Les Quatre Cents Coups (1959)

Een bijzonder mooie film,

Het begin wist mij al snel te pakken. Tijdens de openingstitels neemt de camera je mee naar de Eiffeltoren. Een shot van onderen geeft inzicht in de structuur van deze toren. Waarna de camera zich afwendt van de toren en steeds meer afstand neemt. Terwijl we de Eiffeltoren langzaam zien vervagen en overschaduwd zien worden door andere sfeerrijke beelden van Parijs. Het camerawerk dient dus als een perfecte metafoor voor de gemoedstoestand van Antoine. We zijn getuigen van een fraaie karakterschets, een karakter dat gevormd zal worden door de vele opgeworpen hindernissen. Ondanks de hindernissen die Antoine ondervindt en gelukkig niet standaard overwint, blijft hij van de dingen des leven genieten. Deze momenten worden mooi in beeld gebracht. Vaak onder begeleiding van prachtig camerawerk. Met name de scènes op de kermis en natuurlijk de eindscène sprongen er goed uit.

Ook grappig dat Truffaut de draaitol als metafoor lijkt te gebruiken voor meerdere gemoedstoestanden. Allereerst wil hij de film niet te zwaar maken, hij wil vooral schetsen dat Antoine een levensgenieter is. Daarnaast schetst hij eigenlijk ook de toestand van de omgeving van Antoine. hij zit opgesloten en de wereld draait als een dolleman om hem heen.

De kinderen in deze film zijn gewoon kinderen. Allemaal denken ze in het groot. Truffaut weet gestalte te geven aan de dromen van de kinderen. Dat levert prachtige momenten op. Zeg maar de kinderen contra de wereld van de volwassenen. Er zitten geweldige shots in. Hartverwarmend als Antoine voor de 1ste keer een lach op zijn gezicht tovert en als een klein jongetje zijn hoofd gemoedelijk op die van zijn buurman legt. Daarnaast was het einde subliem. Gelukkig had ik er geen weet van. Doordat de camera dicht op de huid van Antoine zat bleef ik maar hopen dat hij niet als nog in zijn kraag gevat werd, was er gekozen om al snel wijd uit te zoomen dan had dat deze spanning weggenomen. De muziek is ook geweldig in deze film, met name op het einde. Verder ook een goede timing. Truffaut zet niet standaard muziek onder scènes die wat spannender zijn. Dat werkt goed en zorgt voor een stukje beleving en onvoorspelbaarheid.

Toch kent de film een minpunt. De gebeurtenissen in de klas kregen soms wat teveel aandacht. Vooral in het begin oogde het nogal eens oninteressant. Wellicht doordat ik even in de film moest komen na de prachtige opening. Toch wel een omschakeling. Bij een herziening zit er zeker meer in het vat, maar voorlopig een dikke 4*

Mooie debuutfilm van Truffaut, waarin het jochie Antoine Doinel zich miskend voelt en veel problemen ondervindt. Opvallend is dat hij toch plezierige momenten beleeft, zoals het bekijken van een poppenkastvoorstelling, naar de film gaat of in een keigave kermisattractie zit, die uitnodigt tot leuke filmbeelden. Desondanks belandt Antoine steeds meer in de goot. De eindscene is erg indrukwekkend en daarnaast is het erg interessant om het Parijs rond 1960 te zien.

M'n eerste Truffaut en als al zijn films ook dit genre zijn, meteen ook mijn laatste. Weinig opwinded verhaaltje( Waarom wordt met dat gegeven van de overspelige moeder niets gedaan?), dat nog maar net wordt recht gehouden door een goede kinderrol, wat al zeldzaam is en het mooie camerawerk (dat eindshot!). 2.5*

Nouvelle Vague, maar dan niet zo bevreemdend als de films van Godard.

Les Quatre Cents Coups vertelt een eerlijk en intrigerend verhaal over een moeilijk opvoedbaar kind. Prachtig gefilmd, zonder veel van die afstandelijke stijlkenmerken van de Nouvelle Vague. Enige wat mij opviel waren de voorbijgangers die stoppen om naar de camera te kijken wanneer Antoine door zijn vader over straat wordt meegesleurd. Een andere memorabele scène is natuurlijk het lange tracking-shot aan het eind, dat eindigt bij de zee die Antoine dan toch nog voor het eerst te zien krijgt. Ook de birds-eye-view van de stoet scholieren waaruit steeds meer kinderen weglopen vond ik erg mooi.

Het acteerwerk van kinderen, en dan vooral in oudere films, vind ik vaak tenenkrommend en weten menig film voor mij te verpesten. Niets daarvan bij Truffaut. Jean-Pierre Léaud, maar ook de andere kinderen, spelen schitterend. Hun natuurlijke acteerprestaties liggen op hetzelfde niveau als van de volwassenen.

Ik was de Nouvelle Vague ingedoken met Godard, wiens aparte cinema ik erg kan waarderen. Truffauts eerste smaakt echter ook zeker naar meer.

Geen dramatische kennismaking met Truffaut.

De film kent zeker zijn momenten, al zat de beste scene meteen al helemaal in het begin. De rit door Parijs, met steeds de Eiffeltoren in zicht wat sfeervol. Beetje jammer dat sommige beelden iets te gretig overplakt werden met lettertjes, maar het sleept je wel mee in de film.

Voor even dan toch, want als de film begint schiet het twee versnellingen achteruit. De klasscenes waren mij iets te flauw, de scenes buiten de klas zijn een stuk boeiender.

Visueel niet echt mooi, al is de donkergrijze waas die over de film lijkt te hangen wel effectief. Een keer een goed voorbeeld van mooi niet-contrasterend zwart/wit gebruik. Minder interessant de soundtrack, die veel te blij en opgewekt klonk in sommige scenes. Verder ook niet zo weg van het camerawerk, dat best goed uitgedacht leek maar vaak erg slordig uitgevoerd werd.

Jammer genoeg verloor ik halverwege de interesse. Doinel vond ik iets te jong voor het kattekwaad wat hij uithaalde, zeker ook de desinteresse waarmee hij alles tegemoetzag, de vader die zoonlief aan de politie overlevert geloofde ik ook niet zo. Het hele tweede deel slentert dan maar een beetje nodeloos voort op niet-werkend drama.

Laatste scene (de loopscene) was nog wel mooi, apart dat dit soort scenes blijkbaar wel de kracht bezitten om onthouden te worden (Tokyo.Sora, Gerry, The Cranes Are Flying). Al vond ik het allerlaatste stukje op het stand niet zo geslaagd, zeker die freeze frame was knullig.

Beetje jammer dat het drama niet echt werkte, verder wel een aardig filmpje dat gelukkig ook niet te lang duurt. Maar echt veel boeiends heb ik niet gezien.

2.0*

Een erg mooie film en een zeer aangename kennismaking met het werk van Truffaut. Het is een warm en eerlijk verhaal over een jongen die van alles droomt en door problemen thuis en op school steeds verder van het rechte pad afraakt, maar toch bleef ik de hele film door een grote sympathie voor het jongetje voelen. Het jongetje is immers nog gewoon kind en zo gedraagt hij zich gelukkig ook. Zijn gedrag is op zich vrij logisch gezien de problemen die hij ondervindt. Sowieso zijn alle personages in de film heel menselijk en behoorlijk “grijs”. Ieder heeft zijn goede en slechte kanten en juist daardoor komt alles zo menselijk en vooral ook herkenbaar over.

Verder heeft de film een paar erg fraaie scènes. Het moment dat Antoine op de kermis in een rondraaiende molen stapt en vooral ook de manier waarop dat gefilmd wordt is erg fraai gedaan. Ook het moment dat de jongens achter de meester de stad in lopen en achter elkaar er allemaal tussenuit knijpen, is een erg mooi stukje cinema. Verder is de muziek redelijk ingetogen, maar wel goed en prima geschikt voor deze film. Het reeds vaker genoemde einde is ook erg sterk en deed mij verblijden dat Antoine niet gepakt werd. Al is het natuurlijk voor meerdere interpretaties vatbaar.

Fijne film dus en zeker een film die bij herziening nog wel eens een half puntje zou kunnen stijgen. Simpel, maar erg goed!

Dikke 4,0*

Het meeste is hier al wel gezegd, en ik kan me vooral bij TOR en Maxcomthrilla aansluiten, maar ik vond het ook een erg mooie, rustige, maar enigszins verrassend frisse film. Ik kan me er vaak moeilijk toe zetten om klassiekers te gaan kijken, maar dat was in dit geval absoluut niet terecht. Truffaut weet te boeien, met af en toe schitterende shots.

Ik denk dat het bijzondere aan Truffauts camerawerk is dat hij (anders dan bijvoorbeeld Godard) vooral registreert, op zekere afstand, zonder daarbij overigens saai te worden. Hij neemt zijn tijd om de personages neer te zetten (álle personages, dus zoals TOR terecht aangeeft ook de ouders) en blijft ze volgen, waardoor de toeschouwer een band kan opbouwen met Antoine, en een zekere psychologische laag kan waarnemen. Erg knap. Dit in combinatie met verbluffend mooie beelden van die draaimolen, en vergeet ook die prachtige shots in dat poppentheater niet! - maakt het een mooie ervaring. Hier wil ik nog wel eens meer van zien.

Sterke film.

Eerste stuk is hier en daar nog wat langdradig, maar op een gegeven moment zijn er toch wel erg veel sterke scenes die langskomen. De ondervragingscene op het einde was het hoogtepunt van de film, daarvoor heb je al wat leuke scenes zoals met de poppenkast, de scene waar de klas met de gymleraar de stad in gaan, en één voor één de portieken inschieten , en ook de eindscene was ontzettend goed. Inhoudelijk is het volgens mij een van de eerste films met jeugdcriminaliteit verweven met de oorzaken en gevolgen. Ook wel echt fijn dat we geen belerende toon kregen waar óf de ouders de schuld kregen, of juist het kind, maar dat er aan beide kanten wat nuance inzit.

Visueel wordt het aardig in beeld gebracht, maar niet zo goed als de Nouvelle Vague van Godard. Soundtrack vond ik wel erg geslaagd, leuke pakkende deuntjes. Uiteindelijk vond ik het wel een heel sterke film, kwam er wat lastig in, maar het laatste stuk maakt het meer dan goed. En dat ventje was natuurlijk briljant.

4*

Mijn bewondering voor de nouvelle vague blijkt maar weer eens vooral bewondering te zijn voor Godard. Het onbreekt Truffaut aan het lef dat JLG wel heeft (misschien uitgezonderd La sirene du Mississippi). Natuurlijk blijft Les quatre cents coups wel een wat onconventionele film, vooral doordat het verhaal behoorlijk gededramatiseerd is. Qua stijl zijn er ook enkele mooie momenten (gymles op straat, poppenkast, eindshot) maar uiteindelijk is het toch ook vooral een film die ten onder gaat aan zijn eigen nuance; nergens wordt er een contrast wat meer aangezet, nooit verliest Truffaut zich in een mening, het Parijse straatleven wordt niet uitvergroot maar eerder keurig weergegeven. Daar is een woord voor, en dat woord is 'saai'. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat het laatste shot erg goed is, alle lof daarvoor. Het is een soort omgekeerde variant van wat Fellini doet aan het einde van Le notti die cabiria, die twee jaar eerder uitkwam. Van mij mag elke film wel op zo'n manier afsluiten, maar het kan de voorafgaande kleurloosheid natuurlijk niet vergoeden.

Truffaut's debuut stelt toch wat teleur

Het was alweer lang geleden eer ik een Truffaut film had gezien en om de een of andere reden keek ik altijd een tikkeltje tegenop de Antoine Donel cyclus. Vraag me niet waarom maar ik had er precies wat een minder gevoel rond (kan ook wel te maken met het feit dat ik me in het zak gezet voelde toen bleek dat ik een Donel deel mankeer in mijn box...) Gisterenmiddag dan toch maar eens een poging gewaagd maar dit mag zich in geen geval meten met het betere werk van Truffaut.

Op zich is de potentie van de regisseur al wel te vinden maar het komt allemaal iets te ongeloofwaardig over op mij. Het grootste probleem had ik dan ook met de leeftijd van Antoine zelf, hij leek me simpelweg te jong voor dit alles. Het verhaal op zich barst van de nostalgie maar als een kind van de jaren '90 heb ik deze periode nooit meegemaakt en kan ik me er ook totaal niet mee identificeren. De film bevat wel een aantal mooiere scènes maar over het algemeen komt het allemaal nogal redelijk suf op me over. Langs de ene kant ben ik wel ietwat benieuwd geworden naar de vervolgen want een oudere Antoine zal sowieso goed uitpakken maar dit raakte me toch niet. Grotendeels ook omdat de film zich in zijn geheel steunt op het personage van Antoine en dat er voor de rest met de bijrollen amper nog iets wordt gedaan. Zo is de overspelige moeder sowieso een interessante schakel in de jeugd van Antoine maar met uitzondering van het vertellen tegen zijn vader wordt er maar bitter weinig mee gedaan. Normaal gezien zou ik hier een 2* voor hebben gegeven maar net zoals bij praktisch elke andere film die ik van Truffaut heb gezien, weet hij me met zijn laatste shot weer zo enorm hard te overtuigen van zijn kunnen. Het verlangen naar de zee was al eerder in de film aan bod gekomen maar het lange shot waar Antoine ontsnapt en dan uiteindelijk bij het water aankomt is goud waard. Ben ook blij dat hij niet terug opgepakt werd.

Leuk trouwens om Truffaut zelf nog eventjes te zien verschijnen op de kermis als rokende man aan dat ronddraaiende ding. Les Quatre Cents Coup bevat enorm veel kinderen (zeker in het begin) en als er één ding is waar ik vaak last mee heb in films is het bijhorende niveau. Gelukkig is daar hier bitter weinig van te merken. Je zou denken dat het niveau redelijk laag is doordat elk kind dat in het klaslokaal in aanmerking kwam voor de rol van Antoine zelf maar uiteindelijk niet werden gekozen maar daar is dus niets van aan. Vooral Patrick Auffay, die de partner in crime speelt van Antoine, is erg goed. Het zou fout zijn om het over al die kinderen te hebben maar het niet over Jean-Pierre Léaud want ook die komt erg overtuigend over. Ze tillen de film toch naar een iets hoger niveau. De film draait voornamelijk over Antoine met maar een paar volwassen bijrollen maar ook daar is weinig op aan te merken.

Beetje wisselend gevoel eigenlijk. Ik heb al een stuk beter gezien van Truffaut maar in zijn debuut laat hij wel een aantal interessante eigenschappen zien. Deze film gaat eens niet over overspel (hoewel het er wel weer in voorkomt) en het boeide me dan ook niet altijd, zonder te willen impliceren trouwens dat een film overspel moet hebben om mij te boeien. De cast acteert van een hoog niveau en een paar scènes zorgen voor een erg nipte voldoende.

2.5*

De avonturen van Antoine Doinel weer maar eens opgezet, want dat was al weer een heel tijdje geleden. Ik vind het een prachtige serie, waarin Truffaut de ups en downs in het leven van Antoine Doinel volgt. Vooral vanwege de komische, relativerende ondertoon, de leuke dialogen en het veelvuldig gebruik van authentieke Parijse straatbeelden is het altijd plezierig de avonturen van Doinel te volgen en dan in het bijzonder diens gebrekkige en tamelijk krampachtige interactie met de mensen in zijn omgeving.

Het eerste deel, naar verluidt ontleend aan de eigen jeugdervaringen van Truffaut, is verreweg het beste deel van de serie. Maar ook de sequels zijn niet te versmaden, inclusief het korte tweede deel Antoine et Colette.

De hele serie geef ik 4*, dit eerste deel een halfje meer.

Gemengde gevoelens. Het jongetje doet het voortreffelijk en, hoewel hij tot het eind toe ongrijpbaar blijft, leef je wel echt met hem mee. Toch blijft het in mijn optiek een vrij afstandelijke film. Denk dat dit deels komt door een te starre houding van de regisseur en sommige scenes, nou ja eigenlijk de gehele film voelt wat gekunsteld aan. Die melancholische ondertoon die constant, mede door de muziek, wordt neergezet zal vast zn functie wel hebben in het geheel, en zal vast ook wel bij die tijd horen, maar ik vond het best storend, om dat zo opgedrongen te krijgen. Ach ja, verder best wel mooie film, met voor mij als hoogtepunten de vriendschappelijke interacties en kwajongensfratsen van de twee straatjochies.

Zeer knappe film van Truffaut, sociaal, reeël en intrigerend.

Aangeklaagd wordt : de verouderde onderwijstechnieken, het gebrek aan warmte in het gezin, de onpersoonlijkheid van het gerecht en de onaangepaste heropvoedingsmethodes.

Onze jonge delinkwent, schitterend vertolkt door Jean-Pierre Léaud, die ook als volwassen acteur zal uitblinken, geraakt van de regen in de drop. De slotscène is hierbij veelbetekenend. Te onthouden ook is de prachtige scène met de onschuldige, uiterst attentive kindergezichtjes bij het poppespel.

Truffaut putte één en ander uit eigen jeugdervaringen.

Verder met het oeuvre van François Truffaut. Prachtige film deze 'Les Quatre Cents Coups'. Een mooi fundament wordt natuurlijk al gelegd met de prachtige beelden van Parijs in de jaren 50. Zelden zo'n mooie rol gezien als die van Antoine. Die blik van hem alleen al in bepaalde scenes. Qua drama wordt het nergens onnodig dik aangezet en daarom raakt Truffaut eigenlijk ook alle juiste snaren gedurende de hele film. De film kent een mooie mix tussen drama en humor - heb een paar keer goed kunnen lachen ook om bepaalde opmerkingen of kwajongensstreken. Het leven van Antoine loopt zo, terwijl hij hier zelf geen controle over kon hebben - hij mist duidelijk de aandacht die een ouder een kind wel moet geven. Het einde is werkelijk schitterend. Eén van de mooiste eindshots die ik in tijden heb gezien. Prachtige film.

Mooie film over een niet begrepen puber. Prachtige shots, maar vooral het laatste deel van de film vond ik erg goed.

Ik vond de film wat traag op gang komen, maar dat maken de mooie beelden meer dan goed. Antoine doet eigenlijk de verkeerde dingen, maar toch begrijp je het. Dat komt doordat hij in een lastige omgeving opgroeit. Hij heeft lastige ouders, op school wordt hij hard aangepakt. Kortom, hij heeft het niet makkelijk. Dat is allemaal heel mooi en realistisch weergegeven.

Het laatste shot is van zo'n schoonheid. In dat shot zit alle emotie van de hele film verpakt. Mooie film.

Een schat van een film. Begin- en eindscène zijn oogstrelend en daartussen is het heerlijk toeven met Antoine's stoute streken. Je kan het hem niet kwalijk nemen. Ook niet wanneer zijn kattenkwaad uit de hand loopt. Temeer omdat het drama dat duidelijk niet doet, terwijl er toch wel wat schuil gaat achter die kinderlijke onschuld. Muziek ook verre van zwaarmoedig, eerder het tegenovergestelde. Is het niet een gouden momentje zoals de molen of de gymnastiekles, dan is het wel de prettige cadans die je er bij houdt. En die kleine Léaud doet het ook nog eens fantastisch. Innemende film, van start tot finish.

Les quatre cents coups staat in alle lijstjes van beste films aller tijden, en dat is vreemd, want deze film toont nergens grote artistieke idealen, het is pakweg geen 2001: A Space Odyssey.

Waar heeft Les quatre cents coups zijn faam dan wel aan te danken? Dat vroeg ik me meteen af toen ik deze film voor het eerst in de speler duwde, want toen haakte ik al af na de eerste scène in de klas. Die roept met zijn krakende oubolligheid akelig veel herinneringen op aan De Witte.

Bij een tweede kijkbeurt beet ik door, en toen werd me wél duidelijk waar Les quatre cents coups het van moet hebben: zijn spontaniteit.

Waar kinderen en pubers in films bijna altijd ongeloofwaardig overkomen, is dat hier niet het geval. Antoine is geen 'typische' kwajongen zoals je die in andere films ziet, maar een stille schelm die zonder al te veel theater probeert weg te komen met alles wat hij doet. Hij doet dit niet om op te vallen of zich als allesdurvende leider te profileren, maar gewoon voor zichzelf.

De film kabbelt eerder verder dan dat hij stroomt, maar de lotgevallen van Antoine ogen wel steeds spontaan en geloofwaardig. Drie scènes springen er echter tussenuit: Antoine in dat draaiende ding op de kermis, Antoine die zijn verhaal doet tegen de psychologe en natuurlijk het einde. Drie scènes die prachtig in beeld zijn gebracht, fantastisch geacteerd zijn en op een zeer subtiele manier Antoines personage de nodige diepgang geven. Drie scènes die deze film optillen van zomaar een film over een jongen naar een coming of age-drama dat ik niet snel zal vergeten.

Het verhaal van een jongen die verloren loopt. Figuurlijk dan toch. Ik moest aan de vele Vlaamse films denken met de klas. Benieuwd of dit beter zou worden dan De Witte of zo. Antoine is op de eerste plaats een deugeniet zoals er wel meer zijn. Maar hij wordt daarin niet bijgestuurd door z'n ouders. Vader is niet z'n echte vader en is niet bepaald streng, de moeder wou hem eigenlijk niet en is zelfs nu bezig met andere dingen (of mannen). En dan is zo'n klein vonkje van een klasgenoot dit wat meer durft voldoende.

De film laat zien hoe Antoine van ondeugende jongen toch in een situatie komt die hij niet zag aankomen. Maar wel op een manier dat je dat als kijker ook niet ziet aankomen. Wat hij doet is misschien niet juist, maar ook niet zo bijzonder slecht. Of is het toch een teken dat er meer aan de hand is? Dat de omstandigheden zorgden dat het voor Antoine bijna onvermijdelijk z'n sporen zou nalaten? Le quatre cents coups is groots in haar eenvoud. Je hebt het gevoel dat de film iets mist en toch maakt het met dit vrij eenvoudige beeld van een jonge rebel toch indruk.

De uitwerking van het plot van deze film viel mij wat tegen. De jonge Antoine glijdt qua gedrag steeds verder af, hetgeen mede veroorzaakt wordt door een nalatige houding van zijn ouders. Echt uitgediept wordt het allemaal niet, waardoor ook niet echt sprake is van een meeslepend drama. Veel interessante scenes levert het evenmin op, hoewel de zwart-wit beelden van Parijs wel de moeite zijn. Het acteerwerk van de hoofdrolspeler is overigens prima, maar echt inleven in zijn situatie blijft door de manier waarop het plot is uitgewerkt lastig.

'Les 400 Coups' is de briljante debuut-film van Francois Truffaut. Het auto-biografische element versterkt het verhaal met name in retrospectief. Als hoofdfiguur Antoine aan het einde van de film in de camera kijkt weten wij als toeschouwers dat Truffaut zelf ons aankijkt met brutale blik. "F**k you", zegt hij, "Ik weet echt wel dat dit pas mijn eerste van een reeks fantastische films is. Ik en met mij anderen zullen er nog vele laten volgen." Merci, Francois.

Les 400 Coups is vooral een sympathieke film over een jongetje die zoals de titel al aangeeft nogal wat te verduren krijgt, die 400 klappen gaan van hele onschuldige zaken zoals betrapt worden in de klas met een pin-upplaatje tot het belanden in een jeugdinrichting. Wat heel onschuldig begint neemt gaandeweg serieuzere vormen aan. Het is mijn eerste Truffaut ( ), een film met veel degelijkheid en een verhaal dat zich prima laat wegkijken, al vind ik het tegenwoordig als "sociaal jeugddrama" niet tot de absolute top van dat genre horen. Een degelijke 3,5* zit er wel in, mede vanwege het authentieke acteerwerk.

Wow! Je voel gewoon dat deze film met heel veel liefde gemaakt is.

Ik ken Truffaut alleen van de film Close Encounters of the Third Kind. Deze film belichaamt haast hoe hij daar overkomt. Een teken dat een regisseur/acteur zijn ziel in zijn werk stopt. En dat merk je echt als kijker. Les Quatre Cents Coups kijkt gewoon erg prettig weg. De film kent een aantal momenten waarin de drama sterk naar voren komt, maar Truffaut houd alles erg luchtig en weet zelfs veel humor in de film te brengen. Het verhaal bestaat vooral uit wat gebeurtenissen uit het leven van Antoine, en blijven erg leuk om te volgen. Alles wordt op een speelse manier aan de kijker verteld.

Dat speelse komt ook heel erg terug in de cameravoering. Erg mooie shots af en toe. Er wordt goed gebruik gemaakt van de locaties en de muziek is erg aangenaam. Verder is het acteerwerk erg prettig om naar te kijken. Ze zetten allen zeer sympathieke personages neer.

Mijn eerste Truffaut. Een regisseur waar ik zeker meer van wil gaan zien.

Mooie film waarin de jongen Jean-Pierre Léaud overtuigd als Antoine. Fraaie rol ook van Parijs. Het verhaal en de film komen puur en echt over. Een aanrader.

Ongetwijfeld toentertijd enorm vernieuwend (losjes, buiten gefilmd, een kind als serieuze hoofdrol), maar met dit soort films is het afwachten wat er zoveel jaren later na al die ontwikkelingen in cinema nog van over is. Dat is dan vooral nog een fris filmpje met enkele gedenkwaardige en mooie momenten, zoals in die draaimolen of de lange shots aan het eind dat dat geweldige freeze frame. Maar het is ook een film die in het middenstuk wat sleept, visueel verder niet denderend is en heden ten dage gewoon weinig bijzonder zou zijn. 3,5*.

Truffauts debuut was meteen goed voor een onderscheiding in Cannes. Kinderen achter tralies, het deed me aan De Sica denken (Sciuscia) maar dan zonder enige politieke boodschap af te vuren. Truffaut laat je het rot gevoel van ongewenst en verworpen te zijn aanvoelen én het feit dat de jongen zijn lot eigenlijk niet verdient maakt het extra dramatisch. Want Doinel is niet de slechtste, alleen is er niks dat in zijn voordeel speelt in het leven. Ja, een goed gevoel hield ik er niet aan over, zeker wanneer de moeder liefdeloos verkondigt dat hij beter af is in het tuchthuis , wat erg traumatiserend moet zijn voor een kind om te horen. Het veelbesproken laatste shot is mysterieus. Ja, ik ben ook wel verkocht voor deze Truffaut en dan vooral de weemoed die eruit spreekt.

Mijn eerste kennismaking met Truffaut eigenlijk. We volgen het leven van de jonge Antoine. Als kwajongen haalt Antoine al eens streken uit en af en toe gaat hij er eens over, getuige die diefstal van dat typemachine. Beetje een Ciske De Rat op zijn Frans en zonder geldzorgen. Truffaut legt de klemtoon op het ontbreken van ouderlijk gezag doordat zijn stiefvader en moeder weinig aanwezig zijn. Gelukkig niet echt een ontspoorde thuissituatie (van een loshandige of verslaafde stiefvader), maar gewoon de schets van een tiener die zich mis begrepen voelt.

Truffaut legt ook een soort maatschappijkritiek op wanneer de jeugdinstelling ten tonele komt. Deze archaïsche afstandelijke en repressieve kijk is heden pedagogisch volledig achterhaald. Verder technisch een erg knappe film met prima camerawerk en cinematografie. Ook het acteerwerk mocht er zijn.

Het komt allemaal bij mij nogal afstandelijk over , tragisch is het zeker niet al lijkt de sfeer dat ons wel te willen laten geloven , de muziek echter is weer veel luchtiger .

Hier kon ik niet zo heel veel mee , de scenes met zijn moeder ( die eigenlijk een vervelend mens is ) zijn nog het meest boeiend maar worden niet echt verder uitgediept .

Aardige film maar waarom deze dan zo hoog in vele lijstjes moet staan is mij een beetje een raadsel .

Op 16 oktober 2004 zag ik deze voor het eerst en was ik geraakt en gaf ik 4.5* sterren. Nu zie ik hem (ondanks dat hier een dvd ligt) pas voor de tweede keer en op groot scherm en ik ga naar 5 sterren. Fenomenale film. Waar te beginnen?

Wat me nu opviel was het gebruik van 1:2,35 beeldformaat. In deze jaren nog vooral in gebruik bij spectaculaire Hollywoodfilms. In Europa bestond het nog nauwelijks zelfs (dit was de eerste Franse film ooit in dat beeldformaat heb ik begrepen). En dit verhaal is juist heel klein. Het zorgt ervoor dat de film zijn verhaal deels verteld door zijn omgeving. Dat gecombineerd met de prachtige cameravoering en een prachtig gevoel voor filmische alledaagsheid als de scene in de kermisattractie. Dar komt nog bij dat Leaud soms met paar blikken meer verteld dan een telefoonboek aan dialogen. Niet alleen in de beroemde vaak geïmiteerde , maar nooit overtroffen eindscène, maar ook in zoiets simpels als naar de bioscoop gaan en weer naar huis met zijn ouders. Het moment uit de film waar hij zich het fijnst voelt. Dit was ooit mijn tweede Truffaut. Inmiddels heb ik er veel meer gezien.En het niveau varieert nogal. Maar zo goed als dit debuut was hij nooit meer.

Uiteindelijk een film over een jongen die soms met kinderlogica domme dingen doet maar uiteindelijk op zoek is naar veiligheid en stabiliteit, maar dat nergens kan vinden.

Goeie film over een jongen die in de problemen raakt op school en met zijn ouders. Een soms wat eentonig coming-of-age verhaal dat nergens sentimenteel wordt met mooi, natuurlijk acteerwerk van de jonge Jean-Pierre Léaud. Realistisch in beeld gebracht vormt de film ook een mooi tijdsbeeld. Het laatste gedeelte is het beste.