, maar het inpakken van mensen, zowel op luchtige manier als "in cold blood" zoals hij bij Perry doet, vond ik beter in Infamous. Komt natuurlijk ook niet vaak voor dat er snel achter elkaar 2 films over hetzelfde onderwerp uitkomen en dan ook nog eens beide van zeer hoog niveau.

Hoffman, en Hoffman alleen tilt deze prent naar een bovengemiddeld niveau: 3.50 (3.30)

Na een zeer aarzelende start waarin ik onder andere enorm moest wennen aan Hoffman, die hier min of meer een semi - typetje neerzet; komt de prent prima van de grond, maar ik had het gevoel dat men maar slechts bij vlagen echt wist door te dringen tot de kern, wat ook nog eens geheel op het blazoen van Hoffman mag worden bijgeschreven, die met zijn geweldige vertolking van Truman Capote menig scene een stuk interessanter wist te maken. Alsof er de gehele speelduur een glazen wand geparkeerd stond tussen de camera enerzijds en de regisseur anderzijds; aangezien de prent tamelijk afstandelijk over komt. Van regisseur Miller ben ik dan ook geen moment onder de indruk geraakt en bekruipt me het gevoel dat hier veel en veel meer uitgehaald had kunnen worden. In de basis moet het verhaal je een film inzuigen, maar hier is het een acteur die daar voor moet zorgen, hetgeen betekend dat er structureel iets mis zit in het script of de uitvoering daarvan. Ik ga voor dat laatste. Onbevredigend; en dat vind ik jammer, want ik had best hoge verwachtingen.... Toch nog een 3,5; met dank dus aan Hoffman.

[214/644]

Mooi drama met een rustige en ingetogen sfeer. Uitstekend geschreven en ondanks (of juist dankzij) de kalme vertelwijze onderhoudend genoeg. Een hele goeie cast waarbij Philip Seymour Hoffman erg sterk is in de titelrol. Het is natuurlijk gemakkelijk om de intonatie en het gedrag van Philip Seymour Hoffman in de rol van Truman Capote als een maniertje te zien. Maar hij weet hier toch goed mee weg te komen, en dat is een bijzondere prestatie op zich.