Capote (2005)

De jonge Truman Capote stond inderdaad model voor het personage Dill. Ik kwam die informatie tegen in de documentaire "Fearful symmetry" die bij mij als extra op de dvd van de film TKaM stond. In deze prachtige documentaire wordt na zoveel jaar met iets van heimwee verteld over allerlei achtergronden van de film “To Kill a Mockingbird".

Da's een domme theorie, want elke leugen komt uit. Of je gaat jezelf tegenwerken. Af en toe de mening/waarheid NIET zeggen, dat is een ander verhaal.

Ik dus wel, want het is een soort van egoisme die helaas steeds meer voorkomt.

Uitermate zielig gedrag.

Maar dit alles wist ik al voordat ik de film zag. Philip Seymour Hoffman speelt briljant, maar de film weet helaas geen verder antwoord te geven aan andere belangrijke zaken, de spanningsboog ontbreekt, het referentiekader van Capote ontbreekt (Goede acteurs in hoofd/bijrollen, met andere woorden Hoffman speelt ze allemaal naar huis waardoor de structuur van de film ondermijnt wordt)

Maar misschien neem ik 't allemaal wel erg serieus, het is wel een bijzondere film, dat ben ik wel met je eens.

Het lijkt mij niet alleen dom maar vooral ook naïef om te denken dat elke leugen uitkomt. Veel mensen hebben zelf vaak niet eens in de gaten dat ze ergens tegen beter weten of voelen in aan het liegen zijn. Ze zullen daar meestal ook nooit openlijk en eerlijk voor kunnen of willen uitkomen.

Naast de waarheid van een denkend hoofd bestaat er ook de waarheid van een voelend hart (soms slaat dit om in een onderbuik). Deze verschillende soorten waarheden kunnen vaak aardig met elkaar in een stuk minder aardig conflict raken en zo juist spannende dramatische spanningsbogen opleveren zoals dat ook gebeurt in de film “Capote".

Voor het ervaren van deze onderhuidse spanningsbogen moet je wel in staat zijn om langs de achterkant van het eigen kleinzielig gelijk te kijken. Zaken niet alleen maar simpelweg eventjes vlug af willen doen met een sentimenteel etiket als ‘uitermate zielig gedrag’.

Onvolwassen handelen zou je ook met wat meer afstand, een beetje meer volwassen, kunnen proberen te bekijken. Dit zou tevens een oog kunnen opleveren voor het feit (of is het een mening?) dat volgens de wet van behoud van ellende en geluk het menselijk egoïsme zelfs al veel ouder is dan de weg naar Rome en tegenwoordig dus niet meer of minder voorkomt.

De structuur van de film “Capote” bestaat volgens mij uit het beschrijven van een zekere verwording van een schrijvend zeer intrigerend personage. Weliswaar is de structuur een rode draad die erg dubbelhartig geweven is, maar mijn ervaring is het beslist niet dat die dubbelzinnigheid de structuur van de film ondermijnt. Ik zit dan ook niet te wachten op kant en klare antwoorden van een ander, ik ben veel meer geïnteresseerd in een open manier waarop een ander problemen stelt of neerzet.

De film van Bennett Miller vind ik dus juist erg verfrissend, zeker in een tijd waarin grotendeels zeer platte enkelhartige rode draden als voorgekauwd onrijp ganzenvoer op een commerciële markt worden afgezet.

Het niveau van de acteurs in de bijrollen vind ik trouwens prima. In beeld komen ze heel natuurlijk een stuk minder aan bood dan Philip Seymour Hoffman. De reden is niet dat ze naar huis gespeeld worden, het is gewoon een film die met vorm en inhoud meer verteld over de enigszins monomane Truman Capote en minder over mensen uit de hem omringende omgeving.

Catherine Keener als Harper Lee geeft als actrice en personage prachtig nuchter tegenspel bij het niet schmierend emotionele spel van Hoffman. Keener riep bij mij trouwens in "Capote" goede herinneringen op aan het kleine meisje Scout uit de film “To Kill a Mockingbird”.

Ook de twee daders van de moordpartij, waarvan de één een kwetsbaar gevoelige lijkt en de ander een schijnbaar harde nonchalante, worden in korte momenten overtuigend neergezet door Clifton Collins Jr. en Mark Pellegrino.

De overige acteurs in de film vallen evenmin door een mand met slechte acteerprestaties. Misschien komt dit simpel door lekker ruimhartig te kijken naar "Capote" zonder enige valse hoop of verwachting.

bizarre karaktervertelling is erg boeiend. 4

Vanmiddag deze pracht film in een roes bekeken. Er valt veel over te zeggen. Zo veel dat ik me voorlopig gemakzuchtig aansluit bij de uitstekende rescensie van BASWAS. Ik heb kort geleden de mooie verfilmingen van "Ïn cold blood" en "To kill a Mockingbird" gezien. En gisteren "Van God Los" gezien. Bij die laatste film vroeg ik me af of "Capote" iets nuttigs over o.a de verhouding tussen werkelijkheid, journalistiek en film te bieden heeft. Deze opmerking van mij blijkt na "Capote" gezien te hebben een gotspe.

"To kill a mockingbird" krijgt voor Capote tijdens de premiere van de verfilming daarvan een zeer wrange betekenis voor hem. Totaal verstart en zich bedrinkend zit deze spotvogel te wachten op executiebesluit van de jongens....... als noodzakelijke afsluiting van zijn journalistieke roman. Hij heeft voor de vervolmaking van zijn boek de werkelijkheid naar z'n hand gezet: door hem konden de jongen langer door procederen, zodat hij meer informatie van Perry kreeg. Maar om zijn meesterwerk optijd af te ronden moesten ze uiteindelijk toch dood.

1) to mock (ww): bespotten, de spot drijven met, tarten, misleiden to mock at: na-apen, to mock up: improviseren
2) mock (bn): nagemaakt, onecht, vals, voorgewend, quasie, schijn, proef...
3)mock (zn): voorwerp van spot, namaaksel, proefexamen.

Ik denk dat hij vanaf dit moment zichzelf (echt) is gaan haten....

BASWAS zei het al: veel is onderhuids aanwezig! De eerste introductie van Capote geeft veel aanwijzingen: zijn verhaal, met veel dubbele Amerikaanse bodems, over Jimmy (James) Baldwin....dat eindigt ironisch met:
"Well, I'm not nearly that controversial"!

4,5*

Eigenlijk gaat een goede film voor mij altijd over het conflict tussen werkelijkheid en verbeelding. Dit geschil doet zich dan niet alleen voor in de inhoud maar ook in de vorm. Opmerkingen over ‘het is echt’ of ‘het is fake’ in een reactie bij een film vind ik dan ook onzin. Film is altijd 'gefaket echt' of 'echt gefaket'.

Kwaliteit heeft vooral te maken met een wijze van formuleren in beeld-, klank- of woordentaal. De taal van geur of een ander zintuig zou aan dit rijtje nog toegevoegd kunnen worden. Het gaat om een manier waarop met een (en dus niet –de-) werkelijkheid gekneed wordt. Vandaar mijn opmerking in mijn eerste reactie op de film “Capote”:

Mijn eigen formulering is misschien nog niet 'fake echt' genoeg. Zag afgelopen weekend de film “Raise the Red Lantern” (1991) waarin het achterliggend idee (inhoud) van deze notitie beter geformuleerd (vorm) wordt:

Good or bad, it’s all playacting. If you act well, you can fool other people; if you do it badly, you can only fool yourself, and when you can’t even fool yourself, you just can fool the ghosts.

People breathe, ghosts cannot. That’s the only difference. People are ghosts, and ghosts are people.

Dit citaat uit de film van Yimou Zhang geeft voor mij in woorden beter geformuleerd aan wat onderhuids de spanningsvelden zijn die ik in de film “Capote” proef.

Met het bovenhuids moraliserend domineesgedoe in sommige andere reacties op de film over het gedrag van de schrijver Capote kan ik zelf trouwens niet veel beginnen. Het is appels met peren vergelijken door verleidelijk gespleten slangentongen in een gefaket paradijs.

Eigenlijk ben ik nu ook heel nieuwsgierig naar die ander film met de titel: “Infamous” (2006). Handelt over Truman Capote in dezelfde periode dat hij bezig is met het schrijven van zijn boek 'In Cold Blood'.

Traag maar sterk drama. geweldig geacteerd en sfeervol gefilmd. Dikke 3,5*

Ik heb de film nu 2 keer gezien: de keuzes die de regisseur gemaakt heeft om Capote's schrijfersleven te tonen zijn zeer doeltreffend: zijn belangrijkste karaktertrekken worden in een paar scénes duidelijk: Capote's genialiteit: geheugen, Capote's scherpe (zelf)spot, Capote als briljant causeur: op
society party's of gewoon als gast. Maar ook Capote de fabulant en manipulator. En hij kon goed luisteren en onthouden. En hij was ook iemand met vriendschappen.

Zijn vriendschap met James Baldwin (Jimmy) is opmerkelijk: James was een zwarte New Yorker die in Harlem is opgegroeid. Capote is opgegroeid in het (grof gezegd: rascistische) Zuiden. Ze deelden naast hun schrijverschap ook hun openheid over hun sexualitiet. (het gaat bij hen globaal gezegd niet direct om de categorën maar om de vrijheid van voorkeur, die ook kan wisselen...zeker in Baldwins opvatting...die, volgens de Ned. Wikipedia ook iets met Brando had).
De eerste introductie van Capote in de film is dan ook veelzeggend en mooi gekozen en zeer sfeervol (Cubaanse muziek) in scéne gezet.

De verstilde kille natuurshots refereren voortdurend aan de plek van de misdaad, maar ook past het bij de teruggetrokkenheid waarin Capote uiteindelijk werkt. Waarbij hij "vuile handen" maakt om het verhaal wat hij voor ogen had compleet te krijgen. Onderzoeksjournalistiek wordt vaak voor morele dilemma's geplaatst: algemene belang tegen over persoonlijke belangen. En wie moet ik wel of niet beschermen. Heel veel nieuws komt dmv "vuile handen" tot stand. Zowel de pruducent als de consument hebben t.ov. van de slachtoffers boter op hun hoofd. De meeste media leven van slecht nieuws. En wij lezen maar al te graag spannende verhalen en als ze waar zijn helemaal.
Dat relativeert Capotes handelen niet totaal, maar wel een al te makkelijk moreel oordeel daarvan. Over zwevende spoken gesproken: de "nieuwsgieren" blijven in ons hoofd ronddwalen......

Ik geloof dat Fisherking de uitspraak van Humphry Bogart, die een schrijver speelt in de mooie film "In a lonely Place", is vergeten:
"There is no sacrifice too great for a chance at immoratality"

ps: een geweldige cast!

Goede film. Aangrijpend op sommige momenten, maar tegelijkertijd ook weer ongeloofwaardig ik noem de scéne waarin Truman de dader Smith eten gaat voeren . Opzich wel een goede cast, goede bijrol voor Catherine Keener, maar daarentegen vond ik de acteerprestatie van Clifton Collins Jr (in de film dus Smith) van een te laag niveau. Eindoordeel 3,5* , er had meer ingezeten.

Goed verfilmd.. En zeker goed geacteerd!

Film gisteren gezien. Geen slechte film, maar hij viel me toch een beetje tegen, na het lezen van veel positieve recencies. Ik kon in tegenstelling tot de hoofdrolspeler absoluut geen begrip en sympathie opbrengen voor de daders, dus misschien dat ik daarom niet super enthousiast ben over deze film. Ondanks het rare typetje en de vreselijke stem, toch complimenten voor Hoffman. Wat mij betreft.....3*

Misschien gaat "Capote" meer leven als je de film "In Cold Blood" hebt gezien. Ik ken twee versies: de speelfilm uit 1967 (prachtige film, echt een aanrader!) en één uit 1996 (nog niet gezien).
De film gaat niet over of je sympathie voor de daders moet voelen...maar om Capotes extraverte leven en zijn persoonlijke worsteling om ten koste van door hemzelf hoog gestelde eerlijkheid een meesterwerk tot stand te brengen ......en het boek is nog niet klaar maar de publicitaire molen draait al! En het einde van het verhaal hangt af van de executie....wrang!

De literaire geschiedenis heeft zijn voorgevoel betreffende
het boek gelijk gegeven. Uieindelijk zijn de verfilmingen van de roman "Ïn Cold Blood" natuurlijk gebasseerd op het werk van Capote. Zijn manier van schrijven (en journalistiek onderzoek van de feiten) heeft veel invloed gehad. Tom Wolfe is door hem beinvloed: zie b.v. "The Bonfire of The Vanities" is een mooie roman van hem. Die ook is verfilmd. (een Brian de Palma film met Tom Hanks, Bruce Willes en Melanie Griffith)

Zeer interessante film, met een beklemmende sfeer en Hofmann's acteren is vuurwerk. Ik vraag me alleen af of Capote eigenlijk in negatief of positief opzicht veranderd is na het afronden van zijn roman? Ziet hij in dat hij mensen gebruikt voor eigen succes en graag daarmee in de belangstelling staat op feestjes en partijen. Of had hij nooit aan die zaak moeten beginnen, want hij heeft nooit meer een boek geschreven en ging zwaar aan de drank.

Dat laatste.

Prachtige film met de altijd briljante Philip Seymour Hoffman.

Het staat voor mij als paal boven water dat Philip Seymour Hoffman de beste acteur van de laatste jaren is.

Philip Seymour Hoffman acteert niet, Philip Seymour Hoffman is, daarmee bedoel ik dat hij zijn personage niet speelt maar hij wordt het personage die hij moet spelen.

De rest van de acteurs zijn trouwens ook erg goed en het script is ook perfect.

De film begint een beetje langzaam maar dat is gewoon de goede opbouw van de film.

Wat ook positief is dat ze het script zoveel mogelijk op feiten hebben gebaseerd, dus geen geromantiseerde fictieve subplotjes.

Ik moest er even inkomen maar na afloop ben ik tot de conclusie gekomen dat dit een briljante film is.

Cijfer: 4,5

De film op zich vond ik nog niet eens zo geweldig, maar het acteerwerk van Phillip Seymour Hoffman vond ik ijzersterk.

Mede daarom 3,5*

De film op zich viel me zwaar tegen;gewoon saai gemaakt.

Maar die prestatie van Phillip S.Hoffman...INDRUKWEKKEND.

Oscar volkomen terecht verdient.

Ja, ik vond de vergelijking tussen ´In cold blood´ (met Sam Neill als inspecteur) en ´Capote´ interessant, omdat ze hetzelfde verhaal vertellen, vanuit een ander perspectief. Wat meteen opvalt is dat Capote zoveel subtieler is; er wordt subtieler geacteerd (In cold Blood vervalt toch vaak in stereotiepe karakters en ze acteren vaak net iets te veel met nadruk, zoals bajesklant Floyd en de snackbardames) In Capote ook subtieler camerawerk. Het huis van de Clutterfamilie is ook dramatisch anders qua uiterlijk: groot en donker in Cold Blood en klein en wit in Capote. Ik vermoed dat men in Capote meer het origneel heeft willen benaderen, ten koste van de ´enge´ sfeer van een groot donker huis. De twee moordenaars kwamen op mij in Cold Bood wel indringender over dan in Capote. Vermoedelijk omdat ze in Cold Blood min of meer de hoofdrol hebben en in Capote een bijrol.

Philip S. Hoffman is grandioos als Capote. De film krijgt van mij 4,5 sterren.

De vergelijking tussen In Cold Blood en Capote lijkt me ook wel interessant, maar jij hebt wel een andere versie van In Cold Blood gezien dan NarcissusBaldsp. Hij zag de klassieke versie uit de jaren '60 en jij de onbekende remake met Neill. Wellicht is de oude versie een aanrader voor je.

Vrij saaie film, met wel een buitengewone acteerprestatie van Seymour Hoffman.

Indien je In Cold Blood hebt gezien, heb je hier niet veel aan.

Je komt ook niet echt te weten waarom Capote zo bezeten was van Perry Smith, was het verliefdheid of iets anders?

Een 3, vanwege Seymour Hoffman.

Ik zag hem 2 dagen na het vrijwel identieke Infamous (dat had ik inderdaad beter niet kunnen doen), maar werd door beide films nu niet bepaald weggeblazen. Capote blijft een lastig te doorgronden persoon...

3*.

Leuke zondagnamiddagfilm die, steunend op overtuigende acteerprestaties, aan een gezapig tempo richting einde kabbelt. Behalve een goede karakterstudie van het hoofdpersonage is er weinig boeiends aan deze film, maar het hoofdpersonage zélf is echter wel zó boeiend dat hij heel de film draagt.

Schitterende film, ik ben er nog niet welk punt ik hem geef, voorlopig een 4*

Seymour Hoffman kreeg hier terecht een oscar voor.

Een geweldige acteur!

Vond het eigenlijk een erg goede film. Geweldige acteerpresaties, mooi verhaal, het ziet er fraai uit, de film ademt goed een bepaalde sfeer uit en de hoofdpersoon bleef me fascineren.

Geen slechte film maar bij momenten vond ik hem iets te langdradig.

Het stemmetje van Capote irriteerde me ook wel,maar dat doet niets af van de schitterende acteerprestatie die Philip Seymour Hoffman hier neerzet.

3 sterren.

Capote is een film voor liefhebbers van een subtiel psychologisch drama. De interactie tussen de acteurs is top. Philip Seymour Hoffman als Capote speelt de sterren van de hemel. De strijd tussen integriteit en opportunisme wordt prachtig in beeld gebracht. Ook geeft een prachtig sfeerbeeld van de VS eind 50 en begin 60 jaren.

Geen meanstream film ondanks dat de film wel zo verkocht wordt.

Precies, en dat maakt de film bijzonder. Capote heeft nogal wat karikaturale trekjes, maar er blijkt veel meer in hem te schuilen. Wat dat dan mag zijn, blijft evenwel vaag. Hij lijkt zichzelf ook nog niet echt te kennen. Misschien maakt hem dat soms eenzaam. Misschien verklaart het zijn fascinatie voor andere personen die afwijken van de norm, zoals de moordenaars. Misschien ook niet. Intrigerende film.

Voorlopig 3,5*

Philip Seymour Hoffman speelt geweldig en misschien ligt het aan mij of aan de film maar ik vond dit geen interessante film. Philip Seymour Hoffman komt daar aan, heeft wat het lijkt 3 gesprekken en doet dan vreemd.

Totaal geen hoogte van die man wat opzich vast het plan is maar ik kan er niet zoveel mee

Fantastische film, vooral fantastisch acteerwerk van philip seymour.

Ben oud genoeg om me nog intervieuws met Capote te herinneren op het filmjournaal de man was werkelijk zo.

Sommigen zag ik schreven, dat ze geen hoogte van hem konden krijgen in de film maar dat is nou net de clou niemand kon hoogte van hem krijgen. Eigenlijk begreep alleen zijn echte vriend Nelle Harper Lee iets van hem.

Mooie, evenwichtige, wijs gemaakte, helder en ingetogen vertelde, goed gespeelde en overtuigende film. Dit is zo'n film waarbij een heleboel talent bij elkaar komt en waarbij alles op z'n plek lijkt te vallen. Ik zoog de beelden op, en wilde Capote regelmatig in elkaar slaan, maar ik begreep zijn drang dat het verhaal af moest, ofwel, dat die jongens dood moesten ook, hoe ongelooflijk bikkelhard het ook is. Ja, heel erg dat ik dat wel van 'm begrijp. Het is een rotzak, ik weet het. Misschien ben ik het zelf ook wel.
Mooie, vrij aanwezige soundtrack. Dat trek ik niet altijd, maar hier wel. De montage stoorde me niet, zoals bij anderen.
Ik heb overigens het boek gelezen, tenminste, ik vond het tamelijk langdradig allemaal en ben halverwege het boek afgehaakt. Hierdoor ben ik niet zo overtuigd van die 'briljant schrijvende' Capote, moet ik zeggen. Verder heb ik geen werken van hem gelezen.

Nou, het is een beetje zoals FisherKing het zegt (die trouwens een heel andere film dan ik lijkt te hebben gezien...): dat hij het van zichzelf niet kan uitstaan dat hij graag wil dat die jongens worden opgehangen , dat maakt hem dan weer sympathiek. En dat ik dat sympathiek van hem vind, dat kan ik dan weer van mijzelf niet uitstaan, en zo gaat dat Droste-effect weer door. Dat vind ik een van die dingen die ik zo knap vind aan deze film, dat het zo veel in beweging zet in mijn hoofd.
Ik heb die transformatie waar JJ_D het over heeft niet echt gezien, trouwens. Voor mij was hij al behoorlijk menselijk. Over de acteur: ja, mooi, maar ook weer niet zo van tjongejonge. Het is eigenlijk best een typetje dat hij speelt. Echter, hier komt diezelfde dubbelheid de hoek om kijken: Capote wás misschien ook wel een typetje.