Bin-jip (2004)

Zo'n film nog eens herzien laat zien hoe briljant die wel niet is. De film laat zien hoe onnodig woorden wel niet zijn, die slechts geuit worden om dingen te zeggen die we allang weten. Achter een glimlach gaat meer schuil dan alle woorden op de wereld kunnen laten zien. Maar het is meer, zoveel meer. Het onzichtbaar willen zijn, gecombineerd met een niet te onderdrukken lust voor het nemen van risico. Alles wordt uiterst delicaat tot een vrijwel perfecte film gesmeed. Deze regisseur mist, zoals zo vaak, perfectie met een haartje. Maar zelden kwam een filmmaker zo dichtbij.

Ik heb deze film net bekeken. Petje af voor de regisseur en de cast. Het idee is prima uitgewerkt en er is een boodschap in verwerkt die misschien niet door iedereen zal worden opgepikt. Jammer dat ze de hele tijd 1 CD draaien met Arabische muziek.

Hoewel een hoge notering hier, verdient deze film veel meer!

ik ga naar 5 sterren

Deze stond ook hoger, maar telkens als die op tv komt, daalt die score

Je moet natuurlijk wel je geluid opstaan hebben he!

Je vergeet de betoverende beelden, die de film spannend maakt en er juist een heel verhaal, dialoog en muziek in weet te werken.

Je gaat het bijna nog zelf geloven ook..

Een hol vat? Neen, Bin-Jip is een bijzonder strak verhaal. Maar ja, je moet zelf wel meedenken. Stel bij het bekijken jezelf gewoon eens de volgende vragen: wat is het verband tussen het bezoeken van huizen en het slaan van dat golfballetje? Waarom doen ze die twee dingen überhaupt, wat willen ze bereiken? Waarom gaan die twee dingen tegelijkertijd mis, wordt daar misschien iets duidelijk mee gemaakt? Als je dit een beetje begrijpt volgt de rest volsterkt logisch. Het is van die stille, Aziatische cinema op z'n best: je vult het verhaal grotendeels zelf, maar uiteindelijk blijkt dat je precies de weg bewandelt hebt die de filmmaker bedoeld heeft.

Een film als Kim-duk's eigen Bow of een film als I Don't Want to Sleep Alone, die beiden even stil zijn weten me minder te raken. Zulk soort films zijn heel persoonlijk, als het thema je niet ligt gaat de gehele ervaring verloren. De interpretatie moet wel logisch vanuit jezelf volgen. Maar dat betekend nog niet dat je een film als deze een hol vat kunt noemen.

Het verhaal op zich is simpel maar tegelijkertijd erg sterk. Alleen valt de uitwerking zwaar tegen, want visueel had ik zeer zeker meer verwacht. Matige en erg standaard cinematografie en de film is erg gewoontjes en braaf. Zelfs hier ontbreekt het niet aan clichés en moraaltjes. Het had wat dat betreft ook uit Hollywood kunnen komen.

Flets.

Dat is bij deze film het juiste woord.

Niet naturel, puur, stil of ingetogen, maar flets.

3,0*

Fraaie film. Hou persoonlijk niet zo van de statische camerashots, hoe welomlijnd en mooi gekadreerd ook, dus het was in het begin even doorkomen maar gelukkig geeft ook Ki-duk Kim zijn camera uiteindelijk de vrije loop. Levert een mooie finale op. Geniaal eindshot ook.

Verder natuurlijk een mooi, integer en ingetogen en afgerond verhaal. Zal vast (nog) niet alle metaforen en symboliek hebben opgemerkt, maar dat komt bij de herziening wel .

Overigens vind ik het prima als personages weinig zeggen, maar het moet wel geloofwaardig en praktisch blijven (binnen de diëgese dan). Vond ik niet altijd het geval.

Desondanks 4*

Sterker nog, ik geloof mijn eigen uitspraken zeer zeker.

hele mooie film, aan het begin word het een beetje een sleur na al die huizen maar de ontknoping is super

5 sterren

Bin-jip is echt een bijzondere film, en tevens mijn eerste kennismaking met Kim Ki-duk.En wat een kennismaking.

Ik vind het echt moeilijk om wat over deze film te vertellen maar hij heeft mij zeker diep geraakt en dat zegt al heel veel.

Prachtig gemaakte film die laat zien dat je eigenlijk bijna geen dialogen nodig bent om een bepaalde sfeer over te brengen, en dat doet Bin-jip zeer goed.Ik moet toegeven dat het voor mij in het begin wel even aan de stijl die deze film heeft, maar dat verdween later in de film helemaal.De acteurs doen goed hun best om zonder woorden toch wat op het scherm over te brengen,het ene liedje wat steeds gedraaid word past ook helemaal in de sfeer van deze film. En dat einde wat mooi gedaan. Ja Bin-jip is mij zeer goed bevallen en ben zeer benieuwd naar meer werk van deze man.

Ja Bin-jip is mij zeer goed bevallen en ben zeer benieuwd naar meer werk van deze man.

mag ik dan breath aanraden. Heb hem gisteravond in de bios gezien en was wederom erg onder indruk. Een film waarin voor Kim Ki-Duk begrippen veel in gezegd wordt maar met een even schitterend en orgineel verhaal.

Bin-Jip was ook de eerste film die ik van hem zag en heeft mij ook naar meer doen verlangen. Heeft me eigenlijk op weg gezet naar de echt goede films.

Mooi .. weer een aanhanger erbij.

Toevallig staat Breath(soom) bij mij vanavond op het programma.

geniet ervan!!

en laat natuurlijk weten wat je ervan vond. Ben erg op zoek naar iemand met wie het kan delen, gezien degene met wie ik naar de bios was bij de aftiteling riep: Waar ging dit over!?

en ik zat daar maar ontroerd te zijn

Wat een schitterende film! Prachtige muziek, schitterende beelden, superacteerwerk, een intrigerend plot, een mooie moraal & vrijheid van interpretatie, spanning & emotie. Ik ben erg onder de indruk! Het zwijgen van de hoofdpersonen versterkt de kracht van de film alleen maar! Wow!

Mysterieuze, humorvolle, evenwichtige, ingetogen en wonderlijke film van Ki-duk-Kim.

Prachtige film !

Ondanks er geen dialogen waren werd er toch zeer veel gezegd...

Het verhaal is zeer ontroerend, een toevallige ontmoeting en dan samen voor altijd...

Dat de jonge man eigenlijk ongezien blijft is wat onrealistisch maar toch wel chic. Vooral hoe hij erop heeft leren oefenen.

De muziek was ook zeer mooi.

Oooh man. Die scene op het einde, iedereen die hem gekeken heeft weet denk ik wel waarover ik het heb, is denk echt de mooiste die ik ooit gezien. Zat echt met mijn open er naar te kijken. Rest van de film was heel goed maar het einde maakte hem echt. Mijn 4e Kim-Ki Duk en weer een hoge beoordeling

Kim Ki-Duk

Bin-Jip

Humor, laat me niet lachen . Wonderlijk in de slechte zin van het woord, ja.

En terecht .

Ben je wel helemaal lekker .

Ik vond er niet veel aan, die laatste scene . De eerste 20 á 30 min. was voldoende, de rest was echt ver onder de maat.

Voor mij is dit dus een groot raadsel waarom deze film nou zo goed moet zijn. Er gebeurt vrij weinig en het verhaal is ook niet echt boeiend te noemen.

Ik zal deze film zeker nog een keer moeten bekijken, en dat ga ik ook zeker doen. Ik moet de magie er nog van inzien, in ieder geval.

*

Vond het een saaie film met af en toe wel glimlachmomenten. Zeker een kunstwerkje, maar niet aan mij besteed. Het ongesprokene vond ik vooral geforceerd en na verloop van tijd lachwekkend.

Ja ...vond het t.z.t. ook lachwekkend......

Kom op zeg. Ik snap dat dit niet echt je film is maar vertel me wat dan welke scenes je in lachen deden uitbarsten.

Denk dat je dan de essentie van de film heb gemist.

Begrijp dan uberhaubt niet dat je nog 2,5* geeft.

Nog eens herbekeken, en mijn reactie van een half jaar geleden kan ik ergens wel nog begrijpen; maar anderzijds heeft de tijd zijn onmiskenbare invloed op mijn persoonlijkheid in het voordeel van 'Bin-Jip' uitgespeeld. Het contemplatieve tempo, het geweld dat door zijn eenvoud juist extra hard uit de hoek komt, de tedere, minimalistische emoties van de personages die in hun essentie gekenschetst worden, er gaat een universele schoonheid van uit.

Toch speelt het in het nadeel van Kim Ki-Duk dat hij muziek of andere vormen van extra stijl uit de film bant: de soberheid is tegelijk de kracht én de zwakte van deze film.

Een overtuigende 3,5*

Hmm, ik zal mij binnenkort wagen aan mijn eerste Aziatische film. Ben benieuwt of mijn visie t.o.v. het begrip film zal veranderen

Ondanks de vrij korte speelduur wist deze film mij toch te gaan vervelen. Het huizen afgaan duurde te lang, het had geen echt doel en het was niet interessant genoeg. De vele stiltes maakte het er niet beter op en maakte het allemaal een beetje fut- en energieloos.

In tegenstelling tot de stiltes sprongen de spaarzame momenten waar muziek gebruikt werd er direct uit, werkelijk prachtig. Vraag ik mij toch af waarom Ki-Duk dit niet vaker gebruikte of op een andere manier zijn scènes wat "spannender" maakte, met bijvoorbeeld minder statisch camerawerk.

Het einde had enerzijds wel zijn schoonheid en paste in het verloop van de film, maar kon anderzijds mij toch niet helemaal overtuigen. Ik bleef toch een beetje beduusd - in de negatieve zin van het woord - staren naar de aftiteling.

3,25* met helaas geen voordeel van de twijfel.

De 1ste 10 minuten bleef dat magische gevoel dat ik bij mijn 1ste kijkbeurt ervaarde nog uit, gelukkig pakte de film mij daarna wel om mij ook niet meer los te laten.

Of de hoofdrolspeler nou een bepaald nummer van een disc afdraait of zichzelf fotografeert naast anderen, troost biedt/ontvangt of een mentaal spel speelt met zijn tegenstanders. De film geeft mij vrijwel constant een magisch gevoel omdat de ziel van de film zich open en bloot geeft wat leidt tot eerlijke, hartstochtelijke en vertederende momenten. 4,5* blijven staan.