The Fountain (2006)

Soms kijk je naar een film waar je gewoon echt niet in kan komen. En dat had ik bij deze dus. Nou, ja ik kon er zo enigzins wel inkomen maar hij boeide gewoon niet. De mix van een LOTR achtig uitziend verhaal en een "moderne" drama. Nja sorrie voor de fans, al zat er af en toe nog wel wat leuks in, 9 van de 10 keren was ik op de klok aan het kijken. En dat is bij mij een slecht teken..

Wat een intense film. Zelden een film gezien die me bijna letterlijk door zijn visuele kracht wist te vangen. Ongelofelijke krachttoer weer van Aronofsky.

Weisz en Jackman zijn niet bepaald twee van mijn favoriete acteurs. Toch bewijst met name die laatste grote kwaliteiten in huis te hebben. Heel sterk gespeeld. Voelde zijn kwelling ondersteunt door de voortreffelijke regie van het doek spatten.

Prachtige film over (aankomend) verlies verteld door mooie realistische scènes en schitterende surrealistische scènes. Naast dat het verhaal me aansprak, de uitwerking daarvan voortreffelijk was (diepzinnig zonder ogenschijnlijke pretenties), de acteerprestaties verrassend sterk waren en de film visueel prachtig was heb ik niet zo veel te melden. Vooral een bijzondere film. Moeilijk om een oordeel te geven. Houd het op 4,5 sterren. Nu snel op zoek naar die goedkope dvd van Pi die uit de schappen is gehaald (en die ik om onduidelijke redenen een jaar geleden heb laten staan).

Een derde kijkbeurt wist me weer aan het huilen te krijgen. Geen enkele film weet mij zo te raken, wellicht ook door de zo eerlijke benadering van het moeilijkste feit waar een mens mee te maken krijgt: de dood.

Ik heb echter nog nooit een film gezien met deze moed en intelligentie die zo breekbaar was. Buiten context is ieder element lachwekkend en de structuur lijkt van een afstand wel heel manipulatief en drammerig.

Toch wanneer je het bekijkt... het gaat zó veel verder dan (vrijwel?) alles dat ik tot nu toe heb meegemaakt... Het is niet te bevatten binnen het cijfertjes/sterretjes-systeem. Zo intrigerend en frustrerend tegelijkertijd, zoals alleen een écht meesterwerk kan zijn. Ik ben benieuwd hoe hier over een eeuw tegenaan wordt gekeken.

Mooie overweging Beitel. Wens is de vader van de gedachte: men zal de stroming New Age vergeten zijn..... maar deze film van dappere Aronofsky niet. Het zal herondekt worden......botsing tussen (voor)gevoel en verstand.... origineel en intens verbeeld.

Een bijzonder originele reis langs je emoties door een film die zich laat aanvoelen als een mooi gefilmd modern sprookje met zware thema's. Misschien niet altijd even toegankelijk edoch een verplicht stukje kijkvoor voor iedere filmliefhebber. Zeer goed.

Warrige en zweverige film met een warme sfeervolle regie.

In grote lijnen snapte ik het wel maar ik mis nog een aantal puzzelstukjes.

Ik had veel meer verwacht van deze film die grotendeels toch vrij emotieloos blijft.

Er was geen moment dat ik met de protagonist mee kon leven. Nu ben ik bereid heel veel energie en tijd te steken om een film te doorgronden, maar dan moet een essentiële waarde aanwezig zijn: SFEER.

Sowieso was er in deze film weinig om je hoofd over te breken; het ene cliché werd op het andere gestapeld - alles verklaard. Kortom, een draak van een film. Zelfs de infantiele structuur is een belediging voor de serieuze kijker. Één mager puntje, vanwege de mooie plaatjes. Zoek je een intellectuele uitdaging kijk dan eens naar INLAND EMPIRE.

Inland Empire is 3 uur wazige shit gemaakt door een wazige regisseur. Intellectuele uitdaging, ga fietsen. Noem dan 'Stalker' ofzo.

Beide films vertellen op soortgelijke manier een verhaal. The Fountain geeft zelf alle informatie die nodig is om uiteindelijk het verhaal bij elkaar te puzzelen, bij Inland Empire moet je meer zelf doen. Met Stalker valt het ook echt niet te vergelijken, zou ik zelf eerder 2001 kiezen.

Dan reageer ik meteen even op xav: The Fountain is namelijk een film waar je in moet komen. Werkt een bepaald element niet voor de kijker, dan valt de rest vrij snel in het water. Zelf kan ik niet echt spreken van een gebrek aan sfeer of infantiele structuur. Zelfs eventuele cliché's worden voor mij omgevormd tot een bijzonder eerlijke, diepgaande en misschien zelfs belangrijke boodschap. Het hoeft helemaal niet te werken op je, maar het is verre van een belediging voor de serieuze kijker.

In de Fountain komen twee fantasie-werelden en een werkelijkheid samen. In die werkelijkheid zien we de hoofdpersoon, die worstelt met de acceptatie van het einde van zijn geliefde. Wat weten wij (als kijker) van de hoofdpersoon, behalve dat ie een chirurg is en alles in het werk stelt om zijn geliefde te redden? Wat weten we van die geliefde? Het antwoord op beide vragen luidt: NIETS, nada, zero. Met recht een situatie, waarin het onmogelijk is voor de kijker om zich te identificeren met de hoofdpersoon. We vallen midden in een verhaal. Sterker nog. We vallen midden in het einde van een (levens)verhaal.
De clichés. Ik noem er een paar.
De queste naar het eeuwige leven.
Er te laat achter komen dat men essentiële momenten in het leven niet op waarde heeft weten te schatten.
De eeuwigheid ligt besloten in de cyclus van de natuur zelf.
Kort samengevat. Man probeert zijn vrouw uit de genadeloze klauwen van de dood te redden en vergeet daarbij de zo nodige intermenselijke aandacht uit het oog. De vrouw verwerkt haar ideeën over leven en dood in een fantasie-verhaal. Man mag dit verhaal beëindigen en komt tot inzicht. Vol schuldbesef begraaft de man een zaadje bij het kille graf van zijn gestorven geliefde. Een tranentrekkende vertoning. De filmmaker heeft een hoofdzonde begaan - bij gebrek aan introductie van de hoofdpersoon kan men de creatie van een drama of tragedie wel op zijn buik schrijven. Een koude douche en symbolisch geneuzel is alles wat overblijft.

Dit waren mijn conclusies en inzichten na een kijkbeurt, waaruit ik mag concluderen dat de structuur van The Fountain simplistisch is, zeker vergeleken met INLAND EMPIRE, waar er na de eerste keer juist geen touw aan vast te knopen valt; totale verwarring. En precies dat is wat de protagonist ervaart. Met recht een prestatie van wereld klasse van Lynch, die bewust dit gevoel bij de kijker weet over te brengen, naast de momenten van gruwelijke angst, intens verdriet en verheven geluk. Pas na meerdere kijkbeurten komt er voortschrijdend inzicht en is de kijker (wellicht) in staat te achterhalen wat er gebeurd is; het plot samen te stellen. De hoofdpersoon doet er alles aan om haar gruweldaden te verbergen in een mengsel van fantasie, herinneringen,en hallucinaties, en Lynch doordrenkt e.e.a. zoals we van hem gewend zijn ook nog eens met absurdisme. Wie uit deze kluwe de rode draad weet te vinden is gegarandeerd de nodige uurtjes zoet.

Lynch vergt blijkbaar dit keer zoveel van zijn kijkers dat menigeen afdruipt en roept dat het " 3 uur wazige shit" betreft.

Misschien overschat Lynch 'zijn' publiek, maar liever dat, dan de voorspelbare uitgekauwde verhaallijnen van Aronofsky.

Blijkbaar is de koude douche voor de een, een warm bad voor de ander. Smaken verschillen. Lynch schildert met beeldtaal een fantastisch abstract kunstwerk. Aronofsky schiet mooie plaatjes.

Film niet gezien, maar klinkt toch wat als gezochte interessantdoenerij van Lynch dan. Begrijp me goed; ik houd ervan als een film me in een staat van verwarring achterlaat, maar ik moet er wel iets mee kunnen. Als de regisseur graag het slimste jongetje van de klas wil spelen haak ik af.

Wat xav zegt is trouwens onjuist. Inland Empire is dan misschien niet volledig uit te pluizen na een kijkbeurt, maar biedt ook al de eerste keer al een afgerond en bevredigend verhaal.

Ik ben zelfs geneigd te zeggen dat IE een stuk makkelijker te volgen is dan bijv. Lost Highway.

Het is trouwens een kwestie van smaak of je bij een film emotie voelt of niet. Ik had dat bij The Fountain minder, maar dit blijft toch ook een zeer sterke film.

@xav: In vergelijking met Inland Empire is iedere film simplistisch, en Aronofsky heeft een heel ander doel voor ogen dan Lynch. The Fountain kent een heel duidelijke boodschap en is daar niet altijd even subtiel in. Het is ook heel belangrijk dat je de boodschap je wat zegt. Jij vindt het een cliché, ik niet. Dit is gewoon een verschil van mening waar we verder weinig aan kunnen doen.

Maar dat betekend niet dat de structuur simplistisch is. Verschillende parallelle verhalen vormden voor mij meerdere wegen om uiteindelijk tot de conclusie te komen. Mijn hersenen waren best wel bezig om alle verschillende motieven en boodschappen tot dat ene geheel te smeden. Jouw hersenen blijkbaar niet. Maar als je The Fountain al een infantiele structuur vindt hebben verwacht ik dat je ook moeite zult hebben met 90% van alle andere films.

Sinds het uitkomen van INLAND EMPIRE kan je wereldwijd op allerlei fora zien dat er nog altijd geen concensus bestaat over de werkelijke betekenis van INLAND EMIPRE.

... over onjuistheden gesproken. Om over het begrip "afgerond en bevredigend verhaal" maar te zwijgen.

Dat er geen consensus is, komt er voornamelijk door dat Lynch zijn films meer op een gevoelsniveau afspelen, dan dat er een letterlijk volledig verhaal is. Wanneer je dat gevoel probeert te vertalen naar woorden, gaat voor mij de kracht van de film verloren.

Bovendien is consensus nou niet echt een maatstaf voor hoe ingewikkeld een film is.

Omdat je die toevallig zelf op 1 hebt staan is het een intellectuele uitdaging. Zo ken ik er ook nog wel een paar

Enorm aangrijpende film, mooi verhaal en goede uitwerking. Groot minpunten, wat de film er van weerhoud een meesterwerk te worden, is het erg knullig uitgebeelde einde.

Toch een 5.0, puur op gevoel, en dat is ook tegelijkertijd waarom ik hier zoveel 1.0's voorbij zie komen. Volkomen begrijpelijk, dit is zo'n film die je moet meemaken en vervolgens kan haten of lief hebben. Desalniettemin een absolute aanrader.

Het verbaast me dat de regisseur van Pi en Requiem for a Dream met zo'n zweverige film komt. De new age druipt er van af, vreselijk. Ook visueel toch enigzins teleurstellend, beetje kitcherig allemaal. De plank volledig misgeslagen, hopelijk eenmalig, maar ik vrees dat Aronofsky z'n beste films al gemaakt heeft.

Bij een typische New Age film, .zie die vreselijke draak van een film De Celestijnse Belofte, is sprake van een ontkenning van de pijn van het verlies. Alles wordt met een zachte, te softe, hand gladgestreken door een vals verlossende filosofie. Aronofsky laat die pijn wel zien en doet dat met gedurfde metaforen. Maar als je je inleeft in de positie van Tom, de onderzoeker, dan begrijp je dat de vaste grond onder zijn voeten verdwijnt....echte rouw, gevoeld als verlies op het hoogtepunt van verliefdzijn, doet je dus zweven...als in een vrije val:...je verliest je vaste identieit (bewust... zijn).....voor sommigen kan dat een psychotisch karakter krijgen....'Iets' daarvan is in deze film voelbaar gemaakt. Aronofsky laat, op de spits gedreven, een botsing zien tussen twee levensfasen, die iedereen vroeg of laat tegenkomt: vechten tegen de dood of acceptatie ervan.

En 'zwevende' Lynch probeert, op zijn eigen Boedhistische wijze, zijn levenspijn in films te verwerken........en dat levert ook fascinerende films op!

6de keer dat ik hem zie en hij wordt per kijkbeurt sterker.

Het is geen licht te verteren film en dat is denk ik wat me de eerste paar keren parte speelde.

Toch weet elke keer dat ik hem zie de film me meer te boeien.

Mooie verfilming van het thema liefde welke leven en dood overstijgt,

Aparte film als je het mij vraagt.

Moeilijk te volgen in het begin want hij springt van hak op de tak.

Naarmate de film vordert leef je echt wel mee met de hoofdpersonages.

Zeer goed geacteerd trouwens.

Maar op het einde wordt het dan weer een soep!!!

Degelijke maar aparte film.

Ik kon de film gewoonweg niet volgen. Hij zonk wat mij betreft weg in abstractie en pretentie. Ondanks de korte duur leek de film wel een eeuwigheid te duren. Zag er overigens wel prachtig uit, maar daar koop je uiteindelijk niets voor als de rest niet goed is. Had er meer van verwacht aangezien ik Aranofsky's andere films wel goed vind.

Omdat ik door The Wrestler helemaal was overdonderd, wilde ik deze film voor de tweede keer zien. Natuurlijk vielen mij de eerste keer fenomenale visuals (cinematografie en fotografie) op, maar inhoudelijk kwam The Fountain op mij te pretentieus over.

Nu heb ik van de week deze film voor de tweede keer gezien; en ik ben bekeerd. Nog steeds begrijp ik niet alles, maar genoeg om deze film op waarde te kunnen schatten. En wat een vakmanschap, respect!

Die intermezzo’s (!)

Fascinerend is het bij vlagen zeker wel. Alhoewel de hedendaagse verhaal zeker bij wijlen zijn melodramatische kanten kent en nogal de cliché paden bewandelt. Het is Aronofsky gelukt het thema niet inhoudsloos te presenteren. Hij laat veel ruimte over voor de kijker maar vraagt ook plenty van ze, waarvan ik op een gegeven moment het idee kreeg dat hij weliswaar pretentieuze kant op zou kunnen gaan. Visueel oogstrelend. Zo ook het gebruik van muziek. Het lukt Aronofsky welzeker om je te entraineren in een sfeervol en surrealistische universum. Theorieën heb ik zeker wel, maar voor verdere bevestiging dien ik een tweede intercaleren.

Finish it...

Bijna een jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en op één of andere manier kon hij me toen niet echt bekoren. Oké, dat de film - o.a. door zijn prachtige beelden - visueel verbluffend is en dat Hugh Jackman en Rachel Weisz buitenaards goede prestaties neerzetten ziet een blinde nog, maar toch miste ik bij die eerste kijkbeurt veel dingen die ervoor zorgden dat ik de film niet echt kon waarderen. Toch zijn er films die een bepaalde kracht hebben, die ervoor zorgt dat je de film niet kan loslaten en dat bepaalde beelden en muziek je bijblijven. Zo ook bij deze film, die gedurende het afgelopen jaar een paar keer langs kwam spoken in mijn gedachten. Deze week dus toch maar aangeschaft en ik had er uiteraard zin in om de film te herzien.

Drie personages, drie verhaallijnen en drie verschillende tijden. Bij de personage's volg ik uiteraard Hugh Jackman die als Tomas, Tommy en Dr. Tom Creo wordt gepresenteerd. Alledrie personage's zijn interessant, maar het personage Dr. Tom Creo komt wat mij betreft het beste uit de verf. Wat een sublieme prestatie van Hugh Jackman. Ik wist nog wel dat-ie het goed deed in deze film, maar hij wist me toch echt wel - weer - te overdonderen vanavond. Het verhaal bij deze Tom Creo is interessant. Hij test een bepaald middel uit op een aapje, om op deze manier een geneesmiddel te vinden voor kanker, de ziekte waar zijn vrouw Izzi aan lijdt, De mooiste beelden komen uit de scénes waarin we Tommy volgen. Hugh Jackman is kaal, vliegt door de ruimte (?) in een ronde bol, met daarin de Tree Of Life. Hij voedt zichzelf met de schors van deze boom en neemt dus dat leven tot zich, want de boom zelf is aan het afsterven. Ook het verhaal met Tomas, de Spaanse conquistador, die opzoek is naar deze Tree Of Life in een heel andere tijd is mooi. Dit verhaal begint misschien als de minst interessante van de drie, door de sombere uitstraling en de minst overtuigende boodschap tot dan toe. Hier komt uiteraard verandering in, wanneer we zien dat Tomas de Tree Of Life heeft gevonden en de sap drinkt, om zo onstervelijk te worden. De beelden daarna, wanneer we zien dat de planten overal uit Tomas beginnen te groeien zijn wat vreemd, maar al snel is duidelijk dat het sap ''nieuw leven'' met zich mee brengt. Of dat nou in een menselijk lichaam is of plantaardig, het werkt en hoe.

Erg interessant allemaal, die verschillende verhalen, beelden en personages, maar wat wil de film eigenlijk allemaal zeggen? Onstervelijkheid bestaat niet? We zijn allemaal een deel van een soort kringloop die ervoor zorgt dat, als we dood gaan, direct ook weer in iets anders nieuw leven inblazen? Tegelijkertijd is het wat mij betreft duidelijk dat we moeten accepteren dat we niet onstervelijk zijn. Tom Creo accepteert dit niet en zal koste wat het kost een middel vinden om Izzi te genezen van haar ziekte. Dit lukt niet en de boodschap lijkt duidelijk. Accepteer het leven hoe het is en probeer niet voor alles een oplossing te vinden. Tom Creo is hier wel mee bezig geweest, maar vergeet eigenlijk zijn eigen vrouw, met wie hij deze o-zo kostbaren tijd beter had kunnen doorbrengen, want alles is voor niets geweest. Maar we moeten ook boeten voor bepaalde daden. Adam en Eva moesten dat, toen ze van de boom aten. Dit gebeurd Tomas ook, wanneer hij het sap uit de boom drinkt, om zo het eeuwige leven te genieten. In plaats van deze onstervelijkheid, sterft hij. Dus wederom, accepteer het leven hoe het is.

Het mooie van deze film is, dat iedereen zijn eigen gedachten hier op los kan laten. Darren Aronofsky verteld alles op een sublieme manier. Wel één die niet iedereen zal bevallen, maar tegelijkertijd één die veel mensen aan het denken zet en elke kijkbeurt meer laat genieten van zijn film. De beelden, montage, scenario en overweldigende muziek zorgen ervoor dat alles nog sterker wordt, dan dat het verhaal - wat op vele manieren geïnterpreteerd kan worden - al is. Simpelweg genieten geblazen. Naar het einde toe mogen we nog genieten van een scéne die alles afmaakt, fantastisch en onvergetelijk. De eerste keer dat ik de film zag kwam ik op 2,5 ster. Het dubbele zit er waarschijnlijk wel in, maar eerst zijn de welverdiende 4,5 ster een feit. Dikke pluim, voor Aronofsky, die mij met The Fountain behoorlijk heeft weten te fascineren.

Altijt fijn om te zien dat sommigen na herziening toch nog het licht zien.

The Fountain is een film die ik er lang links van me heb laten liggen, omdat ik dacht dat het niks voor mij zou zijn.Gezien mijn smaakontwikkeling op gebied van film sinds ik hier op MM ben gekomen toch maar een kans gegeven.En ik was overdonderd.

Vanaf het eerste moment dat de film begint word je meteen in het verhaal gebracht, zonder dan ook maar enige introductie van de karakters of wat er nu aan de hand is.Daardoor kon ik me zeker in het begin moeilijk indentificeren met de karakters.Gaandeweg veranderde dat wel wat door de super acteer prestatie van Jackman en ook een hele goede Weisz.Dat is niet het enige want Aronofsky vuurt vanaf het begin van The Fountain een salvo aan prachtige shots af.Visueel ziet het er allemaal verbluffend mooi uit.Heerlijk zweverig camera werk, veel shots van boven genomen met ook bijna altijd iets ronds in het shot.En erg mooie effecten

De plot is toch wel een erg mooi verhaal omheen gebouwd waarbij ik eingelijk alledrie de de tijdspannes erg intrigerende vond.Het slot is ook erg mooi gedaan als die ster dan ontploft en hier nemen de effecten het even over om de kijker helemaal verblufd te doen staan.
Helaas bleef ik op het laatst nog even met te veel vragen zitten om een hoger cijfer te geven.The Fountain wil ik dan zeker nog wel een keer zien, en misschien dat ik er dan nog meer mee kan om eventueel een hogere waardering eruit te halen.
Ik ben benieuwd wat een herziening van Requiem for a Dream na een aantal jaren nu gaat doen.Voorlopig,

een dikke 4*

Heerlijk dromerige en zweverige film die bovendien naar mijn mening veel aan de eigen interpretatie overlaat.

Het meest indrukwekkende aan deze film zijn toch wel de prachtige decors en beelden. Zowel in de toekomst als in het verleden zitten er prachtige shots tussen waarvan je bijna wel onder de indruk moet zijn. Visueel is deze film werkelijk waar verbluffend.

Ook wordt deze film voorzien van een in mijn ogen prachtige soundtrack. Weliswaar niet zo functioneel en veel toevoegend als in Requiem for a Dream, maar desalniettemin vind ik de soundtrack perfect bij deze film passen.

Ook het verhaal vind ik prachtig. Hoewel het thema 'onderzoeker die dood niet kan accepteren' niet geheel vernieuwend is, leunt de film hier totaal niet op en blijft het verhaal boeiend door de door elkaar lopende verhaallijnen. Hoewel dit een trucje is dat tegenwoordig in meer films voorkomt krijgt het hier een andere dimensie doordat het zich in daadwerkelijk in drie verschillende tijdperken afspeelt. Het hoogepunt van de film was het laatste half uur, waarin alles ineens in een stroomversnelling lijkt te komen.

Qua acteren vond ik vooral Hugh Jackman erg sterk. Hij slaagt erin om in de 3 verschillende tijdperken echt 3 verschillende mensen neer te zetten. Ook Weisz paste uitstekend in de film en ik vond haar met name als koningin erg goed uit de verf komen.

The Fountain is een film die waarschijnlijk maar een beperkt aantal mensen kan boeien. Ongetwijfeld zijn er mensen die niet van zulk 'transcendent gedoe' houden. Ik vond deze film echter prachtig en ga hem absoluut nog een keer herzien om te zien of mij bij een tweede kijkbeurt andere dingen opvallen. 4.5*