Les Quatre Cents Coups (1959)

hoge imdb notering, net gedownload, ben benieuwd

nee waarom dit bijzonder is ontging mij... mooi gefilmd, maar verder vond ik er geen drol aan

Dan moet je em niet op je pc'tje kijken waarschijnlijk...

beetje laat deze reactie, maar dat heb ik ook niet gedaan

Wel gedownload, maar niet op je PC gekeken?

Precies, via m'n tv-out in bijna dvd-kwaliteit op m'n tv. Dus dat kan geen argument zijn voor mijn matige waardering

wat vinden de mensen die de film hoog waarderen goed aan deze film?? (ben ik benieuwd naar...)

Oh Oke

Wat ik zo goed aan deze film vind is dat het een geloofwaardig beeld geeft van een conflict tussen een jongen en zijn ouders, zonder in goedkoop melodrama te vervallen. Ook wordt de jongen niet veredeld tot onschuldig slachtoffer, maar weet de film een vorm van objectiviteit te behouden. Dat komt ook tot uiting in het vrij open einde van de film, waarin geen oordeel geveld wordt, maar alleen de moeilijke positie van de jongen nog eens benadrukt wordt, die toch in essentie ontstaan is door factoren waarover hij geen controle had.

Naast deze grote mate van realisme (wat het verhaal juist aangrijpend maakt op een manier effectiever dan wat Hollywood-achtig melodrama ooit zou kunnen bereiken) is de film ook mooi in beeld gebracht en goed geacteerd (vooral het acteerwerk van Jean-Pierre Leaud is waarschijnlijk het beste wat ik ooit gezien heb van een minderjarig acteur). 4,5 *

Mooie film van Truffaut gebaseerd op zijn eigen leven. Met subtiele dramatiek en hier en daar een komische noot schetst Truffaut het leven van een Parijse puber, die door de omstandigheden waarin hij onwillig verkeert het spoor bijster raakt; Antoine Doinel haalt de nodige streken uit, maar voert het uiteindelijk te ver door omdat hij de nodige aandacht te kort komt die zijn ouders hem eigenlijk dienen te geven. Maar Truffaut beperkt zich niet alleen tot dramatische elementen. De scene's in de klas en op de kermis geven juist de vrolijkheid en melancholie van die dramatische jeugd mee; het plezier dat de jongen heeft in een kermisattractie (prachtig in beeld gebracht trouwens), de onschuldige geintjes in de klas, het gekloot met die inktpotjes, stiekem een sigaretje roken, gezellig naar de bios... moet toch wel een feest van herkenning zijn voor de 'oudere' kijkers.

Ik geef 4 sterren.

Nee, ik zag het er blijkbaar niet echt in. Hierboven wordt juist het realisme in deze film geroemd, maar juist dat staat me hier wat tegen. Een groot gedeelte van de film is namelijk zo verrekte saai... Er worden veel (alledaagse) gebeurtenissen eindeloos lang getoond, zoals het dekken van een tafel of het wegrennen van Antoine aan het eind. Hitchcock stelde ooit eens dat 'drama is life with the dull pieces cut out', maar die stukken zitten dus nog steeds in deze film.

Het jongetje acteert inderdaad erg goed en de zwart-wit cinematografie ziet er prachtig uit, maar veel verder kom ik hier niet mee. Dan vind ik die andere vroege Nouvelle Vague film, À Bout de Souffle, stukken beter!

3*

TV5 zend deze en andere interessante films (waaronder Zerkalo van Tarkovsky) de komende maand uit. Maar het frustrerende is dat ze er steeds in lijken te slagen net de films die me niet interesseren wel te ondertitelen en de films die ik graag wil zien niet.

Irritant!

De film wordt wél Frans ondertiteld....

[tja, dat wordt met 1 oog de film bekijken en met 1 oog in m'n woordenboek turen]

Wat een prachtige scenes, m.n. de kermis-scene, de gymles-scene en de slot-scene [allen ook zeer herkenbaar, hmmm, was ik nog maar een kind].

En nu nog een keer zien met Nederlandse ondertiteling, ik kon helaas niet iedere dialoog volgen

Les Quatre Cents Coups doet aan als een soort melancholische jeugdherinnering, die mede door de relativerende muziek het drama in de film weet terug te brengen tot zijn ware proporties. En zo wordt het drama in deze film ook gebracht: op relativerende wijze, maar zonder daarbij de jeugdperiode te verheerlijken. Bovendien schetst Les Quatre Cents Coups op een treffend authentieke en levendige wijze een beeld van het dagelijks leven; van de ondeugende Antoine die zijn handen afveegt aan de gordijnen, tot het blaaspijpen vanuit het dakraam: het zijn wellicht 'slechts' interessante details, maar zijn toch van cruciaal belang, want die details maken deze film juist zo bijzonder.

Films over adolescentie en de daarbij behorende problematiek raken bij mij maar zelden de juiste snaar, omdat de adolescentie óf wordt verheerlijkt, óf juist als één groot drama wordt gezien. Les Quatre Cents Coups daarentegen raakt precies de juiste snaar, misschien juist wel omdat de film niet dramatisch probeert te zijn. Het is eigenlijk een opsomming van scènes die onlosmakelijk verbonden zijn met het kommerloos bestaan van een tiener. Antoine droomt van een onafhankelijk bestaan, maar wordt tegelijkertijd misselijk bij de gedachte van alle zorgen die met het volwassen zijn gepaard gaan. Hij begaat een aantal misdaden zonder over de consequenties ervan na te denken. In deze film komt de tiener er echter niet zonder kleerscheuren vanaf en moet de gevolgen ervan dragen. En wij als publiek mogen kiezen of we medelijden met 'm hebben of juist zijn daden misprijzen. Of misschien wel allebei.

Les Quatre Cents Coups is de meest geslaagde van alle Nouvelle Vague-films, misschien wel omdat deze wél de richtlijnen van deze stroming volgt, maar niet resulteert in pretentieus geklooi (iets dat veel films uit deze periode aan te rekenen valt.) Bovendien bevat de film sfeervolle beelden van het prachtige Parijs, en acteert Jean-Pierre Léaud subliem. Wat mij betreft mag Les Quatre Cents Coups (als ik Les Mistons even niet meetel) naast The Maltese Falcon en Citizen Kane worden toegevoegd aan het lijstje van beste regiedebuten aller tijden. 5 *

Ik weet het niet. Aan de ene kant heb je gelijk. Erg mooi gemaakt. Het ‘stadsleven’ wordt hier prachtig in beeld gebracht, weliswaar alleen verbeterd in Mean Streets. Bovendien weet The 400 Blows precies de juiste snaar te raken. Aanvankelijk dacht ik dat Amarcord briljant was, maar deze film overtreft Amarcord gewoon op alle fronten. Ik had deze film zelfs een keertje in mijn top10 staan! Zo goed vind ik het. Maar om te zeggen dat The 400 Blows de meest geslaagde van alle Nouvelle Vague films is, gaat voor mij een beetje te ver. Vivre Sa Vie en Pierrot le Fou van Jean-Luc Godard vind ik veel beter.

Op één film kun je nooit een regisseur beoordelen. Zelfs niet als het een van zijn meest gewaardeerde is. Onlangs zag ik Truffauts Jules et Jim en daar vond ik niet veel aan. Nu heb ik deze film gezien en die vind ik fantastisch.

Parijs als schitterend decor voor een van de mooiste, subtielste films over adolescentie die ik ooit zag.

De film is ongelofelijk onsentimenteel en teglijkertijd heel gevoelig. Antoine worstelt met zijn bestaan, heeft een moeizame jeugd en maakt fouten in zijn strijd zich daar aan te ontworstelen. Ik vond Antoine vooral heel herkenbaar. Elke keuze die hij maakt is perfect te volgen. Leven is soms knap ingewikkeld. Juist als je de leeftijd van Antoine hebt.

Zoals al een aantal mensen voor me hebben gezegd is de film zo perfect omdat de film zowat nergens dik dramatisch wordt aangezet. Léaud is ook al zo geweldig. Alleen zijn blik al in verschillende scenes.

Juweel van een film en de film die er voor zorgt dat ik ondanks mijn eerste tegenvaller weer heel veel meer van Truffaut wil zien.

4.5*

De band liep helaas af op het moment dat de film nog bezig was. Het laatste dat ik heb gezien, is dat Antoine ontsnapt uit de jeugdinrichting en over de weg wegrent. Hoe loopt het precies af?

Maar dan recht in de camera kijkend, prachtig shot

Bedankt!

IK vond dit de meest aangrijpende film die ik ooit heb gezien. Het laatste shot waarin Antoine de zee bereikt en vervolgens de freeze frame als hij recht in de camera kijkt vindt ik de beste scene in de geschiedenig van de cinema...

5 sterren

Mooie ontroerende film, hij is nog geen 10 minuten afgelopen, maar ik merk nu al dat die nog wel even in mijn hoofd zal rondspoken. voorlopig 3,5* maar dat kan best meer worden.

Weet iemand waar ik die poster (geen lobbycard of zo, maar een poster) kan krijgen? Of andere mooie klassieke posters?

"Vergeet niet de vuilnisbak buiten te zetten"

die zin komt drie keer terug in de film, en dat lijkt wel de crux van de film te zijn. De vuilnisbak van een verwarrende tienerperiode

"die film ging diep" zegt Antoine's moeder wanneer ze high op filmsentimenten huiswaarts keren ...

De film is toch leuker dan de realiteit voor Antoine.

... want wanneer hij een zeldzame keer "bid" voor verbetering, is z'n geïmproviseerde Balzac-schoendooskerk een speelbal van de rode haan

Het is trouwens opvallend hoe Antoine's moeder op essentiële momenten voor hem een paar zwartleren handschoenen draagt ...

Gisteren gezien, vandaag nog diep onder de indruk. Puike prestatie van de jonge acteur!

De beelden van het Parijs van de jaren 50 zijn prachtig en de scene van de intens gespannen kinderen die naar de poppenkastvoorstelling kijken, is onvergetelijk!

Ik begrijp de titel van de film niet. Kan iemand mij die verklaren?

Alvast bedankt.

De titel komt van de Franse uitdrukking "faire les quatre cents coups", maar wat dat dan moet betekenen wordt mij niet helemaal duidelijk. Volgens IMDb's trivia betekent het "to raise hell", volgens TV Guide's database "the limit of what anyone can bear", en volgens deze Franse blogger "mener une vie agitée, dissipée". Hoe dan ook is de Engelse titel een letterlijke vertaling van deze uitdrukking, wat dus helemaal niets meer betekent.

Ik was al lang op zoek naar de DVD en kom hem onlangs kopen in een box met alle andere Truffaut-films met de acteur Léaud (films die eigenlijk de kroniek van het leven van de hoofdrolspeler van 400 blows vormen). Les 400 coups is veruit de beste van de reeks.

Toch kan de film mij maar matig boeien. Het moeilijke leven van een jongen die te weinig liefde krijgt van zijn ouders is niet echt overtuigend. De manier waarop de regisseur het verhaal vertelt is wel knap: via allerlei faits-divers, die ogenschijnlijk weinig met mekaar te maken hebben, en die steeds in het nadeel van de jongen uitdraaien, wordt het verhaal vertelt.

Maar we krijgen eigenlijk nooit echt een inzicht in de psyche van de jongen. De ouders van de jongen worden trouwens beter geportetterd dan de hoofdrolspeler.

Wel weet Truffaut mij te overtuigen met zijn prachtige beelden van Parijs en het wat sombere leven in een te klein appartementje in de Franse hoofdstad in de jaren vlak na de oorlog.

De uitdrukking faire les 400 coups betekent: "een turbulent bestaan leiden", "een turbulent leven hebben."

Krachtige en mooie cinematografie, zeer goede en ontroerende muziek van George Delerue, zeer goed geacteerd door Léaud en een prachtig verhaal. De sfeer is melancholisch, maar zo mooi. Ik had al heel veel gelezen over Truffaut en wist dat dit het eerste deel van zijn autobiografische antonie doynel-cycle was. Het feit dat dit om Truffaut zelf ging gaf het voor mij op een een of andere manier iets heel moois. Truffaut was iemand die zich in zijn jonge jaren tegen elke vorm van authoriteit afzette en in deze film heeft hij dat zo prachtig in beeld gebracht. Een van de mooiste films die ik heb gezien. 5*